นางร้ายกลับชาติมาเกิด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 96,283 Views

  • 593 Comments

  • 1,890 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    18,163

    Overall
    96,283

ตอนที่ 8 : EP : 8 ของขวัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6245
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 422 ครั้ง
    16 พ.ค. 62












EP : 8 ของขวัญ











“อ๊ะ หัวของข้า” ทันทีที่รู้สึกตัวเยี่ยเฟิงก็ร้องขึ้นมาทันที และอีกสองคนก็มีอาการไม่ต่างกันมากนัก ทั้งสามมองหน้ากัน ก่อนจะมองเลยไปที่โต๊ะข้างๆ ที่มีกลิ่นอาหารลอยมาเตะจมูกของพวกเราพร้อมกับมีหรงซู่จินและหวางชูแล้วก็ฉินหลงที่พากันนั่งทานกันอยู่อย่างเงียบๆ


“พวกท่านตื่นแล้ว ดื่มนี่ก่อน มันจะช่วยให้ท่านสดชื่นได้” หรงซู่จินพร้อมกับรินชาใส่จอกให้กับทั้งสาม พลางใส่น้ำผึ้งกับน้ำมะนาวไปด้วย  ทั้งสามมองกันอย่างไม่เข้าใจแต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไร เยี่ยเฟิงเป็นคนแรกที่เดินไปนั่งข้างกับฉินหลงแล้วคว้าจอกน้ำชาดื่มก่อนผู้อื่น ตามด้วยเยี่ยฟงที่เดินมานั่งข้างๆ กับน้องชายตัวเองแล้วคว้าจอกน้ำชาดื่มก่อนจะนิ่งไปอาการไม่ต่างกับน้องชายฝาแฝดของตัวเองเลย องค์รัชทายาทที่ตามมาที่หลังต้องจำใจนั่งลงข้างๆ กับหวางชูอย่างช่วยไม่ได้ คิดดูสิ คนไม่ชอบขี้หน้ากันมานั่งก็ใกล้ๆ กันมันจะเกิดอะไรขึ้นละ


องค์รัชทายาทที่เห็นองครักษ์ของตัวเองที่ดื่มน้ำชาแล้วก็นิ่งไปก็ได้แต่งุนงง ก่อนจะคว้าน้ำชาจอกสุดท้ายแล้วจิบเบาๆ ก่อนจะนิ่งไปเหมือนกันเหมือนรับรู้รสชาติ ความเสียใจของก่อนหน้านี้และอาการเมาค้างได้หายไปหมดแล้วเพราะถูกน้ำชาที่ดื่มไปเมื่อกี้เข้ามาแทรก น้ำชาอะไรกัน ทำไมมันรสชาติดีอย่างนี้  

        

        “ข้าไม่เคยดื่มน้ำชาที่รสชาติดีเช่นนี้มาก่อน” องค์รัชทายาทพูดขึ้นเมื่อได้สติ นางช่างเพียบพร้อมที่จะเป็นพระชายาของเขายิ่งนัก แต่เหตุใดท่านเพททั้งหลายจึงไม่ส่งให้นางมาเจอเขาก่อนที่นางจะเจอกับคนรักของนางกันนะ


“ท่านชอบข้าก็ดีใจ ตอนนี้พวกท่านทั้งสามต้องทานอาหารก่อน เพราะท่านยังไม่ได้ทานอาหารตั้งแต่ตอนเที่ยงแล้ว” หรงซู่จินพูดอย่างบังคับเพราะไม่ชอบใจเท่าไรเวลาเห็นใครไม่ยอมทานอาหารให้ตรงตามเวลา


“ข้าเข้าใจแล้ว” องค์รัชทายาทรับคำอย่างว่าง่ายและรู้สึกเป็นสุขยิ่งนักที่นางยังห่วงใยเขาอยู่บ้าง ไม่มีหญิงใดดีเท่านางอีกแล้ว


หวางชูที่มองหน้าขององค์รัชทายาทแวบเดียวก็รู้ถึงความคิด ก็ได้แต่คิดว่ารอให้ได้เห็นอีกด้านของหรงซู่จินก่อนเถอะ แล้วจะพูดไม่ออก


