นางร้ายกลับชาติมาเกิด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 97,961 Views

  • 596 Comments

  • 1,907 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    19,841

    Overall
    97,961

ตอนที่ 32 : EP : 31 ทำดีแล้วจะโชคดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4649
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 299 ครั้ง
    31 มี.ค. 62







EP : 31 ทำดีแล้วจะโชคดี








“เริ่มกันเลยดีกว่าข้ารอนานแล้ว หือ เจ้าใช้กระบองเหมือนกับข้าเลย ดีเหมือนกันๆ จะได้วัดฝีมือกันไปเลย” เวินฮวาพูดพลางยิ้มในใจ


“เดี๋ยวก่อน ข้าแค่จะบอกว่าให้เราต่อประลองกันโดยที่ไม่ใช้ลมปราณ เพราะถ้าเป็นแบบนั้นมันก็เหมือนกับว่าเจ้ากำลังโกงข้าอยู่ ซึ่งมันไม่ยุติธรรมสำหรับข้าที่ใช้ลมปราณไม่ได้” หรงซู่จินร้องบอกเมื่อเห็นท่าทางดีใจของเวินฮวาคงจะคิดว่าจะได้ทุกตีเธอได้ง่ายๆ สินะ แต่ฝันไปเถอะ เธอจะไม่ยอมใช้ลมปราณต่อหน้าทุกตอนนี้หรอก เธอไม่อยากให้เกิดเรื่องวุ่นวายกับตัวเองตอนที่กำลังมีเรื่องกับเหล่าผู้อาวุโสและศัตรูที่มองไม่เห็นของเธอ เพราะเธอก็ไม่รู้ว่ามันจะบุกมาทำร้ายเธอตอนไหน


“ได้อยู่แล้ว เห็นแก่เจ้าที่ไม่สามารถใช้ลมปราณได้หรอกนะ แล้วก็ข้าก็เป็นคนใจดีไม่ชอบเอาเปรียบคนอื่นๆ ด้วย” เวินฮวาพูดขึ้น เพราะอย่างน้อยนางก็คิดว่ายังไงนางก็ต้องชนะหรงซู่จินอยู่ดี เพราะหรงซู่จินนั้นไม่เคยฝึกวรยุทธมาก่อนเลย ยังไงนางก็ได้เปรียบหรงซู่จินอยู่ดี  ครั้งก่อนที่นางแพ้อาจจะเป็นเพราะหรงซู่จินนั้นเก่งด้านนั้น แต่ครั้งนี้นางชนะหรงซู่จินแน่นอน


อืม ข้าซึ้งใจมากๆ เจ้าค่ะหรงซู่จินรับคำก่อนจะพูดนิดหน่อยด้วยใบหน้างามนั้นยิ้มนิดๆ พูดมากชะมัดอยากจะสู้นักทำไมถึงไม่ยอมบุกเข้ามาละ ถ้าจะให้เธอบุกเข้าไปหา ฝันไปเถอะ เธอไม่อยากรังแกคนอ่อนแอกว่าหรอกนะ


เจ้าใช้ความสามารถของเจ้าให้เต็มเลยนะ อย่าได้ออมมือให้ข้าเด็ดขาดเวินฮวาพูดด้วยท่าทางเยาะเย้ยอีกฝ่ายเพราะรู้ดีว่าหรงซู่จินนั้นไม่ได้ชอบการใช้กำลัง นางก็แค่พูดไปเท่านั้นแหละ อย่างหรงซู่จินนะทำอะไรนางไม่ได้หรอก


เจ้าค่ะหรงซู่จินพูดพร้อมกับก้มหัวเคารพอีกฝ่ายก่อนจะยืนนิ่งไม่ยอมพุ่งเข้าไปหาอีกคนที่ยืนนิ่งรอเธอให้บุกเข้าไปหาตัวเองเหมือนกัน


ฝันไปเถอะยัยเด็กบ้า! ฉันไม่บุกไปรังแกเธอหรอก ยัยเด็กยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำมน!


