PRODUCE101[WANNA ONE X YOU]Your Future ฉันนี่เเหละเเฟนรุ่นพี่!

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 16,160 Views

  • 266 Comments

  • 1,012 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    242

    Overall
    16,160

ตอนที่ 5 : Your Future||EP04 บุก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1544
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    2 พ.ค. 61

EP04
บุก







ฉันใช้เวลาในการอาบน้ำอย่างด่วนจี๋ที่สุดเท่าที่เคยอาบมา เหตุผลที่ทำแบบนี้ก็ไม่มีอะไรมาก แค่ต้องการทำธุระของตัวเองให้ไวก่อนที่พี่จินยองจะอาบน้ำเสร็จ>o<

 

 

     แอ๊ดด…

 

 

     ฉันรีบเปิดประตูแล้วย่างก้าวเข้ามาในห้องนอนที่จัดไว้รับแขกเหมือนนักย่องเบา ถ้าไปเป็นโจรท่าทางจะรุ่งน่าดู โชคดีที่เขายังอาบน้ำไม่เสร็จ หรืออีกอย่างฉันคงวิ่งผ่านน้ำมาถึงได้ไวติดจรวดแบบนี้

 

 

     ปุบบ

 

 

     ฉันหันไปตามเสียงประตูห้องน้ำที่ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสูงที่เดินออกมาอย่างโล่กโจ่งเปลือยท่อนบน พร้อมกับผ้าเช็ดอีกตัวคาดเอาไว้ที่เอว*0*  อีโซวอนคนนี้กำเดาจะไหลแล้วค่า~ ลมจับกระทันหันขอยาดมด่วนน

 

 

          “เห้ย โซวอนเข้ามาทำอะไรในห้องพี่เนี่ย!!”พี่จินยองที่หันมาเห็นฉันก็โวยวายเสียงดังไม่เกรงใจว่าขุนแม่ของน้องจะตื่นมาได้ยินเลยสักนิด

 

 

          “ก็มารอเอาเสื้อไปสักไงคะ>.<”งานแถก็มาค่ะ มันคือสิ่งเดียวที่ฉันไว้ใช้เป็นข้ออ้างในการเข้ามาในห้องนี้อย่างแนบเนียนที่สุด

 

 

          “ก็พี่บอกว่าเดี๋ยวเอาลงไปให้ไง”ฉันแอบกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้สนว่าเขาจะพูดอะไร เพราะตอนนี้สายตามันกลับโฟกัสกับกล้ามหน้าท้องที่เผยออกมาให้เห็นสู่สายตา อยากจะขอเก็บรายละเอียดสัดส่วนของเขาสักหน่อย O///o

 

 

          “โซวอน ฟังพี่พูดอยู่รึเปล่า”พี่จินยองโบกมือไปมาเรียกให้ฉันหลุดออกจากภวังในวังวนของเขา และเหมือนว่าพี่จินยองจะเพิ่งรู้สึกตัวว่ากำลังถูกสายตาแทะโลมร่างกายของเขาก็เลยเอื้อมไปหยิบเสื้อยืดสีฟ้าของพ่อฉันมาใส่ โหย อดเลยอาหารตาของช้านนน\ (T^T) /

 

 

          “พี่จินยองว่ายังไงนะคะ”

 

 

          “พี่บอกว่าเธอไม่ต้องลงทุนขึ้นมาถึงห้องเพื่อจะมาเอาเสื้อก็ได้”

 

 

          ไม่ได้ค่ะพี่จินยอง เรื่องแบบนี้มันต้องลงทุนยอมเสี่ยงสุดๆ นี่ถ้าแม่มารู้ว่าฉันเข้าห้องมาอยู่กับผู้ชายสองต่อสองคงได้หัวใจวายกันพอดี

 

 

          “ไม่ต้องเกรงใจค่ะ โซวอนเต็มใจมาเอง”

 

 

          “อ่อหรอ”

 

 

     ฉันพยักหน้าหงึกๆเหมือนคนใสซื่อ แต่พี่จินยองก็ทำหน้าเหยเกไม่ยอมเชื่อ นี่ฉันกลายเป็นคนไม่น่าเชื่อถือตรงไหน

 

 

          “ที่เข้ามาเพราะมีจุดประสงค์อื่นรึเปล่า”ฉันเหลือกตามองพี่จินยองแล้วส่ายหัวเป็นคำตอบ ส่วนพี่จินยองที่เห็นท่าทีดูมีพิรุธก็ย่างกายเข้ามาหาฉันที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากตัวเขาเท่าไหร่ ก่อนจะก้มตัวลงมาแล้วยื่นหน้าเข้ามาหา

