PRODUCE101[WANNA ONE X YOU]Your Future ฉันนี่เเหละเเฟนรุ่นพี่!

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 16,168 Views

  • 266 Comments

  • 1,012 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    250

    Overall
    16,168

ตอนที่ 4 : Your Future||EP03 ใครตาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1731
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    2 พ.ค. 61


EP03
ใครตาม


15.41 น.



ห้างCM


            



     หลังจากที่พี่ซามูเอลเก็บรถไว้ที่ลานจอดรถเรียบร้อยยังไม่ทันได้ก้าวไปไหนโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นซะก่อน เขาเหลืบหางตามามองฉันแว๊บนึง ไอ้เราก็ส่งยิ้มพร้อมสายตาส่งไปว่าเราจะไปกันได้รึยัง ^O^  เมื่อไหร่จะคุยเสร็จสักที - * -  ผลสรุปป๊าโทรมาตามพี่เขากลับบ้านให้ช่วยอะไรสักอย่าง


          



      ตอนแรกพี่ซามูเอลก็อยากจะตามมาด้วยเพราะไม่อยากปล่อยฉันไว้คนเดียว แต่คือฉันอยู่คนเดียวได้จ้า พี่ซามูเอลไม่ต้องห่วง ขืนพี่เขามาอยู่ด้วยคงเบื่อกับการย่องเบาของฉันแน่นอน โซวอนคนนี้ฟันธง>0< 


                       



          “ขอบคุณที่มาส่งนะคะ”โบกมือลาพี่ซามูเอลที่ขับรถออกไป เยส! ทีนี้ฉันก็ต้องลุยหน้าเดินต่อไป ว่าแต่พวกเขาทั้งสองคนไปอยู่มุมไหนของห้างกันค๊า-O- ;;;  มีตั้งหลายชั้นหลายโซนแล้วจะไปตามหาไงวะ ขนาดเมื่อเช้ายังเดาว่าเขาอยู่ไหนได้แล้วตอนนี้ทำไมจะหาไม่ได้ล่ะเนาะT^T


           



      แต่! เวลาชายหญิงมาเดตกันเขาจะไปที่ไหนกันนี่สิประเด็น เรื่องเรียนนี่จริงจังขนาดนี้มั้ยโซวอนตอบบบ >.<


           



      อีกอย่างยัยจีอานั่นชอบอะไรฉันก็ไม่รู้ เธอต้องเป็นคนเลือกแน่นอนเหอะ รู้สึกว่าจะยืนเสียเวลาให้กับความคิดพวกนี้มาพอสมควร=_= เพราะตอนนี้ต้องเริ่มปฎิบัติการหาคน นี่ถ้าไม่เกรงใจยามจะขอดูกล้องวงจรปิดสักหน่อย แค่คิดภาพคงโดนด่าแหลก


          



      ฉันเดินมายังจุดเดินเล่นของเหล่าวัยรุ่นที่ช๊อปปิ้งกันอย่างสนุกไม่กลัวว่าเงินในกระเป๋าจะหมดกันบ้างเลยรึไง-_- ; คอยกวาดสายตามองไปทั่วทิศแต่ก็ไม่เจอหรือวี่แววอะไรเลย


         



        (- _-  ) ( "- _-)


           



           “ไปร้านนั้นกันเถอะค่ะ”


           



      หื้มมม เสียงแดะๆแบบนี้มันคุ้นๆว่าม้ะ รับหันขวับไปดูทันที โป๊ะจ้า เจอแว้ววว *0* ฮืออฉันเจอพี่จินยองแล้ว ต้องขอบคุณฟ้าที่สงเสียงของยัยมาญผจญมาเข้าหูให้ได้ยิน


        



        แล้วจะยืนเฉยทำไมกันเล่า รีบตามไปอย่างด่วนจี๋เดี๋ยวเราจะคลาดกันก่อน ละดูจะเดินกอดแขนพี่จินยองของฉันอีกนานมั้ย- * - ทำมาเป็นเจ้าของเขาจังเลย แฟนก็ไม่ใช่ ฉันก็ไม่ใช่ โอ้ยทำไมว่ายัยนั่นทีไรเข้าตัวเองทุกที TOT


                    



         “มากี่ท่านคะ”เมื่อฉันจะเดิมตามทั้งคู่เข้าไปในร้านกลับโดนพนักงานเดินมาหยุดเรียกไว้ซะก่อนจำเป็นต้องหยุดแล้วหันมาตอบกับพี่พนักงาน


                     



             “เอ่อ มาหลายคนค่ะฮ่าๆ^O^กี่คนกันนะ หนึ่งสองสามสี่ รวมแล้วเป็นห้า เอาเป็นว่าขอนั่งรอตรงนี้ดีกว่าค่ะแหะๆ”แล้วฉันจะมาแถเถออะไรT^T อยากจะตามเข้าไปใจจะขาดแต่ก็ดันลืมนึกไปว่าตอนนี้ฉันไม่ได้เตรียมเงินเพื่อมาซื้อของกินจุกจิกพวกนี้