หรงซู่จินที่ยืนนิ่งรอให้เวินฮวาบุกเข้ามาโจมตีเธอก่อน แต่อีกฝ่ายก็นิ่งจ้องเธอนิ่งเหมือนกัน และดูเหมือนจะใกล้หมดความอดทนแล้วเสียด้วยสิ เฮ้อ ก็ช่วยไม่ได้นี่น่า เธอไม่ได้อยากจะสู้กับยัยเด็กที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมนี่สักหน่อย อยากมาบังคับเธอเองก็ช่วยไม่ได้


ข้าให้เจ้าเริ่มก่อนเลยคุณหนูหรงซู่จินเวินฉวาพูดขึ้นเพราะอดทนรอนานกว่านี้ไม่ไหวแล้ว เธออยากจะสั่งสอนหรงซู่จินจะแย่อยู่แล้ว เวินฮวามองในหน้างามของหรงซู่จินที่นิ่งสงบไม่แสดงท่าทีเกรงกลัวอะไรนางเลยสักนิด เอ๊ะ หรือว่านางกลัวจนไม่กล้าบุกเข้ามาโจมตีนางกันแน่นะ


เชิญคุณหนูเวินฮวาก่อนดีกว่าเจ้าข้าไม่อาจถูกกล่าวหาว่ารังแกท่านหรงซู่จินพูดมีหรือที่เวินฮวาและก็คนอื่นๆ จะไม่ได้ยิน คนที่รู้เรื่องของหรงซู่จินก็คิดว่านางพูดจริงและได้เตือนอีกฝ่ายไปแล้วด้วย ส่วนใครที่ยังไม่รู้คิดว่าหรงซู่จินนั้นพูดขู่เวินฮวาเฉยๆ


เจ้านะหรือจะรังแกข้าได้นะ หึหึ ก็ได้ในเมื่อข้าให้โอกาสเจ้าโจมตีข้าก่อนแล้วแต่เจ้าปฏิเสธไป ก็อย่าได้ร้องขอความเมตตาจากข้าล่ะเวินฮวาพูดเยาะเย้ยอีกฝ่ายก่อนจะเคลื่อนไหวไปมาอย่างรวดเร็วเพื่อจะโจมตีหรงซู่จินให้หนักๆ


คนที่เก่งเข้าไม่เอาแต่พูดหรอกเอาละเธอขอยืมคำพูดของหวางชูที่เคยว่าเธอตอนฝึกมาว่าอีกฝ่ายหน่อยแล้วกัน ในเมื่อเธอทำอะไรหวางชูไม่ได้ เธอก็จะเอาความแค้นมาลงที่เวินฮวาที่มาหาเรื่องเธอก็แล้วกัน


ฟุบ!


เคล้ง!


เสียงของเวินฮวาที่พุ่งไปโจมตีหรงซู่จินจากทางด้านหลังด้วยความเร็วที่นางคิดว่าหรงซู่จินนั้นมองไม่ทันทีเป็นแน่แต่ก็ต้องตกใจเมื่อหรงซู่จินนั้นเหวี่ยงกรบองมาด้านหลังโดยที่ไม่ได้ขยับขาไปไหนเลยสักนิด


 ต้องเร็วกว่านี้หรงซู่จินพูดเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคนโดยที่ไม่คิดจะหันไปมองใบหน้าเวินฮวาเลยสักนิด ใบหน้างามของเวินฮวาเริ่มบิดเบี้ยวขึ้นมาเสียแล้ว เมื่อนางได้ยินหรงซู่จินพูดแบบนั้น และคิดว่าหรงซู่จินคงโชคดีเท่านั้นที่รับการโจมตีของนางได้


หึ งั้นแบบนี้เล่าเวินฉวาพูดขึ้นพร้อมกับเหวี่ยงกระบองไปหาหรงซู่จิน เวินฮวาเหวี่ยงกระบองไปยังชายโคลงด้านขวาของหรงซู่จินด้วยความโมโหนิดหน่อย


หรงซู่จินทำเพียงแค่เอนตัวไปด้านหลังหลบให้พ้นวิถีกระปองที่เหวี่ยงมา พอกระบองพ้นตัวของเธอไป หรงซู่จินก็กลับมายืนตัวตรงอีกครั้ง ก่อนจะตวัดปลายกระบองไปที่ท้องของเวินฮวาเบาๆ ไม่ได้แรงมากมายอะไร


