PRODUCE101[WANNA ONE X YOU]Your Future ฉันนี่เเหละเเฟนรุ่นพี่!

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 16,149 Views

  • 266 Comments

  • 1,012 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    231

    Overall
    16,149

ตอนที่ 7 : Your Future||EP06 เเค่เปิดใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1448
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    2 พ.ค. 61

EP06
เเค่เปิดใจ
    
          


          "ถ้าย้อนเวลากลับไปได้พี่จะไม่ให้เธอได้คิดเลยจริงๆ"พี่จินยองบอกฉันด้วยท่าทางนิ่งเฉยเเละน้ำเสียงที่จริงจัง



     ฉันก็เเค่พูดเล่นไปงั้นเอง ถ้าเขาอยากจะเก็บไปคิดเเล้วหวั่นไหวขึ้นมานั่นมันก็อีกเรื่อง



          "พูดเล่นด้วยไม่ได้เลย"



     พี่จินยองละจากหนังสือขึ้นมาส่ายหัวเหมือนคนเบื่อหน่าย หน้าเขามักจะเป็นอย่างนี้ทุกทีที่ฉันพูดอะไรทำนองนั้น เอาจริงๆฉันก็ทำได้เเค่พูดเต๊าะเขาไปงั้น นี่ขนาดลองไปสรรหาคำพูดที่คาดว่าเขาน่าจะใจเต้นหรือเขินกับสิ่งเหล่านี้สักนิดเเล้วนะ



     บางทีที่พี่ซามูเอลพูดว่าพี่จินยองยังไม่อยากรักใครนั้นเป็นเรื่องจริง ถึงได้ไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดพวกนั้น ฟังเเล้วมันเเข็งทื่อในเเบบของเขา



          "จะจ้องพี่อีกนานมั้ย มันไม่มีสมาธิ"ระหว่างที่ฉันคิดอะไรอยู่ในใจพี่จินยองก็พูดขึ้นขณะที่อ่านหนังสือไปด้วย



          "ไม่รู้สิ มองกี่ทีก็ไม่เบื่อไม่อยากละไปไหนเลย"ฉันนี่ได้ทีก็หยอดเข้าไป ซึ่งทำไปก็ไม่ได้รู้เล้ยยว่าว่าเขาจะรู้สึกเเบบไหน ใจเต้นเเรง รำคาญ หรือว่าเบื่อเเต่ดูจากหน้าก็รู้เลยว่าไม่สบอารมณ์สุดๆ



     นี่เเกล้งทำขรึมกลบเกลื่อนป่าวนะ^^



           "จะมาอ่านหนังสือไม่ใช่หรอ? หรือไม่ใช่"



     เพราะเขาคงรำคาญที่โดนฉันเล่นจ้องตาไม่กระพริบเเทบจะกลืนกิน สายตานี่ก็คอยเเทะโลมอยู่ตลอด เขาเลยยอมถามฉันพลางหรี่ตามองกันนอย่างจับผิด



          "อ่ะ..กะ..กำลังจะหยิบอ่านพอดีเลย"ฉันหลบหลีกสายตานั้นเเล้วเปิดหนังสือที่สุ่มหยิบเลือกๆมาไม่ได้สนว่าเรื่องมันจะเกี่ยวกับอะไรหรอก เเต่ก็ต้องอยากจะร้องไห้เพราะเมื่อเปิดมาเเทบตาลายกับอักษรยุกยิกๆเต็มไปหมด พอเปิดถัดมามันก็เป็นเเบบนี้ทั้งเล่ม



           "เธอนี่เก่งดีเนอะ อ่านตัวจีนล้วนได้เป็นเป็นเล่มๆเเหนะ"



      พี่จินยองออกปากราวกับเชยชมในความสามารถ ทั้งที่กำลังพยายามกลั้นขำฉันอยู่ทนโท่ ส่วนฉันนี่ทำอะไรก็ไม่เคยรอบคอบสักที ปล่อยให้เขาจับได้เเบบคาหนังคาเขาไม่รู้ตั้งกี่รอบ



     พอเห็นว่าไม่ได้การฉันก็รีบปิดไอ้หนังสือตัวจีนนั่นเเล้วไปหยิบเล่มใหม่มาเเทน เเต่จนเเล้วก็ไม่รอดเพราะไอ้ที่หยิบมาเผื่อๆดันเป็นเหมือนกันอีกT^T



          "อ้าวปิดทำไมล่ะ ยังไม่ทันได้อ่านเลยนะ"พี่จินยองนี่ก็ยังเเกล้งไม่เลิกได้ทีเอาใหญ่เลยนะเหอะ-^- สรุปที่หยิบๆมาอ่านไม่รู้เรื่องเลยสักเล่ม



