ตอนที่ 63 : EP : 61 รับศิษย์น้อง 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2646
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 179 ครั้ง
    27 พ.ค. 62

 




EP : 61 รับศิษย์น้อง 3








“มือ รอด มันหมายความว่ายังไง” กงกงเสี่ยวเอ่ยถามอย่างสงสัยพลางมองหลงเยียนที่กำลังกันน้ำไม่ให้มาหาพวกเขา


“ไม่รู้” หรงซู่จินเอ่ยตอบ ตอนนี้เธอคิดหัวแทบแตกแล้ว หรือว่าให้เอาไว้รอดเอาไป ไม่น่าจะใช่ หรงซู่จินลองเอาเลือดที่ติดกับมือของตัวเองลูบไปตามประตูเพื่อว่าจะเจอตัวอักษรอีก


“ผู้”


“เขาให้เอามือของผู้ที่รอดจากด่านต่างๆ หรือเปล่า” หญิงสาวที่มักจะมีใบหน้ายิ้มแย้มเอ่ยขึ้นมา นั้นทำให้นัยน์ของหรงซู่จินลุกแววขึ้นมาทันที มันอาจจะใช้ก็ได้


“ยังมีอีกตัวอักษร” หรงลู่จินเอ่ยขึ้นพร้อมกับชี้ให้เธอดู หรงซู่จินมองตามก่อนจะขมวดคิ้วทันทีก่อนที่เธอจะกล่าวขึ้นมา


“เหลือ ใช่แล้ว! เอามือของพวกเราทุกมาทาบกับประตูเร็วเข้า!!” หรงซู่จินที่พอจะเดาใช้ก็ตระบอกทันทีด้วยความร้อนใจ

หลงเยียนที่ได้ยินแบบนั้นก็ผลักดันน้ำออกไปจากตัวก่อนจะรีบเคลื่อนกายไปยังประตูอย่างรวดเร็วพร้อมกับเอามือไปทาบกับประตูทันที


กึก!!


คลื่น!!


“เหว่อ!!

 



“ทำไมมองไม่เห็นอะไรเลยล่ะ” เยี่ยเฟิงเอ่ยขึ้นอย่างตกใจเมื่อเห็นว่าทุกคนเปิดประตูได้แล้ว ก่อนหน้านี้เขามองไปยังชายหนุ่มที่สามารถใช้ดาบตัดสัตว์อสูรนั้นในเวลาชั่วพริบตาอย่างตกใจ


เพราะไม่คิดว่าอายุเพียงเท่านี้จะมีความสามารถแบบนี้ ทั้งที่มีระดับลมปราณปฐพีขั้นปลายแท้ๆ ไม่แน่ชายหนุ่มคนนี้อาจจะซ้อนพลังเอาไว้ก็เป็นไปได้


“แปลกมาก” เยี่ยฟงเอ่ยพลางขมวดคิ้วมองไปยังภาพเบื้องหน้าที่มืดมิดหลังจะที่ได้ยินเสียงของร้องของทุกคนก่อนจะเงียบหายไปเลย


“แย่แล้ว” ฉินหลงเอ่ยขึ้นอย่างตกใจเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงพลังบ้างอย่าง มันไม่ดีเลยสักนิด


“เกิดอะไรขึ้น!!” องค์รัชทายาทเอ่ยถามอย่างร้อนใจ เพราะน้ำเสียงตกใจของฉินหลงทำให้เขารู้สึกไม่ดี กลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับหรงซู่จิน


“นี่ไม่ใช่ด่านทดสอบธรรม”


“อะไรนะ!!

 



ทันทีที่ประตูยอมเปิดออก พวกเธอทุกคนต่างพากันตกลงไปด้านล่างที่มีแต่ความมืดมิดทันที ต้องทำอะไรสักอย่าง หรงซู่จินคิดเพราะรู้สึกว่าพวกเธอตกลงมานั้นต้องลึกมากเป็นแน่เพราะตกลงมายังไม่ตกถึงพื้นสักที


พรึบ!!


