นางร้ายกลับชาติมาเกิด ผู้ครอบครองแหวนจ้าวจักรพรรดิมังกร จบภาคหนึ่ง

ตอนที่ 6 : EP : 6 สมุนไพรเจ้าปัญหา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9832
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 597 ครั้ง
    14 พ.ค. 62








EP : 6 สมุนไพรเจ้าปัญหา  









“เอาละๆ ข้าพร้อมแล้วบอกมาเลยเจ้าค่ะ” หรงซู่จินพูดขึ้นมาอย่างเร่งรีบเพราะเธออยากจะได้สมุนไพรมาเยอะๆ เพื่อที่จะได้หลอมโอสถเอาไปขาย


ทั้งสี่คนมองไปยังหวางชูอย่างรอคอยการบอกใบ้ หรงซู่จินตั้งสติกับการฟังคำบอกใบ้ของหวางชูสุดๆ ไม่ต่างกับเยี่ยเฟิงที่ตื่นเต้นไม้น้อยไปกว่าหรงซู่จิน ส่วนเยี่ยฟงกับองค์รัชทายาทนั้นถึงแม้จะไม่แสดงท่าทีอะไรออกมามากนัก แต่ก็เต้นตื่นเหมือนกันโดยเฉพาะองค์รัชทายาทที่จะแสดงฝีมือให้แก่หรงซู่จินว่าเขานั้นเก่งกาจแค่ไหน


“สมุนไพรต้นนี้อยู่ในที่ร่มตามในมีหยดน้ำเกาะอยู่และมีแสงของพระอาทิตย์ตกกระทบอยู่พอดี” ทันที่หวางชูบอกใบ้จบทั้งสี่ก็เคลื่อนกายหายไปทันแม้หรงซู่จินจะออกตัวเป็นคนแรก แต่เพราะว่าทั้งสามหนุ่มมีระดับลมปราณสูงกว่าตัวเองมากโดยเฉพาะตอนนี้องค์รัชทายาทกับเยี่ยเฟิงไปไกลกว่าทุกคน เยี่ยฟงนั้นเพราะไม่อยากจะไม่แย่งกับน้องชายตัวเองก็เลยลดความเร็วของตัวเองลงแล้วหาที่ใกล้รอบตัวของเขาเอง หรงซู่จินได้แต่ก้นด่าตัวเองที่น่าจะเร่งฝึกวรยุทธจะได้ตามความเร็วคนพวกนี้ทัน แต่เพราะเมื่อเธอคิดถึงคำใบ้ของหวางชูเธอก็หยุดนิ่งกับทีก่อนนิดหนึ่งเพื่อคิดตาม ก่อนจะยิ้มออกมา


อยู่ในร่ม มีหยดน้ำเกาะอยู่ มีแสงของพระอาทิตย์ตกกระทบพอดี


หรงซู่จินมองไปรอบๆ ตัวของเธอว่ามีต้นไม้ที่มีแสงของพระอาทิตย์ตกกระทบหรือไม่ ที่ตรงนั้นต้องมีความชุมชื่นอยู่ด้วย นั้นก็คงไม่ไกลจากแม้น้ำแน่นอน และอีกอย่างมันจะต้องไม่ไกลจากตัวพวกเราแน่ๆ เพราะหวางชูคงไม่อยากให้เราไปที่ไกลๆ แน่นอน


“อยู่ไหนน่า” หรงซู่จินพึมพำเบาๆ พลางสอดสายตามองไปรอบๆ ตัวของเธอ ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายโมงและตอนนี้เงาของเธอส่งไปด้านตะวันออกเฉียงเหนือ เธอมองตามเงาของตัวเองที่ชี้ไป พร้อมกับมองไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่ดูจะชุ่มช่ำเต็มไปแสงของพระอาทิตย์ที่ตกลงมากระทบพอดี ที่ตรงนั้นแน่นอน


เมื่อคิดได้แบบนั้น หรงซู่จินก็รีบเคลื่อนกายไปยังต้นไม้ต้นนั้นทันทีและใช้ลมปราณเร่งไปที่ช่วงล่างมากกว่าส่วนอื่น เมื่อมาถึงต้นไม้หรงซู่จินก็กวาดสายตามองดูต้นสมุนไพรที่ตรงนี้มันเต็มไปหมดเลย