“เจ้า! หึ ทำได้ดีนี่” เวินฮวาพูดขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าหรงซู่จินจะแตะต้องตัวของนางได้ แต่แรงของมันก็แค่เบาๆ เท่านั้น แค่นี่ทำอะไรนางไม่ได้หรอก ดูเหมือนตระกูลหรงจะเลี้ยงดีหรงซู่จินได้ไม่ดีสินะ ถึงได้ทำอะไรไม่มีแรงแบบนี้


“เจ้าอย่าพูดมากสิ เข้ามาเลย” หรงซู่จินพูดจากวนประสาทเวินฮวาพร้อมกับกวักมือให้เวินฮวาเข้ามาหา เวินฮวาที่ได้ยินแบบนั้นก็พุ่งเข้ามาเพราะไม่ชอบการที่ถูกหรงซู่จินนั้นถูกดูนาง


ทำให้หรงซู่จินนั้นยิ้มที่มุมปากนิดๆ เมื่อเวินฮวาทำตามสิ่งที่เธอต้องการพร้อมกับเหวี่ยงกระบองไปไปที่กระบองของเวินฮวาที่พุ่งตรงที่ใบหน้าของเธอ


เคล้ง!!


“หว่า เกือบไปแล้ว” หรงซู่จินแสร้งร้องขึ้นมาด้วยท่าทางตกใจ ก่อนจะพูดขึ้นพร้อมกับถอยหลังมาสองก้าว พร้อมกับเตรียมตัวตั้งรับการโจมตีจากเวินฮวาที่ดูจะหงุดหงิดขึ้นมานิดๆ


“เจ้านี่โชคดีบ่อยเกินไปแล้วนะ” เวินฮวาพูดขึ้นพลางรู้สึกว่าหนังตาข้างขวาไม่หยุด ก่อนจะเคลื่อนกายไปหาหรงซู่จินเร็วขึ้น เพราเชื่อว่าหรงซู่จินก็แค่โชคดีเท่านั้นแหละ


เคล้ง!


“งั้นเหรอ สงสัยข้าจะทำความดีบ่อยๆ นะ ก็เลยโชคดีเจ้าก็ลองทำบ้างสิ เพื่อจะโชคดีแบบข้าบ้าง” หรงซู่จินตวัดกระบองไปทางด้านซ้ายเพื่อรับการโจมตีของเวินฮวา พร้อมกับพูดขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ที่ได้พูดจาในเชิงแนะนำให้กับเวินฮวา


“เจ้าว่าข้าเป็นคนไม่ดีอย่างนั้นรึ!” เวินฮวาตะโกนถามหรงซู่จินอย่างไม่พอใจเมื่อได้ยินหรงซู่จินพูดออกมาแบบนั้น


“เปล่าเลย ข้ายังไม่ได้พูดเลย ข้าแค่บอกให้เจ้าทำความดีแบบข้าเท่านั้นเอง มีคำไหนที่ข้าบอกว่าเจ้าเป็นคนไม่ดีอย่างนั้นหรือ” หรืออธิบายบอกด้วยใบหน้าที่ไม่เข้าใจ พลางปัดปลายกระบองของเวินฮวาออกไป พร้อมกับหมุนกระบองไปมารอบตัวของเธอ เพราะดูเหมือนครั้งนี้ เวินฮวาจะเอาจริง เธอเลยต้องจริงจังกับการโจมตีครั้งนี้ของเวินฮวาขึ้นมานิดหน่อย

 



“ดูนั้นสิ เด็กสาวคนนั้นไม่ได้ใช้ลมปราณใดๆ เลย แต่ก็สามารถสร้างเกาะป้องกันวายุได้แบบนั้น เด็กสาวคนนี้ไม่ธรรมดาเสียแล้ว” รองเจ้าสำนักกิเลยวายุพูดขึ้นพลางจ้องมองหรงซู่จินตาไม่กระพริบ เพราะไม่เคยเจอคนที่ไม่มีลมปราณจะสร้างเกาะป้องกันวายุได้ เพราะมันจะต้องใช้ความเร็วในการหมุนกระบองไปมาด้วยความเร็วกว่าการใช้ลมปราณเป็นเท่าตัวเลย เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเด็กสาวคนนี้เป็นผู้ฝึกวรยุทธขึ้นมาจริงๆ จะเป็นยังไง เฮ้อ อยากให้นางมาที่สำนักของเขาจริงๆ