“ไม่เป็นอะไรนะขอรับ”หรงลู่จินเอ่ยถามเธอในความมืดมิด และเธอก็ค่อยๆ รู้สึกตัวว่าเธอกำลังลอยตัวอยู่ มองไปให้หรงจางหนานกำลังจุดไฟกับมือเพื่อให้มีแสงสว่าง เธอมองไปรอบๆ มองหาคนอื่นๆ ไปด้วย


ภายในนี้มืดมาก เธอได้กลิ่นเหม็นอับกลิ่นสาปของค่างค้าว อย่างบอกนะว่าเธออยู่ในถ้ำของค้างค้าวน่ะ


พรึบ


ยังไม่ทันที่เธอจะได้หาคนอื่นๆ เสียงบางอย่างก็ดังขึ้น มันคือเสียงกระพือปลีกขนาดเล็ก และมันกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้


“จางหนานเผ่ามัน” หรงลู่จินตะโกนบอกทันทีพร้อมกับหาที่กำบังเขากับท่านแม่ของเขาไปด้วย


ตู้ม!!


หรงซู่จินหลับตาพร้อมกับใช้จิตสัมผัสหาตัวของทุกคนที่กระจายหายไปคนละที่ อืม ดูเหมือนว่าทุกคนจะไม่เป็นไร แต่เธอจะต้องไปหาคนที่ใกล้กับเธอที่สุด


แต่การเดินทางที่มืดมิดแบบนี้มันลำบากจริงๆ แถมพวกเธอยังลอยตัวอยู่ด้วยมันอันตรายจะลอยตัวไปมาให้ความมืดนี้ เอ๊ะ!! นี่มัน!! อะไรกันทำไมเธอถึงสามารถมองเห็นชัดขนาดนี้กันน่ะ


“จางหนานกลับมาเราตรงไปหาพวกที่เหลือ” หรงซู่จินร้องบอกพร้อมกับนำทางทั้งสองคนทันทีด้วยความรวดเร็ว ต้องไปหาสองคนนั้นก่อนเพราะอยู่ใกล้เธอที่สุดแล้ว


“รอด้วยสิขอรับ” หรงลู่จินเอ่ยบอกพร้อมกับรีบตามไป แต่เพราะอยู่ๆ ก็ถูกบางอย่างดูดไปเลยทำอะไรไปได้


พรึบ!!


“ลู่จินจางหนานตามมาเร็ว” หรงซู่จินเอ่ยบอกพร้อมกับเร่งความเร็วมากขึ้น ใกล้จะถึงสองคนนั้นแล้วอีกนิดเดียว


“กรี้ด!!!” เสียงกรีดร้องของมู่ตานทำให้เธอยิ่งร้อนร้นและเร่งความเร็วเพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่าตัว แต่มันก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อมู่ตานได้หายไปต่อหน้าต่อตาของเธอ


“มู่ตาน!!” หรงซู่จินร้องเรียกอีกคนเสียงดังลั่น จนเสียงของเธอมันสะท้อนไปทั่วถ้ำแห่งนี้ เธอหันไปมองข้างหลังก็ไม่พบใคร หายไปไหน


“ลู่จินจางหนาน!!” เธอตระโกนเรียกทั้งสองนี่มันเกิดอะไรขึ้น สองคนนั้นหายไปไหน แล้วทำไมเธอถึงไม่หายไปเหมือนกับคนอื่นกัน


ตอนนี้หรงซู่จินว่าถ้ำแห่งนี้ต้องการให้เธอทำอะไรกันแน่ แต่ว่าตอนนี้เธอต้องไปหาอีกคนที่อยู่ไม่ไม่ไกลจากมู่ตานก่อน


เมื่อเธอตั้งสติได้แล้วก็รีบเคลื่อนกายไปยังอีกกคนที่อยู่ใกล้ๆ แต่เหมือนจะไม่ทันเหมือนเดิม เพราะเมื่อเธอไปถึงกงกงเสี่ยวก็ได้หายไปต่อหน้าต่อหน้าเธออีกครั้ง


นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!!