 

 

          “ม..ไม่มีค่ะ”โอ้ยย แล้วเสียงฉันจะสั่นทำไมกันหะ นี่มันยิ่งสร้างความสงสัยให้กับเขาเข้าไปใหญ่

 

 

          “แน่ใจหรอ”

 

 

          “น่ะ..แน่สิ”

 

 

          “ไม่มีแล้วทำไม่ต้องเสียงสั่น-0-”

 

 

     นี่เขาเป็นอะไรกับน้ำเสียงคนจังเลย ไม่ว่าจะเสียงสูงเสียงต่ำเสียงสั่นก็มีปัญหา แล้วมีเสียงอะไรอีกมั้ยฉันจะได้ไม่ใช้ไว้พูด-_- ; อีกอย่างถามแต่ละครั้งทำไมต้องยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆด้วย ไม่ได้กลัวอะไรเลย กลัวใจตัวเองมากกว่าเดี๋ยวจะห้ามใจไม่ไหวจับเขามาจุ๊บขึ้นมาทำไง

 

 

          “ก็คือ..แบบว่า..”ให้ตายเถอะจะเขยิบหน้าเข้ามาใกล้ทำไมนักหนา>///< ห่วงตัวเองบ้างสิเผื่อเกิดเหตุการ์ณไม่คาดคิดแล้วจะมาโวยวายทีหลังไม่ได้ ถ้าต้องการชดใช้ฉันจะรับผิดชอบด้วยตัวฉันเองฮ่าๆ

 

 

          “ว่าไงคะ”ดูดู๊มาคะขากับเรา แล้วฉันจะมาตื่นเต้นอะไรกับสถาณการ์ณตอนนี้กันเล่า ยิ่งฉันไม่พูดเขาก็คอยแต่จะเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้จนตอนนี้รับรู้ได้ถึงลมหายใจของเขาผสมกับกลิ่มหอมของครีมอาบน้ำที่โชยลอยมา

 

 

     ไม่รู้ว่าฉันตกใจหรือกลัวอะไรถึงได้หลับตาปี๋ขึ้นมาไม่กล้ามองใบหน้าของเขาซะอย่างนั้น ถึงแม้ว่าจะได้มองในระยะใกล้ๆเหมือนฝันหวานก็ตามแต่

 

 

          “แล้วเป็นอะไรทำไมต้องหลับตา”ฉันส่ายหน้าไปมาทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่แบบนั้น แต่แล้วฝ่ามือหนาก็เข้ามาจับใบหน้าของฉันให้หยุดลงพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างเพราะตกใจกับสัมผัสของเขากระทันหัน

 

 

          “พี่จินยอง”

 

 

          “ครับ:)”

 

 

          “โซวอน..”ฉันหยุดค้างไว้พยายามเก็บเอาไว้ไม่ให้ปล่อยออกมา

 

 

          “……”

 

 

          “โซวอน ฮะ..ฮัดชิ่ววว”ไม่ไหวแล้วโว้ยยย ฉันปล่อยจามออกมาเพราะรู้สึกคัทจมูกขึ้นมาซะดื้อๆ พี่จินยองเลยได้รับไปเต็มๆ

 

 

          “โซวอนขอโทษษ”รู้สึกผิดเข้าเต็มเปาเลยยกแขนเสื้อตัวเองไปเช็ดหน้าให้พี่จินยอง แต่ก็โดนเขาจับแขนค้างไว้ให้หยุดแล้วจัดการเช็ดหน้าด้วยแขนเสื้อตัวเอง

 

 

          “ไปกินยาเหอะ ก่อนที่จะไม่สบายไปมากกว่านี้”พี่จินยองว่าจบก็คว้าตัวให้ฉันเดินออกไปนอกห้อง

 

 

          “เดี๋ยวๆอย่าเพิ่งไล่กันดิ”

 

 

          “ก็ไม่ได้ไล่นะ แค่ให้ไปกินยา”

 

 

          “งั้นให้โซวอนหยิบขึ้นมาเผื่อนะ^^;”เมื่อได้ทีฉันก็รีบคว้าโอกาสเพื่อขึ้นกลับมาหาเขาที่ห้องอีกครั้ง แต่ก่อนที่จะได้วิ่งลงไปไหน ก็โดนพี่จินยองดึงคอเสื้อเอาไว้จนต้องเซกลับมาที่เดิม