           



      เพราะเงินจำกัดทำให้ฉันต้องมานั่งถือเมนูรออยู่หน้าร้าน ส่วนไอสี่ห้าหกจิ้งจกยัดไส้ฉันจะไปสรรหามาจากไหนกันล่ะ ก็มาแบบอโลนๆU_U ละดันทะลึ่งตอบพนักงานว่ายกมากันเป็นแก๊งเลย


                   



               “ดูมีความสุขจริงๆเลยนะ(• _•)”พูดตัดพ้อกับตัวเองที่ส่องมองเข้าไปข้างในร้านแล้วเห็นพี่จินยองกับยัยจีอาคุยกันยิ้มร่าขนาดนั้น เห็นแล้วมันหงุดหงิดใจ ถ้าเกิดว่าวันนึงพี่จินยองเกิดชอบเธอขึ้นมาฉันคงได้กินแห้วกันพอดีT-T


                    



              “สรุปเพื่อนคุณลูกค้ามารึยังคะ เห็นนั่งรอนานแล้ว”พนักงานหญิงคนเดิมเดินมาถามฉันที่นั่งหน้าหงอยตั้งนาน พอหันกลับไปดูก็พบพวกเขากำลังเช็คบิลแล้วออกมาฉันเลยต้องรีบหาทางหลบก่อนที่เขาจะมาเห็นเข้า


                    



              “อ๋อ ไม่แล้วค่ะ พอดีเพื่อนเพิ่งโทรมาแคนเซิล >_<”พอพูดจบฉันก็รีบวิ่งออกมาจากตรงนั้นเพื่อหาที่หลบซ่อน ในที่สุดก็จบสักที เสร็จแล้วก็กลับบ้านไปสิด่วนๆเลยให้ไว ชิ่วๆ


          



       เฮ้ยย o_o!! ละนั่นไปไหนกันทำไมถึงยังขึ้นไปข้างบนอีก ยังเดตไม่เสร็จหรอ ว๊อทท=[]=


           



      โอ้ววว นอกจากจะกินของหวานกันไม่พอมาดูหนังกันต่ออีก อ๋อก่อนหน้านี้ที่ฉันตามหาพวกเขาที่แท้ก็คงมาจองบัตร ถึงได้ซื้อป๊อบคอร์นแล้วเดินเข้าไปในโรงหนังกันเลยอ่ะ จบเห่ เขาดูหนังกันต่อแล้วฉันล่ะจะอยู่ทำไม จะซื้อตั๋วตามเข้าไปเงินก็ไม่มี          




     17.29 น.


        



         สุดท้ายก็มาจบด้วยการที่ฉันลงทุนยอมมานั่งรอพี่จินยองดูหนัง ซึ่งก่อนหน้านี้ก็ได้โทรไปบอกแม่แล้วว่าคงกลับเย็นหน่อยมาดูหนังกับเพื่อนทั้งที่จริงแล้วเปล่าเลย นั่งดูจอมอนิเตอร์ตัวอย่างหนังอยู่ข้างนอกมาเป็นสิบๆรอบแล้วต่างหากล่ะ-0-  


            ฉันถือแก้วชานมขึ้นมาดูดรอ กว่าจะตัดสินใจซื้อมาเพราะแก้วนึงก็ปาไปสี่สิบห้าสิบ แล้วตอนนั้นก็ดันหิวน้ำมากด้วย


           



      โอ๊ะ O_o!! คนเริ่มทยอยเดินออกมาจากโรงหนังกันใหญ่แล้ว ในที่สุดก็จบการรอคอยที่แสนเนิ่นนาน>0< คราวนี้ล่ะฉันจะไม่ยอมแอบเดินตามย่องเบาแต่จะเข้าไปไฝ้วมันตรงๆนี่แหละ


                       



           “อ้าวพี่จินยอง^O^ มาเที่ยวกันที่นี่หรอคะ”ฉันที่เดินมาแอบมุมเสาก็โผล่ออกมาทักทายทั้งสองคนราวกับบังเอิญเจอกัน สงสัยจะเล่นดีไปถึงได้จ้องกันไม่วางตา


                     



             “ยังไม่ได้กลับบ้านอีกอ่อ”ขอบคุณสำหรับคำถามค่ะ นึกว่าจะไม่พูดอะไรซะแล้ว


                       



           “ก็..เบื่อๆมาหาไรกินเล่นอ่ะ^^”


                    



             “แถวโรงหนังเนี่ยนะ =O= ”


                       



