[ SF Wannaone ] When Jinyoung is my bae #ฟิคเมื่อจินยองเป็นของผม

ตอนที่ 30 : Cigarette : Ong Seong Woo × Bae Jinyoung

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,985
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 158 ครั้ง
    22 ก.ค. 61

Cigarette 






        "พี่...ผมขอต่อไฟหน่อยได้ป้ะ?" ผมหันไปมองตามเสียงเรียก เด็กไม่ถึง 18 ดีในมือข้างนึงมีบุหรี่หนึ่งมวนมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า 


กางเกงยีนส์สีดำ


เสื้อเชิร์ตสีขาว


แต่ถ้าผมตาไม่ฝาด


นัยน์ตาของเขาสีฟ้า


        "เป็นเด็กเป็นเล็ก.." ผมพูดปัดอย่างไม่ใส่ใจนัก คงหาข้ออ้างดีๆไม่ได้นอกจากอารมณ์หงุดหงิดอยู่ตอนนี้ ตอนฉันอายุเท่านาย ฉันยังไม่รู้จักบุหรี่ด้วยซ้ำ


        "ผมไม่ใช่เด็กแล้ว ผมอายุ 18" เด็กนั่นยังกล้าเถียง ดูไม่เข้าใจอะไรเลยกับการปฏิเสธแบบผู้ใหญ่ และยังดึงดันที่จะเดินเข้ามา ผมไม่ได้คิดจะถอย เพราะอายุที่ห่างกันราว 1 รอบทำให้ผมรู้สึกว่าอีกคนไม่ได้เหนือกว่าผมเท่าไหร่นัก


        "นั่นแหล่ะเรียกว่าเด็ก" เดาได้ว่าประโยคนี้ คงทำให้คนตรงหน้าหงุดหงิดไม่น้อย ผมรู้ ถ้าผมอายุเท่านั้น คำพูดทำนองนี้คงทำให้ผมรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ในวัยที่คิดว่าตัวเองโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่เด็กน้อยจะรู้อะไร ในโลกของความจริง ในโลกของการเป็นผู้ใหญ่ มันไม่ได้น่าเข้าไปขนาดนั้น


รวมถึงบุหรี่นี่ด้วย



        "ผมโตแล้ว" เด็กนั่นเริ่มกำมือแน่น ผมเห็นคิ้วที่ขมวดกับริมฝีปากกัดเหยียด มองคนที่โตพอแต่เวลาโกรธแก้มป่องทำให้นึกขำ นายสูงเท่าอกฉัน ตัวเล็กเท่านี้ คำพูดคำจาที่เถียงยังไงก็รู้ว่าตัวเองแพ้ ยังบอกว่าโตพอแล้วอีกหรอ


        "นี่โตแล้วหรอ" ผมปากไม่ดี ผมรู้ตัว แต่มันอดไม่ได้ เวลามองเห็นแมวขู่ฟ่อๆแล้วอยากแหย่ให้มันขู่อีก ผมเป็นคนประเภทนั้น


        "โตพอจะเป็นผัวพี่ได้แล้วกัน"

.
.
.
.
.
.
.

        ผมไม่เห็นแววตาล้อเล่นในดวงตาสีฟ้านั่น แต่แก้มพวงเล็กๆกำลังเปลี่ยนเป็นสีชมพูเหมือนสีลูกพีช ผมไม่รู้ว่าหน้าของผมตอนนี้เป็นยังไง คงกลั้นขำไม่อยู่ซะแล้วกับประโยคที่ว่ามา เด็กนี่คงจะเมา เเละเพราะเราใกล้กันมากกว่าคืบจึงทำให้ผมได้กลิ่นเหล้าจากตัวเขาได้ไม่ยาก อย่างน้อย ระยะทางที่ใกล้ขนาดนี้ ก็ทำให้ผมได้เห็นหน้าเขาชัดชึ้น แสงไฟนีออน ตัดกับผิวสีสวยที่ผมบอกไม่ได้ว่าเป็นสีของอะไร ช๊อคโกแลตครีม? แน่นอน ผมชอบรสนี้



        "เป็นผัวพี่ต้องทำยังไง?"



        "หะ...ห้ะ" อาการสั่นเล็กน้อยทำให้ผมรู้ว่าประโยคที่ผ่านมา คือคำพลั้งปาก หน้าของเรายิ่งใกล้กันเข้าไปอีกเมื่อผมยื่นมันเข้าไปหา เด็กน้อยทำตาเลิกลั่กแต่ไม่ได้คิดถอย 



        "ทำให้พี่ดูหน่อยสิ"



        "ผะ...ผม" นายแพ้แล้วล่ะ เรื่องนี้นายรู้ดีใช่ไหม? งั้นกลับไปเถอะเด็กน้อย ผมขยิบตาอย่างผู้มีชัย ก่อนจะเดินหันหลังกลับไป ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเด็กน้อยอวดดีตรงหน้าหรือบุหรี่ ที่ทำให้ผมอารมณ์ดีเอามากๆ  คุณว่าสองสิ่งนี้ต่างกันตรงไหน? แน่นอนเราเทียบกันไม่ได้หรอก



        เพราะผมยังไม่ได้ลิ้มรสชาติของ 'สิ่งแรก' เลย

.
.
.
.
.
.
.
.