ด่านนี้ต้องการจะทดสอบอะไรเธอกันแน่ หรงซู่จินหลับตาแล้วใช้จิตสัมผัสอีกครั้งเพื่อว่าตอนนี้ทุกอยู่ที่ไหนและใครยังปลอดภัยดี


“มันเป็นแบบนี้นี่เอง” หรงซู่จินเอ่ยขึ้นมา เมื่อเริ่มจะเข้าใจว่าก่อนหน้านี้ทุกคนดูดอะไรบางอย่างดูดหายไป นั้นก็เป็นเพราะเพื่อไปถูกอะไรบางอย่างที่คนสร้างด่านนี้ว่างกับดักเอาไว้


ตอนนี้เธอคงจะจับอะไรมั่วซั้วไม่ได้แล้ว เพราะในถ้ำนี้มันมีกับดักเต็มไปหมด เพียงไปเผลอแตะต้องแม้แต่นิดเดียวก็สามารถถูกดูดหายไปได้


ตอนนี้เหลือแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังรอด แต่เธอคงไม่ต้องห่วงคนพวกนั้นเพราะเหมือนจะรู้ตัวแล้วว่ามันคือกับดักและสิ่งที่เธอต้องทำในตอนนี้ก็คือหาทางออกไปจากด่านนี้ให้ได้


คลื่น!!


เสียงของผนังถ้ำสั่นไหว ทำให้เธอตอนหยุดชะงักในการเคลื่อนไหวลง แล้วเพิ่มความระมัดระวังมากขึ้น เกิดอะไรขึ้นกัน มันเหมือนมีบางอย่างเปลี่ยนแปลง


ปึก!!


“โอ๊ย” หรงซู่จินหันไปมองคนที่วิ่งมาชนกับแผ่นหลังของเธอที่ตอนนี้มองมาทางเธออย่างงุนงง


“ไม่เป็นอะไรนะ” เธอเอ่ยถามอีกฝ่าย พร้อมกับยื่นมือไปให้อีกฝ่ายจับมือตัวเอง


“ขอบคุณเจ้าค่ะ” อีกฝ่ายบอกเธอด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับคว้ามือของเธอไปจับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลุกขึ้นยืนพลางมองไปรอบๆ ตัวไปด้วย


“กับดักเยอะระวังตัวด้วย” เธอบอกอีกคนที่สูงแค่ไหล่ของเธอดูอย่างไรก็เด็ก หรงซู่จินถอนหายไปใจ ไม่ได้ปล่อยมือที่จับเอาไว้ เพราะกลัวว่าจะทำให้อีกคนหายไปถ้าเธอเผลอปล่อยมือเด็กสาวคนนี้


“เจ้าค่ะ เอ่อ ข้าซีเจียเจ้าค่ะ แต่พี่สาวข้าชอบเรียกเรียกข้าว่าน้องเล็กเจ้าค่ะ” เด็กสาวเอ่ยบอก พร้อมกับมองอีกคนที่พยายามระมัดระวังในการเดินทางตลอดเวลา


“ซู่จิน” หรงซู่จินเอ่ยบอกแค่นั้นไม่ได้กล่าวอะไรต่ออีก


“ว่าแต่ท่านพี่ซู่จินสหายของท่านหายไปไหนแล้วเจ้าค่ะ” เสียงหวานเอ่ยถามเธออย่างสงสัยพร้อมกับเดินตามหลังหรงซู่จินไปด้วย


“ถูกดูดไปแล้ว แล้วพี่สาวของเจ้าล่ะ” หรงซู่จินเอ่ยบอก พร้อมกับเดินอย่างระมัดระวังมากขึ้นเมื่อทางข้างหน้านั้นมีกับดักเยอะขึ้น

“อ่า เพิ่งคาดกันเมื่อครู่เจ้าค่ะ” ซีเจียเอ่ยบอกพร้อมกับมองพี่สาวของตัวเองด้วยรอยยิ้ม เพราะเพิ่งจะได้พูดคุยกันเป็นครั้งแรกแบบนี้ แถมยังถูกพี่สาวจับมืออีกด้วย