           “อะ..ใช่ๆป๊อบคอร์นโรงหนังอร่อยดี ^^;โซวอนเลยเดินขึ้นมาซื้อเนี่ยแหละฮ่าๆ”ฉันรีบตอบกลบเกลื่อนแล้วทำท่าจะเดินไปซื้อจริงๆ แต่แล้วก็ต้องถอยกลับมาเพราะเงินหมดจ้า เจ้าชานมเอาเงินฉันคืนมา\ (T^T) /ถึงมีแค่นั้นก็คงไม่พอค่าป๊อบคอร์นอยู่ดี หมดกันที่แสดงมาก็พังพังพัง


                        



          “เปลี่ยนใจแล้วไม่เอาดีกว่าแหะๆ”


                    



              “พี่จินยองกลับกันเลยมั้ยคะ”เธอควรจะขอเขากลับไปตั้งนานแล้วย่ะ-_-^ มาดูนงดูหนังทำไม กลับไปเปิดแผ่นเปิดยูทูปดูอยู่บ้านไป๊-O-


                     



             “ไปก่อนนะ”พี่จินยองหันมาบอกฉัน แต่เห้ยๆจะไปง่ายๆแบบนี้อ่ะหรอ ฉันรอพี่จินยองตั้งนานหลายชั่วโมงTOT แล้วจะหวังอะไร เขาไม่รู้ซะหน่อยว่าฉันตามมาตลอด


                 



                “อย่าเพิ่งไปค่ะ!!”


         



        ฉันเรียกพี่จินยองให้หยุดและโชคดีที่เขายอมหันมา ใจนึงก็กลัวว่าจะเดินหนีกันไปไม่รอ U_U แอบเห็นสีหน้าของยัยจีอาที่มองมาอย่างไม่พออกพอใจ ทีต่อหน้าพี่จินยองเธอเคยทำหน้าแบบนี้ให้เขาเห็นบ้างม้ะ ลองแสดงตัวตนที่แท้จริงไม่ใช่แอ๊บอย่างที่เป็นอยู่อยากจะรู้ว่าพี่จินยองยังจะเลือกเธออยู่มั้ย


                      



            “มีอะไรอีกอ่ะ-_- ;”


              



            “คือโซวอน..”


                      



           “ว่ามา”


                        



          “ตอนนี้โซวอนเงินหมดตัวแล้ว ถ้าไม่รบกวนพี่จินยองไปส่งโซวอนที่บ้านได้มั้ยคะT///T”เอาแล้วๆฉันหลับตาพูดไม่กล้ามองเพราะอายพี่จินยอง แต่กลับได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของเขาทำให้ฉันไม่มั่นใจว่าจะเป็นคำตอบที่ดีมากนัก ฉันเงยหน้ามองพี่จินยองซึ่งเขาเองก็ไม่ได้ละสายตาไปไหน


          



       ถ้าคราวนี้ทิ้งฉันแล้วเลือกเธออีก จะยืนร้องไห้มันกลางห้างเอาให้น้ำท่วมกันไปเลยToTนั่นไงหน้าเริ่มร้อนรอบดวงตาเริ่มรู้สึกของเหลวใสจนต้องกระพริบตาเพื่อไม่ให้มันก่อตัวจนหยดลงมา


                       



           “ขอโทษนะจีอา พอดีตอนนี้พี่มีธุระต้องไปส่ง‘น้องสาว’แล้วล่ะ:)”พี่จินยองเน้นคำว่าน้องสาวให้เธอได้ยินแบบชัดเจน ตอนแรกเธอก็มีท่าทีว่าจะไม่ยอมแต่พอพี่จินยองหันไปยิ้มให้นิดหน่อยเธอก็ยอมง่ายๆ


                       



           “ก็ได้ค่ะ ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ”เธอตอบพี่จินยองจบก็ไม่วายมาส่งสายตาทั้งโกรธและเกลียด แต่ขอโทษนะ แชมเปญนี้ฉันชนะว่ะโฮ้ะๆ:P


           



      พอเธอเดินออกไปพี่จินยองก็หันกลับมามองฉัน แล้วยื่นมือมาดันหน้าผากให้ฉันเงยหน้าขึ้นเหมือนต้องการจะมองให้ชัด >///<


                      



            “เมื่อกี้ร้องไห้ทำไม”ฉันหลุดตกใจจนเผลอทำตาโต o_o เป็นสาเหตุให้น้ำตาที่คลออยู่ก่อนหน้านี้ไหลลงมา


                       



          “เฮ้ยไม่ใช่ มั่วแล้ว เมื่อกี้หาวไง คือมัน เอ่อ..สงสัยจะง่วงหนัก>.<”


                     



             “อ๋อ ก็ตามมานั่งรอพี่ดูหนังจนจบอยู่ข้างนอกตั้งนานนี่เนาะ:)”


