ไอยดาผูกรัก

ตอนที่ 4 : 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 67
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 ก.ค. 63

ชายหนุ่มตอบหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้เพราะนครินทร์ไม่ได้เรียกเขาว่าพ่ออย่างที่เธอบอกแล้วเด็กชายจะเรียกเขาว่าพ่อได้อย่างไงเขากับเด็กชายพึ่งเจอกันไม่กี่ครั้งเท่านั้นนี่ คำพูดของหญิงสาวราวกับตอกหน้าเขาว่าที่ผ่านมาไม่ได้แสดงความเป็นพ่อเลยสักนิด

 

“กลับไปได้แล้วค่ะ ไม่ควรอยู่นานนะคะเปลืองแอร์” ปาริษาพูดพร้อมเดินไปเปิดประตูให้ชายหนุ่มอย่างประชดประชัน

 

 

พีรกรกลับบ้านมาด้วยความเหนื่อยอ่อนเขาเร่งทำงานให้เสร็จตามเป้า และไปตามหาลูกชายถึงห้องชุดสุดหรูของไอยดาที่เขาเคยเหยียบย่างเข้าไปในครั้งตอนยังคบกันหวานชื่นไอยดาเป็นคนเอาใจเก่งยิ้มเก่งเขาอยู่กับเธอได้เพราะเธอไม่เคยชวนทะเลาะหรือสร้างความลำบากใจให้เขาแม้สักครั้ง

 

จนวันหนึ่งเขารู้สึกว่าเธอไม่ใช่เขาจึงจบกับเธอด้วยทางออกที่เราสองคนเห็นด้วยทั้งสองฝ่ายแต่ไม่คิดว่าเธอจะปลิดชีวิตของตัวเองด้วยอาการซึมเศร้าหลังคลอด ทำให้เขารับรู้ว่าเธออยู่คนเดียวตลอดมาตั้งแต่ท้องจนคลอดเธอก็อยู่ลำพังตัวคนเดียวไม่มีแม้แต่คนให้หันหน้าไปปรึกษา

 

ปาริษาที่เธอรักนักหนายกให้เป็นน้องสาวแสนรักกลับไม่เคยอยู่กับเธอเป็นที่พึ่ง เพียงรับแต่เงินที่เธอส่งให้เท่านั้นเขาจึงกลัวว่าหญิงสาวจะเขาสิ่งที่ควรเป็นของลูกเขาไปจนหมด

 

“เป็นยังไงบ้างพี” คุณหญิงพิญญา อัครเมธา เอ่ยขึ้นทันทีที่ลูกชายก้าวเข้าบ้านเพราะเธอรอได้เห็นหน้าหลานชายตั้งแต่ได้รับรู้จากลูกชายว่ามีหลานชายตัวน้อยอยู่บนโลกใบนี้

 

“ท่าจะยากครับคุณแม่ ทางนู้นเขาขู่ฟ่อ” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงหมดแรงนึกถึงใบหน้าหวานที่เถียงเขาฉอดๆ ไม่เกรงกลัวอย่างกับแม่งูหวงไข่

 

“ยังไงกันหึเจ้าพี” ผู้เป็นบิดาถือฝักบัวรดน้ำตามเข้ามาทันทีที่รถลูกชายเข้าจอด

 

“ยังไม่ได้อะไรเลยครับพ่อ”

 

“ช่างก่อนเถอะลูกไปอาบน้ำอาบท่าแล้วลงมาทานข้าวดีกว่า” ผู้เป็นแม่บอกพร้อมโอบไหล่ผู้เป็นลูกชายอย่างปลอบประโลม “เอ้อ ฝากตามพ่อแกด้วยนะให้มาทานข้าว” คุณหญิงพิญญาเอ่ยพร้อมมองข้ามสามีที่ถือฝักบัวรดน้ำตรงหน้าประตูห้องนั่งเล่น

 