นางกับพี่สาวของนางหรือจะดูไม่ออกว่านี่เธอพี่กลางของนาง หน้าตาเหมือนท่านเสียขนาดนั้น พวกนางก็ต้องรู้อยู่แล้ว

 



“ดูนั้นสิ” เยี่ยฟงร้องขึ้นพร้อมกับชี้ไปยังประตูที่คนหายไปเมื่อครู่ แต่ปัดนี้กับมีร่างของชายหนุ่มของสองคนลอยออกมาจากประตูนั้น และไม่นานก็เริ่มมีคนอื่นออกมาบ้าง


“นั้นกงเสี่ยวนี่” กงกุ้ยเสี่ยวเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าเป็นน้องชายของตัวเองที่ลอยออกมาตามหลังเด็กสาวทั้งสี่นอนหลับไม่ได้สิตอยู่กับพื้น แล้วก็มีอีกร่างหนึ่งลอยออกมา


ตอนนี้ทุกคนต่างก็พากันงงว่าทั้งห้าคนนี้ไปเจออะไรมาทั้งได้หลับไม่มีสิตแบบนี้

 



“ท่านเจ้าสำนักเราไม่พาเด็กพวกนั้นออกมาจากสมานจะดีหรือขอรับ” เสียนเสียนรองเจ้าสำนักเดาราจุติเอ่ยถามอย่างเป็นกังวลเมื่อเห็นว่าเด็กพวกนั้นหมดสติไป เกิดอะไรในบานประตูนั้นกัน


“เจ้าก็รู้ว่าถ้าทุกคนยังทดสอบไม่เสร็จเราไม่สามารถเข้าไปได้” ซือเฟิงหลีเจ้าสำนักดาราจุติเอ่ยบอก พลางคิดว่าท่านผู้ท่านนั้นสร้างด่านทดสอบพวกนี้เพื่อเด็กพวกนี้หรืเปล่าน่ะ


“นั้นสินะขอรับ ข้าลืมไปเลย” เสียนเสียนรองเจ้าสำนักเอ่ยตอบพลางมองไปยังเด็กพวกนั้นที่นอนหมดสติไป

 



“คนอื่นจะเป็นอย่างไรบ้างน่า” ซีเจียเอ่ยขึ้นในขณะที่กำลังก้าวเท้าข้ามหินก้อนหนึ่งตามที่หรงซู่จินเอ่ยเตือนว่ามันคือกับดับ


“กำลังหาทางออกอยู่ อืม เหมือนว่าจะมีตัวอะไรตามเรามานะ แต่แปลกกับดักไม่เห็นจะทำงานเลย” หรงซู่จินเอ่ยบอก เพราะเธอได้ยินเสียงแปลกๆ ตามหลังพวกเธอมาสักพักแล้ว มันคือตัวอะไรกันแน่นะ


“เอ๊ะ! จริงหรือเจ้าค่ะ” ซีเจียเอ่ยถามเสียงเบาเพราะกลัวว่าเจ้าตัวนั้นจะรู้ตัว


“อืม ระวังด้วย” หรงซู่จินขานรับพลางเอ่ยตอบพร้อมกับกระชับมือที่จับเอาไว้แน่น ก่อนจะมองเมือกที่อยู่ตามผนังของถ้ำ และถามทางเดิน ไม่แน่ในถ้ำนี้ไม่แน่อาจจะไม่ได้มีสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวก็เป็นไปได้


“เจ้าค่ะ” ซีเจียเอ่ยตอบเสียงใสพร้อมกับยิ้มเมื่อมองไปที่มือของตัวเองที่ถูกกระชับแน่นขึ้นอย่างชอบใจ อย่างน้อยนางก็ได้พูดคุยเป็นการส่วนตัวกับพี่กลางของนางก่อนพี่ใหญ่ล่ะนะ


“อากาศหายใจเริ่มหมดลงแล้วสิ” หรงซู่จินพึมพำ พลางหยุดเดินเพื่อคิดว่าจะเอายังไง เพราะอยู่ๆ อากาศก็เริ่มหายใจไม่ได้


