ไอยดาผูกรัก

ตอนที่ 7 : 6/1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 40
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ก.ค. 63

ไม่กี่วันถัดมาชายหนุ่มก็มาขนของของเด็กชายออกจากคอนโดที่เธออาศัยอยู่กับลูกมากกว่า 5 ปี ห้องชุดของไอยดาที่สร้างความทรงจำมากมายให้เขาและเธอ

 

“มีอะไรที่ผมต้องรู้เกี่ยวกับลูกอีกไหม” ชายหนุ่มถามขึ้นหลังจากที่ขนส่งเอกชนขนของของลูกชายออกไปหมด เขานึกเวทนาร่างบางอยู่บ้างเขาจึงยื่นข้อเสนอให้เธออู่ต่อแต่พอเขามาถึงกลับพบว่าของของเธอถูกย้ายออกไปก่อนหน้าที่เขาจะเข้ามาเก็บของลูกเสียอีก

 

“ลูกไม่แพ้อาหารหรือยาอะไร...ฉันกำลังให้เขาเลิกขวดนมคุณไม่ควรให้เขาหากเขาเรียกหา” ปาริษาตอบ เธอย้ายกลับไปอยู่คอนโดเก่าของเธอตั้งแต่เมื่อวันก่อนเธอไม่สามารถทนอยู่ในที่ที่มีความทรงจำของนครินทร์ได้ เธอทนไม่ได้จริงๆ

 

“แค่นี้ใช่ไหม” ชายหนุ่มถามขณะที่ร่างบางกำลังเดินเขาลิฟต์นำหน้าไป เธอดูผอมลงมากนี่แค่ช่วงเวลาไม่กี่วันเธอกลับดูซูบเหมือนไม่ได้หลับไม่ได้นอนหรือแม้กระทั่งทานอาหาร “ถ้าผมจะติดต่อคุณผมจะติดต่อได้ยังไง” ชายหนุ่มถามขึ้นเขายังต้องมีอีกหลายเรื่องที่ต้องคุยกับเธอเรื่องลูกเขาจำเป็นต้องมีเบอร์โทรศัพท์หรือที่อยู่ใหม่ของเธอเพื่อติดต่อเธอ

 

ปาริษาไม่ตอบอะไรเพียงยื่นนามบัตรที่เธอออกแบบเองให้ชายหนุ่ม แม้ชายหนุ่มที่รับพยายามจะสัมผัสมือของเธอเพียงใดเธอก็ไม่มีอารมณ์มาหยอกล้อกับเขาและเขาเองก็ไม่ควรทำมัน

 

พีรกรยอมรับว่าที่ผ่านมาเขาสนใจในตัวของปาริษาเป็นอย่างมากหากไม่ติดเรื่องลูกเขาคงเดินหน้าสานความสัมพันธ์กับเธอเป็นแน่ เธอไม่ได้สวยจนเตะตาแต่เธอกลับชวนมองอย่างน่าประหลาดเวลาที่เขาได้ใช้เวลากับเธอและลูกเขาสบายใจเป็นอย่างมากแม้จะเครียดเรื่องงานมากแค่ไหน เขาสบายใจเสมอเวลาอยู่ใกล้เธอ

 

ปาริษาจัดว่าเป็นคนหุ่นดีหน้าอกหน้าใจเธอดูไม่เล็กไม่ใหญ่พอดีสมส่วนหากยิ่งเว้าเธอแต่เสื้อผ้าที่เน้นสัดส่วนมันชวนมองจนเขาไม่อยากละสายตา เขาเองก็ไม่ได้อยากให้ความสัมพันธ์ของเขาและเธอเดินทางมาถึงจุดนี้ จุดที่หากจะไปต่อคงยากเกินไป

 

ปาริษาย้ายกลับมาอยู่คอนโดของตัวเองได้หลายสัปดาห์เธอบอกตัวเองเสมอว่านครินทร์ได้สิ่งที่สำควรจะได้รับแล้วการที่ลูกไปอยู่กับเขามันคือเรื่องที่ดีแล้ว เธอได้รับโทรศัพท์เมื่อตอนกลางดึกจากชายหนุ่มว่าของให้เธอมาหาลูกชายที่โรงพยาบาลหน่อยเพราะเด็กชายเกิดปวดท้องกระทันหันและร้องไห้หาเธอท่าเดียว

 

ภาพหญิงสาวในชุดนอนเสื้อกล้ามกางเกงนอนขายาวกระโดนลงจากวินมอเตอร์ไซต์ทำให้เขาเกือบสำลักกาแฟก้าวใหญ่ใครใช้ให้เธอแต่งตัวแบบนี้มากัน เขาใจว่าเธอรีบแต่การที่เธอแต่ตัวไม่เรียบร้อยขนาดนี้เขาเองก็ไม่พอใจขึ้นมาลึกๆ

 

“นี่คุณแต่ตัวอะไรทำไมไม่แต่งตัวให้มันเรียบร้อย” พีรกรเอ่ยขึ้นทันทีที่ปาริษาเดินเข้ามาหา

 

“ช่างการแต่งตัวฉันเถอะ ลูกอยู่ไหน” ปาริษาไม่สนใจสายตาของชายหนุ่มที่จับจ้องมาหรือฝีปากที่บ่นเธอเรื่องการแต่งตัวของเธอ

 