        "เดี๋ยว!" แรงดึงที่แขนไม่ได้แรงมากบวกกับการที่ผมเต็มใจอยู่แล้วที่จะหันหลังกลับไปทำให้เราเผชิญหน้ากันอีกครั้ง เด็กนั่นดูใช้ความคิดนิดหน่อย เพราะคงยากทีเดียวที่จะพูดคำต่อไปหลังจากพูดอะไรไม่คิดออกไปแล้ว


"คำพูด...อยากจะเอามันกลับมาสินะ"



"พี่อยากจะสอนนายอย่าง ว่าบางคำพูดมันย้อนกลับมาไม่ได้"



"ถ้านายอยากโตเป็นผู้ใหญ่ นายก็ต้องรับผิดชอบคำพูดนั่นด้วย"



        "เข้าใจใช่ไหม? เด็กน้อย..." ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกครั้ง สาบานได้ว่ามันใกล้กว่าครั้งแรกเพราะแม้แต่ลมหายใจผมก็ยังสัมผัสมันจากเขาได้ ผมไม่เริ่มหรอก ดูสิว่าเขาจะเริ่มไหม? เด็กน้อยกำลังถูกท้าทาย เรื่องนั้นเขารู้ดี


        "พี่แม่ง..." ฝ่ามือเล็กจับที่ท้ายทอยผม เขาเอียงคออย่างรู้มุม และผมก็ไปอีกข้างอย่างว่าง่าย เด็กคนนี้กล้ามากที่ไม่ถอย ส่วนนึงน่าจะเป็นเพราะผมด้วยที่จุดประกายความอยากเอาชนะของเขา


เพราะผมอยากรู้



ว่าเขาจะกล้าทำมันไหม


        เด็กน้อยชะงักเมื่อริมฝีปากของเราแตะกันเล็กน้อย เขาถอยร่นออกไปเพราะตกใจ สัญชาตญาณคงบอกให้เป็นอย่างนั้น แต่ผมไม่สนใจหรอกนะ เพราะฝ่ามืออีกข้าง ก็จับคอเขาไว้ไม่ให้หนีเช่นกัน เอาล่ะ เรามาเริ่มเกมส์กันสักทีเด็ก 18


พี่เล่นกับเรานานเกินไปแล้ว



ต่อจากนี้ไปจะได้เจอของจริงเสียที



แล้วพี่สอนให้ว่า การเป็น 'ผัวที่แท้จริง' จะต้องทำยังไง

.
.
.
.
.
.
.
.
.

        "อื้อ..." ผมพลาดแล้ว ไม่สิ ผมไม่ได้พลาด ทั้งหมดนี่ผมกำลังนำเกมส์ ใช่...ไอ้ตาลุงคนนี้มันอวดดี หน้าตาของเขามันกวนตั้งแต่แรกที่ผมเดินเข้าไปหาอยู่แล้ว คำก็เด็กน้อย สองคำก็เด็กน้อย เป็นคุณ คุณจะทนไหวหรอกับคำสบประหม่าแบบนี้ คิ้วที่ยักอย่างกวนไปที ประกอบกับหน้าตาดูแคลนนั่น ยิ่งทำให้ผมโคตรโมโห ยิ่งเกลียดโดยเฉพาะไอ้จุดสามจุดที่มันเรียงกันบนหน้าเขาพอดี จนทำให้ละสายตาไปไหนไม่ได้


        ตอนนี้จุดนั่นอยู่ห่างจากสายตาผมไปแค่นิดเดียว มันใกล้จนผมมองไม่เห็น สายตาที่พร่ามัว ผมอาจจะเมาแต่ไม่ใช่เพราะคนตรงหน้าแน่นอน ไม่ใช่แน่นอนแต่ใจผมกำลังเต้นรัว กับรสจูบที่ผมไม่เคยรู้จัก เขาลุกล้ำ แต่ไม่รีบร้อน ความจริง เขาไม่ได้รีบเหมือนใครหลายคนที่ผมเคยผ่านมา คนพวกนั้นจะดูดดึงจะปากผมเจ็บไปหมด แต่กับคนนี้


        เขาอ่อนโยน


        กลิ่นนิโคตินกำลังผสมกับรสชาติอะไรบางอย่างที่ผมเดาไม่ได้ เหมือนคุณฟังเขาร้อง Strawberry and Cigarettes อ่าใช่ กลิ่นสตอร์เบอร์รี่รึเปล่านะ เสียงดนตรีดังขึ้นพอดี มันช่างพอเหมาะอะไรอย่างนี้ เพราะโน้ตแรกจะนุ่มลึกเหมือนลิ้นของเขาไม่มีผิด ทุกจังหวะที่เขานำ ทำเอาผมตามได้ไม่ยาก ผมชอบเพลงนี้ หรือเริ่มชอบจูบของเขา ผมไม่แน่ใจ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเริ่มจูบกับใครก่อน เพราะผมอยากรู้ว่าพวกเขา หรือใครที่ผ่านมาในชีวิตคนนั้นจะนำผมไปทางไหน แต่ตอนนี้


ผมลืมคนอื่นจนหมดสิ้นแล้วล่ะ


เพราะในหัวผมมีแค่เขา


.
.
.
.

