ตอนที่ 71 : EP : 69 เรียนวันแรก 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2970
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 252 ครั้ง
    15 มิ.ย. 62




EP : 69 เรียนวันแรก








“เมื่อคืนข้าหลับเป็นตายเลย” เช้ามาถึงหรงซู่จินที่ตื่นก่อนคนอื่นก็ลงมานั่งรออยู่ด้านล่าง เพราะตื่นเต้นที่จะได้เรียน เธอไม่รู้ว่าวันนี้จะต้องเจอกับอะไรบ้าง ยังดีที่ตอนเช้ามีอาหารมาส่งให้ เป็นสำนักที่ดีจริงๆ


“เอ๊ะ เจ้าตื่นเป็นคนแรกหรือ” หญิงสาวที่เดินบ่นเมื่อครู่เอ่ยถามหรงซู่จินเพราะคิดวาตัวเองนั้นตอนก่อนคนอื่น


“อืม รีบไปท่านอาหารเถอะ อีกสักพักจะได้เวลาไปเรียนกันแล้ว” หรงซู่จินเอ่ยบอกพร้อมกับมองคนอื่นๆ ที่เริ่มจะทยอยกันลงมาบ้างแล้ว


“เจ้านี่ตื่นเช้าจริงน่ะ”  ลู่หมิงหมิงเอ่ยถามขึ้นเพราะนางตื่นมาก็ไม่เจอหรงซู่จินแล้ว เมื่อคืนนางสนุกกับไป๋หยางหลินเยอะไปหน่อย กว่าจะได้นอนก็เกือบเช้าแล้ว


“หิว” หรงซู่จินเอ่ยบอกเพราะเธอรู้สึกหิวจริงๆ


“มีอาหารให้ด้วยหรือเนี่ย” มู่ตานเอ่ยพร้อมกับเดินไปยังอาหารที่ถูกเตรียมมาให้ ส่วนคนอื่นๆ ที่ได้ยินแบบนั้นก็เดินไปทานอาหาร


“รีบทานเถอะ ใกล้ได้เวลาเข้าเรียนแล้ว ได้ยินพวกศิษย์พี่บอกว่าห้ามเข้าเรียนสายเพราะจะจะถูกทำโทษนะ” หญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยบอกเมื่อเห็นบางคนยังอึดอาดเพราะยังไม่ตื่นเต็มที


“จริงรึ! โอ๊ย! ไม่ต้องทานแล้ว! พวกรีบไปกันเถอะ!” แล้วทุกอย่างก็เกิดความวุ่นวายขึ้น เมื่อเหล่าหญิงสาวต่างพากันรีบวิ่งออกจากที่พักเพื่อไปเข้าเรียนและเธอก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย แต่เธอก็ไม่รู้ว่าจะวิ่งไปกับพวกนั้นด้วยทำไมก็ไม่รู้ไม่เหมือนกัน


พรึบ!         


“โชคดีที่อาจารย์ยังไม่มา” พวกเธอวิ่งมาถึงห้องเรียนในเวลาไม่นาน ภายในห้องนี้มีต้นสมุนไพรและหม้อโอสถไม่ต้องบอกก็รู้ได้เลยว่าเรียนวิชาอะไร ถึงท่านเจ้าสำนักจะบอกให้เลือกเรียนได้ แต่เพราะปีหนึ่งเข้าบังคับให้ทุกวิชาเพราะเพื่อจะได้รู้ถึงความถนัดของตัวเอง


“ข้าอยากจะเรียนวิชาต่อสู้ตอนเช้าจัง” หญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกับนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาของอาจารย์สอนการต่อสู้


พรึบ!


