ไอยดาผูกรัก

ตอนที่ 3 : 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 56
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ก.ค. 63

“ลูกชายเหรอ” พีรการพึมพำ เขากับไอยดาคบกันอยู่ช่วงหนึ่งแต่ได้เลิกรากันไปเพราะเขาตัดสินใจบอกเลิกเธอเพราะเขาเองยังไม่คิดจริงจังแต่ผ่านไป 2 ปี เขาได้รับข่าวร้ายว่าไอยดาปลิดชีพตัวเองลงเขาจึงไม่สนใจอะไรและไปร่วมงานศพแสดงความเสียใจแต่ข่าวที่เขาได้รับรู้ได้ไม่นานคือลูกของไอยดาที่ป่านนี้เด็กชายน่าจะอายุ 4 ขวบและเขาสงสัยว่าเด็กชายคือลูกของเขา

 

“ครับ ทรัพย์สมบัติของคุณไอยดาแบ่งออกเป็น 2 ส่วนตามพินัยกรรมระบุคือของ เด็กชายนครินทร์ บูชารักษ์ และนางสาวปาริษา พาเดช ครับน้องสาวที่เป็นลูกติดของแม่เลี้ยงเธอครับ ตอนนี้เธอก็รับเลี้ยงเด็กชายอยู่ครับ”

 

“น้องสาวเป็นลูกติดของแม่เลี้ยง แสดงว่าไม่ใช่น้องสาวโดยสายเลือดสิครับ” พีรกรเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดไอยดากล้าเอาลูกเขาไว้กับคนที่ไม่เกี่ยวต้องทางสายเลือดได้อย่างไร ไอยดาเคยเล่าว่าเธอมีน้องสาวอยู่หนึ่งคนเธอค่อยส่งเงินให้ใช้เสมอเธอรักน้องสาวคนนี้มากแต่เด็กนั่นไม่ค่อยที่จะพูดคุยหรือติดต่อเธอเท่าไหร่นัก

 

 

“มาข่าวต่อไปค่ะ สาวๆ คงน้ำลายหกกันเป็นแถบๆ นะคะข่าวนี้ คุณพีรกร อัครเมธา ไฮโซหนุ่มทายาทร้านสะดวกซื้อว่า 60000 แห่งทั่วประเทศขวัญใจสาวใหญ่สาวน้อยกลับมาโสดกันแล้วค่ะคุณผู้โชมมมม หลังจากขึ้นแท่นเป็นผู้บริหารแทนคุณเทพทาน อัครเมธา ไปเมื่อปีที่แล้วดูท่าธุรกิจจะไปได้ดีแต่ความรักล่มค่ะแบบนี้สาวๆ เตรียมตัวไปดามใจกันเป็นแถวแน่ๆ นะคะเนี่ย”

 

เสียงทีวีเครื่องสวยส่งเสียแหลมส่งเสียงพิธีกรที่บาดหูเธอแต่เช้าเดิมทีเธอไม่ฟังข่าวบันเทิงอะไรเทือกนี้เท่าไหร่แต่เพื่อนสนิทของเธออย่างแก้วกาญมักจะเปิดไว้ทุกครั้งที่มาเยี่ยมเยียนเสมออย่าเช่นครั้งนี้ที่มาพร้อมขนมมากมายมาให้หลานชายอย่างเอาใจ

 

“หืมม หล่อจริงว่ะแก” แก้วกาญหันมาชวนเพื่อนสนิทให้สนใจคนในจอทีวี ทั้งที่ในมือยังถือคุกกี้ชิ้นสวยที่สาวเจ้าแบกมาให้หลานสุดที่รัก

 

“เหรอ อืม” ไม่เพียงไม่สนใจปาริษายังไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองเพราะเธอกำลังง่วนอยู่กับการออกแบบตัวการ์ตูนให้ลูกค้าอย่างพันแสงที่นั่งเอาใจหลานชายอยู่ที่โซฟา

 

“นี่ แกมองก่อนไหมปา มองทีวีก่อน” ไม่พูดเปล่าแก้วกาญจับหน้าสวยของเพื่อนให้มองที่ทีวี”