                     



             “ใครต้าม ป่าวเล้ยย นี่มาเดินเล่น^^;”ฉันเถียงใจขาดเมื่อรู้สึกว่ากำลังโดนพี่จินยองจับได้ นี่ก็พยายามเดินออกมาทำเป็นเผอิญเจอกันแล้วนะ ยังจะจับไต่ได้อีกหรอ


                       



           “เสียงสูงจังนะ-0-”ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆเวลาโกหกหรืออะไรที่ไม่ใช่ความจริงงี้จะพูดเสียงสู๊งสูงอย่างที่ฉันเป็นอยู่ตอนนี้ตลอด T^T


                       



          “ใครตาม เปล่าเล..”


                       



           “นั่นก็เสียงต่ำไป-_-”ฉันรีบหุบปากทันทีที่โดนขัดเข้า โอเคไม่พูดแล้วววค่า


                   



               “สรุปแล้วเมื่อกี้ร้องไห้ทำไม ไม่ต้องอ้างนู้นอ้างนี้อีกนะ”


                  



                “โซวอนไม่รู้”เมื่อโกหกไม่ได้งั้นฉันก็ขอเลี่ยงที่จะตอบแล้วกัน



     (• _•) 


           



          “ร้องไห้โดยไม่มีเหตุผลเนี่ยนะ-O-”ฉันพยักหน้าตอบส่งๆ ขืนพูดออกไปฉันได้โดนพี่จินยองเอามาล้อฉันแน่ๆ หรือไม่ก็พูดประชดเพราะฉันดันไปพูดซะดิบดีว่าสตองงงงงมาก 




     ละผลเป็นไงร้องไห้ให้เขาเห็นมันตรงนั้น นี่ถ้าไปแอบร้องไม่ให้เขารู้จะยังดีกว่าอีก


                       



           “ถ้าไม่ตอบดีๆกลับเองนะ:) ”พี่จินยองหยุดเดินแล้วหันมาขวางทางกักกันไม่ให้ฉันได้เดินไปต่อ ละมาทำขู่ โหยยถ้าฉันกล้ากลับเองคงไม่ขอร้องเขาหรอก


                       



           “ก็วันนี้พี่จินยองโครตใจร้ายกับโซวอนเลย แค่น้อยใจก็เท่านั้นแหละ”ประโยคหลังฉันพูดเบาลงจนดูเหมือนว่ากำลังบ่นพึมพำอะไรสักอย่าง


           



           (- _-  ) ( "- _-)


                     



             “ไหนบอกสตองพอไง”นั่นไง คิดได้ไม่ทันไรก็เป็นอย่างที่ว่าไว้จริงๆ ขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ


                       



           “คนเราก็ต้องมีทั้งล้มและลุกเรื่องนี้ก็เช่นกัน”จบนะคะ- * - เลิกถามได้แล้ววว ตอนนี้ใจไม่พร้อมตอบเลย สงสารสักนิด


                      



           “โอ๋ๆ”พี่จินยองส่ายหน้าไปมาพร้อมกับยิ้มออกมาพร้อมๆกัน ไม่เพียงเท่านั้นยังยื่นมือมาลูบหัวราวกับปลอบประโลม




          T///T


                        



          “อีกอย่าง..”


                   



           “…….”


                        



          “อย่ายิ้มแบบนี้ให้ใครเห็นนะคะ:(”พี่จินยองหุบยิ้มลงทันทีหลังจากที่ฉันพูดจบ แล้วมองฉันอย่างตั้งใจฟัง คือกลับไปยิ้มแบบเมื่อกี้เถอะกำลังฟิน


                     



          “โซวอนหวง- ^ - ”





     ครืนนนน ซ่า ซ่า~




          “จะมาตกอะไรตอนนี้วะเนี่ย”พี่จินยองบ่นพึมพำเมื่อเราเดินเข้ามาหลบฝนที่ป้ายรถเมล์ ตอนออกมาท้องฟ้าก็แค่ดูครึ้มๆ พอผ่านไปได้ไม่นานก็เริ่มตกปอยๆจนหนักขึ้น ทำให้ตอนนี้ต้องมาติดฝนกันอยู่อย่างนี้




          “สงสัยฟ้าคงอยากให้เราอยู่ด้วยกันชดใช้เวลาทั้งวันมานี้มั้ง:)”ฉันพูดลอยๆ ลึกๆแล้วก็ดีใจต่างกับอีกคนที่อยากรีบไปส่งแล้วกลับบ้านเต็มที




          “คิดไปเองอีกและ-0-”ฉันหันพรึ่บ เมื่อโดนพี่จินยองตอกกลับได้ขัดความคิดต่างๆของฉันที่พร่ำมาพังลงภายในวินาทีนั้น