“เก็บไปหมดนี้แหละ” เธอพูดกับตัวเองแล้วก็รีบลงมือเก็บเพราะกลัวคนอื่นๆ ตามมาแย่งตัวเอง สายตามองต้นสมุนไพรที่หวางชูบอกไปด้วย และเมื่อเธอเก็บสมุนไพรจนไปถึงใต้ต้นไม้ใกล้กับโคลนของต้นไม้นั้นเธอก็พบว่าต้นไม้ต้นนี้มีโพรงภายในเล็กๆ ที่มีต้นสมุนไพรเกิดขึ้นอยู่มีหยดน้ำเกราะตามใบและมีแสงจากพระอาทิตย์สองลงมาพอดี


“ต้นนี้แน่ๆ เลย” เธอพูดพร้อมกับรีบเก็บสมุนไพรทันทีเพราะกลัวคนอื่นๆ จะมาเจอเข้า หลังจากนั้นเธอก็เก็บสมุนไพรตรงนั้นจะหมด ต้นเล็กต้นอ่อนเธอเก็บเพราะจะเอาไปปลูกในมิติของเธอ


“เอาละกลับไปดีว่า” เมื่อเก็บสมุนไพรจนหมดแล้วเธอก็รีบเคลื่อนกายกลับไปยังที่หวางชูยืนรออยู่ ก็พบว่าทุกคนกลับกันมาหมดแล้ว


“เอาละ ไหนสมุนไพรพวกเจ้าเอาออกมาดู” เมื่อหวางชูเห็นว่าทุกคนกลับมาครบแล้ว ก็บอกให้ทั้งสี่เอาสมุนไพรออกมาทั้งที่พอจะรู้อยู่แล้วว่าใครเป็นคนหาเจอ


“ของข้าได้มาเยอะเลยละ” เยี่ยเฟิงรีบเอาสมุนไพรออกมาก่อนทุกคนแล้วก็พูดขึ้นมาอย่างมั่นใจว่าของตัวเองหามาได้ถูกต้องและยังหามาได้เยอะอีกด้วย แถมเขายังได้สมุนไพรหายากมาอีกด้วย โชคดีของเขาจริงๆ ที่ได้มันมาเพราะเขากำลังต้องการมันอยู่พอดี


“ข้าหามาได้ไม่เยอะเหมือนเจ้า แต่ข้ามั่นใจว่าของข้าต้องถูกต้องแน่นอน” เยี่ยฟงพูดพลางหยิบสมุนไพรของตัวเองออกมาจากแหวนมิติที่มันมีหยดน้ำเกาะอยู่ตามใบ พร้อมกับหันไปยิ้มให้กับน้องชายของตัวเองไปด้วย แม้จะเป็นเพียงแค่สามต้นก็ตามแต่เขานั้นมั่นใจว่าถูกต้องแน่นอน


“ของข้าได้มาเท่านี้” องค์รัชทายาทนำสมุนไพรของตัวเองออกมาสิบกว่าต้นและเหมือนกับของเยี่ยฟงทุกอย่าง องค์รัชทายาทได้แต่ยิ้มในใจพลางกันไปมองหรงซู่จินที่กำลังเอาสมุนไพรของตัวเองออกมาบ้าง


“ของข้าได้มาหนึ่งต้น” หรงซู่จินเอาต้นสมุนไพรออกมาหนึ่งต้นตามที่เธอหาเจอ ทุกคนหันไปมองสมุนไพรของหรงซู่จินพลางคิดว่านางได้มาแค่ต้นเดียวเองหรอกหรือ มันควรจะมีเยอะกว่านั้นไม่ใช่หรือ


“พวกเจ้าไปหาเจอที่ใดกันบ้าง” หวางชูถามทั้งๆ ที่ก็รู้อยู่แล้ว แต่เพราะไม่อยากจะให้ใครโกหกเมื่อเขาเฉลยคำตอบ


“ข้าไปใต้ต้นไม้ฝากนั้นโน้นมีเห็ดเยอะแยะเลยแล้วข้าก็เลยมันมาด้วยเพื่อจะนำมาเป็นอาหารได้บ้าง” เยี่ยเฟิงรีบพูดขึ้นมาพร้อมกับบอกทุกอย่างที่ตัวเองไปเจอมา


“ของข้าได้มาจากแม่น้ำฝั่งตรงนั้น” เยี่ยฟงพูดขึ้นพร้อมกับชี้นิ้วบอกหวางชูไปด้วยซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่หรงซู่จินเก็บสมุนไพรมากนัก