“ใส่เสื้อ” พีรกรถอดเสื้อแขนยาวที่เขาสวมทับส่งให้หญิงสาวใส่ แต่เธอไม่เพียงไม่รับเธอกลับเดินหนีเขาจนเขาต้องวิ่งเอาเสื้อไปคลุมและโอบเธอไว้ในอ้อมแขน

 

“นี่คุณ ทำอะไรเนี่ย” ปาริษาดินคลุกคลักในอ้อมแขนแกร่งพยายามไม่เสียงดังเพราะเกรงใจผู้ป่วยในยามวิกาล

 

“คุณไปหาลูกถูกหรือไงผมจะพาไปนี่ไง” ไม่พูดเปล่าชายหนุ่มยังโอบร่างบางแน่นขึ้นไม่สนใจแรงอันน้อยนิดที่ร่างเล็กพยายามผลักไส

 

ภาพลูกชายถูกสายน้ำเกลือระโยงระยางทำให้ปาริษาน้ำตาตกใน นครินทร์ดิ้นไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ลูกชายของเธอกรีดร้องราวกับจะขาดใจให้ได้ ร่างเล็กดีดดิ้นจนสายน้ำเกลือหลุดเลือดไหลเปอะเปื้อนผ้าปูที่นอนสีสวยของโรงพยาบาล ปากซีดร่ำร้องเรียกหาเธอไม่หยุดแม้แต่บิดามารดาของชายหนุ่มข้างงกายเธอยังมองด้วยความเวทนา

 

ปาริษารีบวิ่งเข้าหาลูกชายทันทีที่เห็นภาพตรงหน้าเหตุใดลูกชายเธอถึงซูบผอมทรุดโทรมได้เร็วถึงเพียงนี้เวลาแค่ไม่กี่อาทิตย์เท่านั้นที่เธอไม่ได้พบลูก

“พี่นิล แม่มาแล้วลูก พี่นิลไม่ร้องนะลูกไม่ร้องนะคะ” ปาริษากอดปลอบลูกชายที่ร้องไห้จนตัวสั่น

 

“แม่ปา อึก แม่ปา ฮึก แม่ปามาหาพี่นิล แม่ปาอย่าทิ้งพี่นิลนะ พี่นิลไม่ดื้อแล้วสัญญาอย่าหนีพี่นิลนะ” ฆเด็กชายพลั่งพลูความรู้สึกทันทีที่เด็กชายเห็นหน้าแม่ที่เลี้ยงมาเด็กชายกอดมารดาราวกับว่าหากปล่อยอ้อมแขนเมื่อได้ปาริษาจะหนีหายไปทันที

 

ผู้สูงวัยทั้งสองน้ำตาซึมกับภาพที่ได้เห็นเด็กชายตัวน้อยซึมลงอย่าเห็นได้ชัดแม้ผู้เป็นพ่อจะซื้ออะไรมาให้ก็ตามแต่เด็กชายกลับไม่สนใจจนเธอเห็นหลานชายนั่งคุยกับสุนัขจรตัวนึงด้วยน้ำเสียเศร้าราวกับหลานชายของเธอจะแตกสลายเด็กน้อยเฝ้าแต่โทษตัวเองว่าที่แม่จากไปในเป็นเพราะตัวเองดื้อซนหากแต่ไม่เข้าใจเหตุผลของผู้ใหญ่

 

พีรกรมองภาพตรงหน้าด้วยดวงใจที่หน่วงหนึบตั้งแต่เขารับลูกมาเขาเอาใจลูกทุกอย่างยอมให้ลูกชายรับเลี้ยงสุนัขจรจัดมาหนึ่งตัวเขาคิดว่าลูกชายจะดีขึ้นเปล่าเลยลูกชายกลับซึมลงและร้องไห้บ่อยครั้งที่ลูกชายไม่ยอมทานข้าวและอยู่แต่กับลูกหมาจรจัดตัวนั้น เขาที่ไปทำงานทุกวันไม่เคยรับรู้เลยว่าลูกเสียใจและโทษตัวเองมากแค่ไหน เขาคิดเพียงว่าเขาให้ทุกอย่างที่ลูกต้องการได้แต่ลืมไปว่าสิ่งที่ลูกต้องการที่สุดตอนนี้คือปาริษา

 

จนเมื่อหัวค่ำลูกชายร้องไห้หนักขึ้นเพราะปวดท้องเขาพามาโรพยาบาลเด็กชายก็ร้องเรียกแต่ผู้เป็นแม่อย่างปาริษาจนเขาปวดใจในสิ่งที่เขาทำกับลูก เขาแยกปาริษากับนคินทร์ออกจากกันโดยไม่คำนึงถึงในของเธอและลูกชายเลยสักนิด

 

 

“หมอบอกว่าลูกเป็นโรคกระเพาะ แกขาดสารอาหารด้วย” พีรกรบอกให้หญิงสาวฟังหลังจากที่เด็กชายร้องไห้สะอึกสะอื้นจนเผลอหลับไป มือเล็กยังกุมมือของผู้เป็นแม่ไว้แน่น

 

“ค่ะ” ปาริษาตอบเพียงเท่านั้น สายตาจับจ้องที่มือเล็ก น้ำตาที่คลอในหน่วยตาไหลลงอย่างสุดกลั้น เธอไม่เคยทำร้ายจิตใจลูกถึงเพียงนี้ไม่เคยเลย เธอไม่นึกโทษเขาที่ดูแลลูกไม่ดีแต่เธอนึกโทษตัวเองที่ไปสร้างความผูกพันกับเด็กชายตัวจ้อยเสียมากมาย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น