          “แล้วเดตวันนี้สนุกป่ะ”ลองถามออกไปขณะที่เหม่อมองฝนข้างนอกที่ยังคงตกมาเรื่อยๆ ก็แค่อยากรู้ว่าพี่จินยองเขาจะรู้สึกยังไง เพราะจีอาเองก็ไม่ใช่ผู้หญิงขี้ริ้วขี้เหร่ออกจะดูน่ารักด้วยซ้ำ ถ้าเผลอไปชอบก็คงไม่เเปลก




          “ฝนนี่มาพร้อมกับอารมณ์สีเทาเลยแหะ-_- ; ”




          “ยังไง”




          “ดูน้ำเสียงก็รู้แล้ว เป็นไรอีกอยู่ดีเข้าโหมดเศร้า”




          “เอ้า โซวอนก็แค่ถามมั้ยอ่ะ”




          “อยากรู้ O_o”พี่จินยองเอียงตัวมาสะกิดไหล่ฉันเล็กน้อย เหมือนต้องการเรียกให้ฉันหันไปมอง




          “อืมม-_-”




          “เฉยๆ ถ้าได้ไปกับโซวอนคงสนุกมากกว่า^^”




          “จริงดิ๊*0* ”ฉันรีบหันกลับไปมองเขาแล้วถามอย่างดีใจ ว่าแล้วเชียวเดตกับเธอจะไปสนุกอะไร ดูหนังแล้วได้คุยกันม้ะ ตาก็ดูจออย่างเดียว อย่างนี้มาดูคนเดียวก็ได้เหอะ




          “เปล่า หลอกเล่น:P”




          “โหว แล้วมาพูดให้ดีใจทำไมเนี่ย-O- ;;; ”ยื่นมือไปผลักไหล่พี่จินยองอย่างแรงเพราะอารมณ์เสีย มาหลอกให้ฉันดีใจและตัดทิ้งอย่างไม่ใยดี




          “อยากแกล้งเด็ก”




          “โซวอนห่างกับพี่จินยองแค่ปีเดียวเอง อย่าเว่อร์=_=”




          “ปีเดียวก็ถือว่าโตกว่าแล้ว อย่าปีนเกลียว”ไม่ว่าเปล่าพี่จินยองกลับใช้นิ้วชี้ดันหน้าผากฉันอย่างหยอกล้อ แต่ตัวฉันกลับเซไปตามแรงนั้นเลยต้องทำหน้ามุ้ยใส่เพราะไม่พอใจนิดๆ กะเอาคืนที่ฉันไปผลักรึไง




     ก็มาแกล้งกันกันก่อนมั้ย- * - ฉันมันคนถูกกระทำอ่ะส่วนคนกระทำนั้นช่างไม่เข้าใจ ยังอีก ยังไม่สำนึก เห็นหน้าฉันตอนนี้เล่นมากงั้นสิ




          “แกล้งนิดแกล้งหน่อยทำมาเป็นโกรธ ดูดิจมูกปากตาคิ้วนี่มารวมกระจุกกันอยู่กลางหน้าแล่ว^0^”เอิ่มนี่คนค่ะ-_-^ ไม่ใช่เอเลี่ยน มาบรรยายหน้าฉันซะเสียที่พ่อกับแม่ให้มาหมด




          “ถามจริง นึกไงถึงอยากได้พี่มาเป็นแฟนนักหนา”




     โหว ถามตรงไปไหนคะพ่อคู้นนนน>.<




          “เพราะพี่จินยองเหมาะจะมาเป็นพ่อของลูกโซวอนไงคะ”ในเมื่อถามมาก็จัดให้ ฉันคิดแบบนี้จริงๆนะ ก็ตอนเด็กๆที่เล่นกันเขาเล่นได้สมบทบาทในฐานะผู้ชายคนนึงที่ดูแลผู้หญิงที่รักเป็นอย่างดี ตอนเด็กเลยคิดว่าคนนี้เเหละใช่เลย โดนใจฉันเลย




          “เอาดีๆดิ”พี่จินยองพูดเสียงเข้มจนฉันต้องเขยิบเข้าไปเอามือปิดปากเขา แล้วใช้นิ้วชี้ข้างที่ว่างมาทาบไปที่ริมฝีปากตัวเองบอกให้เขาพูดเบาๆ




          “พูดจาอะไรน่าเกลียด นี่มันที่สาธารณะใจเย็นๆO///o”




          “แค่พูดว่าเอา..”ฉันพริบตาส่งไปให้พี่จินยองมองรอบข้างที่ตอนนี้ก็มีคนอื่นอยู่ด้วย แต่ไม่มากนัก ตอนแรกก็ไม่มีใครสนใจหรอก เขาหันมากันตอนที่พี่จินยองพูดเสียงดังนั่นแหละ