ความรู้สึกเย็นๆของสตอร์เบอร์รี่หน้าหนาว


กับความกลมกล่อมของกลิ่นนิโคติน


ทำให้ผมเสพติดจนไม่จำเป็นต้องขอต่อบุหรี่จากใครอีก

.
.
.
.
.
.
.
.

        เด็กนี่ก็จูบเก่งไม่หยอก ผมรู้ เขาไม่ได้อ่อนประสบการณ์ขนาดนั้น เพียงแต่ว่าคงไม่เคยเริ่มให้ใคร ถึงได้ดูกล้าๆกลัวๆในตอนแรก แต่พอลิ้นของเราประสานกัน ความรู้สึกก็กลายเป็นคนนำทางเราไปเอง ผมไม่ได้สังเกตสีหน้าเขา เห็นแค่ดวงตาแพยาวที่หลับพริ้ม กับโพรงปากเล็กที่น่าสำรวจ ผมกลายเป็นนักผจญภัยเพราะความหอมหวานในนั้นแตกต่างออกไปทุกๆที่ ตรงนี้ มีกลิ่นหอมหวานของช็อคโกแลต ที่ผสมวนิลาไม่ก็ครีม ผมไม่แน่ใจเลยอยากดูดรั้งอีกครั้ง กลัวว่าเขาจะเจ็บเลยยังไม่อยากรุกล้ำมากเท่าไหร่ ถึงจะดูแก่นเกิน 18 แต่พอได้มาอยู่ในอ้อมกอดแล้ว


        ก็อยากทะนุถนอม


        ตรงนี้มีกลิ่นหอมของว๊อดก้า เดาได้ไม่ยากว่าคงไปเจอตัวเเรงมาทำให้พูดอะไรไม่มีสติขนาดนี้ แต่ช่างเถอะ คงต้องไปจ่ายทิปให้บาเทนเดอร์สักหน่อยแล้ว เพราะว๊อดก้าแก้วนี้ หอมยิ่งกว่าแก้วไหนที่ผมเคยสัมผัส มันหยอกเหย้าตามประสา คงจะบ่มเพาะนานหรือไม่ก็เพราะความซุกซนของลิ้นเล็กช่วยคลุกเคล้ามันให้เข้ากันจนลงตัว


        "อื้อ..." นอกจากรสจูบ ผมว่าเสียงก็เป็นส่วนที่ทำให้เราทั้งคู่ไม่มีใครหยุดกันและกันได้ ผมชอบ ชอบที่เขาครางในลำคออย่างพอใจ เพราะผมก็พอใจเช่นกัน เสียงเล็กๆดังกระเซ่าคงมีผมได้ยินแค่คนเดียว รู้สึกสิทธิพิเศษที่ผมได้รับจากเด็กคนนี้มันเริ่มจะมากขึ้นเรื่อยๆแล้วล่ะ เรามีช่วงเวลาที่หยุดพักหายใจกันชั่วครู่ ก่อนจะพบว่าแม่เหล็กคนละขั้วที่ฝังเอาไว้บนริมฝีปากดึงดูดเราให้เข้าหากันอีกครั้ง 
.
.
.
.
.
.
.
.
.


        ผมควรต้องโทษทรอย ซีวานหรือคุณคนนี้ดี ที่นำจังหวะ Strawberry and Cigarettes เข้ามาจนถึงตอนกลางเพลงได้ดีขนาดนี้ ดนตรีที่เร่งเร้าทำให้เขาดุดันขึ้น แต่ความดุดันนั้นก็แฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่ไม่ได้ลดจางไปไหน ทรอย ขอโทษนะ ผมเสียใจที่ต้องบอกว่าฉบับโคฟเวอร์ของเขาน่าลุ่มหลงกว่าของคุณมาก ทุกคอร์ดที่เขากำลังพาผมไป ทำให้ผมแทบหยุดหายใจได้ตลอดเวลา คุณเป็นใครกันนะ นี่ไม่ใช่นักร้องหรือนักแต่งเพลงสมัครเล่นแล้ว หรือเพราะประสบการณ์คนเป็นผู้ใหญ่รึเปล่าทำให้คุณดูน่าหลงใหลได้ขนาดนี้


        เราผลักและดึงดูดกันอย่างที่นิวตันก็อธิบายกฎของความรู้สึกข้อนี้ไม่ได้ ราวกับว่าเรากำลังลงไปใต้น้ำ และนี่คือวิธีเดียวที่เราได้ใช้ลมหายใจร่วมกัน เรารอดไม่ก็ตายทั้งคู่ ผลลัพธ์จะเป็นแบบไหนไม่มีใครอธิบายได้ เขาพาผมดำดิ่งลึกลงไปในก้นมหาสมุทร และผมก็ยอมตามลงไป ไม่มีความกลัวอีกแล้ว เขาทำให้ผมรู้ว่าสุดท้ายสิ่งที่ผมต้องการมากที่สุด


        คือการที่เราเป็นหนึ่งเดียวกันในตอนนี้



        กริ๊ก!