และไม่นานพวกผู้ชายก็วิ่งเข้าห้องมากันอย่างรวดเร็วพร้อมกับนั่งลงกับเก้าอี้อย่างรวดเร็ว สีหน้าของบางคนมีท่าทางตื่นหนกออกมาอย่างเห็นได้ชัด


ลู่หมิงหมิงส่งยิ้มไปให้กับไป๋หยางหลินก่อนจะกวักมือให้คนรักของตัวเองให้มานั่งกับตัวเอง เพราะต้องนั่งเป็นคู่ ส่วนเธอก็นั่งคู่กับมู่ตาน


“โอ้! พวกเจ้าเข้าเรียนมาเร็วก็ทีคิดนะ” ซานโฉเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับมองไปยังหรงซู่จินเป็นพิเศษ


“คารวะท่านอาจารย์ขอรับ/เจ้าค่ะ” ทันทีที่เห็นซานโฉเข้ามาแล้วไปยืนอยู่หน้าห้อง ทุกก็ลุกขึ้นแล้วกล่าวพร้อมกันทันที ซานโฉที่เห็นแบบนั้นก็โบกมือให้ทุกคนนั่งลงแล้วกล่าวขึ้น


“วันนี้เป็นเรียนวันแรกนี้เป็นพื้นฐานที่พวกเจ้าต้องรู้เราจะมีการปฏิบัติจริงซึ่งก็คือเรียนหลอมโอสถจริงๆ เพื่อเป็นการค้นหาว่าเจ้ามีความสามารถในด้านนี้หรือไม่ เอาล่ะ วันนี้เราเรียนแค่ท่องจำต้นสมุนไพรและสรรพคุณของมันไปก่อนแล้วกัน”


พรึบ!!


ซานโฉเอ่ยอธิบายจบก็สะบัดมือเบาๆ หนังสือก็มาปรากฏต่อหน้าทุกคนทันที บางคนที่เห็นแบบนั้นก็เหงื่อตกนิดหน่อย เพราะดูหนังสือที่เล่มใหญ่ขนาดนี้ก็ไม่รู้ว่าจะจำหมดหรือไม่


“ข้าให้เวลาหนึ่งอาทิตย์ พวกเจ้าจะต้องมาท่องให้ข้าฟังหน้าห้อง และถ้าอาทิตย์หน้ามีเวลาเหลือข้าจะให้พวกเจ้าเริ่มหลอมโอสถ” ยิ่งซานโฉเอ่ยมากเท่าไร หรงซู่จินก็เคยบางคนที่เริ่มจะหน้าซีดขึ้นราวกับว่าไม่ถูกกับการหลอมโอสถ


หรงซู่จินเปิดหนังสือดูพลางมองดูรายละเอียดคร่าวๆ วามีอะไรบ้าง แต่เพราะว่ารายละเอียดพวกนี้มันเคยผ่านตาเธอมาแล้ว เลยไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรจะเป็นห่วงก็แต่มู่ตานที่ทำหน้าจะร้องไห้


“ข้านึกว่าเจ้าจะชอบเสียอีกเพราะเคยเห็นเจ้าจะใช้เข็มพิษฆ่าลี่เฟย” หรงซู่จินเอ่ยถามมู่ตานเสียงเบา เพราะถ้าใช้พิษก็น่าจะพอรู้เรื่องสมุนไพรบ้างเป็นธรรมดา


“เอ่อ นั้นเป็นเข็มที่ลุงของข้าเตรียมเอาไว้ให้น่ะเจ้าคะ” มู่ตานเอ่ยบอก จริงๆ แล้วนางเคยหลอมโอสถมาแล้วครั้งหนึ่งแต่เพราะนางทำหม้อหลอมโอสถระเบิดเพราะใส่สมุนไพรผิด ตั้งแต่นั้นมานางก็ไม่คิดจะเป็นนักหลอมโอสถอีกเลย


“อ่า งั้นก็พยายามเข้าล่ะ” หรงซู่จินเอ่ยบอกก่อนจะนั่งฟังซานโฉที่กำลังกล่าวเกี่ยวกับสมุนไพรต่อไป

 



“ตอนบ่ายเราเรียนการต่อสู้ใช่หรือไม่” เหล่าชายหนุ่มข้างหลังของเธอเอ่ยขึ้นตอนนี้ทุกคนกำลังเดินไปยังห้องโถงเพื่อไปท่านอาหารที่นั้น