“งั้นก็รีบท่านเถอะเจ้าค่ะ เพราะพวกเราจะต้องเตรียมตัวไปฝึกฝนกันก่อนที่พวกเราจะแยกย้ายกันไป” หรงซู่จินเอ่ยขึ้น เพราะเธอคิดว่ามิตินี้ถึงแม้จะเป็นของเธอแต่ว่าถ้าไม่มีคนพวกนี้เธอก็ไม่รู้ว่าจะเจอกับสถานที่แบบนั้นและหวางชูหรอก หรงซู่จินได้ปรึกษากับหวางชูแล้วว่าฝึกฝนกันโดยให้ทั้งสามคนนี้เข้าไปฝึกในมิติของเธอด้วยแน่นอนต้องเอาฉินหลงไปด้วย


“ฝึกฝนที่ใดกัน” เยี่ยฟงเอ่ยถามอย่างสงสัยเพราะพวกเขาต้องรีบกลับวังให้เร็วที่สุด ทั้งๆ ที่นางก็รู้เหตุผล แต่เหตุใดจึงชวนพวกเขาฝึกฝนกัน


“ก็ในมิติของข้าไง” หรงซู่จินพูดแล้วก็หยุดลงเล็กน้อยพร้อมกับมองไปรอบๆ ตัวเอง แล้วกางมานอักขระพร้อมกับกล่าวขึ้นมา แล้วก็นั่งจิบน้ำชาไปด้วย


ทั้งสามมองหรงซู่จินอย่างตกใจเพราะไม่คิดว่านางจะให้พวกเขาเข้าไปในนั้นและอีกอย่างถึงจะสนิทกันยังไงก็คงไม่มีให้ใครเข้าไปง่ายๆ หรอก แต่ดูนางสิ ชวนพวกเขาไปฝึกฝนในมิติตัวเองหน้าตาเฉย แถมลมปราณในนั้นจะต้องแน่นหนามากแน่ แล้วไหนจะสระน้ำวารีสรรค์ขนาดใหญ่แล้วก็พวกอื่นๆ อีก สิ่งเหล่านั้นมันเป็นของหายากไม่ใช่ว่าใครจะเอามาแบ่งปันกันง่ายๆ แถมถ้าเกิดมีใครรู้ว่าหรงซู่จินมีของมีค่าแบบนี้อยู่กับ ก็ไม่ต่างจากการทำให้เกิดสงครามขึ้นมาได้ไม่ยากเลย


“สิ่งนั้นมันมีค่ามากเกินไป” เยี่ยเฟิงพูดขึ้นอย่างเกรงใจ


“ข้าเห็นด้วย” แม้แต่องค์รัชทายาทก็เห็นด้วยกับคำพูดของเยี่ยเฟิง เพราะมันมากเกินไปจริงๆ นั้นมันของหรงซู่จินและมันมีค่ามากมายนัก


“แต่พวกท่านก็สหายคนสนิทของข้า อีกอย่างข้ายังไม่เคยมีสหายคนสนิทมากก่อนเลยตั้งแต่เด็กๆ พวกท่านสามคนเป็นสหายกลุ่มแรกที่ข้ามี” อันนี้หรงซู่จินพูดจริงเพราะไม่มีใครอยากจะคบกับคนที่ไม่มีประโยชน์อย่างหรงซู่จินหรอก เมื่อทั้งสามได้ยินแบบนั้นก็ต่างพากันนิ่งเงียบ


นางช่างน่าสงสารนัก


ทั้งสามคิดเหมือนกัน แม้จะไม่อยากจะเป็นสหายคนสนิทนัก แต่ตอนนี้ถือว่าดีมากแล้ว ใครว่าสหายคนสนิทจะเปลี่ยนมาเป็นคนรู้ใจไม่ได้เล่า


“ตกลง” องค์รัชทายาทพูดขึ้นเมื่อไม่อยากจะทำร้ายจิตใจของว่าที่พระชายาของตัวเอง ยังไงเขาก็ต้องรีบแข็งแกร่งขึ้นเร็วๆ เพื่อที่จะได้ปกป้องนางได้และสามารถต่อกรกับหวางชูได้


“งั้นตกลงตามนี้ ทานเสร็จแล้วพวกท่านไปหาข้าที่ห้องนะเจ้าค่ะ ข้าก็ไปเตรียมสถานที่ก่อน” หรงซู่จินพูดจบก็ยิ้มส่งท้ายแล้วก็เดินไปกับหวางชู เพื่อจะไปเตรียมสถานที่เพราะเธอยังไม่ได้จัดเตรียมอะไรเลย ยังไม่แม้แต่จะเข้าไปในมิติของตัวเองด้วยซ้ำ

 



“ข้าเห็นว่าวันพรุ่งนี้เราจะแยกย้ายกันกลับและกว่าจะไม่ได้เจอกันอีก ข้าก็เลยอยากจะให้พวกท่านใช้เวลาอยู่ภายในมิติของข้าให้คุ้มค่าและหวังว่าพวกท่านจะเลื่อนระดับได้นะเจ้าคะ” หรงซู่จินพูดขึ้นเมื่อทุกคนเข้ามาในห้องของเธอครบกันแล้ว หรงซู่จินยิ้มออกมานิดๆ ก่อนจะพาทุกคนเขาไปในมิติของเธอที่เพิ่งจะจัดระเบียบเรียบร้อยเสร็จแล้วเมื่อไม่นานมานี้เอง


                วูบ!!