 

“โอ๊ย ก็งั้นๆ” ปาริษาพูดตอบโดยไม่มองหน้า หยิงสาวสะบัดใบหน้าออกจากมือเพื่อนสนิท

 

“ใช่ไหมปา ก็งั้นๆ หล่อสู้พี่รึก็ไม่ได้” พันแสงเอ่ยขึ้นพร้อมเดินงับขนมในมือของแก้วกายเข้าปาก

 

ริมฝีปากหนาสัมผัสกับมือของเธออย่างอ่อนโยนและแผ่วเบาเธอรู้ว่าเขาจงใจแต่ไม่มีวันเธอไม่มีวันหลังเสน่ห์เขาอีกเป็นครั้งที่สองแค่ครั้งเดียวก็เกินพอ

 

“อี๋พี่พันสกปรก” แก้วกาญพูดด้วยน้ำเสียงรังเกียจพร้อมเอามือเช็ดกางเกงตัวสวยไม่เบานัก

 

พันแสงไม่นึกโกรธกับท่าทางของหล่อนนึกเอ็นดูด้วยซ้ำพร้อมไหวไหล่อย่างกวนประสาทเพื่อจะได้เห็นใบหน้าสวยหงุดหงิด

 

“มั่นหน้าจริงๆ นะพี่แกอะ” แก้วกาญหันมาเอ่ยกับเพื่อนสนิทเสียงไม่เบาอย่างใจให้ชายหนุ่มได้ยิน

 

“เอ๊ะ ลุงคนนั้นนี่ฮะลุงพัน เด็กชายบอกผู้เป็นลุงที่เดินมาทรุดตัวนั่งข้าง

 

ก๊อกๆ

 

เสียงเคาะประตูเรียกความสนใจคนทั้ง 4 ได้เป็นอย่างดีเพราะปกติคนที่จะมาหาเจ้าของห้องมีแค่แก้วกาญและพันแสงเท่านั้นหากแต่ทั้งสองก็นั่งอยู่ในห้องชุดสุดหรูของเจ้าของอย่าพร้อมเพรียง

 

“ไปดูสิคะพี่พันธ์นั่งนิ่งเชียวจะให้ผู้หญิงกับเด็กไปดูหรือคะ” แก้วกาญส่งเสียงบอกชายหนุ่มคนเดียวของห้อง

 

“แหม น้องแก้วครับเป็นใครมาสั่ง เป็นแฟนพี่หรือครับ” พันแสงเย้าแก้วกาญด้วยความเคยชินพร้อมก้าวขายาวไปถึงประตูอย่างรวดเร็ว

 

แก้วกาญไปไม่ตอบชายหนุ่มพร้อมเบะปากเพื่อตอกย้ำว่าสิ่งที่ชายหนุ่มเอ่ยนั้นมันเอียนเจียนจะอ้วกมากมายเพียงใด

 

ประตูบานใหญ่ปิดลงพร้อมร่างสูงในชุดสูทที่ก้าวเข้ามาเรียกสายตาจากคนที่เหลือในห้องให้หันไปสนใจอย่างทันทีว่าชายหนุ่มในทีวีเมื่อครู่โผล่ในห้องชุดของปาริษาได้อย่างไร

 

“คุณลุงเมื่อกี้อยู่ในทีวีไม่ใช่เหรอฮะ” นครินทร์เอ่ยขึ้นพร้อมเดินไปถามชายหนุ่มแปลกหน้า

 

“เดี๋ยวก่อน” พันแสงพูดกับเด็กชายพร้อมอุ้มหลานชายขึ้นก่อนที่ตัวแสบจะเดินถึงชายแปลกหน้า

 

“มาหาใครคะ” ปาริษาเอ่ยขึ้นทันทีที่ค้นหาสติเจอ สายตาส่งไปตำหนิรุ่นพี่ที่เปิดประตูให้คนแปลกหน้าเข้าได้ง่ายๆ จนพันแสงต้องหลับสายตา

 