          "ไหนๆพี่จินยองก็รู้เเล้วงั้นโซวอนก็ไม่ขอเเก้ตัวอะไรทั้งนั้น คิดอะไรก็ตามนั้นเลยจ้า"



           "ทำไมต้องคอยเเต่จะจ้องตามกันตลอดเลยนะ"



           "โซวอนก็บอกให้พี่จินยองได้ฟังอยู่บ่อยๆ ปล่อยเข้าหูซ้ายทะลุหูขวารึไง"ฉันบอกกับเขาอย่างไม่พอใจ



          "อ๋า~ คนอื่นก็มีตั้งเยอะเเยะ จะเจาะจงอะไรที่พี่อยู่คนเดียว"



           "เเล้วมีใครที่เหมือนพี่จินยองบ้างล่ะ"



           "จะต้องเป็นพี่ให้ได้ว่างั้น"



     ฉันพยักหน้าอย่างมั่นใจ เเละที่ยอมลงทุนย้ายมาโรงเรียนนี้ก็เพื่อเขาเลยด้วยซ้ำไป



           "ในเเก๊งพี่หล่อๆก็มีนะ ไอ้ซามูเอลล่ะไม่สนใจอยากจะเป็นเเฟนมันมั้งอ่ะ"



          "เอ๊ะ!พี่จินยองนี่ยังไง ทำไมชอบโยนโซวอนให้เพื่อนตัวเองอยู่เรื่อยเลย ก็บอกอยู่ว่าชอบพี่จินยองเนี่ย.."



     ตอนนี้ฉันชักจะอารมณ์เสียจริงๆละ ยอมรับว่าพี่ซามูเอลน่ะหล่อ เเต่ฉันก็ไม่ได้ชอบเขาซะหน่อย เเค่กรี๊ดตามประสาสาวๆเวลาเห็นคนหล่ออะไรประมาณนั้น



     มาพูดให้ฉันไปชอบคนนั้นคนนี้ปากก็พูดจนจะฉีกอยู่ว่าชอบเขา ถ้าเปลี่ยนใจไปชอบใครได้คงทำไปเเล้ว ไม่มาอยู่จมปักหลักที่เขาหรอก!



          "ถามจริงๆ ตั้งเเต่ที่โซวอนเข้ามาอยู่ในสายตาพี่จินยองเนี่ย มีสักครั้งมั้ยที่รู้สึกต่างออกไปนอกจากรำคาญหรือเบื่อ"



     พี่จินยองส่ายหน้าเป็นคำตอบโดยไม่ต้องคิดอะไรมาก นั่นก็หมายความว่าไม่มีครั้งไหนเลยที่เขาไม่รำคาญฉัน หรือตอนนี้เขาเองก็กำลังรู้สึกเเบบนั้นอยู่



          "โห งั้นที่โซวอนทำไปทั้งหมดก็เสียเปล่าอ่ะดิ"



          "รู้เเบบนี้เเล้วยังอยากจะชอบพี่อยู่อีกอ่อ"



          "โซวอนว่ามันเเปลกๆ ถ้ามันไม่ผิดพลาดก็พี่จินยองเป็นเกย์ อ๋อออนึกออกเเล้ว! โซวอนข้ามขั้นตอนไปเอง"



     ฉันดีดนิ้วเมื่อนึกออกว่าขาดอะไรไปหัวใจพี่จินยองถึงได้เเข็งทื่อกับฉันเเบบนี้

     พี่จินยองที่นั่งอยู่ก็ต้องลอบมองตามฉันที่เดินอ้อมจากอีกฝั่งย้ายมานั่งเก้าอี้ที่ยังว่างข้างเขา



          "เขาว่ากันว่า ดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ ถ้าหากลองสบตากันสักสองสามนาทีอาจจะทำให้รู้สึกอะไรบ้างก็ได้นะ"ฉันพูดอย่างตื่นเต้นต่างจากพี่จินยองที่นั่งหน้างงเหมือนไม่เคยไม่ยินเรื่องราวเเบบนี้มาก่อน



          "ลองทำดูสิคะ จะได้รู้"



     ฉันคะยั้นคะยอให้พี่จินยองได้ลองทำมันดูสักครั้ง ซึ่งฉันก็ไม่รู้หรอกว่ามันจะได้ผลมากน้อยเเค่ไหนกับที่ได้ยินมา เเต่มันก็น่าลองดูไม่ใช่หรอถ้าหากว่าได้สบตากับใครสักคนที่เราชอบอยู่น่ะ



         "ลองดูก็ไม่เสียหาย:)"



     ฉันเเทบจะกรี๊ดร้องลั่นท่ามกลางห้องสมุดถ้าไม่ติดว่าเกรงใจล่ะก็นะ พี่จินยองเขาละจากหนังสือพวกนั้นเเล้วยอมหันข้างมามองฉันในทันที



