ไอยดาผูกรัก

ตอนที่ 5 : 5/1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ก.ค. 63

กว่าเดือนที่ชายหนุ่มสามารถเข้าออกคอนโดของเธอได้ราวกับเพื่อนผู้อาศัยอันอีกคนเพราะพ่อลูกชายตัวดีของเธอจับจูงเขาเข้ามาในห้องและเขาเองก็ดูมีความสุขที่ได้ใช้เวลาหรือแม้แต่จะซื้อของมากมายมาให้เด็กชายจนเธอบ่นไปหลายคราเขายังไม่แม้แต่จะฟัง ลูกชายตัวดีของเธอก็ติดเขาแจหากวันไหนไม่เห็นหน้าก็แทบจะแบะปากร้องไห้ถามหาแต่ลุงพี เขาเข้ากับลูกชายเธอได้อย่างรวดเร็ว

 

ตั้งแต่ที่ได้เขาได้เข้ามาในห้องนี้ทำให้เขารู้ว่าหากจะเอามาลวงคอแม่งูอย่างปาริษาถึงรังต้องเข้าทางไข่งูที่เธอหวงนักหนาอย่าเด็กชายตัวจ้อยที่เล่นรถบังคับคันโปรดอยู่ เด็กชายถูกสอนมาอย่างดีว่าให้เล่นของเล่นและเก็บอย่างมีระเบียบเวลานี้คือเวลาที่เด็กชายจำได้เล่นทุกอย่างของนครินทร์ถูกกำหนดไว้เป็นเวลาโดยหญิงสาวที่นั่งทำงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ด้วยตายตาเคร่งเครียดเขายอมรับจริงๆ ว่าเธอสอนลูกของเขาได้ดีจริงๆ และมีสิ่งหนึ่งที่เขาสั่งเกตุมาร่วมเดือนคือเธอและลูกชายของเขาไม่เคยห่างจากกันเลยแม้ว่าหญิงสาวจะทำงานก็ตามเธอมักจะมีเวลาเพื่อเดินมาดูลุกชายเสมอ

 

ขายาวก้าวเขาหาร่างระหงที่จดจ้องกับตัวการ์ตูนผู้หญิงน่ารักคนหนึ่งมือเรียวลากเมาท์ไปมากโดยไม่ได้สนใจชายหนุ่มที่เดินโน้มตัวแอบดูการ์ตูนที่เธอออกแบบจนแก้มแทบจะติดกับเธอ

 

“น่ารักดีนี่คุณ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทำให้ร่างบางสะดุ้งสุดตัว

 

“โอ๊ยคุณทำอะไรเนี่ย” หญิงสาวตกใจจนลืมว่าตอนนี้เธอกับร่างสูงห่างกันเพียงคืบดวงตาสวยจ้องไปที่ชายหนุ่มอย่างโมโหมือสวยจับที่หน้าอกอย่างปลอบใจตัวเองจนเสื้อยืดคอกว้างของเธอเผยให้เห็นเนินอกรำไรจนชายหนุ่มต้องเป็นฝ่ายถอยออกมา

 

“ผม ผมแค่ แค่บอกว่ารูปน่ารักดีไง” ชายหนุ่มหาเสียงตัวเองหลังจากที่ตกตะลึงกับสิ่งที่ได้เห็นเมื่อครู่หากหญิงสาวรู้ว่าเขามองอะไรเมื่อครู่เขาคงโดนเธอกินหัวเป็นแน่

 

“ไปเล่นกับลูกนู้นอย่ามากวนฉัน” หญิงสาวจับหัวใจที่เต้นรัวอย่างปลอบๆ เธอเริ่มไม่แน่ใจว่าที่เธอใจเต้นอยู่นี่เป็นเพราะเธอตกใจที่เขาอยู่ๆ ก็โผล่มาหรือเต้นเพราะที่เขาใกล้เธอมากขนาดนั้นกันแน่

 

เธอไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่มีชายหนุ่มที่ทรงเสน่ห์อย่างพีรกรมาอยู่ใกล้แล้วจะไม่หวั่นไหวยิ่งช่วงนี้เขาและเธอได้ใช้ชีวิตด้วยกันแทบทุกวันเขาจะเข้ามาหาเธอกับลูกในช่วงเย็นหลังจากที่เขาเลิกงานมาอยู่เล่นและมาข้าวจนดึกดื่นถึงกลับไปแม้เธอจะออกปากไล่อย่างไรแต่พ่อลูกชายตัวดีก็เปิดประตูให้เขาเข้ามาได้อยู่ดีแม้แต่เธอเองยังกลัวใจตัวเองจนเพื่อนสนิทอย่างแก้วกาญเอ่ยเตือนว่าระวังจะหลงเสน่ห์ของชายหนุ่ม

 

เสียงเงียบไปครู่ใหญ่ทำให้หญิงสาวต้องละจากคอมพิวเตอร์เครื่องสวยก้าวเท้าไปหาทั้งสองก็พบภาพของชายตัวสูงหลับใหลอยู่ในคอกของเล่นของเด็กชายโดยมีลูกชายของเธอหลับคอพับอยู่บนอกชายหนุ่มจนเธอนึกเอ็นดูสองหนุ่มหากพีรกรเป็นพ่อของลูกชายเธอจริงเธอคงดีใจไม่น้อยแต่เธอกลัว กลัวว่าเขาจะมาพรากลูกของเธอไป เธอไม่รู้เลยว่าเธอจะอยู่อย่างไรถ้าไม่มีนครินทร์ เธอเสียไอยดาไปแล้วเธอยอมเสียนครินทร์อีกไม่ได้

 

คิดได้ดังนั้นหญิงสาวจึงลุกขึ้นไปอุ้มเด็กชายออกจากอกร่างสูงจนร่างสูงตื่นขึ้นเห็นร่างระหงอุ้มเด็กชายเข้าไปในห้องอย่างคล่องแคล่วเขารอเธอออกมาก็พบกับสายตาดุราวแม่งูโมโห

 

“กลับไปได้แล้วค่ะดึกมาแล้ว...และถ้าเป็นไปได้ฉันขอให้คุณอย่าโผล่มาที่นี่อีก” ปาริษาเอ่ยเชิญให้ชายหนุ่มกลับพร้อมเอ่ยถ้อยคำที่เธอควรจะพูดบอกเขาได้ตั้งนานแล้วเพื่อเธอและเพื่อนครินทร์

 

“หมายความว่ายังไง” พีรกรที่ได้ฟังก็ตื่นเต็มตาแม้ไม่เข้าใจที่หญิงสาวพูดมากนักเพราะคิดว่าความสัมพันธ์ของเธอกับเขาดูดีขึ้นมาบ้างแล้ว

 

“อย่างที่บอกคุณไม่ควรมาที่นี่อีกค่ะ...เชิญกลับไป” ปาริษาตอบเสียแข็ง

 

“ผมจะมาปาริษาทำไมผมจะมาไม่ได้ในเมื่อที่นอนอยู่ในห้องนั่นลูกผม” พีรกรเอ่ยเสียงแข็ง

 

“ลูกคุณหรือคะ ไหนคะหลักฐานไปเอามาดูหน่อยสิคะ...อย่าเอาแต่พูดด้วยลมปาก รอให้มีหลักฐานแล้วค่อยมาเสนอตัวเถอะค่ะ” ปาริษาเอ่ยเสียงหยัน

 

“แล้วถ้าผมมีหลักฐานคุณจะยอมให้นิลไปอยู่กับผมใช่ไหม” พีรกรมองปากเล็กที่พ่นคำร้ายๆ ออกมาอย่างไม่หยุดหย่อนเขาอยากรู้จริงๆ ว่าไอ้ปากสวยของเธอที่พ่นคำต่างๆ ออกมามันนุ่นมากสักแค่ไหน