 

 

          “ไม่ต้อง เดี๋ยวไปด้วย”

 

 

     โห่วววว หมดกัน TOT

-----------------------------

 

 

     สุดท้ายพี่จินยองก็ทำลายโอกาสที่ฉันจะกลับขึ้นไปหาเขาใหม่ ด้วยการที่เขาเดินลงมาข้างล่างด้วยกันโดยไม่ลืมหยิบชุดนักเรียนติดมือมาอีก อุส่าห์ไม่เตือนเผื่อจะได้ใช้อ้างสักหน่อย

 

 

     เมื่อลงมาถึงฉันก็หยิบชุดนักเรียนของฉันและเขามารวมกันลงไปในเครื่องซักผ้าแล้วรอให้มันซักปั่นให้แห้ง ระหว่างที่รอก็เดินไปหยิบยาแก้หวัดมาสองเม็ด ยื่นไปให้พี่จินยองที่ยืนพิงเคาเตอร์ห้องครัวอยู่

 

 

          “น้ำค่ะ”พอฉันเทน้ำใส่แก้วก็ยื่นส่งไปให้เขา พี่จินยองรับเอาไว้แล้ววางลงก่อนที่จะฉีกซอง แต่ก็ดันหยุดลงเมื่อเหลือบมาเห็นฉันที่จับจ้องมองเขาอยู่

 

 

          “ไม่กินหรอ”เขาถามหยั่งเชิงพลางมองปฎิกิริยาของฉันแต่ก็ส่ายหน้าเป็นคำตอบแทน

 

 

          “ไว้ทานหลังอาหาร”

 

 

          “แล้วไหนล่ะ”

 

 

          “นี่ไง”ฉันว่าพลางชี้ไปที่กระติกน้ำร้อนก่อนจะเปิดตู้ที่อยู่ด้านบนหยิบรามมยอนลงมา“รอน้ำเดือดก่อน”

 

 

          “ที่แท้ก็หิวกลางดึก”

 

 

          “ใช่ที่ไหนล่ะ โซวอนยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เลิกเรียนเลยต่างหาก เพราะมัวแต่ไปตามดูพี่จินยองเดตนั่นแหละ”

 

 

          “ว้า ยอมรับแล้วหรอ^0^”พี่จินยองยืนเอียงคอมองฉันอย่างหยอกล้อ จนฉันที่ฟังถึงกับสตั้นเมื่อเผลอสารภาพสิ่งที่ปกปิดเอาไว้ไม่ยอมเผยให้เขารู้กับการสะกดตามรอย

 

 

          “ถ้างั้น ให้พี่รับผิดชอบอยู่กินรามมยอนเป็นเพื่อนดีมั้ย”

 

 

     ฉันหันขวับเมื่อพี่จินยองเสนอตัวเอ้ย ออกตัวว่าจะอยู่กินรามมยอนกับฉันเพราะต้องการไถ่โทษที่ทำให้เราต้องอดข้าวอดน้ำเพื่อมาตามเขาแน่ๆเลย

 

 

          “ถือว่าอยู่เป็นเพื่อนเจ้าของบ้าน ที่คืนนี้ให้อาศัยไปด้วยเลยแล้วกัน”

 

 

          “ไม่ใช่ว่าหิวเหมือนกันหรอกหรอ”ฉันว่าอย่างประชด

 

 

          “ถูกต้อง” นั่นไง - ^ - จะไปคาดหวังอะไรกับเขาล่ะ ยอมรับกันได้ไม่รักษาน้ำใจน้องโซวอนคนนี้เลยฮือ

 

 

     ฉันเลิกสนใจเขาแล้วเอื่อมไปหยิบรามมยอนอีกห่อมาเผื่อ ส่วนพี่จินยองก็ไม่อยู่เฉยเขาเดินไปหยิบถ้วยชามมาวางรอไว้

 

 

     ติ๊ง

 

 

     พี่จินยองที่กำลังจัดการเอารามมยอนใส่ชามพร้อมกับเทเครื่องปรุงให้เสร็จสรรพเสียงของกระติกน้ำร้อนก็ดังขึ้น ฉันจึงเดินไปถอดปลั๊กออกแล้วหยิบไปเทใส่ถ้วยพอประมาณจากนั้นก็ปิดฝาลง

 

 

          “ตั้งแต่กินรามมยอนมาครั้งนี้คงอร่อยที่สุดแล้วล่ะ”ฉันพูดขึ้นขณะที่รอให้มันสุก ส่วนพี่จินยองที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็มองมาอย่างสงสัย