“ใช่แล้ว ดูเหมือนจะเป็นอาจารย์คนใหม่นะที่จะมาสอนพวกเรา”


“จริงเหรอ!” พอได้ยินแบบนั้นเหล่าหญิงสาวต่างพากันไปถามพวกชายหนุ่มทันทีด้วยความอยากจะรู้ หรงซู่จินได้แต่ถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินนำหน้าคนอื่นไปยังห้องโถง


“เรียนวันแรกเป็นเช่นไรบ้าง” หรงซู่จินหันไปมององค์รัชทายาทที่เดินมาถามเธอและมันก็เหมือนเดิมที่จะเป็นจุดสนใจของคนอื่น


“ก็ดีเจ้าค่ะ เอ่อ จริงสิ ข้ามีเรื่องอยากจะถามนะเจ้าค่ะ” หรงซู่จินเอ่ยตอบ ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าอยากจะถามอีกฝ่ายนานแล้ว


“ถามมาสิ” องค์รัชทายาทเอ่ยตอบพลางมองหรงซู่จินไปด้วยใบหน้านิ่งขรึม ซึ่งมันเป็นปกติของใบหน้าที่เขาใช่มันยามอยู่ในสำนักนี่อยู่แล้ว


“ท่านรู้เรื่องที่ท่านพ่อของท่านเชิญข้าไปงานเลี้ยงสินะเจ้าค่ะ” หรงซู่จินถามพยายามเลี่ยงที่จะไม่เอ่ยถึงฐานนะของอีกฝ่าย


“อืม เพิ่งรู้ตอนไปทำธุระนั้นแหละ ไม่ต้องห่วงถ้าไม่เต็มใจใครก็บังคับเจ้าไม่ได้” องค์รัชทายาทเอ่ยตอบ ก่อนจะบอกหรงซู่จินไปด้วย


“ขอบคุณที่เข้าใจข้า” หรงซู่จินเอ่ยตอบพร้อมกับยิ้มให้อีกฝ่ายไปด้วย


“คุยอะไรกันอยู่” หรงจินเซียเอ่ยถามพลางมองไปยังชายหนุ่มที่มาหาเรื่องนางเมื่อคืนอย่างไม่ชอบใจ ก่อนจะหันหน้าหนีเมื่ออีกคนมองมาทางนางพร้อมกับกระตุกยิ้มที่มุมปาก คงคิดว่าหล่อมากสินะ


“เรื่องเรียนนะ งั้นข้าไปก่อนนะเจ้าคะศิษย์พี่” หรงซู่จินเอ่ยหันไปเอ่ยตอบหรงจินเซียก่อนจะหันไปยิ้มให้กับองค์รัชทายาทแล้วเอ่ยลา ก่อนจะเดินไปสมทบกับเหล่าสหายของเธอ


“จากสหายกลายเป็นศิษย์พี่ไปเสียแล้ว” ฉินหลงเอ่ยขึ้นอย่างชอบใจ


“พูดมาก” องค์รัชทายาทเอ่ยว่าฉินหลงก่อนจะเดินออกจากห้องโถงนี่ไปทันที โดยไม่สนสายตาของคนอื่นที่มองมาเลยแม้แต่น้อย



 

“แดดแรงเป็นบ้า” มู่ตานเอ่ยขึ้นเพราะตอนนี้พวกเธอต้องมานั่งเรียนการต่อสู้อยู่ที่ลานประลองในตอนบ่าย และไม่นานที่มู่ตานเอ่ยบ่น ก้อนเมฆก็มาบดบังดวงอาทิตย์ทันที พร้อมกับลานประลองถูกกางม่านอักขระไปด้วยนั้น


“คารวะท่านอาจารย์ขอรับ/เจ้าค่ะ” ทันทีที่เห็นอาจารย์คนใหม่เดินเข้ามาพร้อมกับกางม่านอักขระเรียบร้อยนักเรียนทุกคนก็พากันลุกขึ้นพร้อมกับเอ่ยขึ้นมาทันที