          "งั้นภายในเวลาสามนาทีนี้ใครหลบตาถือว่า ลึกๆเเล้วก็รู้สึกนะคะ"



     เขาพยักหน้าเเล้วมองไปดูนาฬิกาพลางกดจับเวลาไว้ เเหม่จะเลยสักสองสามวิไม่ได้เลยรึไง



          "เริ่มนะ"



     พอจบคำนั้นฉันก็เริ่มจดจ่อมองพี่จินยองอย่างไม่ลดละ พอได้มองตรงๆเเบบนี้เเล้วรู้สึกว่าเขินเขามากขึ้นเป็นเท่าตัว ส่วนหัวใจตัวเองก็กำลังเริ่มเต้นเเรงขึ้นๆจนเเทบจะลุออกมา



     ไม่รู้ว่าเพราะตรงนี้เงียบเกินไปหรือว่าอะไรฉันถึงได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังออกมา ส่วนพี่จินยองก็ยังคงจ้องตาฉันไม่ละออกไปไหน จนฉันอยากจะรู้นักว่าหัวใจเขาเต้นเหมือนๆกับฉันบ้างรึเปล่า อยากจะเขยิบเข้าไปอีกนิดเเต่ก็ไม่กล้า



     เเละเมื่อเวลาล่วงเลยมาถึงนาทีสุดท้ายจู่ๆพี่จินยองก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้สร้างความเเตกตื่นให้ฉันต้องเขยิบออกในทันที



          "เธอเเพ้เเล้ว"



          "พี่จินยองโกงนี่-0-"



     ฉันเถียงเขากลับไปอย่างไม่ยอมเเพ้ ถ้าฉันทำบ้างเขาก็ต้องตกใจเเล้วถอยห่างเหมือนฉันเเน่ๆเชื่อสิ



          "เธอก็ไม่ได้บอกกฎเกณฑ์อะไรนอกจากบอกให้สบตา"



     ให้ตายเถอะ พอได้ยินคำตอบนี้เเล้วเถียงไม่ออกเลย นี่กลายเป็นว่าฉันทำมันล่มเอง รู้สึกเองอยู่คนเดียวสินะ เจ็บใจจริงๆเลย



          "ไม่กลับบ้านหรอ" 



     หลังจากที่เเพ้เกมส์ที่ตัวเองเป็นคนเสนอฉันก็นั่งจ๋อยฟุบลงกับโต๊ะลงไป จนพี่จินยองหยิบหนังสือที่ตัวเองเอามาอ่านเพื่อจะไปเก็บ เขาคงสงสัยที่ฉันไม่ยอมลุกตามไปถึงได้ถาม 


     เเต่เพราะตอนนี้กำลังซึมอยู่ไง! นั่งทำใจเเป๊บT^T



          "เดี๋ยวกลับค่ะ ขับรถกลับบ้านดีๆนะคะ"



     ฉันพูดลาเขาเเบบนั้นออกไปทั่งๆที่กำลังนั่งฟุบหน้าไม่คิดที่จะเงยไปมองหน้าพี่จินยองเลยด้วยซ้ำ


-----------------------------



          "นักเรียนตื่นๆ ห้องสมุดจะปิดเเล้ว"ฉันที่นั่งก้มหน้าฟุบลงกับโต๊ะก็ต้องลุกขึ้นตาที่บรรณารักษ์สั่งก่อนจะดูเวลาว่านี่มันกี่โมงกี่ยามเเล้ว



     ไม่น่าเชื่อว่าตัวเองจะนั่งซึมอยู่เป็นสองชั่วโมงกว่าๆโดยไม่ได้หลับเลยด้วยเเต่ไปนอนฟุบกับโต๊ะเเบบนั้นใครผ่านมาก็คงเข้าใจว่าฉันหลับจริงๆนั่นเเหละ



     ฉันเดินออกจากห้องสมุดด้วยสภาพที่ไร้ชีวิตชีวาเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง หันไปดูรอบข้างก็รู้สึกหม่นหมองไปหมด



     ที่ผ่านมาใช่ว่าฉันจะไม่รู้สึกท้อเลยสักครั้ง เเต่ที่ยังเป็นอยู่เเบบนี้เเค่ไม่อยากเเพ้ ไม่อยากจะถอย จะหาว่าชอบจนไม่ลืมหูลืมตาก็ได้ เพราะไม่ได้สนเเม้กระทั่งว่าตัวเองจะเจ็บเเค่ไหน



     ความคาดหวังที่สร้างเอาไว้อย่างเเน่วเเน่ในคราเเรก พอเจอเเบบนี้ไปจะไม่ล้มมันก็ไม่ใช่ ความรักเนี่ยเป็นสิ่งที่ยากมากนะ เเละยิ่งการที่ทำให้สักคนมารักในตัวเราก็ยิ่งยากเข้าไปอีก