        เสียงประตูรถทำให้ผมเพิ่งรู้ตัวว่ามาอยู่ในตำแหน่งที่สูงกว่า เขาใช้รสจูบเป็นตัวล่อทำให้ผมไม่รู้เลยว่าโดนเขาอุ้มมาตั้งแต่ตอนไหน  หรือเป็นตัวผมเองที่เกี่ยวเอวเขาไว้นะ ผมไม่แน่ใจหรอก เพราะตอนนี้ ริมฝีปากเราผละกันเล็กน้อย ลมหายใจทั้งเขาและผม หอบแข่งกันเอาอากาศจากภายนอก ตอนนี้เราขึ้นมาเหนือผิวน้ำแล้วล่ะ แต่ถ้าจะดำลงไปอีกมั้ย


        ผมคงต้องถามเขา

.
.
.
.
.
.
.
.

        คงหาที่ที่ดีไปกว่ารถของตัวเองที่อยู่ใกล้สุดไม่ได้แล้วล่ะครับ ต้องโทษเด็กคนนี้ที่ไม่ยอมผละจูบ หรือโทษตัวเองที่ยังดึงดันจะจูบเขาดี เอาเป็นว่า ผมโทษตัวเองดีกว่า เพราะความรู้สึกที่มีแค่ผมคนเดียวที่รู้ มันไปไกลแล้ว ไกลเกินกว่าที่ตัวผมเองจะควบคุมมันได้ และเมื่อยิ่งมีน้องอยู่ในอ้อมกอด ผมก็ไม่รู้ว่าความต้องการมากมายขนาดนี้มาถาโถมมาจากไหน


        พยายามหาเหตุผล 


        อาจจะเป็นท่านั่งที่เย้ายวน จริงๆเขาไม่ได้ตั้งใจ แต่เพราะรถมันแคบ ตำแหน่งจึงบังคับให้เขาต้องนั่งแหกขาคร่อมตักผมอยู่แบบนี้


        หรืออาจจะเป็นเพราะกลิ่นกายของอีกคนที่ซุกไซร้ตามซอกคอ ดูดดึงไปทั่วอย่างเด็กเอาแต่ใจ อยากรู้จริงๆว่าแผงอกของผมจะเป็นรสอะไรสำหรับเด็กคนนี้กันนะ ถึงได้รีบร้อนถอดกระดุมจนสีหน้าหงุดหงิดที่มันช้าเผยออกมาแบบนี้


ฮะฮะฮะ


แต่ผมว่าหน้าหงุดหงิดนั่นน่ารักดี


        แต่เสียใจด้วยที่พี่เร็วกว่า เสื้อผ้าของเด็กน้อยไหลหล่นไปกองตรงไหนไม่อาจรู้ได้ แต่ผิวสีน้ำผึ้งตัดกับแสงจันทร์ข้างนอกให้เห็น เด็กนี่ไม่จัดว่าผอมบาง เขาไหล่กว้าง มีซิคแพคเล็กน้อยเหมือนกำลังหัดเล่นกล้าม เอวคอดเล็กน้อยแต่พอดีมือที่ผมจะเกี่ยวเขาขึ้นมา



ให้ละความสนใจจากแผงอกของผม


เพราะมันถึงตา 


ที่ผมจะเล่นกับลูกกวาดของเขาบ้าง

.
.
.
.
.
.
.
.


        "อ๊ะ...อื้อ...อ๊ะ..." เสียงน่าอายหลุดออกมาทันทีที่เขายกตัวผมให้สูงขึ้น รถเปิดประทุนทำให้ผมต้องปิดปากกันเสียงออกไปให้ใครได้ยิน เขากำลังแกล้งหรือกำลังเสียสติกันแน่นะ อ่า...ไม่มีเวลามาสนใจแล้วล่ะ เพราะลิ้นของเขานอกจากที่ปากแล้ว ก็ทำหน้าที่ของมันได้ดีเอามากๆ เขาหยอกล้อกับมัน ผมไม่รู้ มันหวานขนาดนั้นหรอครับ ทำไมคุณถึงดูหลงใหลมันจัง แต่ผมชอบนะ เขาทำให้ผมรู้สึกว่าตัวผมเองหวานไปหมด ถึงจะไม่ได้ชิมเอง แต่การไล้เลียของเขามันบอกได้ ถ้าเขากลืนผมเข้าไปทั้งตัวได้ เขาคงทำไปแล้ว