“อืม เป็นเด็กสาวที่น่าสนใจที่เดียว”  เจ้าสำนักกิเลนวายุกล่าวด้วยใบหน้านิ่งๆ พลางมองไปยังคนรู้จักที่นั่งทำหน้าไม่สบอารมณ์ ถ้าเขาเข้าไปทักตอนนี้ก็คงจะไม่ดีเท่าไร


“ท่านทาบทามนางเข้าสำนักได้หรือไม่” เมิ่งเจินกล่าวถามด้วยใบหน้าที่มีความหวัง ก่อนจะทำหน้าสลดลงเมื่อได้ยินท่านเจ้าสำนักพูดขึ้น


“เจ้าคงไม่คิดว่าจะมีแค่สำนักเรา เพียงสำนักเดียวหรอกนะที่อยากจะได้ตัวนางนะ”  กวนอี๋หลงกล่าวบอกเพราะคนที่มีความสามารถ แต่ไม่คิดจะใช้นั้นต้องมีคนอยากได้ตัวนางเป็นแน่ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น มันก็ขึ้นอยู่กับตัวของหรงซู่จินเองด้วยว่าจะเลือกข้างไหน


“นั้นสิ ข้าลืมไปได้ยังไงกัน” เมิ่งเจินกล่าวด้วยใบหน้าที่รู้สึกเสียใจเพราะเด็กแบบนี้หรงซู่จินนั้นไม่ใช้ว่าจะมีมาได้ง่ายๆ เสียด้วยสิ


“ทำใจไว้บ้างก็ดี” กวนอี้หลงกล่าวบอกเมิ่งเจินสายตาก็จ้องมองไปยังหรงซู่จินอย่างไม่อาจละสายตาไปได้ เพราะเขาก็ต่างจากคนอื่นๆ ที่พอจะมองออกว่าหรงซู่จินนั้นมีดีอะไร เพราะแต่การหลอมโอสถนั้นแล้วไหนจะท่าทีที่เหมือนผู้ใหญ่ในบางครั้งตอนที่พูดจาตอบโต้กับเวินหานเจินนั้นอีก หรงซู่จินไม่มีความกลัวเลยสักนิด



 

เคล้ง!!


ตู้ม!!


เวินฮวาเคลื่อนกายเข้าไปหาหรงซู่จินด้วยความเร็วและก็ใช้แรงไปกับกระบองเพื่อที่จะทำลายกระแสลมที่หรงซู่จินสร้างขึ้นล้อมรอบตัวของหรงซู่จินเอาไว้


นางทำได้ยังไงกัน


ความสงสัยนี้ ทำให้เวินฮวารู้สึกว่าหรงซู่จินนั้นเริ่มใจไม่ดีขึ้นมานิดๆ หรือว่านางให้ใครช่วยนางกัน เป็นไปไม่ได้ จะมีใครเข้ามาในมานอักขระที่ถูกกางเอาไว้ได้ยังไงกัน หรงซู่จินก็อาจจะโชคดีก็เป็นได้


“เป็นไปไม่ได้” เวินฮวาพึมพำเบาๆ กับตัวเองเมื่อการโจมตีเขานางทำอะไรหรงซู่จินไม่ได้ แถมยังถูกผลักกระเด็นออกมาอีกด้วย หรือหรงซู่จินจะแอบใช้ลมปราณ ไม่สิ นางใช้ลมปราณได้ที่ไหนกัน นางอาจจะโชคดีเท่านั้นแหละ เมื่อเวินฮวาคิดได้แบบนั้น เวินฮวาก็กำกระบองแน่นขึ้น ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปหาหรงซู่จินพร้อมกับโจมตีไปทั่วกระแสลมที่หมุนเร็วขึ้นเรื่อยๆ และดูจะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ อีกด้วย เกิดอะไรขึ้นกันแน่


เคล้ง!


เคล้ง!


ตู้ม!


โครม!!