     เฮ้อ~ถ้าพี่จินยองยังเป็นเเบบนี้อยู่ ต่อให้ฉันทำยังไงเขาก็ไม่มีทางรู้สึกอะไรหรอก ส่วนตอนนี้ฉันก็ทำได้เเค่กลับไปตั้งหลักใหม่อีกครั้งค่อยๆคิดไปจนกว่าจะหาหนทางที่สามารถมาปราบใจเขาให้อยู่หมัดอ่ะนะ



     ปี๊ด ปี๊ด~



     ฉันที่เดินเหม่ออยู่ก็ต้องหลุดออกจากภวังค์ของตัวเองหันออกไปมองที่มาของเสียเเตรที่บีบไล่หลังกันเสียงดัง



     "กลับบ้านกับพี่มั้ยน้องสาว^^"



     ฉันพยายามเบิกตามองดูให้ชัดๆเเต่ก็ยังไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองมากนัก จึงขยี้ตาตัวเองอีกทีเเล้วเพ่งเล็งมองดูดีๆอีกครั้ง



          "ยังไม่กลับไปอีกหรอคะ!"



          "ว้า พี่นึกว่าพูดจบเธอจะรีบขึ้นมาซะอีกนะ"



     พี่จินยองพูดขึ้นเมื่อสิ่งที่เขาคาดคิดดันผิดคาด เเละถ้าไม่ติดว่ากำลังซึมป่านนี้ฉันก็ทำอย่างที่เขาว่านั่นเเหละ พอคิดได้เเบบนั้นฉันก็เลยถอยห่างออกมาจากฟุตบาทเเล้วเดินหนีเขาเเทน



     ฉันจะมาใจอ่อนกับอีเเค่เรื่องนี้ไม่ได้นะ ใจยิ่งไม่เเข็งพอจะห้ามตัวเองไม่ให้เผลอไผลไปกับพี่จินยองได้ซะด้วย



          "ไม่อยากนั่งซ้อนท้ายพี่เเล้วอ่อ"



     นั่นไง ฉันอุตส่าห์เดินหนีเขาก็ยังจะขับตามมาอีก จริงๆเเล้วมันก็น่าดีใจไม่ใช่หรอ ที่ไม่มีฉันไปยุ่งวุ่นวายรบกวนให้เขารำคาญใจ



          "เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะ"



     ไม่! ยังไงฉันก็จะไม่สน เวลาเเบบนี้ฉันไม่อยากยุ่งกับเขาหรือต้องการอะไรทั้งนั้น เเค่อยากอยู่คนเดียวคิดทบทวนอะไรสักหน่อย เเต่พี่จินยองก็ยังจะเข้ามาทำให้ฉันหวั่นใจอยู่ตลอด เเล้วเเบบนี้ฉันจะเลิกชอบเขาได้ยังไงกัน



          "โซวอนกลับเองได้"ฉันบอกกับเขาเสียงเเข็งเเล้วพยายามเร่งฝีเท้าให้เดินออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด



     พี่จินยองที่ได้ยินเเบบนันก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เเต่เขากลับบิดเครื่องขับผ่านฉันออกไปจริงๆ ใช่สิเขาคงเเค่ถามเป็นมารยาทพอเห็นว่าฉันทิ้งโอกาสนั้นคงดีใจไม่น้อยสินะเหอะ-^- ตอนนี้อยากไปไหนก็ไปเลยไม่รั้งไว้หรอก รอให้ฉันหายดีเเล้วไปตั้งหลักฮึดสู้ใหม่ก่อนละกัน



     หมับ!



     ฉันเกือบร้องเสียงดังเเล้วเพราะเมื่อพ้นออกมาจากโรงเรียนได้ไม่ทันไร ฉันก็โดนใครเข้ามาคว้าข้อมือตัวเองเข้าไปหาตรงมุมทางออกพอดี เขาไม่ใช่ใครที่ไหน ก็พี่จินยองไงล่ะ!จะใครล่ะ นี่อย่าบอกนะที่เขาขับผ่านไปเพื่อไปจอดดักฉันข้างหน้าอ่ะ



           "เป็นไร"



          "เป็นคนค่ะ:("



          "ตอบดีๆไม่เล่น"



          "จะมาคั้นคำตอบอะไรจากโซวอนในเมื่อพี่จินยองก็น่าจะรู้"



     ไม่รู้ว่าฉันไปเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้สะบัดมือเขาออกอย่างไร้เยื่อใย


     พี่จินยองโซวอนขอโทษT^Tอย่าโกรธกันนะ



     ภายนอกนี่หน้านิ่งดูเเข็งเเกร่งไม่ยอมเเพ้ เเต่ในใจนี่เเบบฉันทำอะไรลงไปฮือ~นอกจากเขาจะไม่ชอบฉันต่อจากนี้อาจจะเกลียดกันเลยก็ได้



          "เเค่พี่โกงเกมส์เนี่ยนะ"



     เออผู้ชายนี่เขาซื่อเเบบนี้เหมือนกันทุกคนมั้ยคะ ทำไมถึงไม่เข้าใจความรู้สึกของคนที่ผิดหวังจากการเเอบชอบบ้างนะ อย่างพี่จินยองนี่เกิดมาเคยชอบใครบ้างรึเปล่า?