“ไอ้กำไลนี่มันเอามาทำไมกันนะเจ้าคะ” ซีเจียเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ ไม่รู้จะเอากำไลพวกนี้มาให้ทำได้เยอะแยะ แกะชะมัด


“ทดสอบความแข็งแกร่งพวกเราล่ะมั้ง” หรงซู่จินเอ่ยพลางยิ้มออกมา ถ้าเธอใช้กำไลพวกนี้โดยอัดลมปราณเข้าไปแยะๆ มันจะแตกออกหรือเปล่านะ


“อ่า ของเล่นนี่เอง” ซีเจียเอ่ยตอบพร้อมกับเริ่มหายใจไม่ออกขึ้นมาบ้าง


“อยู่นิ่งๆ ก่อน” หรงซู่จินเอ่ยบอก พร้อมกับใช้จิตสัมผัสหาทางออกไปด้วย และหาต้นต่อที่ทำให้อากาศหายใจเริ่มหายไปด้วย


“พี่ซู่จินเจ้าคะ” ซีเจียเอ่ยเบาๆ เมื่อรู้สึกว่าอะไรบ้างอย่างมันตกใส่หัวของนาง  มือของข้างของนางเอื้อมไปสัมผัสมัน สัมผัสแรกที่นางรับรู้ก็คือมันเย็นๆ และมันก็คือเมือกที่นางเห็นมาตลอดทางนั้นเอง ซีเจียทำหน้าขยะแขยงพลางสะบัดมันทิ้งไปไกลๆ


“จับพี่เอาไว้แน่นๆ” หรงซู่จินเอ่ยบอกพร้อมกับคว้าตัวของซีเจียอย่างรวดเร็วแล้วพาเคลื่อนกายหนีไปอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่ว่าเธอกลัวมันหรอกนะ แต่ต่อสู้ในถ้ำนี้มันเสียเปรียบ เพราะไม่รู้ว่าเธอจะไปถูกกับดับเข้าหรือเปล่า


“มันตามหรือเปล่าเจ้าคะ”


“ตาม” หรงซู่จอนตอบแค่นั้น เพราะต้องรีบหนีให้เร็วที่สุด


ตู้ม!


เมือกกองใหญ่เฉียดหลังพวกเธอไปอย่างหวุดหวิดในตอนที่เธอกำลังเลี้ยวพอดี เกือบไปแล้ว ตอนเห็นเมือกก็พอทำใจเอาไว้ได้บ้าง แต่ก็เจอตัวเจอมันก็อดที่จะขนลุกไม่ได้


“เกือบไปแล้ว” ซีเจียเอ่ยขึ้นมาเมื่อพากันหนีเจ้าตัวน่าเกลียดนั้นมาไกลแล้ว มันคือตัวอะไรนางไม่อาจรู้ได้


“เจ้าไม่เป็นอะไรนะ”


“ไม่เจ้าค่ะ” ซีเจียเอ่ยตอบก่อนจะชี้ไปยังทางที่มีแสงสว่างพร้อมกับเสียงต่อสู้ที่อยู่ด้านหน้าของพวกนาง


“หลงเยียน” หรงซู่จินมองหลงเยียนที่กำลังสู้ต่อกับตัวแบบนี้ที่พวกเธอหนีทำเอาเธอไม่จะวิ่งไปหาอีกฝ่ายเลย แต่เพราะข้างหลังก็ยังมีอีกตัวที่กำลังตามมา เลยต้องวิ่งไปหาอีกฝ่าย


“คุณหนู!” หลงเยียนที่ได้ยินเสียงเรียกก็หันไปมองก็จะเรียกอีกฝ่ายอย่างดีใจ พร้อมกับสะบัดดาบที่อยู่ในมือตัดร่างของเขาตัวแปลกประหลากตัวนี่


“ช่วยข้าด้วย!!” แม้หรงซู่จินจะไม่อยากจะเอ่ยคำนี่ออกไป แต่เรื่องศักดิ์ศรีนั้นเอาไว้ก่อน เธอไม่ไว้กับเจ้าสัตว์ตัวนี้จริงๆ เพราะเธอมีอดีตกับเจ้าสัตว์ประหลาดนี้ไม่ค่อยจะเป็นที่หน้าจดจำนัก