“ของข้าได้มาจากใกล้แม่น้ำแต่ห่างออกไปข้างหน้าพวกเราไปมากนัก” องค์รัชทายาทพูดขึ้นพร้อมกับชี้ไปทางด้านหน้าของพวกเขาที่อยู่ไกลออกไป


“ของข้าได้จากตรงนั้น” หรงซู่จินบอกพลางชี้ไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่ใครเห็นก็รู้ได้ทันทีเพราะมันอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้มากนัก


“เอาละ ข้าได้ผู้ชนะในรอบนี้แล้ว แต่ข้ายังไม่บอกตอนนี้”


“ทำไมละขอรับ” เยี่ยเฟิงถามอย่างร้อนใจเพราะอยากจะรู้ว่าใครจะเป็นคนชนะในรอบแรก อีกอย่างเพราะคิดว่าตัวเองนั้นต้องชนะอย่างแน่นอน


“มันไม่เต้นตื่น” หวางชูตอบอย่างเอื่อยๆ ก่อนจะเริ่มบอกใบ้ทั้งสี่คนอีกครั้ง


“ข้าเข้าใจแล้ว” เยี่ยเฟิงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนจะตั้งใจฟังหวางชูที่กำลังบอกใบ้อย่างตั้งใจไม่ต่างจากคนอื่นๆ ที่กำลังตั้งใจและคิดว่าตัวเองนั้นต้องชนะอย่างแน่นอน


“ต้นสมุนไพรต้นนี้นั้นมันจะอยู่ในที่ที่เงียบสงบ” หวางชูพูดขึ้นพร้อมกับหยุดไปสักพักแต่ทุกคนที่ไม่รู้ว่าหวางชูยังบอกไม่หมดก็ได้เคลื่อนกายหายออกไปตามหาสมุนไพรเรียบร้อยแล้ว โดยไม่ได้พากันฟังหวางชูพูดให้จบสักคน


“เฮ้อ ข้าแค่กำลังคิดว่าจะให้ตามหาสมุนไพรต้นไหนดีเท่านั้นเอง ทำไมเด็กๆ พวกนี้มันใจร้อนกันหนักนะ” หวางชูถอนหายใจออกมาพร้อมกับบ่นแล้วก็มองไปที่ฉินหลงไปด้วย


“เด็กๆ ก็แบบนี้แหละขอรับ” ฉินหลงพูดพร้อมกับมองไปที่ทุกคนที่กำลังหาสมุนไพรอย่างกันตั้งใจและรวดเร็ว เขาหยุดสายตามองไปที่หรงซู่จินเหมือนกับกำลังหยุดนิ่งเหมือนกับตอนแรกที่เริ่มหาต้นสมุนไพร แล้วก็ขมวดคิ้วเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ พร้อมกับกายเคลื่อนมาหาพวกเขาทั้งสอง


“ท่านยังบอกมาไม่หมดใช่หรือไม่” ฉินหลงมองหรงซู่จินอย่างชื่นชมนางมีสติสัมปชัญญะที่ดีกว่าคนอื่นๆมากเลยทีเดียวจนเขาอดชื่นชมนางมาได้จริงๆ


“ใช่ พวกเจ้าพากันรีบร้อนโดยไม่ยอมฟังข้าพูดให้จบก่อน” หวางพูดบอกประมาณว่าตัวเขานั้นไม่ผิดที่บอกช้านิดหน่อยเท่านั้นเอง


“งั้นมีอะไรอีกเจ้าค่ะ” เพราะหรงซู่จินไม่อยากจะเสียเวลาในการหาสมุนไพรเธอจึงรีบเร่งหวางชูให้รีบบอกตัวเองเสียที


“สมุนไพรต้นนี้มันมีรากเป็นหัวเหมือนกับเด็กเมื่อดึงมันขึ้นมามันจะส่งเสียงร้องทันที และเสียงร้องของมันสามารถทำให้คนที่ได้ยินนั้นเกิดอาการจิตหลอนได้” เมื่อหวางชูพูดจบ หรงซู่จินก็ยืนนิ่งคิดว่าจะหามันได้จากที่ไหนและทำยังไงไม่มันส่งเสียงร้องหรือเธอจะทำให้ตัวเองไม่ได้ยินเสียงของมัน