 

 

          “มันก็เหมือนรามมยอนทั่วไปนั่นแหละ ต่างกันก็แค่รสเอง”

 

 

          “เพราะครั้งนี้มีพี่จินยองมานั่งกินด้วยมันเลยอร่อยพิเศษไง”ว่าพลางขยิบตาส่งไปให้ เมื่อได้ยินคำพูดของฉันกระจ่างเขาก็หัวเราะแบบฝืดๆ คือฉันกำลังแอ่วพี่แกอยู่นะ เปลี่ยนจากขำแล้วมาเขินจะดีกว่ามั้ย

 

 

     เขาเมินฉันแล้วไปหยิบจานที่ปิดถ้วยไว้มาซ้อนจากนั้นก็หยิบช้อนกับซ้อมขึ้นมาตักกิน ฉันเม้มปากมองพี่จินยองอย่างขัดใจแล้วหันมาสนใจรามมยอนในชามตัวเองก่อนตักขึ้นมากินอย่างเงียบๆ

 

 

          “ซู๊ดดด ซี๊ดด ซู่”

 

 

     ที่เขาบอกจะอยู่กินรามมยอนเป็นเพื่อนคือกินอย่างเดียวสินะ =_= แค่มานั่งด้วยกันไม่พูดไม่จาอยู่กันแบบต่างคนต่างกิน

 

 

          “ทำไมเวลากินถึงเงียบจังคะ”

 

 

          “ก็มีปากอยู่แค่อันเดียวนิ-0-”

 

 

     ฉันที่อัดอั้นอยู่ภายในใจพราะบรรยากาศมันเงียบเกินเลยถามออกไป แต่กลับได้คำตอบส่งๆที่ดูกวนไม่น้อยได้อย่างหน้าตาเฉย ข้อนี้ไม่เถียงค่ะ- * - 

 

 

     จากนั้นฉันก็ทนอยู่กินรามมยอนอย่างเงียบๆกับพี่จินยองจนเสร็จ เขาอาสาจะเก็บล้างจานให้ฉันเลยเดินออกไปตากชุดนักเรียนแทน เมื่อเดินเข้ามาเขาก็ส่งแก้วน้ำมาให้

 

 

          “รีบกินยาแล้วไปนอนพัก นี่ก็ดึกมากแล้ว”ฉันเชื่อฟังคำสั่งของเขาแล้วรีบกินยาก่อนจะดื่มน้ำแก้วนั้นที่พี่จินยองเป็นคนรินให้ตามเข้าไปจนหมดแก้ว

 

 

          “ไปนอนกันเถอะค่ะ”รีบกระโดดเข้าไปกอดแขนพี่จินยองอย่างแนบเนียน แต่ก็โดนเขาบิดไหล่พร้อมกับจับมือฉันที่กอดรัดแขนเขาไว้ออกทันที

 

 

          “ถ้าพรุ่งนี้ช้าพี่ไม่รอนะ”พอขึ้นบันไดมาถึงชั้นสองพี่จินยองก็ออกตัวพูดเหมือนรู้ว่ายังไงซะฉันก็ต้องร้องขออยู่เเล้ว งั้นแสดงว่าพรุ่งนี้ฉันจะได้ซ้อนท้ายกอดเขาไปโรงเรียนสินะ โอ้ยยย คิดแล้วฟินอยากจะให้เช้าไวๆจังเลย

 

 

          “ฝันดีนะคะพี่จินยอง อยากจะได้กู๊ดไนท์คิสก่อนเข้าห้องมั้ย >///<”ฉันยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆพี่จินยองแล้วทำปากจู๋ใส่ แต่ผลตอบรับคือการส่ายหน้าอย่างเบื่อหน่ายแล้วกลับเข้าห้องไปโดยไม่แคร์ว่าฉันจะยืนแอ๊บแบ๊วเสียฟอร์มแค่ไหน

 

 

          “มาหนีเราแล้วปิดประตูใส่อีกนะ นี่ถิ่นใครให้มันรู้ซะบ้าง เดี๋ยวจะเล่นให้คืนนี้ไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันไปข้างเลย”

 

 

     ฉันกลับมานอนตีพุงอยู่ที่ห้องไปมาเพราะนอนไม่หลับสักพักใหญ่ๆ วันนี้เกิดอะไรเข้าก็ไม่รู้ พี่จินยองมานอนค้างที่บ้านนี่ถึงกลับนอนไม่ลงเชียวหรือ อ้าา มานอนว้าวุ่นเพราะคิดถึงเขาอยู่คนเดียวป่านนี้คงหลับสบายใจเชิบแล้วมั้ง