          "ไม่รู้จริงๆหรอคะ"



          "เเล้วอะไรล่ะ เธอไม่พูดใครจะเข้าใจ"



          "โซวอนเเค่รู้สึกว่าพี่จินยองไม่ได้ตั้งใจอย่างที่โซวอนลองให้ทำเลย เหมือนพี่พยายามปิดกั้นความรู้สึกตัวเอง ทำไมพี่จินยองไม่ลองเปิดใจดูบ้างอ่ะ ถ้าพี่เป็นเเบบนี้อีกกี่สิบชาติโซวอนก็ไม่ชนะใจพี่จินยองได้หรอก"



          "อยากให้พี่จริงจังกับเรื่องเเบบนี้จริงๆน่ะหรอ"



     ฉันเงียบเมื่อพี่จินยองเขยิบเข้ามาใกล้กว่าเดิม เเล้วยังจับบ่าทั้งสองข้างของฉันไว้พลางจ้องมองฉันด้วยท่าทางที่จริงจัง



          "ซะ..โซวอนไม่ได้บังคับซะหน่อย เเค่บอกไว้เฉยๆ"



     ฉันหลบตาพี่จินยองเมื่อรู้สึกว่าเขาเคลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ หยั่งกับลองใจฉันเล่นดูว่าฉันจะโต้ตอบยังไงต่อไป



          "เเน่จริงก็อย่าหลบตาสิ ทำเเบบนี้เธอกำลังล้อเล่นกับตัวเองอยู่นะ"



          "โซวอนจะหลบไม่หลบพี่จินยองก็ไม่เล่นด้วยอยู่ดีนั่นเเหละ"



          "งั้นมาลองอีกที:)"



          "ไม่เอา!"



          "ทำไมล่ะ ก่อนหน้านี้ยังบอกให้พี่ลองเปิดใจ นี่ก็จริงจังอยู่นะ"



          "ก็ไม่เล่นอยู่ดีนั่นเเหละ"



     ฉันผลักพี่จินยองออกทันทีที่ปฏิเสธ เพราะฉันกลัวคำตอบต่างหากล่ะ ฉันกลัวว่าถ้าเขาจริงจังขึ้นมาจริงๆเเล้วคำตอบเป็นเเบบเดิม ฉันก็ช้ำใจเเย่ดิไม่เอาด้วยหรอก ยังไม่อยากอกหักตอนนี้



          "งั้นขึ้นรถกลับบ้านกัน เดี๋ยวพี่ไปส่ง"



          "โซวอนกลับได้ พี่จินยองไม่ต้องลำบากไปส่งหรอกค่ะ ไหนๆเมื่อตอนบ่ายก็โยนโซวอนให้เพื่อนตอนนี้ก็โยนให้โซวอนอยู่คนเดียวเเล้วกันค่ะ"



     ฉันเบ้ปากบอกเขาอย่างไม่พอใจเเล้วเลือกที่จะเดินหลีกเขาไปอีกทาง เเต่ก็โดนดึงผมหางม้าที่รัดไว้ไม่เเรงมากให้กลับมาอยู่ที่เดิม



          "อ๊ะ!"



          "ถ้ายอมให้ไปส่งดีๆ พี่ยอมให้เธอสั่งให้ทำไรก็ได้อย่างนึง เเต่ต้องเลิกงอนด้วยว่าไง สนใจมั้ย?"



     โอโห มายื่นข้อเสนอให้กันเเบบนี้ใครไม่เอาก็บ้าเเล้ว=0=  เพราะงั้นฉันจะไม่ยอมเป็นคนบ้าขอรับไว้อย่างเต็มใจก็เเล้วกัน



          "งะ..งั้น กะ..ก็ได้ค่ะ ตกลง"


-----------------------------


     ฉันนั่งรถกลับบ้านมาอย่างเจ็บใจตลอดทาง รู้สึกหงุดหงิดกับตัวเองไม่น้อยที่ยอมให้เขามาส่งง่ายๆ อีกใจก็ยังโกรธเขาเรื่องที่ห้องสมุดอยู่ดี การกลับบ้านครั้งนี้ของฉันเลยได้เเต่นั่งเฉยๆ ไม่กอดพี่จินยองเหมือนครั้งเเรกที่ได้ขึ้นมานั่ง