     ดูเหมือนเจ้าตัวจะรู้สึกได้เมื่อโดนฉันต้อนจนเขาเผลอพูดจาสองแง่สองง่ามนิดๆ ตอนแรกแค่แกล้งแซวเล่นๆ ไม่คิดว่าเขาต้องการคำตอบจริงจังถึงขั้นต้องใช้น้ำเสียงซะดังเชียว




          “พี่ไม่ได้หมายความว่างั้น”




          “โซวอนรู้ แค่เอาคืน:)”




          “น่านๆดูพูดเข้า”




          “ไม่หลงกลหรอกน่า:P”ฉันแลบลิ้นใส่พี่จินยองอย่างสะใจ สุดท้ายเขาก็ได้แต่ผ่อนลมหายใจแล้วพ่ายแพ้แต่โดยดี




          “จะว่าไปบรรยากาศงี้ไม่รู้สึกไรบ้างหรอ”ฉันดึงแขนเสื้อพี่จินยองเพื่อเรียกร้องความสนใจ เมื่อเขามีทีท่าว่าไม่สนใจหลังจากที่โดนแกล้งกลับ




          “จะให้รู้สึกไร”ฉันไม่ตอบแต่กลับปัดผมหางม้าที่รัดไว้ให้ไปด้านหลัง แล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เลียนแบบตัวร้ายในละครหลังข่าวที่ต้องการจะอ่อยพระเอก




          “เห็นแบบนี้ก็ไม่เกิดอารมณ์หรอก-0-”พี่จินยองส่ายหัวพร้อมกับแสดงสีหน้าจริงจังกับคำพูดเรียกความหน้าแตกของฉันให้กองลงไปอยู่กับพื้น




          “หน้าก็จืดชืด! นมก็แบนอย่างกับกระดาน!”เห้ยย ด่างี้ตบกันเลยมะ- ^ -  ผู้ชายอะไรปากร้าย ไปถามแม่สิก็ให้มาแค่นี้จะเอาไรมาก เขาเรียกว่ายังโตไม่เต็มที่ พูดมาทีนอกจากช้ำใจแล้วยังเสียเซลฟ์อีก TOT




          “แล้วไหนจะ..”




          “ถ้าขืนยังพูดจาไม่เข้าหูอีกครั้งโซวอนจะจับพี่จินยองจูบมันตรงนี้เลย”ฉันขู่พี่จินยองที่กำลังจะขนข้อด้อยที่เหลือของฉันออกมาพูด ไม่คิดว่าฉันจะเป็นผู้หญิงซ่อนรูปไรบ้างอ่อ จะเปิดห้องพิสูจน์เลยก็ได้ ยอม>///<




          “ผู้หญิงอะไรน่ากลัวกว่าผู้ชาย”




          “ผู้หญิงอย่างโซวอนเนี่ยแหละ ยุคนี้ไม่ต้องรอแต่รุกได้เลย”พี่จินยองทำหน้าตกใจ=[]=แป๊บนึงก็เปลี่ยนมาจ้องฉันตาไม่กระพริบ




          “รุกมาก็รอรับสิครัช ^0^”




     @บ้าน


     19.46 น.




          “ว๊ายตายแล้ว ดูซิเปียกอย่างกับไปตกน้ำที่ไหน”แม่ฉันร้องอย่างตกใจเมื่อเปิดประตูออกมาเห็นสภาพฉันที่เปียกแฉะไปทั้งตัว เพ้าผมก็ยุ่งพันกัน




          “ก็ขับรถฝ่าฝนมาเนี่ย”ฉันตอบผู้เป็นแม่แล้วเบี่ยงตัวหลบให้ได้เห็นพี่จินยองที่ยืนหลบอยู่ข้างหลังไม่ยอมเข้ามา แต่ฉันก็ยังเว้าวอนให้พี่จินยองเข้ามาในบ้านพักแป๊บนึงก็ยังดี




     เพราะเห็นว่าฝนไม่มีท่าทีจะหยุดตกสักที ฉันเลยออกความคิดว่าให้เขาขับกลับกันเลยดีกว่า อยู่ไปก็ไม่รู้ว่ามันจะหยุดตกเมื่อไหร่ สู้กลับมาบ้านแล้วรอให้ฝนหยุดยังดีกว่าไปยืนหนาวที่ป้ายรถเมล์




          “อ้าวใครกัน ใช่เพื่อนที่บอกว่าไปดูหนังด้วยกันรึเปล่า”




          “นี่พี่จินยองไงแม่ จำไม่ได้หรอ”ฉันเลี่ยงที่จะตอบแม่แล้วเบี่ยงประเด็นมาที่พี่จินยองแทน พอเขาถูกกล่าวถึงก็รีบยกมือไหว้แม่ขึ้นมา ไงล่ะคะแม่ พี่เขามาสู่ขอหนูแล้ว รีบๆยกให้ไปเลย