 

“เพ้อหรือคะคุณจะเอาหลักฐานอะไรมา ตรวจ DNA หรือคะยังไงก็ต้องได้รับการยินยอมจากฉันที่เป็นผู้ปกครองอย่าฝันเลยค่ะมันจะกลายเป็นฝันลมๆ แล้งๆ” ปาริษาเอ่ยอย่าเหนือกว่า

 

“หึ อย่าประมาทผมปาริษา” ชายหนุ่มพูดเบาข้างหูหญิงสาวพร้อมเดินจากไป

 

 

“นี่พ่อของตัวแสบไปไหนอะแกหมู่นี้ไม่ค่อยเห็น” แก้วกาญเอ่ยขึ้นขณะที่เธอกำลังเลือกโรงเรียนให้ลูกชายอย่าง ขะมักเขม้น หลังจากที่มีปากเสียงกันวันนั้นเขาก็ไม่โผล่มาให้เธอเห็นอย่างที่เธอต้องการเธอยอมรับว่าใจเธอหวิวอยู่พอสมควรแต่มันก็ดีสำหรับเธอและลูก

 

“ไม่รู้สิถอดใจไปแล้วมั้งแต่ก็ดีแล้วฉันจะได้ไม่เหนื่อย” เธอขับรถไปหาข้อมูลของโรงเรียนทั้งสัปดาห์และพาลุกชายไปดูว่าเขาชอบโรงเรียนไหนแต่ดูลูกชายเธอจะชอบทุกโรงเรียนที่เธอพาไปจนเธอต้องมานั่งเลือกอีกครั้งส่วนลูกชายของเธอหมดฤทธิ์ทันทีที่กลับจากโรงเรียนสุดท้าย

 

“อืม” แก้วกาญพยักหน้างึกงักแล้วสอดส่องสายตาหารุ่นพี่ของเพื่อนสนิทที่ปกติต้องมากวนบาทาของเธอแต่เวลานี้ยังไม่โผล่มา “แล้วพี่แกไปไหนล่ะ” แก้วกาญถามด้วยความอยากรู้

 

“ติดลูกค้ามั้งทำไมคิดถึงพี่พันเหรอ” ปาริษาเอ่ยแซว

 

“บ้า” แก้วกาญไม่พูดต่อพร้อมหันกลับไม่สนใจเด็กชายที่นอนหลับอยู่โซฟาตัวสวยในร้านของตัวเอง

 

เธอนัดกับแก้วกาญและพันแสงให้มาช่วยเลือกโรงเรียนให้ลูกชายเธอที่ร้านของแก้วกาญแต่พันแสงที่ติดงานก็ดูจะยังไม่โผล่มาสักที

 

“ปา มีคนมาหาว่ะ” พันแสงเอ่ยขึ้นทันทีที่มาถึงไม่แม้จะกล่าวทักทายรุ่นน้องและแก้วกายแม้สักนิดเรื่องที่เขารับมาส่งสารให้รุ่นค่อนข้างซีเรียสพอสมควรจนเขาต้องเร่งรีบให้รุ่นน้องสาวออกไป

 

“มาไม่มีเกริ่นอะไรของคุณพี่คะ” แก้วกายเอ่ยแทรก

 

“คือคุณพีรกรเขามาหาแกเขาบอกมีเรื่องสำคัญจะคุยกับแก” พันธ์พูดพร้อมทรุดตัวลงนั่งเบียดแก้วกาญที่เวลานี้ก็ไม่สามารถขยับหนีได้เพราะติดหลานชายตัวน้อยที่กำลังหลับใหลอยู่

 

“มาหาปาทำไมเขาบอกหรือเปล่า” แก้วกาญเอ่ยขึ้นแทนปาริษาที่นั่งเงียบไม่พูดจา

 

 

 

ไรท์ของอนุญาตซอยตอนนะฮะพอดีว่าไรท์ว่ามันยาวไปค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น