“แล้วบอกวิธีทำให้มันไม่ส่งเสียงร้องหรือว่า” ยังไม่ทันที่หรงซู่จินจะพูดจบดี เธอก็เบิกตากว้างเมื่อตัวเองนั้นคิดออกแล้ว เธอยิ้มนิดๆ ก่อนจะทำใจให้สงบแล้วพยายามจะสัมผัสหาพื้นที่ที่มันเงียบสงบ


“ถ้านึกออกก็รีบไปได้แล้วดูเหมือนใครบ้างคนจะอยู่ใกล้ๆ แถวนั้นเสียด้วยสิ” หวางชูพูดขึ้นเมื่อเห็นหรงซู่จินที่ยืนหลับตาแล้วก็เอาแต่ยิ้มไม่ยอมเดินไปหาสมุนไพรสักที


“เอ๊ะ จริงด้วย” หรงซู่จินร้องขึ้นมาเมื่อนึกขึ้นมาได้ ก่อนจะรีบเคลื่อนกายไปยังทางเยี่ยเฟิงที่อยู่ใกล้กับต้นสมุนไพรของเธอที่หมายปองเอาไว้ ดีที่เยี่ยเฟิงไม่ได้สนใจมันเพราะใบของมันไม่ต่างจากต้นหญ้าต้นหนึ่งที่ไม่ได้มีค่าอะไร


“แม่นางน้อย ถึงจะเป็นเจ้าข้าก็ไม่ยอมหรอกนะ” เยี่ยเฟิงที่เห็นว่าหรงซู่จินนั้นมาทางเดียวกันกับตัวเองก็พูดขึ้นมาทันที เพราะยังไงเขาก็ต้องเป็นผู้ที่ชนะทุกคนเท่านั้น


“ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ” หรงซู่จินพูดพร้อมกับสร้างม่านอักขระคลุมร่างของตัวเองเอาไว้กันเสียงและแรงกระแทกทุกอย่าง ก่อนจะเดินไปยังต้นหญ้าที่เยี่ยเฟิงมองว่ามันเป็นแค่ต้นหญ้าไร้ค่า ทันที่ที่เดินไปใกล้หรงซู่จินก็ยิ้มร้ายๆ ออกมาเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้ มือบางรวมไปยังใบเรียวแหลมของมันที่ยาวเท่าฝ่ามือของเธอเท่านั้น


“แงๆๆ” ทันทีที่เธอต้นสมุนไพรมันออกมา มันก็ส่งเสียงร้องเอมืนกับเด็กทารกที่เพิ่งจะเกิดและทันทีที่ทุกคนได้เสียงร้องก็เกิดอาการจิตหลอนทันทีอย่างไม่ต้องรอดูผลนานเลย หรงซู่จินมองคนข้างๆ ที่กำลังพำพึมอะไรบ้างอย่างคนเดียวเกี่ยวกับของกิน หน้าตาเหมือนกับคนเมากาวไม่มีผิดเดินสะดุดขาตัวเองก้มยังมีหน้ามาหัวเราะอีก


“ฮ่าๆ ข้าจะกินเจ้าให้หมดเลยหรงซู่จิน”


“หรงซู่จิน เจ้านะ! เป็นของข้าคนเดียวเท่านั้นแหละ” หรงซู่จินหันไปมององค์รัชทายาทที่กำลังนั่งคุยกับต้นหญ้าตนหนึ่งด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมีความสุขแถมยังทำท่าจะก้มลงไปกอดต้นหญ้าต้นนั้นด้วย หรงซู่จินที่ได้เห็นแบบนั้นก็ทำหน้าแขยงๆ ทันที ก่อนจะหันไปเยี่ยฟงที่กำลังยื้อหยุดฉุดกระชาดชุดของตัวเองพลางทำหน้าจะร้องไห้ไปได้


“อย่านะ! ข้า! ข้า! ข้ายังไม่พร้อมกับหรงซู่จิน ถ้าองค์รัชทายาทรู้ข้าหัวหลุดแน่ๆ” หรงซู่จินที่พออ่านปากของเยี่ยฟงก็ได้แต่คิดว่าคนแบบเยี่ยฟงนั้นน่ากลัวมากทีเดียว หรงซู่จินไม่ได้สนใจคนพวกนี้อีก ก่อนจะคลุมม่านอักขระที่ต้นสมุนไพรต้นนี้แล้วก็เคลื่อนกายหาหวางชูทันที


“เจ้ามีจิตสัมผัสพิเศษด้วยหรือ” ฉินหลงขึ้นอย่างตกใจเพราะไม่คิดว่านางจะมีของแบบนี้ จิตสัมผัสนั้นไม่ใช่ว่าจะมีได้ง่ายๆ แม้แต่องค์รัชทายาทยังไม่มีเลย