“คุณหนูถ้าเลี้ยวไปทางซ้ายอีกสองครั้งก็จะเจอทางออกขอรับ  ด้านหน้าข้าจัดการเจ้าตัวพวกนี้ไปหมดแล้ว เชิญคุณหนูไปก่อนไปเลย เดี๋ยวข้าจะคุ้มกันด้านหลังให้เองขอรับ” หลงเยียนร้องบอก อย่างรวดเร็ว เพราะก่อนหน้านี้เขาตามหน้าคุณหนูไม่เจอก็เลยต้องหาทางออกแล้วก็ออกสำรวจไปด้วย ตอนนี้เขาแน่ใจแล้วว่าคนที่สร้างด้านทดสอบนี้ไม่ใช่มนุษย์อย่างแน่นอน


“เข้าใจแล้ว” หรงซู่จินรับคำก่อนจะรีบเคลื่อนกายไปตามทาง พลางคิดว่านี่มันเป็นการวิ่งที่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ


“เหว่อ!!


“พี่ใหญ่” เมื่อเธอวิ่งเลี้ยวไปทางซ้ายมาได้ก็ต้องปะทะกับพี่สาวของซีเจีย เราทั้งสามพากันร้องขึ้นอย่างตกใจ ก่อนจะที่ซีเจียจะเรียกอีกคนเสียงดังแต่เรามีเวลาไม่มากนัก เพราะจู่ๆ ไอ้ตัวนั้นก็มีเยอะขึ้นเรื่อย


“ไปเร็วเข้า!” ไม่ต้องเอ่ยอะไรมาก ตอนนี้เธอก็พร้อมที่จะวิ่งอยู่แล้ว เธอวิ่งไปตามหลังทั้งสองไป พร้อมกับหันไปมองหลงเยียนไปด้วย เมื่อเห็นหลงเยียนที่กำลังวิ่งตามเธอมาติดๆ ก็โล่งใจ  ก่อนจะคิดว่าเธอลืมอะไรไป


ตู้ม!!


เสียงระเบิดที่ดังอยู่ไม่ห่างจากพวกเธอ ทำให้ขมวดคิ้ว ไม่ใช่ว่าทางข้างหน้าก็มีพวกมันดักเอาไว้หรือ ไหนว่าหลงเยียนจัดการพวกมันไปแล้วไง


 “เหว่อ!!





มาแล้วจร้าาาา คำผิดยังไม่ได้ตรวจน่า ว่าแต่ไปเจออะไรล่ะนั้น แล้วไอ้ตัวที่หรงซู่จินพากันวิ่งนี้เนี่น มันคือตัวอะไรกันน่า
ช่าวงนี้กำลังหาที่ฝึกงานอยู่ พร้่งก็จะไปสมัครงานอีก ไม่รู้จะได้หรือเปล่าฮ่าๆๆ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 179 ครั้ง

734 ความคิดเห็น

  1. #612 pattyfig (@pattyfig) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 22:35
    ไรทมาต่อได้แล้วววค่า
    #612
    0
  2. #610 sevenroses (@sevenroses) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 21:44

    ค้างหนักมากกก

    #610
    0
  3. #609 chamee (@chamee) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 22:49
    รอติดตามนะคะ
    #609
    0
  4. #607 chumpachon (@chumpachon) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 22:28
    พี่กลางฟังดูแปลกๆ...ต้องใช้คำว่า..พี่รองรึเปล่าค่ะ..
    #607
    1
    • #607-1 ILOVEMRCHU (@ILOVEMRCHU) (จากตอนที่ 63)
      28 พฤษภาคม 2562 / 06:41
      บางทีอาจมีพี่สามคนมั้งค่ะ
      #607-1
  5. #606 chutikan3734 (@chutikan3734) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 21:57

    เตือนปุ๊บมาปั๊บ สนุกจริงๆ
    #606
    0