“ฝากบอกแม่แกด้วยนะเจ้าพีว่าพ่อไม่หิว” ผู้เป็นบิดาเอ่ยพร้อมเดินออกจากบ้านอย่างแง่งอน

 

“ทะเลาะกันหรือครับ” ชายหนุ่มถามผู้เป็นแม่อยากนึกขัน

 

หลังจากบิดาเขาวางมือจากบริษัทให้เขาบริหารบิดาก็ใช้ชีวิตอยู่บ้านกับมารดาเป็นส่วนใหญ่แถมตอนนี้ได้งานอดิเรกใหม่เป็นการปลูกต้นไม้จนแทบไม่มีเวลาให้กับมารดาเขาอย่างเดิมจึงทำให้คุณหญิงพิญญาโกรธเคืองผู้เป็นสามีอยู่บ่อยครั้งชายหนุ่มนึกขำกับท่าทางแง่งอนที่เขาเห็นเป็นอย่างมากเขาอยากที่จะมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบนี้บ้าง แต่แค่การพาลูกชายคนเดียวของตัวเองกลับมาบ้านยังยากเย็นเสียเหลือเกิน

 

“นี่คุณมาอีกแล้วเหรอ” ปาริษาเอ่ยทักชายหนุ่มที่โผล่หน้ามาดักหน้าคอนโดเธอกว่าสองสัปดาห์

 

“ผมจะมาอยู่อย่างนี้แหละถ้าจนกว่าคุณจะยอมคุยกับผม” พีรกรเอ่ยขึ้น

 

เขาแวะเวียนมาหาเธอและเด็กชายกว่าสองสัปดาห์เพราะต้องการคุยเรื่องของเด็กชายให้เรียบร้อย แต่มันก็ช่างยากเย็นเหลือเกินบางทีแม่คุณก็เห็นเขาแล้วแกล้งทำเมินแม้เด็กชายจะชี้ให้เธอดูแล้วก็ตาม บางทีเขาเดินไปทักเธอก็อุ้มลูกชายตัวน้อยขึ้นลิฟต์หนีไป

 

เขามาเฝ้ามองจนเห็นพฤติกรรมของเด็กชายและแม่คนสวยของเด็กสายจนชินตาบางทีเธอก็แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสบายๆ อวดขาเรียวสวยพาลูกชายเขาเดินเล่นสวนหน้าคอนโด บางทีเธอก็แต่ตัวสวยหวานหอบเอกสารมากมาหายไปคนเดียว บางวันเธอใส่ชุดทะมัดทะแมงอุ้มหยอกล้อลูกชายเขาเข้ามาในคอนโดมันกลายเป็นภาพชินตาของเขาเสียแล้ว บางวันเธอก็กลับมาพร้อมเพื่อนสนิทและชายหนุ่มหนึ่งคนที่หอบข้าวของกันมาจนล้นมือโดยมีลูกชายของเขาวิ่งต้อนหน้าต้อนหลังอย่างเช่นวันนี้

 

“คุณลุงสวัสดีฮะ คุณลุงว่างเหรอฮะแม่บอกคุณลุงไม่มีงานทำ” เด็กทายเอ่ยเจื้อยแจ้วตามประสาและคำพูดที่จดจำมารดาบ่นให้ได้ยินแทบทุกวัน “ว่างมากเหรอไม่มีการมีงานทำหรือไงมาเฝ้าอยู่ได้น่ารำคาญ” 

 

ปาริษาสะดุ่งกับคำพูดของลูกชายเธอเพียงบ่นกับตัวเองเท่านั้นไม่คิดว่าลูกชายตัวดีจะจดจำและนำมาเผยแพร่ให้เจ้าตัวได้ยินก็มันจริงอย่างที่เธอกล่าวนั่นแหละเขามาลอยหน้าลอยตาอยู่ที่คอนโดของเธอทุกวันจนนิติคอนโดเหนื่อยจะโทรหาเธอแล้ว