“สวยมาก” ทันทีที่ทั้งสี่เข้ามาก็พูดออกมาทันที มันสวยงามมากจริง การจัดส่วนสมุนไพรสระน้ำวารีสรรค์ที่แบ่งออกเป็นสองอย่างที่ทำเหมือนเป็นเกาะลอยฟ้าที่มีน้ำไหลตกลงมาที่สระน้ำวารีสวรรค์อีกสระที่อยู่ด้านล่าง แถมยังมีบ้านรูปทรงแปลกๆ ที่พวกเขาไม่รู้จักอีก มันดูไม่เหมือนกับที่ไหนในโลกนี้เลย แถมยังมีต้นไม้ใหญ่หนึ่งที่อยู่ใกล้กับสระน้ำวารีสวรรค์อีกด้วย ซึ่งต้นไม้ต้นนี้หรงซู่จินได้ให้หวางชูไปหามา พร้อมกับดอกไม้นิดหน่อย


“กว้างกว่าที่คิดแหะ” ฉินหลงพูดขึ้นเหมือนสายตามองไปรอบๆ ตัวอย่างสนใจมันให้ความรู้สึกแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้ ภายในมิตินี้น่าจะกว้างได้ราวๆ ยี่สิบไร่เห็นจะได้


“เรารีบฝึกกันดีกว่า เพราะเรามีเวลาเพียงแค่แปดวันในการอยู่ในนี้เท่านั้นเจ้าค่ะ” หรงซู่จินพูดเพราะเวลาข้างนอกกับในมิติของเธอมันต่างวันมาก ง่ายๆ เลยก็คือข้างนอกผ่านไปหนึ่งชั่วโมงภายในมิติแห่งนี้ก็เท่ากับหนึ่งวัน


“อืม” ทั้งสามรับ คำก่อนจะเลือกที่ของตัวเองให้การฝึกฝนแต่ก่อนที่ทั้งสามจะเดินออกไป หรงซู่จินที่คิดว่าควรจะให้ผลึกแก้ววารีสวรรค์ให้กับทั้งสามดีหรือไม่ เธอยืนคิดอยู่นานก่อนจะตัดสินใจให้ทั้งสามคนละหนึ่งผลึกก็แล้วกันไหนๆ เธอก็มีเยอะอยู่แล้วแถมคนพวกนี้ยังเป็นสหายคนสนิทคิดไม่ซื่อกับตัวเองอีกด้วย แค่สามผลึกเองไม่เป็นไรหรอก


“เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะ พอดีข้ามีของให้พวกท่านด้วยมานี่ก่อนเจ้าค่ะ” เมื่อทั้งสามได้ยินเสียงหวานๆ ของหรงซู่จินก็หยุดชะงักเท้าของตัวเองทันที พร้อมกับหันกลับไปมองหรงซู่จินแทบจะพร้อมเพียงกันเลยทีเดียว


“อะไรเหรอ” หน้าตาและท่าของแต่ละคนนั้นตื่นเต้นเป็นอย่างมาก หรงซู่จินจะให้อะไรกับพวกเขากันนะ ชักอย่างรู้เสียแล้วสิ


“อ๊ะ นี่”


“ผะผลึกแก้ววารีสวรรค์!” เยี่ยเฟิงพูดขึ้นมาด้วยน้ำสั่นๆ ก่อนจะตะโกนขึ้นมาในตอนท้ายอย่างตกใจ เพราะไม่อยากจะเชื่อว่าหรงซู่จินจะมอบสิ่งมีค่าขนาดนี้ให้กับพวกเรา แค่เรื่องให้เขามาฝึกในมิตินี่ก็มากพอแล้ว แต่นี่ยังให้ผลึกแก้ววารีสวรรค์ มันไม่มากไปเหรอ ของหายากเลยนะเนี่ย