“ท่านพูดอะไรนะ ข้าไม่ได้ยิน” หรงซู่จินถามหวางชูเห็นแบบนั้นก็สะลายม่านอักขระของหรงซู่จินออกให้ทันที


“ข้าพูดว่าเจ้ามีจิตสัมผัสด้วยหรือ” ฉินหลงพูดขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับมองหรงซู่จินที่เหมือนมีอะไรซ้อนเอาไว้อยู่ในตัวมากมายยิ่งนัก


“จิตสัมผัส” หรงซู่จินพูดขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะคิดว่าเธอมีของแบบนั้นด้วยเหรอ


“ใช่ เจ้าสัมผัสสิ่งมีชีวิตรอบๆ ตัวของตัวเองได้และรู้ทุกอย่างที่อยู่รอบตัวของเจ้า การเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดและของที่เจ้าอย่างจะหามัน” แม้หรงซู่จินจะยังมึนๆ งงๆ อยู่บ้างแต่ก็พยายามคิดตาม เมื่อกี้เธอทำอะไรนะ เธอเพียงแค่หลับตาและทำใจให้สงบเหมือนกับเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติเพื่อหาต้นสมุนไพรเมื่อกี้นี่เอง


 เดี๋ยวนะ! มีบ้างอย่างแปลกๆ เธอเปิดตากว้างเมื่อนึกขึ้นมาได้ก่อนจะมองหวางชูที่ยืนนิ่งไม่พูดไม่จาหันไปมองสิ่งรอบๆ ตัวไม่ได้สนใจพวกเธอ


“หวางชู ข้ารักท่านที่สุด” หรงซู่จินพูดพร้อมกับพุ่งตัวไปกอดหวางชูอย่างรวดเร็ว เมื่อรู้ความหมายที่หวางชูกำลังสอนวรยุทธให้กับเธอเงียบๆ โดยไม่คิดจะพูดบอกเธอ มิน่าละ ก่อนจะเล่นเกมเขาบอกให้เธอใช้สมาธิและทำให้เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ แอบสอนเธออยู่นี่เอง ทั้งๆ ที่ก่อนนี้ก็เคยขอให้หวางชูสอนวรยุทธให้ แต่ก็ถูกปฏิเสธอย่างงไร้เยื่อใย


“เจ้า! เอาอีกแล้วนะ” หวางชูพูดขึ้นอย่างไม่ชอบใจนักที่ถูกหรงซู่จินพุ่งเข้ามากอดตัวของเขาอย่างรวดเร็ว แต่เขาก็ไม่ได้ผลักนางออกไป เพราะกลัวว่าจะเผลอใช้แรงผลักนางมากเกินไป


ที่หวางชูสอนหรงซู่จินแบบนั้น เพราะตอนนี้เขาจับตัวของหรงซู่จินมันสีพลังบางอย่างที่ไหลวนเวียนปนอยู่กับลมปราณ และถ้าให้เขาเดาหรงซู่จินคงได้รับมาจากทางพ่อหรือแม่ก็เป็นไปได้ บางครั้งของบ้างอย่างมันก็มาจากทางสายเลือด


“แหมๆ ท่านเขินเหรอหวางชู” หรงซู่จินพูดอย่างหยอกล้อพลางผละตัวเองออกมาพร้อมกับชูสมุนไพรเจ้าปัญหาให้หวางชูดู


“ข้าไม่เคยรู้สึกแบบนั้นแม้แต่น้อย” หวางชูบอกพลางมองไปยังสามหนุ่มที่ตอนนี้ถูกพวกเขาหลงลืมไปชั่วขณะหนึ่ง


“ท่านชอบกินเด็กหรอกหรือ” ฉินหลงพูดขึ้นอย่างเย้าแหย่เมื่อเห็นท่าทางแบบนั้นของหวางชู


“เอาเวลาของเจ้ามาคิดดีกว่าจะช่วยเจ้าสามคนนั้นยังไงดี” หวางชูพูดอย่างไม่ใส่ใจพร้อมกับมองไปที่ทั้งสามคนนั้นที่ถูกหรงซู่จินเล่นงาน เขาบอกแล้วว่าแม่เด็กสาวนี่ร้ายกาจยิ่งนัก ไว้ใจไม่ได้หรอก