 “วันนี้เราจะต่อสู้ด้วยมือเปล่าไม่ใช้ลมปราณ” มาถึงหวางชูก็เขาโหมดโหดทันที หรงซู่จินแอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก มันนี้จะเป็นการฝึกแบบไหนนั้นไม่อาจเดาได้จริงๆ


“อะไรนะ ไม่ใช้ลมปราณหรือ มันก็ไม่ต่างจากคนธรรมดานะสิ” ชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างไม่ชอบใจเท่าไร


“นั้นก็เพราะเจ้าไร้ความสามารถต่างหาก” หรงจินเซียเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่ายหน้าไปมาอย่างเบื่อหน่าย ที่ได้ยินในสิ่งที่คนพวกนี้เอ่ยขึ้น


“เจ้า!” ชายคนนั้นหันไปเรียกหญิงสาวที่เอ่ยดูถูกเขาเช่นนั้น แต่เมื่อมองดูแล้วว่าเป็นใครก็เงียบลงเพราะรู้ดีว่าระดับลมปราณนั้นต่างกันมาก


“เงียบ!” เสียงทุ้มเอ่ยบอก ทำเอาบ้างคนถึงกับสะดุ้งไปเลย เพราะไม่คิดว่าอาจารย์สอนต่อสู้จะโหดแบบนี้


“จับคู่เสีย วันนี้เราจะประลองกัน” แล้วหวางชูก็เอ่ยขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าทุกคนเงียบลงไปแล้ว และเพราะความตื่นกลัว ทำบางคนรีบจับคู่กับคนข้างๆ ทันทีโดยไม่ส่งเสียงดังใดๆ ออกมา


“งัดทุกอย่างออกมาจัดการคู่ของเจ้า วันนี้ใครแพ้จะถูกทำโทษ” หวางชูเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะมองไปยังชายหนุ่มคนหนึ่งที่เอ่ยขึ้นก่อนหน้านี้


“เริ่มจากเจ้าเป็นคู่แรก” หวางชูเอ่ยขึ้นอีกครั้งพร้อมกับมองไปยังไป๋หยางหลินและลู่หมิงหมิงที่ยืนอยู่เคียงข้างกัน ผู้คนที่เหลือต่างก็เดินกลับไปนั่งอยู่ด้านข้างปล่อยให้ทั้งสองยืนประจำที


หวางชูที่เห็นทุกคนเดินไปยืนอยู่ด้านข้างก็สะบัดครั้งหนึ่งจำลองเป็นลานประลองขนาดเล็กขึ้นมา ทำเอาผู้คนที่มองเห็นต่างพากันตื่นเต้นจนลืมเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นทันที


“เริ่มได้!


“หมิงหมิงสู้ๆ เจ้าต้องจัดการหยางหลินให้หมอบไปเลยนะ! หรงซู่จินตะโกนบอกพร้อมกับส่งยิ้มไปให้กับลู่หมิงหมิงที่หันมามองเธออยู่พอดี


“เข้าใจแล้ว” ลู่หมิงหมิงเอ่ยบอก ที่จริงแล้วนางก็ไม่อยากจะทำให้ไป๋หยางหลินเจ็บตัวหรอกนะแต่นางก็ไม่อยากถูกทำโทษเหมือนกัน ดูจากท่าทางอาจารย์คนนี้แล้วดูเหมือนจะต้องมีบทลงโทษแบบโหดๆ เป็นแน่


ผัวะ!!


หรงซู่จินมองดูคู่รักที่กำลังประลองมองดูก็รู้ว่าชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้สู้เต็มทีเพราะยังอ้อมมือให้กับลู่หมิงหมิงอยู่มากทีเดียว แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้ว่าลู่หมิงหมิงไม่เก่งนะ แต่เป็นเพราะคนรักของนายต่างหากที่เก่งเกินไป จะบอกว่าคนแบบนี้เธอไม่อยากจะไปหาเรื่องด้วยหรอก ถ้าไม่รู้จุดอ่อนของอีกฝ่าย


ตุ้บ!!