 

 

     ไม่ได้การแล้วขืนนอนคิดอย่างนี้ไปเรื่อยคงไม่ได้หลับกันพอดี งั้นคืนนี้ฉันควรแอบเข้าห้องพี่จินยองอีกรอบเพื่อไปดูเขาหลับให้อิ่มใจ จิตไม่ฟุ้งซ่านแล้วค่อยกลับมานอนที่ห้องดีมั้ย O_o

 

 

     ไม่ดีๆ รีบหยิบกุญแจสำรองขึ้นมาเลยดีกว่า ที่บอกว่าไม่ดีฉันหมายความว่าปล่อยให้ตัวเองนอนคิดฟุ้งซ่านต่อไปคงไม่ดี เพราะฉะนั้นเป็นอันสมควรแล้วที่ข้าน้อยคนนี้ทำเพื่อตัวเอง

 

 

     กริ๊ก!

 

 

     ฉันไขเข้าห้องพี่จินยองให้เสียงเบาที่สุดแล้วค่อยๆคลานไปที่เตียง แอบดูลาดลาวกลัวว่าเขาจะตื่นขึ้นมา ค่อยยังชั่วที่เขายังนอนนิ่งไม่กระดิก เป็นอย่างที่คิดจริงๆด้วยสินะ เขานอนหลับสบายแล้วดูฉันสิ ดึกป่านนี้มัวมาทำอะไรบ้าๆ หรือว่าเราเข้าขั้นโรคจิตกันแน่นะ ฉันรีบส่ายหัวสะบัดความคิดพวกนั้นออกไป

 

 

     คราวนี้ฉันค่อยยืนขึ้นทีละนิดแต่ก็ต้องหมอบลงเมื่อพี่จินยองขยับตัว>_< เมื่อรอสักพักแทนที่จะเดินไปข้างเตียงกลับมุดตัวลงเข้าไปในผ้าห่มค่อยๆกระดึ๊บตัวเองขึ้นมา พอใกล้ถึงปลายทางกลับต้องชะงักเมื่อแรงของผ้าห่มถูกเปิดขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใบหน้าของพี่จินยองที่ดูตกใจเหมือนเห็นผี

 

 

          o_o!! 

 

 

          “ซะ..โซวอนหรอ”




     JINYOUNG  PART



     ผมเรียกชื่อเธอที่กำลังชะงักผสมกับความตกใจไม่น้อยไปกว่าผมมองมาอย่างอึ้งๆ หลังจากที่กลับเข้ามาในห้องผมก็ยังนอนเล่นคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไม่ยอมหลับยอมนอนสักที คงจะแปลกที่มากกว่าเลยทำให้นอนไม่หลับ จนล่วงเลยมาสักพักผมก็ได้ยินเสียงอะไรสักอย่างแถวประตู จึงลืมตาขึ้นมาดูแต่ก็ไม่พบอะไรคงจะหูฟาดไปมากกว่า



     ครืดดด ครืดด



     ตอนที่ได้ยินเสียงนี้เหมือนกับกำลังคลานเข้ามาหาก็ทำให้ตัวผมยิ่งขนลุกชัน เลยพยายามหันไปอีกฝั่งแล้วข่มตาหลับลงก่อนที่จะมีเสียงอะไรมารบกวนไปมากกว่านี้



     ชึ๊บ ชึ๊บ ชึ๊บ



     ตอนนั้นผมว่ามันไม่ได้มาแค่เสียงแล้วเพราะตอนนี้กลับสัมผัสได้ว่ากำลังมีอะไรเคลือบคลานอยู่ภายในผ้าห่มนี้จริงๆ คราวนี้ผมทนไม่ไหวเลยตัดสินใจดึงผ้าห่มขึ้นอย่างใจกล้า แต่ก็ตกใจหนักเข้าไปอีกเมื่อสิ่งที่พบและสาเหตุของเสียงต่างๆที่ได้ยินมาตั้งแต่ต้นคือโซวอน



          “พะ..พี่จินยิง ยะ..ยังไม่นอนอีกหรอคะ”น้ำเสียงของเธอกระตุกเข้าเมื่อทำอะไรไม่ถูก เพราะโดนจับได้ว่าตัวเองกำลังบุกรุกพื้นที่คนอื่นอยู่