          “เข้ามาข้างในกันก่อนสิจ๊ะ”แม่ผายมือเชิญพี่จินยองเข้าไปในบ้านท่าทางเขาจะดูเกรงใจไม่น้อย ถึงได้เดินไปยืนเก้ๆกังๆทำตัวไม่ถูก เมื่อฉันเข้ามาในบ้านก็เดินเข้าไปหาเขาที่ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้นหินให้ตามไปนั่งที่ห้องรับแขก




          “จินยองโตขึ้นจนน้าจำไม่ได้เลยนะ”




          “ครับผม”




          “ตั้งแต่รู้จากโซวอนว่าจินยองย้ายกลับมาอยู่ที่เกาหลีน้าก็ยังไม่ได้ติดต่อกับแม่เธอเลย เป็นยังไงบ้าง เดี๋ยวว่างๆคงต้องนัดเจอกันหน่อยแล้ว”




          “แม่สบายดีครับ แต่ผมย้ายมาอยู่ที่นี่คนเดียว”พี่จินยองพูดออกมาสร้างความสงสัยให้ฉันกับแม่อยู่ไม่น้อย มาอยู่คนเดียวแล้วเขาจะอยู่ยังไงล่ะ




     ( - _-) (- _-  )




          “ทำไมล่ะจ๊ะ”ต้องขอบคุณแม่ที่ถามคงอยากรู้ไปไม่น้อยกว่าฉันสินะ




          “ผมคงซนเกินไปมั้งครับ”




          “หื้ม อย่างจินยองเนี่ยนะซน ออกจะดูเรียบร้อยออก”พูดถูกค่ะแม่ ฉันฟังอย่างเงียบๆแล้วพยักหน้าตามกับความคิดของนาง “แล้วไปซนอีท่าไหนถึงโดนจับย้ายมาอยู่นี่คนเดียว”




          “พังบ้านครับ^^”




     พะ..พังบ้านเลยหรอ=_= จับพี่เขาโยนออกจากบ้านตอนนี้ทันมั้ย ไม่ใช่ว่าที่ยอมฉันดีๆแท้จริงแล้วต้องการมาพังบ้านฉันอีกหลัง ไม่น้าาา แล้วฉันจะไปอยู่ที่ไหนอ่ะ อยู่ในใจพี่จินยองแทนได้รึเปล่า




          “คือผมชอบพวกการทดลองวิทยาศาสตร์ แล้วผลมันดันผิดพลาดนับไม่ถ้วนเดี๋ยวไฟดับบ้างนู้นนี่เสีย พ่อเลี้ยงทีนั่นก็ไม่พอใจเท่าไหร่ ผมไม่อยากอึดอัดกับเขาก็เลยขอแม่มาอยู่ที่เกาหลีแหละครับ อีกอย่างก็คิดถึงที่นี่ด้วย”




     โหว น่าสงสาร มาอยู่กับเรามั้ยบ้านนี้ต้อนรับสามีในอนาคตโซวอนอยู่แล้วค่ะ ละที่บอกว่าคิดถึงที่นี่รวมไปถึงเราด้วยป่ะอ่ะ>///<




          “แล้วนี่พี่จินยองพักอยู่ที่ไหนคะ”แม่เหลือบมามองฉันพร้อมกับส่งซิกประมาณว่า ให้สำรวมหน่อยเราเป็นหญิงไปถามบ้านผู้ชายเขามันไม่เหมาะ นี่แม่หันมาแว๊บเดียวแต่ทำไมฉันถึงช่างแปลออกมาได้ยาวเหยียดขนาดนี้กัน




          “คอนโดแถวนี้แหละ”ต่อหน้าแม่ทำมาเป็นตอบดีตอบเร็ว ถ้าแม่ไม่อยู่คงเบี่ยงประเด็น แค่นี้ยังไม่ยอมบอกกันเลยว่าอยู่ที่ไหน สงสัยกลัวฉันจะตามไปบุกถึงห้อง




          “แย่จริงดูท่าคืนนี้ฝนจะตกยาว แล้วเราจะกลับยังไง”แม่ถามพี่จินยองอย่างเป็นห่วงเพราะเมื่อมองออกไปนอกบ้านฝนก็กระหึ่มตกหนักขึ้นกว่าเดิม




          “เดี๋ยวผมฝ่าฝนไปครับ”




          “อย่าดีกว่าน้าว่าอันตราย ค้างที่นี่สักคืนมั้ยลูก”




     โอ้วววแม่ช้านนนน o_o!!  ชวนได้ใจโซวอนมากกมีความเนียนเอาะ




          “ไม่ดีกว่าครับผมเกรงใจ”