เอ... เขาจะทำมั้ยนะ 


แต่ไม่ว่าคุณจะทำหรือไม่


ยังไงผมก็เต็มใจอยู่แล้ว


        แผ่นหลังของผมถูกวาดไปด้วยจิตรกรมือเอก เพราะความเปล่าเปลือยทำให้เขาบีบเค้นไปตามตัว ผมอยากจะทำบ้าง แต่เพราะหลังเขาติดกับเบาะรถทำให้ผมทำแบบนั้นไม่ได้ นอกจากใช้ผมของเขาเป็นที่ระบายความเสียวเพียงเท่านั้น


        ผมไม่รู้ว่าจิตรกรคนนี้จะพาพู่กันของเขาไปจบที่ตรงไหน มันลึกขึ้น ลึกขึ้น มือขวาเขาจับส่วนหน้าของผมไว้ ส่วนมือซ้ายช้อนตัวลงไปข้างหลัง ผมไม่รู้ว่ามือไหนเริ่มก่อน เพราะจังหวะมันช่างพอดีกันเหลือเกิน


        "อ๊า...อ๊ะ...ซี๊ด" ผมไม่สนอีกแล้วว่าเสียงมันจะน่าอายแค่ไหน ถ้าไม่ระบายออกมา ผมคงจะเป็นบ้าตายก่อนแน่ๆ เพราะมือของเขา มันทำหน้าที่ได้ดีราวกับว่าเขาถนัดทั้งซ้ายและขวา อีกมือดึงดัน อีกมือรูดรั้ง ผมจิกไหล่กว้างเพื่อจะบอกให้เขาเบาลงหน่อย ผมหายใจไม่ทัน แต่ดูเขาจะไม่เข้าใจภาษาที่ผมสื่อเอาเสียเลย เขา


เร่งขึ้น 


เร่งขึ้น


จนผมคิดว่าผมเห็นแสงสว่างที่ปลายทาง

.
.
.
.
.
.
.
.
.


        เสียงเล็กครางไม่เป็นศัพท์จนผมแทบคลั่ง เด็กนี่จะรู้มั้ยว่าน้องชายของผมมันพร้อมรบแค่ไหน ใช่ ไม่รู้ก็แปลกแล้ว ก็มันดึงดันอยู่ใต้กางเกง ผมว่าถ้าเขาไม่เดียงสาเกินไป เขาก็คงรู้สึก



        และเขาก็ไม่ได้เดียงสาขนาดนั้น



        ผมชอบที่เขาจิกลงมาที่ไหล่ การระบายเป็นภาษาชั้นดีที่จะบอกว่าเขาทั้งทรมาณ ทั้งพอใจ ทั้งสุขสม ทั้งเสพติด ผมมองหน้าเล็กที่เชิดหาดวงดาวบนท้องฟ้า นัยน์ตาปิดพริ้มสวนทางกับคิ้วที่ขมวดเพราะความทรมาน ริมฝีปากที่เริ่มมีเลือดซิบเพราะกำลังห้ามใจไม่ให้เผลอส่งเสียงดังออกมามากกว่านี้ ทุกองค์ประกอบที่เป็นเขาเพิ่มความเซ็กซี่ที่ผมไม่คิดว่าเด็ก 18 จะทำได้


        ผมคงคิดผิดตั้งแต่แรกแล้วที่ไปดูถูกเด็กคนนี้ ขอเปลี่ยนคำพูดที่ว่าเขาเป็นเด็กน้อย 


เพราะตอนนี้ ตอนที่เขาอยู่บนตัวของผม


เขาเหมือนผึ้งนางพญา หรือไม่ก็เสือตัวเมีย 


ที่ผึ้งงานหรือเสือตัวผู้อย่างผมพร้อมสิโรราบ





"เรียกชื่อพี่สิ...." ผมขอให้เขาครางชื่อผมแทนการกัดปากนั่น


"ซี๊ด...พี่..." ผมว่าสมองของเขากำลังเปิดรับข้อมูลใหม่ที่จำเป็นต้องพูดทั้งคืนนี้


"พี่ชื่อซองอู องซองอู"


"อ๊ะ...พี่ซองอู...แพใกล้แล้ว.."



ชื่อแพหรอ?