และแล้วก็จบเมื่อลู่หมิงหมิงจับไป๋หยางหลินทุ่มออกไปยังนอกลานประลอง ทั้งสองใช้เวลาไม่นานในการประลองกันก็จบลง


“แพ้ไปยืนซ้ายชนะไปยืนขวา คู่ต่อไปเจ้าทั้งสองออกมา” หวางชูเอ่ยขึ้นก่อนจะมองไปหรงซู่จินที่หันไปมองทางอื่นโดยไม่ยอมสบตากับเขา เขากระตุกยิ้มนิดก่อนจะเอ่ยชื่อของนาง


“หรงซู่จินออกมา” เสียงเรียบนิ่งเอ่ยขึ้น ทำเอาหรงซู่จินหันไปยิ้มหวานให้กับอีกคน ก่อนจะคว้ามือของหรงลู่จินออกมาแล้วเอ่ยถามหรงลู่จินเบาๆ


“ลู่จินเจ้ารักแม่หรือไม่”


“รักขอรับ”


“งั้นยอมแพ้ไปนะ” หรงซู่จินเอ่ยบอกพร้อมกับยิ้มหวานไปให้หรงลู่จินทันทีเพราะเธอเห็นหรงซู่จินฝึกให้เด็กทั้งสองคนนั้นแล้ว มันโหดไม่ต่างจากพ่อของมันเลยสักนิด


“เอ่อ” หรงลู่จินอ่ำอึ้ง พร้อมกับไปยังผู้เป็นพ่อของตัวเองไปด้วย


“เจ้าไม่รักแม่เลยสินะ” เอาสิ นี่เธอลงทุนทำหน้าเศร้าเลยนะ ไม่แกล้งยอมแพ้ให้มันรู้ไปเลยว่าหรงลู่จินไม่รักเธอ


“เข้าใจแล้วขอรับ” หรงซู่จินได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มหวานให้กับหรงลู่จินทันที ก่อนจะหันไปยักคิ้วให้กับหวางชูไปด้วย


“เริ่มได้”


ผัวะ!


หรงซู่จินออกหมัดไปใส่ใบหน้าของหรงลู่จินทันที แต่เพราะหรงลู่จินนั้นยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาบังใบหน้าของตัวเองเอาไว้ นั้นเลยทำให้เปิดช่องว่างที่ช่วงท้อง หรงซู่จินรีบออกหมัดออกไปอีกครั้งมีเป้าหมายคือหน้าท้องของหรงลู่จิน


ผัวะ!!


ครืน!!


หรงลู่จินไม่อยากจะเชื่อว่าแรงของท่านแม่ของเขานั้นจะเยอะขนาดนี้ เมื่อครู่เขาถูกท่านแม่ของเขาต่อยเข้าที่หน้าท้องเต็มๆ ขนาดทำให้เขาเซไปด้านหลังห้าหกก้าวน่าจะได้ และดูเหมือนท่านแม่ของเขาจะไม่ให้เวลาเขาพักหายใจเลยแม้แต่น้อย ดูแล้วยังไงเขาก็ต้องแพ้อยู่ดีแล้วท่านแม่จะมาขอให้เขายอมแพ้ทำไมเนี่ย!


ผัวะ!!

 



“นางช่างเก่งกาจจริงๆ” ชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองหรงซู่จินอย่างชื่นชมและหลงใหลอย่างอดไม่ได้ นางช่างเพียบพร้อมเสียจริง


หวางชูที่ได้ยินแบบนั้นก็หนังตากระตุกทันที ก่อนจะยิ้มที่มุมปากขึ้นมาเมื่อสุดท้ายแล้วหรงซู่จินก็ชนะหรงลู่จินอยู่ดีแม้ว่าจะขอให้หรงลู่จินยอมแพ้ก็ตามแต่ดูนางก็เอาจริงทุกครั้งที่ประลองกัน


“เจ้าสองคนคือคู่ต่อไป” หวางชูหันไปยังชายหนุ่มที่เอ่ยถึงหรงซู่จินก่อนหน้านี้ก่อนจะมองไปยังหลงเยียนที่มองตากันก็รู้ใจกันทันที


ผัวะ!!