          “ไม่ต้องเกรงใจหรอก น้าไม่อยากให้ขับรถฝ่าไป เกิดเป็นไรขึ้นมาน้าจะรู้สึกผิดนะ”




          “เอ่อ..งั้นก็ได้ครับ”


“เยส เสร็จโซวอนล่ะ >o<”ฉันเผลอลุกตะโกนอย่างดีใจเมื่อลุ้นคำตอบมาตั้งนาน จนลืมไปว่าแม่ยังคงนั่งอยู่ตรงนี้ ตายแล้วโซวอนมาดี๊ด๊าออกนอกหน้าให้พี่จินยองเห็นซะได้ พอหันไปแอบมองก็พบว่าเขาดูระหวาดระแวงฉันไม่น้อย ฮือ เราไม่ใช่โรคจิตนะอย่าเข้าใจผิดU_U




          “’งั้นรอตรงนี้ก่อนนะเดี๋ยวน้าไปเตรียมให้ ส่วนโซวอนไปหยิบเสื้อพ่อมาให้พี่เขายืมป่ะ”ฉันพยักหน้ารับแต่โดยดี เมื่อพ้นมุมตรงทางขึ้นบันไดฉันก็โดนแม่ตีเข้าที่แขนพร้อมกับทำหน้าดุ แล้วกระซิบกระซาบแผ่วเบากลัวว่าคนที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกจะได้ยิน




          “แม่อุส่าห์ช่วย แล้วดูทำสิ เกือบเสียหมดเห็นมั้ย”




          “หนูผิดไปแล้วค่า T^T ”




          “เดี๋ยวแม่เตรียมห้องให้พี่เขาก่อน ที่เหลืออยากจะทำไรก็ทำ”ฉันทำตาโตราวกับเห็นทองมากองอยู่ตรงหน้า รู้สึกตื้นตันแม่เปิดทางให้เหมือนรู้ใจ




     ฉันรีบเดินเข้าห้องแม่ไปหยิบเสื้อของพ่อที่คาดว่าพี่จินยองน่าจะใส่ได้อยู่ออกมา ส่วนพ่อฉันนานๆทีจะกลับบ้านเพราะต้องทำงานที่สนามบินกะเวลาเลยไม่ตรงกัน




     เมื่อเดินออกมาก็เห็นว่าแม่จัดห้องเสร็จแล้วก็เลยบอกฝันดีพร้อมกับจุ๊บแก้มให้รางวัล พอแม่หายลับเข้าไปในห้องทีนี้ฉันก็เดินลงไปข้างล่างหาพี่จินยองที่กำลังนั่งรออยู่




          “รอนานมั้ยคะ”ฉันถามหยั่งเชิ่งแล้วยืนมือส่งเสื้อผ้าไปให้พี่จินยอง เขาลุกขึ้นมาหยิบไปและมองไปรอบๆบ้านเมื่อฉันยังยืนขวางทางไม่ปล่อยให้เขาเดินขึ้นไป




          “ถอดค่ะ”




          “ห๊ะ ถะ..ถอดทำไม=[]=”




          “โซวอนจะเอาไปซักปั่นให้แห้ง พรุ่งนี้จะได้ใส่ไปเลย”




          “เดี๋ยวพี่ค่อยลงเอามาให้ก็ได้”




          “แล้วแต่”




          “เดี๋ยวจะรีบเอามาให้เลย”




          “ขึ้นไปเลี้ยวซ้ายห้องอยู่ทางขวามือนะคะ ถ้าเข้าผิดห้องตรงข้ามคือห้องโซวอนเอง(^.<)”



-----------------------------






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #36 min_miso (@mdmoderndress) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 16:24
    โซวอนหนูเต๊าะเยอะไปลู๊กๆๆๆ5555
    #36
    0
  2. #35 Galaxy_q (@king-banana) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 00:47
    น่ารักกกกกก
    #35
    0
  3. #34 MIPMIP (@mipmip) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 21:41
    อิมเมจจินยองมันได้ เขิน
    #34
    0
  4. #33 KL1993 (@YamJiratchaya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 21:22
    สงสารจินยองเบาๆ5555
    #33
    0
  5. #32 yupharat_10 (@yupharat_10) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 22:43
    รออออออ
    #32
    0
  6. #31 min_miso (@mdmoderndress) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 11:24
    รอออฮับบบงื้ออรับมาต่อน้าา
    #31
    0
  7. #30 Chanyeolsealv5 (@Chanyeolsealv5) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 00:08
    รออออออออ
    #30
    0
  8. #28 Galaxy_q (@king-banana) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 14:37
    เจิมมมมม
    #28
    0
  9. #27 montida2404 (@montida2404) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 11:32
    ซามูเอล(ได้ข่าวว่าตัวเองเมนจินยอง)
    #27
    0