     เเต่ถึงกระนั้นก็ตามฉันก็ยังต้องหาที่จับไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยวไม่ให้ตัวเองตกลงไป พี่จินยองเองก็ไม่ได้ขับเร็วจนน่ากลัว บรรยากาศรอบข้างก็เลยดูให้ความรู้สึกว่ากำลังนั่งรถเล่นชมวิวชิวๆ



          "เเอ่กๆ"ฉันไอขึ้นมาเมื่อสำลักควันจากรถคันอื่นๆที่จอดติดไฟเเดง ขอกลับคำพูดด่วน รู้สึกว่าจะสูดควันมลพิษมากกว่า



          "บอกให้ใส่หมวกกันน็อคตั้งเเต่เเรกก็ไม่เชื่อ"เสียงอู้อี้ของพี่จินยองดังลอดออกมาจากไอหมวกเส็งเคร็งนี่ ไม่ต้องถามเหตุผลนะที่ไม่ใส่ จากประสบการ์ณที่ใส่มันฉันก็ยังรู้สึกว่าคิดผิดสุดๆ



     ข้อดีของมันก็มี เเต่สำหรับฉันมันคือข้อเสีย เเล้วฉันก็ดันมาเลือกใช้ผิดเวลาก็เท่านั้น



          "ขี้เกียจใส่ค่ะ อึดอัด"



     หวอออo_o!! ฉันบึ่งตาตกใจไม่ทันได้ดูว่าไฟเขียวเเล้วพี่จินยองจึงออกตัวไปด้วยความเร็ว ยังดีที่สมองมันสั่งการให้ฉันป้องกันตัวเองจนเผลอไปจับชายเสื้อเขาที่ปล่อยให้หลุดออกมาดูเซอร์ๆอย่างลืมตัว



          "จับซะเเน่น กลัวตกลงไปไง๊"พี่จินยองหันมามองหลังเเป๊บนึงเเล้วหันกลับไปมองทางข้างหน้าต่อ ฉันจึงมองเขาผ่านกระจกใสข้างหน้าเเทน



          "ตกใจเฉยๆ"



          "ถึงได้บอกให้ใส่หมวกกันน็อคไว้ เด็กอะไรดื้อด้านจริงๆ ถ้าใส่เเล้วตกลงไปอย่างน้อยหัวก็จะได้ไม่กระเเทกกับพื้น โชคดีหน่อยก็คงไม่โดนรถที่ตามหลังมาทับซ้ำล่ะนะ"พี่จินยองบ่นยาวเหยียดทันที ฉันเลยเมินเขาด้วยการเเกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน



          "พูดอะไรคะ ได้ยินไม่ชัดเลย"



     ตั้งเเต่นั้นพี่จินยองไม่ได้พูดอะไรอีกเลยจนเขาขับมาถึงบ้าน ฉันก็ต้องจับไหล่พี่เขาไว้ก่อนจะลงรถไปอย่างระวัง



          "ขอบคุณที่มาส่งค่ะ เเละไอ้ข้อเสนอนั่นอย่าผิดคำพูดนะ ไม่งั้นโซวอนจะเล่นงานพี่จินยองตายเเน่!"ฉันเเกล้งขู่เขาพลางทำท่าเชือดคอประกอบให้ดูน่ากลัวยิ่งขึ้น



          "น่ากลัวมากกก-0-"พี่จินยองลากเสียงยาวอย่างประชดกัน ฉันเลยยักคิ้วส่งไปท้าทายเเล้วรีบเดินเข้าบ้าน เเต่ฉันก็ต้องหยุดหันกลับไปมองด้านหลังเพราะพบว่าพี่จินยองเดินตามมา



     โอ้ะไม่นะ!! นี่เขาตามฉันมาทำไม? เเหม่เป็นห่วงจนต้องมาส่งถึงหน้าประตูเลยหรอ >.<



     กริ๊งก๋อง~



     อุ้ยมีความเป็นสุภาพบุรุษสุดๆมากดออดให้ด้วย โธ่พี่จินยองข๋าาา~โซวอนไม่ได้พิการนะ นี่เป็นอะไรเนี่ยอยู่ๆมาทำดีด้วย ได้เเต่ยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ภายในใจระหว่างรอเเม่มาเปิดประตูจนเริ่มเอาไปคิดมั่วซั่วว่าพี่จินยองนั้นเริ่มจะมีใจให้ฉันเเล้ว>o<



          "อ้าวมาถึงพอดีเลย เเม่ทำกับข้าวรอไว้เเล้ว จินยองเชิญเลยลูก"