“ใช่เขาจริงๆ ว่ะแก” แก้วกาญกระซิบกระซาบเพื่อนสนิท

 

“มาหาปาริษา” พีรกรเอ่ยขึ้นพร้อมมองไปที่หญิงสาวสอง เขาไม่แน่ใจว่าคนไหนชื่อปาริษาแม้จะเคยเห็นหน้าหนึ่งในสองหญิงสาวมาก่อนก็ตาม

 

ใครจะไปคิดว่าเด็กชายที่เขาเจอที่ร้านขนมเค้กเมื่อครั้งก่อนจะเป็นลูกชายของเขา พอเขาได้ดูรูปภาพที่นักสืบเอกชนให้เขาดูก็ช้าไปเธอไปลูกชายของเขาออกจากร้านไปแล้วเขาจึงสืบจนรู้ว่าเธออยู่กับชายที่นี่

 

“มีอะไรกับฉันหรือคะ” ปาริษาพูดพร้อมวางแก้วน้ำให้ชายหนุ่มหลังจากที่เธอเชิญเขามานั่งที่โซฟา

 

ร่างสูงไม่ตอบเพียงส่งสายตาไปที่ลูกชายที่อยู่ในอ้อมแขนของรุ่นพี่เธอและเพื่อนสนิทที่ยืนทำหน้าเพ้อฝันอยู่ข้างกันเป็นสัญญาณให้เธอรู้ว่าเขาต้องการคุยกับเธอแค่สองคน

 

ทั้งสามคนที่จับจ้องอยู่ที่เขาและเธอเมื่อได้รับสัญญาณจากสายตาแข็งก้าวพันแสงจึงจูงมือเพื่อนสนิทและลูกชายของเธอหลบไปทันที

 

“โอ๊ยพี่พันจะลากออกมาทำไมเนี่ยกำลังเพลิน” แก้วกาญตำหนิแฟนเก่าที่ขัดจังหวะการชื่นชมชายหนุ่มในห้อง

 

“เพลินอะไรแก้วพูดดีดี” พันเอ่ยบอกเสียงแข็ง

 

“ก็คุณพีรกรไง หล่อรวย แฮนซัม ผู้ชายในฝัน” แก้วกาญทำหน้าเพ้อฝัน พร้อมโอบประคองใบหน้าตัวเองอย่างเพ้อฝัน

 

“ลุงพันฮะทำไมน้าแก้วต้องทำหน้าแบบนี้ๆ ด้วยฮะ” เด็กชายถามเจ้าของแขนแกร่งที่อุ้มตัวเองอยู่อย่างนึกสงสัย

 

“เพราะน้าแก้วชอบคุณลุงคนเมื่อกี้ไงคะน้องนิล” แก้วกาญตอบเด็กชายแทนพันแสงที่ทำหน้าเข่นเขี้ยวหากตอนนี้ไม่มีหลายชายตัวน้อยอยู่พันแสงจับเธอตีก้นแน่ไม่ใช่เขาไม่เคยทำเขาทำบ่อยเชียวแหละ

 

 

หลังจากที่ทั้งสามคนออกไปชายหนุ่มก็จับจ้องใบหน้าเนียนอย่างไม่วางตาเธอดูเหมือนจะใสซื่อไม่มีพิษมีภัยแต่คนสมัยนี้จะไว้ใจได้หรือไอยดาเองก็ไว้ใจคนไม่ใช่เลือดเนื้อเดียวกันได้อย่างสนิทใจได้อย่างไรถึงกล้าที่จะฝากลูกไว้แบบนี้หากเธอทอดทิ้งลูกขึ้นมาจะเป็นอย่างไร

 

“คุณทำงานอะไร” ชายหนุ่มถามขึ้นหลังจากที่นั่งพิจารณาหญิงสาวตรงหน้าจนพอใจ

 

“กราฟิกค่ะ” หญิงสาวตอบอย่างงงๆ

 

“คุณอายุเท่าไหร่”

 

“30 ค่ะ”

 

“คุณทำงานเป็นฟรีแลนซ์ใช่ไหมเงินเดือนเท่าไหร่หรือ”

 