“มีเปลี่ยนเรื่องด้วย ข้าว่างานนี้คงต้องปล่อยเอาไว้สักพัก แต่ถ้าได้โอสถคืนจิตเจ้าพวกนี้ก็คงหายเองนั้นแหละ” ฉินหลงหายอย่างไม่ใสใจมากนัก แต่สายตาก็มองหรงซู่จินอยู่เรื่อยๆ เพื่อว่านางจะมีอะไรดีๆ น่าตื่นเต้นทำให้เขาได้ตกใจบ้าง


“อ๋อ ดูเหมือนข้าจะมีอยู่นะ” หรงซู่จินพูดขึ้นเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าในแหวนมิติของตัวเองมีเพราะหรงซู่จินคนก่อนได้หลอมเอาไว้เล่นๆ ในแหวนมิติมีกว่ายี่สิบเม็ดเห็นจะได้


“โอ๊ะ เจ้าช่างเป็นเด็กสาวผู้มีพรสรรค์ยิ่งนัก” ฉินหลงพูดขึ้นอย่างตกใจเพราะมันเป็นโอสถระดังสูงไม่ใช่ว่าใครจะหามันไปได้ง่ายๆ ขนาดองค์รัชทายาทยังไม่มีเลย ที่พวกเขาต้องเขามาในป่าแห่งนี้นั้นก็เพราะว่าออกมาตามหาสมุนไพรเพื่อที่จะนำไปหลอมโอสถเพื่อช่วยน้องชายขององค์รัชทายาท สงสัยว่าพวกเขาคงไม่ต้องตามหาสมุนไพรอีกแล้วละ ให้องค์รัชทายาทซื้อกับแม่เด็กสาวคนนี้ก็สิ้นเรื่องจะได้ไม่ต้องตามหาส่วนผสมให้เสียเวลา


“แต่ข้าไม่อยากจะเอาไปป้อนให้พวกเขานะ ท่านอย่ามองข้าแบบนั้นนะ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีบุญคุณกับข้าก็ตาม แต่ท่านก็เห็นท่าทางของพวกเขาแล้วนี่ถ้าเป็นท่าน ท่านจะกล้าเข้าไปใกล้พวกเขาตอนนี้หรือเปล่าละ” หรงซู่จินพูดขึ้นพร้อมกับรีบบอกเหตุผลเมื่อเห็นสายตาของฉินหลงที่มองมายังตัวเอง


“ก็ได้ๆ เพราะถ้าเป็นข้า ข้าก็ไม่กล้าเหมือนกันนั้นแหละ” ฉินหลงพูดขึ้นมาอย่างเข้าใจความรู้สึกของหรงซู่จินเพราะถ้าเป็นเขา เขาก็คงไม่กล้าเข้าไปใกล้หรอก หวังว่าพวกนี้ได้สติขึ้นมาคงไม่งงกับท่าทางของหรงซู่จินที่ระแวงตัวเองหรอกนะ




มาแล้วๆ แหมๆ แต่ละคนนี่นะ ถูกหรงซู่จินเล่นงานไปเสียแล้วสิ สามคนนั้นหลอนเรื่องอะไรนะ ท่านหวางชูไม่ผลักหรงซู่จินจริงๆ อะ ฮ่าๆ แม้ฉินหลงก็หลงกลของหรงซู่จินไปอีกคนแล้วสิ จะเม้นหรือถูกใจก็ได้ทั้งนั้นจร้า






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 597 ครั้ง

738 ความคิดเห็น

  1. #476 Yony-Sama (@pimtawan123456) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 17:52
    คือ...ตั้งแต่ตอนก่อนหน้าที่เฮียหวางชูแกร้อง โฮกกก ฉันก็มองเขาเป็นหมี(โลลิค่อน)มากกว่ามังกรไปแล้วเจ้าค่ะ55555555
    #476
    0
  2. #207 104139116 (@104139116) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 09:50
    ลงเรือท่านหวางชูห้ามล่มนะไรท์
    #207
    0
  3. #155 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 11:45
    สนุกค่ะ
    #155
    0
  4. #118 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 01:51
    อย่างฮาาาาา
    #118
    0
  5. #12 jeerasuda0610 (@jeerasuda0610) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:27
    คนสวยก็งี้หนุ่มหลง
    #12
    0
  6. #11 Dar699699 (@Dar699699) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:19

    แต่ละคนนี้เพ้อแบบว่า... 555 สนุกมากค่ะ
    #11
    0