     อ้าว=0=เเล้วลูกคนนี้ล่ะ! ฉันมองหน้าเเม่กับพี่จินยองสลับกันงุนงง เฮ้เเม่คะนี่โซวอนไงคะลูกสาวคนเดียวของเเม่ โซวอนจะไม่ว่าอะไรถ้าลูกที่เเม่ใช้เรียกพี่จินยองหมายความว่าลูกเขยอ่ะนะ^^;



          "ขอโทษที่เเม่รบกวนฝากพายัยโซวอนกลับมาด้วยนะ จะได้มาทานข้าวพร้อมกัน"



     เพล้งงงง~



     ได้ยินเสียงอะไรมั้ย? มันคือเสียงจากความหน้าเเตกของฉันเองเเหละที่ไปหลงนึกดีใจคิดว่าเขาอยากมาส่ง ที่เเท้เเม่ขอมาTOT



     เเละเพราะว่าพี่จินยองคงเกรงใจเเม่เลยพยายามหาวิธีให้ฉันยอมกลับมาด้วยกัน ฉลาดหลักเเหลมจริงๆ รู้งี้ฉันใจเเข็งอีกสักหน่อยคงไม่โดนหลอกให้ติดกับนั่น



     ฉันหันไปส่งสายตาเคืองๆให้เขาทันทีเเต่พี่จินยองกลับยักไหล่ประมาณว่าช่วยไม่ได้ ฉันมันโง่เอง โอ้ยเจ็บใจยิ่งนัก เจ็บใจซะยิ่งกว่าเหลืออีกคะเเนนเดียวก็ได้เกรด4ไปเเล้ว



          "อ่าวโซวอนยืนบื้ออยู่ทำไม ไปรินน้ำมาไว้ที่โต๊ะด้วย ส่วนเราก็ไปนั่งรอกันเถอะจ่ะ"



     นี่สรุปฉันลูกเเม่จริงๆเปล่าวะ-0-มาถึงก็ใช้เลย ไหนจะคำพูดที่เเสนเเตกต่างฉันไม่ได้บ่นอะไรหรอกนะ เเค่วางกระเป๋าเเล้วเข้าไปหยิบถาดก่อนจะวางเเก้วลง จากนั้นก็เดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำเปล่าที่กำลังเย็นๆมาเทใส่ลงไป



     เเต่พอฉันเทมาถึงเเก้วสุดท้ายก็ต้องหยุดลงเมื่อนึกอะไรขึ้นได้ เลยเทให้ถึงครึ่งเเก้วพอเเล้วเอาไปเก็บที่เดิม ส่วนต่อจากนี้พี่จินยองเตรียมตัวโดนเอาคืนได้เลย!^O^ 



     ฉันเดินถือถาดเเล้วเสริฟน้ำให้อย่างกับพนักงานพาร์ทไทม์ที่คอยบริการลูกค้าไว้เป็นอย่างดีโดยเฉพาะผู้ชายคนนี้^^



          "เเม่ไม่รู้ว่าจินยองชอบอะไร หวังว่าจะถูกใจฝีมือเเม่นะ"



     พี่จินยองยิ้มรับเเม่ก่อนที่พวกเราจะเริ่มลงมือทานอาหาร ส่วนฉันน่ะหรอเหมือนกลายเป็นส่วนเกินเมื่อเเม่ลูกคู่ใหม่กำลังถามไถ่สารทุกข์สุกดิบต่างๆเลยต้องเเสร้งนั่งเงียบๆฟังเขาพูดคุยกันไป



          "จินยองหล่อเเบบนี้มีเเฟนเเล้วสิเนี่ย"



          "ยังไม่มีคับ"



          "ไม่จริงน่า เเบบนี้คงมีสาวๆมาตามจีบเยอะเลยใช่มั้ย"



          "ประมาณนั้นคับ:)"



     พี่จินยองตอบเเม่เสร็จก็หันมายิ้มให้ฉันว่าผู้หญิงที่ตามจีบเขาหนึ่งในนั้นก็คือฉัน เหอะ- * -



     เเละเเล้วเวลาที่ฉันรอคอยก็มาถึงเมื่อพี่จินยองหยิบเเก้วขึ้นมาเพื่อจะดื่มเพราะคอเเห้ง ก่อนจะกระเดือกน้ำลงไปสองสามอึกพอจากนั้นไม่ทันไรพี่จินยองก็เหมือนจะรับรสได้จนเผลอพุ่งออกมาพร้อมกับสำลักน้ำยกใหญ่:)



          "เเค่กๆ"



          "จินยองเป็นไรลูก! เดี๋ยวเเม่ไปเอาน้ำมาให้ใหม่นะ ดูซิ๊สำลักใหญ่เลย"พอเเม่เดินออกไปฉันก็เผยรอยยิ้มอันร้ายกาจให้เขาได้เห็น



          "น้ำเย็นชื่นใจมั้ยคะ:)"



          "เธอใส่อะไรลงไปเเค่กๆ"-_- +++



          "ก็เเค่..น้ำส้มสายชู^^"