“4 – 5 หมื่นค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างชายหนุ่มตรงหน้าดูจะละลาบล้วงเธอเกินไปเสียงแล้ว

 

“คุณมีสามีแล้วหรือยังใช่คนเมื่อกี้หรือเปล่า”

 

คำถามของชายหนุ่มทำให้ความอดทนของปาริษาสิ้นสุดลง หญิงสาวหลับตาลงช้าๆ พร้อมยิ้มมุมปากให้ชายหนุ่มตรงหน้า

 

“คุณจะอยากรู้ไปทำไมคะว่าฉันมีหรือยังไม่มีสามี คุณจะเอาไปทำทะเบียนราษฎร์หรือคะ” ปาริษาลุกขึ้นโน้มตัวพร้อมใช้แขนเท้าโต๊ะโน้มไปหาชายหนุ่มตรงหน้าอย่างท้าทาย

 

ชายหนุ่มหายใจสะดุดกับใบหน้าหวานที่เคลื่อนเข้ามาหาเขาอย่างไม่ทันตั้งตัวจนเขาเองก็แทบจะเสียอาการ พีรกรตั้งสติพร้อมเอ่ยจุดประสงค์ที่เขาต้องการเอามาบอกแกหญิงสาวในวันนี้

 

“เข้าเรื่องเลยแล้วกัน ผมเป็นพ่อของนิล” ชายหนุ่มพูดด้วยท่าทางมั่นใจ เขาต้องการลูกของเขาคืนและลูกของเขาควรได้รับการดูแลที่อบอุ่นและดีกว่านี้

 

“หมายความว่ายังไง” ปาริษาตัวแข็งกับสิ่งที่ได้ยิน

 

พ่อของนครินทร์งั้นหรือเธอไม่เคยรับรู้มาก่อนว่าพ่อของนครินทร์คือใครในจดหมายที่ไอยดาส่งถึงเธอนั้นก็ไม่มีกล่าวถึงเธอเองก็ไม่ได้สืบหรือเสาะหาเพราะไอยดาคงไม่ยินดีเท่าไหร่ที่จะให้เขารับรู้เช่นนั้นไอยดาคงเขียนมันไว้ในจดหมายให้เธอ เธอเพียงรู้ว่าไอยดาเคยคบหากับไฮโซหนุ่มคนหนึ่ง แตกหากเขาเป็นพอของนครินทร์จริงๆ เธอไม่อยอมให้เขาพรากลูกชายไปจากอกของเธอแน่ๆ เธอไม่ยอม

 

“ก็ถ้าเด็กชายนครินทร์เป็นลูกของไอยดาเขาก็คือลูกของผม” ชายหนุ่มเสียงแข็งใส่ร่างบาง

 

“นิลเป็นลูกฉันจะไปเป็นลูกไอยดาลูกคุณตอนไหนไม่ทราบ” ปาริษาโป้ปดเสียงแข็ง

 

“อย่ามาโกหก...เขาเป็นลูกไอยดาผมสืบมาแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยขู่

 

“นี่คุณ ฉันก็บอกว่านิลลูกฉันคุณก็เห็นว่าเขาเรียกฉันว่าแม่จะเป็นลูกคุณได้ยังไงเขาเรียกคุณว่าพ่อสักคำหรือไง” หญิงสาวตอกกลับชายหนุ่ม

 

ชายหนุ่มตอบหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้เพราะนครินทร์ไม่ได้เรียกเขาว่าพ่ออย่างที่เธอบอกแล้วเด็กชายจะเรียกเขาว่าพ่อได้อย่างไงเขากับเด็กชายพึ่งเจอกันไม่กี่ครั้งเท่านั้นนี่ คำพูดของหญิงสาวราวกับตอกหน้าเขาว่าที่ผ่านมาไม่ได้แสดงความเป็นพ่อเลยสักนิด

 

“กลับไปได้แล้วค่ะ ไม่ควรอยู่นานนะคะเปลืองแอร์” ปาริษาพูดพร้อมเดินไปเปิดประตูให้ชายหนุ่มอย่างประชดประชัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น