เวินฮวาที่โจมตีด้วยความเร็วและแรงกว่าเดิมก่อนจะใช้แรงโจมตีสุดแรงที่สุดเท่าที่จะทำให้หรงซู่จินได้รับบาดเจ็บได้ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรกับกระแสลมที่หมุนรอบตัวของหรงซู่จินได้เลย และเหมือนการโจมตีครั้งสุดท้ายของนางใช้ไม่ได้ผล  แถมยังผลักนางกระเด็นออกมาจนแผ่นหลังของนางปะทะกับมานอักขระอีกด้วย



 

หรงซู่จินที่อยู่ภายในเกาะป้องกันวายุก็หมุนกระบองไปมาเพื่อรับการโจมตีของเวินฮวาอยู่แบบนั้น จนเมื่อการโจมตีครั้งสุดท้ายของเวินฮวาหรงซู่จินได้ผลักแรงลมไปปะทะกับการโจมตีของเวินฮวาให้สะท้อนกลับไป ก่อนที่เธอจะค่อยๆ หยุดการสร้างเกาะป้องกันวายุลง พลางมองเวินฮวาที่ไม่ยอมแพ้และเคลื่อนพุ่งตรงมาที่เธอด้วยความเร็ว อาจจะเป็นเพราะเวินฮวาโมโหจนขาดสติ จนไม่คิดจะใช้ความคิดอะไรมากมายในการตู่สู้ครั้งนี้


พรึบ!!


เคล้ง!


เวินฮวาที่ใช้ความเร็วมากขึ้น ก็มาปรากฏตัวอยู่ตัวหน้าของหรงซู่จิน เสียแล้ว หรงซู่จินจับกระบองด้วยมือทั้งสอง พร้อมกับยกขึ้นไปเหนือหัวของตัวเองเล็กน้อย เมื่อถูกเวินฮวาโจมตีจากด้านสูง


“โอ้ ข้าเกือบพลาดท่าเสียแล้วสิ” หรงซู่จินพูดขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนจะดันกระบองของเวินฮวาออกไปพร้อมกับตัวของนางถอยออกมาสามก้าว


“เจ้าโชคดีอีกแล้ว” เวินฮวากัดฟันพูดพร้อมกับพุ่งตรงไปหาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้หรงซู่จินกลับรับการโจมตีของนางโดยการใช้กระบองนั้นใช้เป็นตัวช่วยในการกระโดดข้าหัวของเวินฮวาเพื่อหลบการโจมตีของเวินฮวาได้อย่างหวุดหวิด


“ข้าโชคดีบ่อยจริงๆ นั้นแหละ ฮ่าๆ” หรงซู่จิพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย ก่อนจะแกล้งหัวเราะออกมา พลางหลบการโจมตีของเวินฮวาอีกครั้ง


 ทำไมเจ้าเอาแต่หลบ ไม่สู้กลับมาบ้าง หรือว่าแรงเจ้าหมดแล้วเวินฮวาพูดขึ้นอย่างโมโหเมื่อหรงซู่จินไม่สู้กับนางแถมยังเอาแต่หลบการโจมตีของนางอีกด้วย เวินฮวาไม่มีเวลามาคิดอะไรให้เปลืองสมองอีกแล้วตอนนี้ เพราะเธออยากจะเอาคืนหรงซู่จินในทุกๆ เรื่องให้ได้


เวินฮวาเคลื่อนกายไปทางด้านหลังของหรงซู่จิน เวินฮวาตั้งตั้งใจจะโจมตีไปที่หัวของหรงซู่จินเสีย เพราะอย่างน้อยมันอาจจะทำให้หรงซู่จินนั้นไม่ตายแค่ก็บาดเจ็บสาหัสแน่ แต่มันกลับไม่เป็นแบบนั้น เมื่อหรงซู่จินหลับการโจมตีของนางได้



 

 คนดูต่างพากันจดจ้องมองดูข้างสอง เริ่มคิดแล้ว่าหรงซู่จินนั้นโชคดีเกินไปแล้วนอดจากจะโชคดีเกิดที่ใบหน้าสวยงามแล้วยังเป็นตระกูลที่รวยมากๆ อีกด้วยยังมีโชคในการเอาตัวรอดเก่งอีกด้วย เรื่องที่ว่าหรงซู่จินถูกลักพาตัวไปนั้น และกลับมายังตระกูลอย่างปลอดภัยก็คงเพราะเรื่องของความโชคดีนางของเป็นแน่


“คุณหนูหรงซู่จินโชคดีบ่อยเกินไปแล้ว” ชาวบ้านคนหนึ่งพูดขึ้น


“นั้นสิ หรือว่าคุณหนูเวินฮวาจะแค่เล่นๆ ไม่ได้จริงจัง เฮ้อ ช่างเสียเวลาจริงๆ” ชาวบ้านผู้ชายอีกคนที่นั่งอยู่ใกล้ก็พูด ก่อนจะมีคนที่นั่งมองดูอยู่เงียบๆ พูดขึ้น