“ใช่ ถือว่านี่เป็นของขวัญจากข้านะเจ้าคะ ห้ามปฏิเสธด้วยเจ้าค่ะ” หรงซู่จินพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม แล้วเอ่ยดักทางเยี่ยฟงที่ทำท่าจะเอามาคืนให้กับเธอ


“ถ้ามันเป็นของขวัญจากเจ้า ข้าก็จะรับเอาไว้” องค์รัชทายาทกล่าวขึ้น เขาจะไม่ใช้มันเขาจะเอาเก็บเอาไว้ดูเป็นของต่างหน้ายามเขาคิดถึงหรงซู่จิน


“ดีเจ้าค่ะ ต้องใช้ในมิตินี้นะเจ้าค่ะ”


“งั้นพวกข้าจะรีบไปฝึกเดี๋ยวนี้ล่ะ” องค์รัชทายาทกล่าวขึ้นอย่างไม่มีทางเลือกมากนัก อยากตามใจนางจนลืมนึกว่าตัวเองนั้นจะเก็บเอาไว้ดูต่างหน้า


“เจ้าค่ะ แล้วเจอกันนะเจ้าค่ะ” หรงซู่จินตอบองค์รัชทายาทพร้อมกับเดินไปที่บ้านพักขนาดใหญ่รูปทรงเป็นมาเหลี่ยมพีระมิดสร้างมาจากดิน ภายในมีห้องนอนสามห้องมีห้องนั่งเล่นห้องครัวแล้วห้องอาบน้ำ ที่เธอดัดแปรงมาจากโลกที่เธอเคยอยู่ เธอนำรากต้นไม้มาทำชนิดหนึ่งที่มีรูพอให้น้ำไหลผ่านไปได้ เพื่อทำเป็นสายแล้วเอามาต่อกับหินอ่อนที่เธอใช้ให้หวางชูหลอมเป็นรูปฝักบัวหวางชูก็ทำให้เธอแบบงุนงงเพราะไม่รู้ว่านางต้องการจะทำอะไรกันแน่


“ข้าจะอยู่ในห้องของข้านะเจ้าค่ะ พวกท่านก็ตามสบายเลยเจ้าค่ะ” หรงซู่จินเอ่ยเสร็จก็เดินไปยังห้องของตัวเองที่มีมุมอยู่ใกล้กับน้ำตาเกาะลายฟ้าพอดี


“ข้าจะต้องอยู่ในระดับลมปราณสวรรค์ก่อนถึงจะกลับตระกูลได้” หรงซู่จินกล่าวพร้อมกับนั่งสมาธิแล้วทำการดูดกลืนลมปราณรอบห้องที่เธอให้หวางชูอันเอามาในนี้แน่นหนามากกว่าข้างนอกเยอะๆ เพื่อที่เธอจะฝึกในนี้ไม่ต้องออกไปฝึกข้างนอก อีกอย่างเธอต้องใช่ลมปราณมากกว่าคนอื่นๆ มากนักจึงจะเลื่อนระดับขั้นได้

 



ผ่านไปสามวันภายในมิติที่กับการฝึกฝนและช่วงเวลาหรงซู่จินที่ตอนนี้หมดโอสถไปหลายเม็ดแล้วและลมปราณในห้องก็ใกล้จะหมดแล้วด้วย ร่างบางที่นั่งสมาธิอยู่ก็คิดว่ามันจะทำให้เธอทะลวงเลื่อนระดับขั้นสรรค์ได้หรือไม่ เพราะเมื่อวันก่อนเธอเพิ่งจะทะลวงเลื่อนระดับลมปราณนภาปลายมาได้เอง


 หรงซู่จินยิ้มออกมานิดหน่อยเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองยังมีผลึกแก้ววารีอยู่ ไม่รอช้าหรงซู่จินรีบเอาผลึกแก้ววารีสวรรค์ออกมาทันทีพร้อมกับรีบดูดซับมันพร้อมกับโคจรลมปราณไปด้วย และเพียงไม่นานการทะลวงเลื่อนระดับขั้นก็มาถึง แต่มันก็เกินความคาดหมายของเธอนิดหน่อย


ปัง! ปัง! ปัง!