น่ารักดี



แต่พี่ขอโทษนะน้องแพ พี่ยังคงให้เราไปถึงก่อนไม่ได้


"อ๊ะ...พี่ซองอู อย่าแกล้ง" น้องตีผมทีนึง เมื่อเห็นผมหัวเราะในลำคอ 


        "พี่ไม่ได้แกล้งนะแพ แต่เราไปพร้อมกันได้มั้ย?" น้องไม่ได้ใสซื่อเกินที่จะไม่รู้ว่ามันคืออะไร น้องชายของผมดึงดันจะขึ้นมาเพราะเขาที่เบียดสัมผัสของบนอย่างไม่รู้ตัว ผมว่าเป็นความผิดของน้องที่ต้องรับผิดชอบมันนะ



         และผมว่า น้องเป็นคนที่มีความรับผิดชอบดีเยี่ยม ถ้าเป็นครูประจำชั้น ผมคงให้คะแนนพิศวาสเด็กคนนี้มากหน่อย มือเล็กๆค่อยๆไล่ลงมาตามแผ่นอก ร่องแพ็ค น้องจงใจยั่ว ตรงนั้นผมรู้ดี และผมก็พอใจที่น้องทำแบบนี้ ใสซื่อเกินไปคงไม่สนุกเท่าคนที่ตามทันผมในทุกเกมส์ และผมก็เจอแล้ว 


         เด็กฉลาดคนนั้นที่รู้ว่าเกมส์นี้จะต้องเล่นยังไง


        มือเล็กรูดซิบลงไป ผมมองลุ้นแต่เหมือนน้องไม่อยากให้ผมใส่ใจกับมันนัก เขาคงเขิน หรืออะไรสักอย่างที่เป็นแผนในหัวเขา ผมเดาไม่ออก ปากบางประกบจูบผมอีกครั้ง ผมประคองหน้าทั้งสองของน้องไว้ และรับมันอย่างยินดี 


        ไม่ว่าจะแผนในหัวอะไรของเราก็ตาม พี่พร้อมแล้วล่ะครับ


        ในที่สุด ผมก็รู้สึกได้ ว่ามือน้องแพเจอสิ่งที่ตามหาแล้ว ดูเหมือนมันจะเชื่องกับน้องมากกว่าเจ้าของมันเองซะอีกนะ ทำไงดี เจอคนปราบผยศซะแล้ว มือบางรูดรั้งอยู่ 2-3 ทีจนผมคิดว่ามันชอบตอบสนองกับมือนิ่มๆมากกว่ามือสากๆอย่างที่เคยๆ 

.
.
.
.
.
.
.
.
.

        นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของผม พี่เค้าก็คงรู้ เขาสัมผัสมันไปแล้ว เปิดทางมันไปเรียบร้อยจนลึกถึงจุดที่ใครยากจะสัมผัส แต่เขากลับเจอมัน ไม่รู้ว่าพี่เค้าเก่ง หรือว่าบังเอิญกันแน่ แต่พี่ซองอูกลายเป็นคนที่ได้รับสิทธิพิเศษนั้นในทันที



        สิทธิพิเศษที่ว่าคืออะไรน่ะหรอครับ?



        คิกคิก...บอกตอนนี้ก็ไม่สนุกน่ะสิ



        ความสนุกที่ว่า ผมเริ่มไม่แน่ใจนักเมื่อเห็นขนาดของพี่เค้า มันใหญ่ขึ้นมาจนแทบไม่อาศัยการเล้าโลมใดๆ ใจนึงก็กลัว แต่อีกใจก็อยาก คุณก็รู้เด็ก 18 มันพวกท้าทาย และผมก็เป็นคนประเภทนั้น พี่ซองอูดูดีชะมัดในตอนนี้ สายตาของเขาแพรวพราว เหมือนหมาป่าในเดือน 8 หมาป่าที่กระหายพร้อมจะล่าเหยื่อตลอดเวลา และผมคงเป็นลูกกวาง



        เหยื่อที่พร้อมเดินเข้าหาหมาป่าตัวนั้น



        เราจูบกันอีกครั้ง เพราะผมเกลียดสายตาหมาป่าตัวนี้ ผมมีแผนอยู่ในหัว และการเป็นลูกกวางก็ไม่ใช่สิ่งที่เลวร้ายนัก เพราะผมจะทำให้คุณเห็นเอง ว่าหมาป่าที่สยบเท้ากวางได้มันเป็นยังไง


        'โตพอจะเป็นผัวพี่ได้แล้วกัน' ปากดีจริงๆ ทั้งที่ไม่เคยแท้ๆ ผมอยากหัวเราะกับตัวเองที่เคยบอกกับเพื่อนไว้ว่าจะเทิร์นรุก เพราะเซ็กซ์ที่ผ่านมามันน่าเบื่อมากเสียจนผมคิดว่าการเป็นรับมันแย่แค่ไหน จนผมมาเจอกับคนๆนี้ จนมือของเขาได้เข้ามาสัมผัสความต้องการในสุดที่ผมซ่อนไว้


ผมยอม



ยอมอนุญาตให้ค่ำคืนนี้



ผมกลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง

.
.
.
.
.
.
.
.