“ถ้ามองดูดีๆ แล้วเจ้าจะรู้เองว่ามันไม่ใช่แค่เล่นๆ แต่เด็กสาวคนที่เอาแต่โจมตีนั้นหมายจะเอาชีวิตอีกฝ่ายอย่างเดียว”ชาวบ้านทั้งสองหันไปมองบุกคนที่ให้ผ้าคลุมปกติตัวตนจนมองเห็นใบหน้าและรูปร่างที่แท้จริงของอีกฝ่ายไม่ได้ น่าจะเป็นคนใหญ่คนโตที่แอบมาดูการประลองแบบเงียบๆ ก็เป็นไปได้ เมื่อชาวบ้านทั้งสองคิดได้แบบนั้นก็พากันกลับไปจ้องมองการประลองอีกครั้ง

 



อ่า เจ้าพลาดไปอีกแล้วนะ มีสติหน่อยสิหรงซู่จินพูดเตือนเวินฮวาที่กำลังไม่พอใจที่ทำอะไรหรงซู่จินไปได้เลยสักนิด หลบเก่งนักนะหรงซู่จิน


เจ้าก็อย่าเอาแต่หลบสิเวินฮวาพูดอย่างโมโหเมื่อนางโจมตีหรงซู่จินไม่ได้แถมยังถูกหรงซู่จินสั่งสอนอีกด้วย หรงซู่จินกล้าดียังไงมาสั่งสอนข้ากัน นางเป็นเพียงหญิงสาวไร้ค่าแท้ๆ กลับมาสั่งสอนนางที่เป็นถึงลูกสาวของเจ้าเมืองแห่งนี้เนี่ยนะ


บังอาจยิ่งนัก!


ก็ข้าบอกแล้วว่าให้ตั้งสติหรงซู่จินบอกพลางหลบปลายกระบองที่เหวี่ยงมาหาตัวของเธออย่างไม่ลดละ พร้อมกับก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วก็เอียงตัวหลบกระปองไปทางด้านซ้าย


“เจ้า!” เวินฮวาพูดไม่ออก เมื่อถูกหรงซู่จินพูดจาสั่งสอนนางแบบนั้น นางยอมรับไม่ได้จริงๆ ที่ถูกคนไร้ค่าอย่างหรงซู่จินมาสั่งสอนนางแบบนี้



มาแล้วจร้า เมื่อคืนพิมพ์ได้นิดหน่อยก็ง่วงแล้ว แถมยังพักไปหลานวันเลยทำให้ติดไม่ค่อยออก  พอวันนี้เลิกเรียนเสร็จก็รีบกลับมาพิมพ์ทันที จริงว่าจะอัพให้สองตอนนะ แต่เพราะอีกตอนยังพิมพ์ไม่จบเลย แถมยังคิดไม่ออก เลยเอาไว้แค่ เดี๋ยวพรุ่งนี้เรียนเสร็จจะกลับมาอัพต่อนะคะ  


อาจะแปลกๆ หน่อย เพราะเราหยุดอัพไป  พยายามเขียนบรรยายฉากต่อสู้แล้ว ไม่รู้ว่าจะดีพอหรือเปล่า ฮ่าๆๆ ชอบก็เม้นได้น่าหรือจะให้กำลังใจแทนก็ได้ แล้วแต่ที่สะดวกนะคะ  


ปล. หวางชูผู้ไม่มีบท ฮ่า เขียนเพลินจนลืมหวางชูไปเลย





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 299 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #238 ILOVEMRCHU (@ILOVEMRCHU) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 05:29

    รรออ่านตอนต่อไป

    #238
    0
  2. #235 chamee (@chamee) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 21:48
    รอติดตามนะคะ
    #235
    0
  3. #234 Dar699699 (@Dar699699) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 21:25

    เหมือนหรงซู่จินจะเล่นสนุกดีเชียว
    #234
    0
  4. #233 Pannita6701 (@Pannita6701) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 21:20
    มาต่อให้หลีดก็ดีแล้วล่ะคะ^^
    #233
    0
  5. #232 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 21:07
    สั้นมากกดดด
    #232
    0