“เฮ้อ มาไกลกว่าที่คิดแหะ” ทันทีที่หรงซู่จินสำรวจตัวเองว่าตอนนี้อยู่ในระดับลมปราณไหน และก็มองเนื้อตัวของน้ำเองที่มีคราบดำๆ อยู่ตามตัว หรงซู่จินสะบัดมือเบาๆใช้ธาตุน้ำในการทำความสะอาดตัวเองแล้วก็รอบตัวให้สะอาด ก่อนจะนั่งปรับสมดุลลมปราณให้คงที่ต่ออีกนิดหน่อย เมื่อเสร็จแล้วก็เดินออกจากห้องไปหาหวางชูและฉินหลงที่ตอนนี้กำลังพูดอะไรกันบางอย่างอยู่


“เราจะทำยังไงกับสัตว์พวกนี้ดีขอรับ” ฉินหลงถามหวางชูพลางมองซากกวางสองตัวที่พวกเขาออกไปล่าจากป่ามาเพื่อจะเอามาทาน แต่เพราะอยากจะทานอาหารเหมือนพวกมนุษย์ที่เขาทำกันแต่ก็ทำไม่เป็นและอีกอย่างตอนนี้ทุกคนก็ดูดซับลมปราณที่จะทะลวงเลื่อนระดับกันอยู่ ไม่อยากจะไปรบกวนพวกนั้นด้วย เลยต้องมานั่งคิดหาวิธีให้การทำอาหาร


“พวกเนื้อยางก็โอเคนะ” หรงซู่จินพูดขึ้นมาแต่ทั้งสองที่สนใจอยู่กับกวางสองตัวไม่รู้ว่าหรงซู่จินนั้นได้มายืนอยู่ข้างหลังพวกเขาแล้ว


“ก็ดีนะ” ฉินหลงพูดขึ้นเพราะนึกว่าหวางชูพูดแต่พอได้ทวนน้ำเสียงและคำพูดแปลกๆ เขาก็ขมวดคิ้วก่อนจะหันไปทางต้นเสียงที่อยู่ข้างหลังของพวกเขาตอนไหนก็ไม่รู้ แถมยังระดับลมปราณยังเลื่อนระดับไปไกลมากอีกด้วย


“เจ้า! เจ้ามาถึงระดับลมปราณสวรรค์ขั้นปลายแล้ว ว่าแต่ไอ้ที่เจ้าพูดว่าโอเคนี่มันคืออะไรรึ” ฉินหลงร้องทักขึ้นมาอย่างตกใจที่เห็นว่าระดับลมปราณของหรงซู่จินมาเลื่อนขั้นไปไกลมาก ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าหรงซู่จินพูดอะไรแปลกๆ


“อ๋อ มันก็หมายความตกลงนะ”


“พวกเนื้อย่างก็ตกลงนะ แบบนี้ใช่หรือไม่” ทันทีที่หรงซู่จินได้ยินฉินหลงพูดแบบนั้น ก็อดที่ขำไม่ได้กับสิ่งที่ฉินหลงพูดออกมา จริงๆ จะพูดว่าก็ดีนะ ก็ได้ คำว่าโอเคมันก็คือตกลง แต่ก็ไม่ใช่คำตายตัวหรอกนะ แล้วว่าจะใช้กับประโยคนั้นยังไง แต่ว่ามันก็แปลกๆ อยู่ดีนั้นแหละ ไม่น่าเอาลืมพูดภาษาเดิมเลยเรา


“ฮ่าๆ อ่า ต้องขอโทษด้วยเจ้าค่ะ จริงๆ ข้าจะบอกว่าทำเป็นพวกเนื้อย่างก็ดีนะเจ้าค่ะ” เธอรีบแก้ความหมาย เพราะยังไม่อยากจะปวดหัวมาสอนภาษาหรืออธิบายภาษาให้ทั้งสองฟังตอนนี้


“งั้นลงมือเสียสิ ข้าหิวแล้ว” หวางชูที่ยืนเงียบมานานก็พูดขึ้นมาพลางมองไปที่หรงซู่จินนิ่งงันเพราะสงสัยในตัวของหรงซู่จินเป็นอย่างมาก นางมีอะไรแปลกๆ ที่ต้องทำให้เขานั้นต้องแปลกใจตลอด


“มันจะดีมากเจ้าค่ะ ก็ได้ๆ งั้นพวกท่านช่วยทำหม้อรูปร่างแบบนี้ให้กับข้า” หรงซู่จินพูดขึ้นพร้อมกับนำกระกระดาษกับพู่กันมาวาดรูปหม้อตามที่เธอต้องการมีทั้งย่างและต้มไปด้วยในตัว ทั้งสองมองก่อนจะพยักหน้ารับ