 

หญิงสาวมองสายตาแข็งกร้าวด้วยความหวาดหวั่น เขาดูจริงจังเรื่องลูกชายของเธอจนเธอเองก็รู้สึกได้แต่จะให้เธอทำอย่างไรเธอจะเชื่อได้หรือว่าเขาคือบอกนครินทร์จริงๆ ไม่ใช่ว่าเขาไปมาหาสู่นครินทร์เป็นประจำในก่อนหน้านี้แต่นี่เขาพึ่งโผล่มาในตอนนครินทร์โตจนจำความได้เธอจะเชื่อเขาได้อย่างไร

 

“แก้ว พี่พันพานิลขึ้นไปก่อนนะ ปาขอคุยธุระก่อนค่ะ” ปาริษาหันไปบอกเพื่อนสนิทและรุ่นพี่

 

“มีอะไรเชิญพูดค่ะ” ปาริษาเอ่ยถามทันทีที่ร่างของทั้งสามคนลับตา

 

“เรื่องนิล ผมต้องการรับลูกไปอยู่กับผม” ชายหนุ่มพูดเจตนาของเขาทันที

 

“นี่คุณนิลไปเป็นลูกคุณตอนไหนไม่ทราบฉันก็บอกอยู่ว่านิลลูกฉันไม่ใช่ลูกคุณอับไอยดาอะไรนั่น” ปาริษาปดคำโตอย่างไรเธอก็ไม่ยอมให้เขาเอาลุกชายจากอ้อมอกจากเธอไปเป็นแน่

 

“ปาริษาคุณควรจะยอมรับความจริงว่านครินทร์เป็นลูกผม ชายหนุ่มไม่ยอมแพ้โต้กลับทันที

 

“คุณมโนหรือคะ นิลเป็นลูกฉันคุณเคยมามีอะไรกับฉันหรือไงถึงมายืนพูดปาวๆ ว่านิลเป็นลูกคุณและต่อให้นิลเป็นลูกคุณกับไอยดาจริงๆ ทำไมคุณถึงพึ่งโผล่มาตอนนี้ล่ะคะ” ปาริษาตอบเสียงแข็ง หากเขาเป็นเขาเป็นพ่อของนครินทร์จริงๆ ทำไมถึงปล่อยให้ไอยดาโดดเดี่ยวถึงเพียงนั้นทำไมถึงปล่อยให้พี่สาวของเธอโดดเดี่ยวถึงฆ่าตัวตาย

 

“เพราะผมไม่รู้ไงว่ามีเขา ผมไม่รู้ไอยดาไม่เคยบอกผม ไม่เคยพูดว่าเรามีลูกด้วยกัน ไม่เคยบอกว่าเธอทรมานใจแค่ไหนไม่เคยบอกผมเลยว่าเลือดเนื้อเชื้อไขของผมเกิดขึ้นมาแล้ว” พีรกรพลั่งพลูความรู้สึกในใจอย่างอัดอั้น ไอยดาไม่เคยบอกเขาเลยว่าเธอท้องไม่เคยให้เขาได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของบุตรชายคนนี้

 

“เหอะ ฉันไม่สนเพราะยังไงนิลก็คือลูกฉัน...แต่ถ้าคุณยังยืนยันว่านิลคือลูกคุณ คุณก็ไปหาหลักฐานมาแล้วก็ไปฟ้องร้องเอา” ปาริษาพูดเสร็จก็หันหลังให้ชายหนุ่มทันที การคุยกับชายหนุ่มเมื่อครู่สะกิดแผลของตัวเองที่เธอทิ้งพี่สาวไว้ลำพังทิ้งพี่สาวไว้ให้โดดเดี่ยวทิ้งพี่สาวคนเดียวไว้ให้จากไปคนเดียว

 

 

 