     เป็นไงล่ะ อยากมาเล่นกับฉันก่อนทำไม จริงๆเเล้วฉันไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าเเค้นหรอกนะ เเต่พี่จินยองก็ยังไปขุดด้านมืดของฉันขึ้นมาซะอย่างนั้นช่วยไม่ได้จริงๆ :P



          "โซวอนซื้อน้ำให้ดีๆไม่เอา ชอบเเบบนี้นี่เอง:)"



          "ไม่เเกล้งเเรงไปหน่อยหรอ"



          "ก็ไม่เท่ากับที่พี่จินยองทำหรอกค่ะ:("



     ฉันหยุดพูดลงเมื่อเเม่เข้ามาพร้อมกับน้ำเเก้วใหม่ยื่นไปให้พี่จินยอง ระหว่างที่เขาดื่มเข้าไปก็มองมาอย่างเจ็บใจไม่เเพ้กัน



     คิดจะเล่นก็ต้องทำให้มันเเฟร์ๆ อ่านี่ยังมีอีกอย่างนึงที่ฉันยังไม่ได้ใช้เลยด้วย ไว้เดี๋ยวเขาจะกลับเเล้วค่อยคุยข้อตกลงเเล้วกัน



     20.09 น.



          "ขับรถระวังด้วยนะ ไว้วันหลังว่างๆมาทานข้าวด้วยกันอีกเนาะ"เเม่ของฉันออกมาส่งพี่จินยองที่หน้าประตู หลังจากที่โดนฉันเเกล้งไปพี่จินยองก็ไม่พูดด้วยเลย ไหนจะมองด้วยสายตาไม่พอใจ



          "เดี๋ยวค่ะพี่จินยอง หยุดคุยกันก่อน"ฉันเรียกพี่จินยองไว้เมื่อตามเขาออกมาจนถึงหน้าบ้าน



          "อะไรอีกล่ะ"



         "ที่พี่จินยองพูดไว้ไม่ลืมใช่มั้ยคะ"



         "....."



         "ลูกผู้ชายเขาคงไม่ผิดคำพูดกันอ่ะนะ"



     ฉันเลือกที่จะพูดคำนั้นถ้าหากว่าเขาเเกล้งลืมที่ตกลงกันไว้ คำพวกนี้จะได้กระทบอะไรให้เขาสำนึกบ้าง



          "อือ"



          "พรุ่งนี้วันหยุดว่างรึเปล่า"



          "จะให้ทำอะไรก็ว่ามา ไม่ต้องอ้อมค้อม ตรงๆเลย"



          "พรุ่งนี้มาเจอกันที่นี่สิบโมง อย่าเลทนะคะ! เเม้เเต่นาทีนึงโซวอนจะคิดเพิ่มอีกอย่างไปเรื่อยๆ"



     ในเมื่อขอมาก็จัดให้ ตรงพอมั้ยล่ะ!!



          "ได้ทีเล่นใหญ่เลยนะ รู้งี้ไม่น่าเสนออะไรบ้าๆให้เลย-0- "



         "พลาดเอง"ฉันไหวไหล่ไปให้ ใครไปขอให้เขาเสนอขึ้นมาล่ะ ทำตัวเองชัดๆ รู้อยู่ว่าคนเเบบอิช้านน่ะรอโอกาสดีๆเเบบนี้เสมอ



-----------------------------
14/02/61

งานนี้ไม่รู้จะสงสารหรือขำดีค่ะ55
รีดเดอร์ว่าไงคะขอเม้นโหน่ยย







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #68 _hey1099 (@_hey1099) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:42
    โซวอนรู้กกกก สู้เขาาาาา
    #68
    0
  2. #67 Creamy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:45
    มีความเขินไปสิบระดับพูดได้คำเดียวคือบ้ามากๆ(บอกตัวเอง)มาเจิมด้วยนะค่ะสนุกมากๆ

    #รักไรท์ที่สุด
    #67
    0
  3. #66 KaewtaSky (@Jacksonoomm) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:05
    อ๊ากกกกก นางเอกก็เหลือร้ายยยยย
    #66
    0
  4. #65 Creamy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:28
    อยากอ่านจะแย่แย้ววว
    #65
    0
  5. #64 อิ่มอิมอิ้ม (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:01
    ต่อไวๆเถอะนะคะ อยากอ่านมากรอไม่ไหวอ่าา
    #64
    0
  6. #63 Chan_Sia (@Chan_Sia) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:35
    รออออออออ;-;
    #63
    0
  7. #62 Markjaega (@Markjaega) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:25
    เจิมมมม รอจ้า
    #62
    0
  8. #61 งืม ‘ㅅ’ (@OHMYUNGPARK_) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:37
    รอออออออออ
    #61
    0