     เธอหยัดตัวลุกขึ้นนั่งให้ตัวเองได้หนีออกไปได้ถนัด แต่ผมก็หยุดเธอไว้ด้วยการจับที่ข้อมืออย่างแน่นหนา เธอมองผมอย่างประหลาดใจที่เห็นว่ากำลังยื้อตัวเธอไว้ไม่ปล่อยให้ได้ออกไป



          "คิดจะเข้ามาทำอะไรในห้อง”เธอทำหน้าตาเลิกลั่กไม่ยอมสบสบตา แม้ว่าภายในห้องนี้จะมืดแต่แสงจากข้างนอกก็ส่องเข้ามาได้ ถึงจะไม่ชัดแต่ก็ดูออก



          “เปล่านะ สงสัยเดินละเมอเผลอเข้าห้องอื่นอีกแน่เลย โซวอนก็ละเมอแบบนี้บ่อยๆอ่ะ”เธออธิบายสิ่งเหล่านั้นให้ฟัง แต่พอคิดดูแล้วเธอแค่โกหกเอาตัวรอดจากสถานการ์ณนี้ต่างหาก



          “ไม่ได้คิดจะเข้ามาลวนลามพี่หรอกหรอ”ผมรัดข้อมือเธอแน่นเข้าไปอีก เมื่อเห็นทีท่าว่าจะอาศัยตอนผมเผลอแล้ววิ่งหนีไป



          “เฮ้ยย ไม่ใช่ ถึงโซวอนจะชอบพี่ออกัสยังไงก็ไม่ทำอะไรบ้าๆแบบนั้นแน่นอน”



          “น่าเชื่อมาก”



          “งั้นเอาเป็นว่าโซวอนขะ..อ๊ะ”เสียงของเธอขาดหายไปพร้อมกับร้องตกใจ เมื่อผมดึงเธอมานอนลงบนเตียงเเล้วตามด้วยตัวของผมที่ขึ้นคล่อมอยู่ไปขัดขวางทางไว้



          “พะ..พี่จินยองจะทำอะไร”ถ้าไม่ติดว่าผมใช้แขนกักตัวเธออยู่ คงได้ยกมือขึ้นมากุมขมับกับความคิดอันเลยเถิด ดูท่าจะกู่กลับมาก็คงยาก



          “ตอบคำถามพี่มา คิดจะทำอะไรแล้วเข้ามาได้ยังไง”



          “โห พี่จินยองก็ถามแปลกกุญแจก็มีไว้ไขไง อุ๊บ”



     เธอรีบยกมือขึ้นมาปิดปากที่เผยออกมาย่างง่ายดาย ถ้าหากมีความลับอะไรผมคนนึงล่ะที่จะไม่เล่าให้เธอฟัง มีหวังไม่ทันไรเรื่องได้หลุดออกไปถึงใครต่อใคร



          “เอากุญแจมา”



          “นี่บ้านโซวอนนะ”



          “บ้านเธอก็จริง แต่การที่เธอย่องเข้ามาในห้องผู้ชายมันอันตราย”และนี่แหละคือเหตุผลที่ผมทำแบบนั้น เพื่อหวังจะสั่งสอนเด็กที่โตแต่ตัวให้ระวังการกระทำนี้



          “อันตรายตรงไหน พี่จินยองก็อยู่นิ”



     ผมถอนหายใจออกมาอย่างหมดความอดทน ให้ตายสิอุตส่าห์ลงทุนเปลืองตัวมาอยู่ท่านี้ เพื่อแกล้งให้เธอหวาดกลัวในท่าทีของผม แต่เธอกลับตกใจแค่ระยะแรก พอหลังจากนั้นก็พูดได้ปกติ ยังไม่เข้าใจกับสิ่งที่เราจะสื่อรึไงถึงได้มองตาแป๋วขนาดนั้น เฮ้อออ~



          “แล้วถ้าในห้องนี้ไม่ใช่พี่ แต่เป็นผู้ชายคนอื่นล่ะจะทำยังไง”



          “ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่โซวอนต้องเข้าไปนี่”



     ให้ตายเหอะ ยอมแล้วกับความใสซื่อนี้ ผมคงต้องพูดตรงๆไม่อ้อมโลกแล้วมั้ง ถ้าขืนยังเป็นแบบนี้มีหวังคืนนี้คงไม่เข้าใจ



          “พี่ก็ผู้ชายคนนึง ไม่ได้ต่างคนพวกนั้นนักหรอก มีผู้หญิงเข้ามาถึงห้องขนาดนี้ก็ไม่อยากปล่อยไปง่ายหรอกจริงมั้ย”