เวลาเดิมที่เขาพบกับหญิงสาวและเด็กชายที่หอบหิ้วของพะรุงพะรังลูกชายที่วิ่งนำของจากประตูลิฟต์มาที่ห้องสุดหรูแต่ที่ไม่เหมือนเดิมคงเป็นเข้าที่คืบคลานจากล๊อบบี้คอนโดเข้ามาถึงหน้าห้องชุดสุดหรูของสองแม่ลูก กางเกงยีนตัวสวยที่หญิงสาวใส่อวดเรียวขาสวยของเธอได้อย่างน่าหลงใหล เสื้อยืดรัดรูปตัวสวยทำให้หน้าอกของเธอดูชวนมองขึ้นอีกเท่าตัว

 

“คุณลุงพี..สวัสดีฮะ” เด็กวิ่งมาหาชายหนุ่มคุ้นตาที่แนะนำตัวกับเขาไปเมื่อวันก่อน

 

“สวัสดีครับนิล ไปไหนมาครับลุงรอนานเชียว” พีรกรเอ่ยถามเด็กชายแต่สายตาส่งไปถึงคุณแม่คนสวยที่ยืนหน้าบึ้งตึงไม่พูดจาตั้งแต่เห็นเขาทั้งๆ ที่เมื่อครู่ยังเจื้อยแจ้วอยู่กับลูกชายของเขาอยู่

 

“แม่ฮะเราชวนคุณลุงเขากินสุกี้ด้วยได้เปล่าฮะ” เด็กชายหันมาถามผู้เป็นแม่

 

“หืม สุกี้หรือครับนิล” พีรกรย่อตัวพูดคุยกับเด็กชายอย่างนึกเอ็นดูเด็กชายที่เอ่ยปากชวน

 

“ใช่ฮะวันนี้เราจะกินสุกี้กัน พี่นิลกับแม่ไปซื้อของมาเต็มเลยฮะ” เด็กพูดพร้อมชี้ไปที่ของในมือของผู้เป็นแม่ที่หอบหิ้วจนดูน่าสงสาร

 

“คุณลุงเขาทานไม่เป็นหรอกครับพี่นิล” ปาริษา พูดกับลูกชายพร้อมกับดึงเด็กชายให้ออกห่างชายหนุ่มตรงหน้า

 

“หืม ใครว่า..ลุงเนี่ยชอบทานสุกี้ที่สุด” พีรกรตอบเด็กชายพร้อมส่งสายตาล้อเลียนใส่หญิงสาว

 

“เราแบ่งคุณลุงทานได้ไหมฮะแม่ แม่ปาบอกว่าเราต้องแบ่งปันนี่ครับ” เด็กชายถามมารดาด้วยสายตาพาซื่อ เรียกเสียงหัวเราะเบาๆ ของชายหนุ่มตรงหน้า

 

ปาริษาถลึงตาใส่ชายหนุ่มที่แสดงอาการหัวเราะเยาะที่ลูกชายเธอย้อนสอนเธออยู่หมัด พร้อมหันไปพยักหน้าให้ลูกชายเชิงอนุญาตเพราะหากให้ลูกชายเธอชวนจริงๆ เขาคงไม่เข้ามาร่วมรับประทานกับเธอและลูกชายแน่นอน

 

“ได้สิครับพี่นิลแต่คุณลุงพีเขาไม่น่าจะว่ามากพออยู่ทานอาหารกับเราหรอกนะครับ” ปาริษาเอ่ยดักทางชายหนุ่มเผื่อให้เขารีบกลับไปให้พ้นหน้าเธอโดยด่วน

 

“จริงหรือครับลุงพี” เด็กชายทำหน้าเศร้ามองหน้าร่างสูงตรงหน้า

 

ชายหนุ่มไม่พูดตอบก้มตัวอุ้มเด็กชายไว้ในอ้อมแขนพร้อมหันไปมองหญิงสาวคนเดียวด้วยสายตาเย้ยหยันเพื่อบอกว่าเธอจะไม่ได้สิ่งที่เธอต้องการเป็นแน่