        น้องผละช๊อคโกแลตวนิลาออกจากปากผมอีกครั้ง คราวนี้ เขายืดตัวขึ้นโดนที่มือไม่ได้ละออกจากน้องชายของผมแม้แต่น้อย เริ่มจะเดาทางออกแล้วว่าเขาจะทำยังไง ผมจับเอวน้องให้อยู่ในระดับที่พอดี ไม่ยุ่มย่ามกับสิ่งที่เขากำลังจะทำไว้ ผมแค่เฝ้ามอง มองดูความเซ็กซี่ของเขา ตัวน้องแพค่อยๆหย่อนลงช้าๆ ส่วนหลังที่เปิดทางไว้ตั้งแต่ต้น น้องใช้มืออีกข้างเปิดทางมันอีกครั้ง ผมกลืนน้ำลายอย่างลำบาก เพราะทันทีที่ส่วนหัวสัมผัสกับกลีบกุหลาบบางนั่น 


        การตอดรัดก็ได้เริ่มขึ้น


        "ซี๊ด....อ่าาา" ไร้ความเมตตาใดๆในตอนนี้ ผมกำลังถูกลงโทษจากเทวดาในคราบมาร เด็กน้อยที่ผมปรามาสในตอนแรกไม่มีอีกแล้ว เหมือนเพียงแต่ผู้ใหญ่ในคราบเด็ก 18 ที่กำลังกลืนกินผมอย่างช้าๆ ไม่ว่าจะริมฝีปากหรือช่องทางด้านหลัง ทั้งสองสิ่งทำหน้าที่ของมันได้อย่างดี ดูดดึงอีกส่วนของร่างกายราวกับเด็กเอาแต่ใจ ตอดรัดราชาที่เคยคิดว่าตัวเองเคยเหนือกว่าจนต้องยอมจำนน 


        น้องทำให้ผมกลายเป็นเชลย



        "อ่าาา....พี่" เสียงหวานบอกถึงการที่ผมเข้าไปถึงจุดลึกสุดของเค้าแล้ว ตรงนั้นที่ผมเคยย้ำซ้ำๆผมรู้ดีว่าเป็นส่วนที่เขามีความสุขที่สุด และน้องชายผมก็รู้ แรงตอดรัดที่ไม่ได้ลดลงเลยบอกกับเราว่าไม่ควรใจดีปล่อยให้น้องได้ปรับตัวนานกว่านี้ บางทีอาจจะเป็นผมที่ตายก่อน 



         "น้องแพ พี่ขยับได้มั้ย"



        "อ๊า..พี่ซองอู เดี๋ยวก่อน" ผมว่าน้องเขาต้องใช้เวลาปรับตัวอีกหน่อย 


  
        หรือไม่ ผมก็คงคิดผิด







        "พี่ขับรถไปได้ไหม เดี๋ยวผมขยับเอง"



        ห้ะ?



        ถ้าบอกว่านี่เป็นแผนที่เจ้าตัวคิดไว้ตั้งแต่ต้น ผมคงต้องยอมจริงๆ บรรยากาศตรงนี้มันคงจะเหงียบเหงาหรืออะไรก็ตามที่ไม่ถูกใจน้อง แต่ตอนนี้พี่โคตรถูกใจน้องเลยว่ะ ผมสตาร์ทรถโดยที่ไม่ถามอะไรต่อ ในขณะที่น้องก็กอดคอและเชื่อมกับผมอยู่อย่างนี้ ลิ้นร้อนไล่เลียที่ใบหูเหมือนรอเวลาให้ผมได้ออกตัว ประทุนรถที่เปิดอยู่ ผมตั้งใจจะให้มันเปิดอยู่อย่างนั้น


       เพราะน้องจะได้ทำอย่างสบายๆ

.
.
.
.
.
.
.
.


        ผมรอเวลาที่พี่ซองอูจัดการอะไรต่อมิอะไรให้เสร็จก่อน ผมนึกสนุก อยู่ๆมันก็แล่นเข้ามาให้หัว จะเป็นยังไงถ้าผมอยู่บนนี้ในขณะที่เขากำลังแล่นรถไป เวลาตี 3 คงไม่ทำให้ใครตื่นมาดู ผมรู้ดี ผมแค่อยากให้บรรยากาศรอบๆเป็นเตียงของเรา



Stressed out, uptight, overworked, riled up

Unleash what you got let's explore your naughty side


  
        เสียงเพลงที่ไม่คุ้นหูดังขึ้น ผมไม่รู้จัก และกำลังตั้งใจฟัง



Follow me, where we're going, we don't need no bread crumbs

Cant you see, baby? You're the only one



        ตอนนี้เป็นพี่ซองอูที่หันกลับมามองผม เป็นครั้งแรกที่สายตาเราจ้องกันตรงๆ ผมไม่ได้มองจุดสามจุดอีกต่อไปแล้วในเมื่อกาแล็กซี่ในตาของเขาน่าสนใจยิ่งกว่า ทั้งจมูก ทั้งปากที่ผมเคยสำรวจ พอมองเข้าจริงๆเริ่มรู้สึกว่าตัวเองโชคดีเหลือเกิน


เพราะองค์ประกอบบนหน้าเขา มันเพอร์เฟคไปเสียหมด




Make a move , babe เสียงเข้มดังออกมาก่อนจะประกบริมฝีปากอีกครั้ง 



เหยียบคันเร่งพาเราออกไป นั่นเป็นหน้าที่เขา 



ส่วนหน้าที่ของผม คือพาเราไปถึงฝั่งฝัน

.
.
.
.
.
.
.
.