          “แสดงว่าอยากให้โซวอนนอนด้วย?”ผมส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยใจให้กับผู้หญิงคนนี้เต็มที



          “ถ้าพี่เป็นผู้ชายไม่ดีคืนนี้โซวอนคงไม่รอดได้ออกจากห้องหรอก รู้ไว้ด้วย”



          “ตอนนี้พี่จินยองก็ไม่ยอมปล่อยให้โซวอนกลับห้อง แสดงว่าพี่เป็นผู้ชายไม่ดีสิ”ผมเลิกแกล้งเธอแล้วถอยออกมาปล่อยให้ได้เป็นอิสระ



          “น่าจะเป็นผู้ชายไม่ดีต่ออีกสักนิดนะคะ เสียดายย”



          “กลับห้องไปได้แล้วไป”ผมไล่เธอให้กลับไปที่ห้องของตัวเองได้แล้ว อีกอย่างนี่ก็ดึกมากแล้วด้วย ส่วนตัวผมก็เริ่มรู้สึกจะง่วงๆขึ้นมาแล้วเหมือนกันสงสัยเป็นเพราะฤทธิ์ยาที่ทำให้รู้สึกง่วงอย่างต้องการพักผ่อน



          “พอแกล้งโซวอนไม่สำเร็จก็ไล่กลับเลยนะ”



          “แล้วจะอยู่ต่อไปทำไม พี่เหนื่อยแล้วอยากนอน”



          “ค่า กลับก็ได้”



     เธอลุกขึ้นแล้วกำลังเดินออกไปแต่ผมก็จับเธอไว้อย่างเดิม ทำให้โซวอนต้องหันมามองอย่างสังสัยว่าจับเธอไว้ทำไมในเมื่อผมเป็นคนออกปากไล่ให้กลับไปเอง

 


     ไม่ปล่อยให้เธอต้องสงสัยนาน ผมก็หยัดตัวลุกขึ้นยืนเดินเข้าไปถึงตัวเธอก่อนจะก้มหน้าลงไปให้อยู่ในระดับเดียวกัน จากนั้นก็ล้วงมือเข้าไปในช่องกระเป๋าชุดนอนตัวโคร่งของเธอแล้วหยิบกุญแจมาชูแกว่งไปแกว่งมาให้ดู



     ตอนที่ผละออกมาผมเห็นว่าสีหน้าของเธอดูตกใจไม่ต่างจากผมที่วันนั้นโดนล้วงมือถือล่ะมั้ง ถือว่าเอาคืนไปด้วยเลยล่ะกัน เคยได้ยินมั้ย แก้แค้นอีกสิบปีก็ไม่สาย เอาเป็นว่าผ่านมาไม่กี่วันจะเอาคืนตอนไหนก็ได้ที่มีโอกาส เก็บเล็กเก็บน้อยจริงๆเลยเรา



          “คืนนี้ขอยึดไว้ก่อนนะ ตอนเช้าเดี๋ยวจะคืนให้”



          “พี่จินยองแกล้งโซวอนหรอ”



          “แกล้งอะไร”



          “ก็อยู่ดีๆเดินมาแล้วยื่นหน้าเข้าหา นี่ถ้าโซวอนไม่หักห้ามใจพี่จินยองได้เสียจูบให้โซวอนไปแล้วรู้มั้ย”



          “เกือบไป ดีแล้วๆคราวหลังเจอพี่ก็ทำให้ได้ด้วยนะ”รู้สึกชนะเธอก็วันนี้แหละครับ ผมยิ้มจนแก้มจะฉีกโดยที่อีกคนก็ทำหน้างิกหน้างอไปเหมือนเด็กน้อยโดนเเย่งของเล่น



          “คิดจะเล่นกับโซวอนก็รอรับผลที่ตามมาได้เลย”



     เธอพูดอย่างเฉียบขาด แล้วแทนที่พูดจบเธอจะเดินกลับออกไปแต่กลายเป็นเดินผ่านผมแล้วล้มตัวลงไปนอนอีกฝั่งอย่างสบายใจราวกับเป็นห้องตัวเอง



“กลับห้องไปเดี๋ยวนี้เลยนะโซวอน”



          “ไม่กลับ ช่วยไม่ได้อยากแกล้งโซวอนเอง คืนนี้จะนอนเล่นให้หนำใจเลย”



     พลาดแล้วไงจินยองเล่นกับเด็กเเบบโซวอนแล้วเป็นไงล่ะ ในเมื่อตอนนี้มือผมว่างแล้วขอกุมขมับแป๊บจำใจจริงๆ



     01.12 น.