 

“เปิดประตูสิครับคุณแม่ปา เดี๋ยวลุงพีเนี่ยจะอยู่ทานอาหารเป็นเพื่อนน้องนิล” น้ำเสียงล้อเลียนถูกส่งมาจากร่างสูงหญิงสาวทำได้เพียงฮึดฮัดในสิ่งที่ไม่ได้ดั่งใจ

 

ครั้งนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่เขาไม่ได้นับที่เขาได้ก้าวเข้ามาในห้องชุดสุดหรูของไอยดาแต่มันเป็นครั้งที่สองที่เขาเข้ามาหาผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ไอยดา ห้องสวยยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนอะไรไปมากนัก อาจจะมีคอมพิวเตอร์ตัวสวยของปาริษาที่ตั้งอยู่คอกเด็กที่เต็มไปด้วยของเล่นของเด็กชายที่เดินวุ่นวายในห้อง

 

“น้ำค่ะ” มือหนารับแก้วน้ำใบสวยที่หญิงสาวตรงหน้าหยิบยื่นให้เขาใช้มือสัมผัสมือเนียนอย่างจงใจเขาอยากรู้นักว่ามือเนียนๆ ของเธอนั้นจะนุ่มเพียงใดแต่เพียงสัมผัสได้เพียงนิดก็ได้รับสวยตาอาฆาตจากหญิงสาวอย่างเอาเรื่อง

 

สุกี้ในหม้อร้อนส่งควันชวนให้ชิมภาพหญิงสาวที่เตรียมอาหารอย่างคล่องแคล่วโดยมีเด็กชายตัวเล็กคอยเดินป่วนอยู่ใกล้ๆ เรียกรอยยิ้มให้เขาไม่น้อยปาริษาตอบคำถามของเด็กชายที่จะถามเธอขึ้นทุก 10 นาที อย่างไม่นึกรำคาญแถมยังยิ้มแย้มจนน่าเอ็นดู

 

ร่างบางเรียงรายเนื้อสัตว์และผักสดไว้รอบหม้อไฟฟ้าใบสวยที่มีน้ำซุปเดือดพร้อมทานอยู่ เด็กชายตัวน้อยส่งอุปกรณ์ในการทานอาหารให้ทุกคนอย่างรู้หน้าที่

 

อาหารมื้อนี่ดูจะวุ่นวายไปนิดเมื่อมีคนตัวสูงมานั่งทำหน้าล้อเลียนกวนโอ๊ยเธอข้างๆ เธอ หลายคราที่เขาพยายามจะถึงเนื้อถึงตัวเธอเดี๋ยวเอามือมาโดนหรือแม้แต่เอื้อมหยิบของให้มันใกล้ตัวเธอ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูในตัวเขามันชวนให้เธอหลงใหลเขาอยู่ไม่น้อยหากไม่ติดว่าใบหน้ากวนโอ๊ยของเขาดับอารมณ์มโนของเธอได้ทันท่วงที

 

มือเรียวที่วุ่นวายกับล้างจานทันทีที่ทานเสร็จดูจะลงแรงกับจานใบสวยอย่างหงุดหงิดเพราะแทนที่ชายหนุ่มจะกลับบ้านของตัวเองกลับมายืนช่วยเธอล้างจานและเอาแต่จดจ้องที่มือของเธออย่างน่าหงุดหงิดทั้งที่เขาควรจะทำอย่างอื่นอย่างเช่นไปดูลูกชายของเธอรดน้ำต้นไม้อยู่ที่ระเบียงหรือดูทีวีที่โซฟาแต่ทางที่ดีคือใส่รองเท้าแล้วกลับไปให้เร็วที่สุด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 เอื้องคำ (@mishinea) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 23:29
    เมื่อไรจะดีกันนะ ลุ้นๆๆๆค่าาา
    #1
    0