ตุ้บ!!


ทันทีที่ขึ้นไปยังลานประลองหลงเยียนก็ไม่รอช้าเริ่มการประลองทันทีไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายตั้งตัวเลยแม้แต่น้อย ทุกคนที่เห็นแบบนั้นก็มองหลงเยียนอย่างอึ้งๆ หมัดเดียวก็ทำให้อีกฝ่ายก็ลอยตกลงไปยังนอกลานประลองเลยแถมยังสลบไปแล้วอีกด้วย


“เอาล่ะวันนี้พวกทีแพ้จะต้องไปตักน้ำมาใส่ถังน้ำของสำนักให้เต็มละ ถ้าหากตักไม่เต็มก่อนจะทานอาหารมื้อเย็นพวกเจ้าจะไม่ได้ท่านข้าว เริ่มได้ พวกชนะวันนี้ไม่ใช่ว่าเจ้าจะไม่มีวันแพ้ เตรียมใจเอาไว้ด้วยละ วันนี้พอแค่นี้” หวางชูเอ่ยจบก็สะบัดมือเบาๆ ทุกอย่างก็หายไปพร้อมกับตัวของเขาอีกด้วย


“โชคดีนะลู่จิน” หรงซู่จินเอ่ยบอกพร้อมกับเอื้อมมือไปกับบ่าของหรงลู่จินไปด้วย ไม่รู้ชายหนุ่มพวกนี้มันเป็นอะไรพอได้สู้กับหญิงสาวแล้วแพ้ตลอด สรุปก็คือกลุ่มของพวกเธอหญิงสาวทุกคนไม่ถูกทำโทษส่วนพวกชายหนุ่มนั้นถูกทำโทษ เอ่อ ยกเว้นหลงเยียนคนเดียว




มาแล้วจร้า ตอนนี้จะไม่มีอะไรมากนะคะ วันนี้เรารู้สึกไม่สบายนิดหน่อย สมองเลยมึนๆ นั่งตรวจคำผิดแล้วแต่ถ้ายังมีคำผิดอยู่ต้องขอโทษด้วยน่า ชอบก็เม้นหรือไม่ก็กดให้กำลังใจได้น่า





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 252 ครั้ง

734 ความคิดเห็น

  1. #670 Nuengsupasit (@Nuengsupasit) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 15:07

    สนุกค่ะ
    #670
    0
  2. #666 16321632 (@16321632) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 15:24
    สงสารลู่จิน โดนแม่ทวงความรักก่อนประลอง
    #666
    0
  3. #665 chamee (@chamee) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 12:17
    ตกลงยอมแพ้ให้แม่ใช่ไหม อิอิ
    #665
    0
  4. #663 Ting0616563257 (@Ting0616563257) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 08:39

    อะไรคือการขอให้คนอื่นยอมแพ้แล้วตัวเองเอาจริง?หรงซูจินนะหรงซูจินเจ้านี้มันร้ายกาจนัก

    ปล.รออ่านตอนต่อไปอยู่นะคะ^_^
    #663
    0
  5. #662 ILOVEMRCHU (@ILOVEMRCHU) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 20:30
    ที่ผู้ชายเเพ้เพราะ #พ่อบ้านใจกล้า

    ยกเว้นคุณลูก
    #662
    0
  6. #661 piy_U (@piy_U) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 19:42
    รอค่าาาาา
    #661
    0
  7. #660 PhToon (@PhToon) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 19:39
    รอจร้าาาา
    #660
    0
  8. #659 Ting0616563257 (@Ting0616563257) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 19:29

    รออ่านได้ค่ะ^_^
    #659
    0