     สุดท้ายโซวอนที่นอนเล่นรบกวนเวลานอนของผมก็จบลงเมื่อเธอเผลอหลับเป็นอันที่เรียบร้อยแล้ว คงเป็นเพราะผมแกล้งนอนหลับแล้วเลิกสนใจเธอจนหลับไป พอตื่นมากลางดึกหันมาอีกทีเธอก็หลับแล้วเช่นกัน



     ผมลุกขึ้นแล้วเดินไปอีกฝั่งของเตียงที่เธอนอนหลับตาพริ้มอยู่ยกอุ้มขึ้นมาอย่างเบากลัวว่าเธอจะตื่นเอา เมื่อเห็นว่าเธอยังคงหลับสนิทผมก็ออกตัวเดินแล้วเปิดประตูห้องตัวเองออก ก่อนจะต้องพยายามอีกครั้งเพื่อเอื่อมแขนไปบิดประตูห้องของเธอ



          เมื่อเข้ามาในห้องนอนได้แล้วผมก็ตรงไปยังเตียงนอนของเธอก่อนจะวางร่างเล็กลงอย่างระมัดระวัง พอเสร็จแล้วผมก็เอื่อมไปหยิบผ้านวมผืนหนามาห่มตัวเธอไว้



     จากที่เธอบุกเข้าห้องผมก็กลายเป็นว่าตอนนี้เป็นผมเองที่เข้ามาบุกห้องเธอแทน เพราะสายตาของผมดันเหลือบไปเห็นฝ่าผนังที่มีรูปของเธอและรูปของผมแปะไว้อยู่ พอหันกลับไปมองเธอที่นอนหลับอยู่อีกครั้งก็เห็นเห็นตุ๊กตาตัวนึงที่คุ้นตาซะเหลือเกิน



          ‘แล้วไหนลูกล่ะ’



          ‘เจ้าตัวนี้อ่ะ’



     หึ ยังเก็บไว้อยู่อีกเนอะ ลูกของเราทั้งสองในวัยเด็ก เฮ้ยยย แล้วผมจะมาคิดอะไรเนี่ย จู่ๆเป็นบ้าอะไรขึ้นมาความคิดนี่แบ๊วสุดๆ ผมละออกมาแล้วรีบกลับห้องตัวเองเพื่อจะได้เข้านอนสักที หลังจากที่ทนความซนของโซวอนมาตลอดตั้งแต่เลิกเรียน




          ‘จินยองกลับยังลูก เป็นไงวันนี้สนุกมั้ยหื้ม’



          ‘แม่ฮะ ผมขอไปลาน้องก่อนได้มั้ย’

 

 

          ‘จะไปแล้วหรอคะ’



          ‘อื้ม วันนี้พี่สนุกมากขอบคุณนะ’



          ‘แล้วเราจะได้เล่นด้วยกันอีกมั้ย’



          ‘พี่ไม่รู้ งั้นถ้าโตขึ้นเรามาแต่งงานกันมั้ย จะได้เล่นด้วยกันบ่อยๆ’



          ‘ต้องกลับมาเล่นด้วยกันอีกนะ’




__________
งานอดิเรกของคือการกุมขมับสินะ55
จะเพลียอะไรกับน้องขนาดนั้นกันจร๊ะ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #237 iceza2523 (@iceza2523) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 19:29
    เพลียตัวเองจัง
    #237
    0
  2. #43 Galaxy_q (@king-banana) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 17:05
    จินยองคงเพลียจิตเเรง
    #43
    0
  3. #42 I am Muzik (@ilovemuzik) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 02:51
    แงงง น่ารักมากเลยยย
    #42
    0
  4. #41 G.I_Super178 (@PAT_PT614) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 00:23
    แงงง น่ารักมากๆ มาต่อไวๆนะ
    #41
    0
  5. #40 อิ่มอิมอิ้ม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 16:46
    ฟินมว๊ากต่อค้าาาาา
    #40
    0
  6. #39 Galaxy_q (@king-banana) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 12:00
    ต้ายยยย
    #39
    0
  7. #38 Chanyeolsealv5 (@Chanyeolsealv5) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 10:22
    หนูลูกกกกก ย่องเข้าห้องเค้าหลอ บ้าไปแล้วววววว
    #38
    0
  8. #37 I am Muzik (@ilovemuzik) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 09:29
    กรี๊ดดดดดดดกกก
    #37
    0