“ก็ได้เดี๋ยวข้าทำให้” ฉินหลงรับคำ


“เอาหินอ่อนนะหวางชูแบบที่ท่านไปหามาให้ข้าทำเป็นฝักบัวในห้องน้ำนะ” หรงซู่จินบอกก่อนจะใช้ลมปราณยกกวางทั้งสองตัวเข้าครัวไปชำแหละชิ้นส่วนต่างๆ อาหารวันนี้เธอจะทำก็คืออาการที่เธอชอบท่านในตอนที่อยู่โลกของก่อนหน้านี้นั้นเอง


มือบางที่ถือกระบี่ทำการชำแหละผิวหนังของกวางออกอย่างสวยงามก่อนจะชำแหละเนื้อของแต่ละส่วนแยกกันเอาไว้ หรงซู่จินที่ไม่รู้ว่าจะเก็บเนื้อมากมายพวกนี้ไปไหนที่ก็ตะโกนหาหวางชูทันที


“หวางชูท่านช่วยทำถังไม้ขนาดใหญ่เพื่อมาใส่เนื้อพวกนี้ให้ข้าได้หรือไม่” ถามไปแบบนั้นแต่จริงแล้วความหมายของเธอคือการให้หวางชูทำให้ ซึ่งดูเหมือนหวางชูจะรู้โดยที่หรงซู่จินไม่ต้องบอกเขาอีกรอบ


“ได้ รอสักครู่” หวางชูที่เพิ่งออกไปหาหินอ่อนมาได้ก็ต้องออกไปหาถังไม้มาอีก เขาไปหาต้นไม้ไม่ไกลจากโรงเตี๊ยมมากนัก เขาทำการตัดต้นไม้ใหญ่ค้นนั้นทิ้งพร้อมกับทำการหลอมมันให้เป็นถังที่สามารถบรรจุเนื้อกวางได้พอดี หวางชูมองท่อนไม้ที่ยังเหลืออยู่อีกเยอะ จะทิ้งไปก็เสียดาย ก็เลยย่อขนาดให้มันเล็กนิดเดียวแล้วพากลับเข้าไปในมิติ จริงๆ แล้วเขากลัวหรงซู่จินใช้ออกมาอีกต่างหาก เลยต้องเอาท่อนไม้พวกนี้กลับไปด้วย



 

มาแล้วจร้า ตอนนี้กำลังเรื่อยไม่มีอะไรมานะคะ จะเม้นหรือกดใจกำลังใจเราก็ได้นะ 
แหมๆ แต่ละคนเนี่ยนะ คงมีแค่หวางชูสินะที่รู้ว่านิสัยของรงซู่จินเป็นยังไงนะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 422 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #416 Mai_20 (@Mai_20) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 10:41
    คำผิดเยอะมาก
    #416
    0
  2. #293 Applejackk (@Applejackk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 10:07
    สนุกกกกก แต่อยากให้ตรวจแก้คำผิดนิดนึง บางทีมันงง สู้ๆฮะ
    #293
    0
  3. #263 PreaMB (@pream09my12) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 19:17
    ตรงคำว่า "รอแป๊ปนึง" ควรเปลี่ยนเป็น "รอสักครู่/รอประเดี๋ยว" นะคะ
    #263
    1
    • #263-1 Rensaki (@Rensaki) (จากตอนที่ 8)
      28 มีนาคม 2562 / 20:56
      ขอบคุณน่าาาาเดี๋ยวจะไปเปลี่ยนให้จร้า
      #263-1
  4. #158 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 14:24
    พี่หวางซูนี้พระเอกใช่ไหม
    #158
    0
  5. #120 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 02:05
    ชิล ๆ ๆ ไป
    #120
    0
  6. #101 pongtep6767 (@pongtep6767) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 22:05

    ชช่วยดูการพิมพ์ตัวอักษรของประโยคบ้างก็ดีนะครับ มั่วจังครับ

    #101
    0
  7. #18 หนอนน้อย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:20

    รอต่อค่ะๆๆๆ

    #18
    0
  8. #16 Dar699699 (@Dar699699) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:18

    เปลี่ยนจากเยอะเม็ดเป็นหลายเม็ดจะดีกว่านะคะ
    #16
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #16-2 Rensaki (@Rensaki) (จากตอนที่ 8)
      23 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:22
      ขอบใจจร้า ก็ว่าอยู่มันอ่านแล้วแปลกๆ 555
      #16-2
  9. #15 oiltipomsomsuay (@oiltipomsomsuay) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:04
    รอๆๆค่ะ
    #15
    0
  10. #14 jeerasuda0610 (@jeerasuda0610) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:48
    รอค่ะๆ
    #14
    0