        "อื้อ...อ๊าาา" เสียงครางหวานเริ่มขึ้นอีกครั้ง มันกระเซ่า แหบพร่า น่าหลงใหล น้องค่อยๆยันตัวขึ้นอย่างช้าๆและกลืนกินลงมาอย่างกระหาย เพลง Sex therapy ไม่ทำให้ผมผิดหวังจริงๆ ดูเหมือนน้องจะชอบ ทั้งทำนอง เนื้อเพลง ปลุกเร้าคนตรงหน้าได้อย่างดีเยี่ยม ผมรู้สึกว่าน้องเซ็กซี่เป็นบ้า



It's your body, we can love if you want to

Loud if you want to, scream if you want to

Just let me love you, lay right here, girl, don't be scared of me

Give you sex therapy, give you sex therapy



        "ซี๊ด...พี่ซองอู...พี่ซองอู" น้องเรียกชื่อผมอย่างพอใจ เพราะไม่ว่าน้องจะลงมาในท่าไหน น้องชายของผมก็หาจุดกระสันของเขาเจออยู่ดี ผมเด้งขึ้นย้ำ ใช้มืออีกข้างอุ้มน้องไว้ ในขณะที่มืออีกข้างหมุนพวงมาลัย 



       "อ๊ะ...ซี๊ด...พี่...อ๊าา" น้องกัดคอผมเพื่อระบายความเสียวซ่าน มันยิ่งทำให้ผมไม่อยากถึงที่หมายเร็วนัก น้องแพกำลังกลับมานำอีกครั้ง เอาเลยที่รัก คืนนี้พี่ให้น้องนำ คืนนี้จะเป็นคืนของน้อง จะขึ้น หรือลง จะหยุดหรือไปต่อ พี่ว่าเซ็กซ์ของเรามันเยี่ยมเสียจนไม่ว่าจะท่าไหน หรือจะในสถานที่ใด ทั้งพี่และเราก็พากันขึ้นสวรรค์ไปด้วยกันได้อยู่แล้ว



Take you like Twilight, I'll touch your neck

You don't have to say anything, I'll get you wet, yeah

Push you up against the wall, turn you out and turn you on



        เมื่อรถมาจอดในที่ของมัน เสียงคลื่นทะเลคลอไปกับเสียงดนตรี ประสานกับเสียงครางของเราทั้งคู่ในตอนนี้ พระจันทร์กำลังเฝ้ามองพวกเราจากด้านบน และดวงดาวได้มารวมกันเพื่อเป็นพยานให้ผมและน้องแพ



        "ซี๊ด..ที่รัก...พี่ว่าถึงเวลาของจริงละนะ" ผมเอื้อมปรับเบาะหลังในขณะที่น้องยังเขย่มอยู่บนตัวไม่ขาด ผมมองสีหน้าเชิดขึ้นยังไม่รู้เรื่องราวว่าจะเกิดอะไรขึ้นนับจากนี้ เด็กดื้อ เด็กซนจะคำไหนก็แล้วแต่ที่ผมใช้เรียกเขาตลอดเวลาที่อยู่บนตัว จับตี จนก้นสีขาวข้างหลังคงเต็มไปด้วยรอยแดงแต่ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะไม่เชื่อฟังกันเลย



        "พี่ซองอู อ๊ะ.." ผมจับพลิกให้น้องแพมาอยู่ใต้ร่างแทน คนตัวเล็กดูตกใจไม่น้อย เพราะส่วนของเรายังเชื่อมกันอยู่ มันยังเชื่อมกันแม้ดวงดาวจะรู้แล้วว่าเราไปถึงกันหลายต่อหลายครั้ง ผลัดกันเอื้อมล้อจันทร์จนไม่รู้ว่าครั้งไหนใครจะถึงก่อน เพราะเรายังคงกระหายที่จะหมายจันทร์ต่อไป

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

        ของจริง ที่ว่านั่นคืออะไร ผมก็เพิ่งมารู้เอาป่านนี้


        "อั่ก...อ๊ะ...อ๊าาา" ไม่เคยรู้ ไม่เคยรู้จริงๆ เพราะผมเอาแต่อยู่บนตัวเขา ถึงได้ชะล่าใจว่าตัวเองอยู่เหนือมาตลอด แต่เปล่าเลย พี่ซองอูยังไม่ได้เริ่มเกมส์เสียด้วยซ้ำ แรงกระแทกที่เขาส่งมา ทำเอาตัวผมโยกจนคิดว่าเบาะที่รองรับเราทั้งคู่จะทนแรงผู้ชายคนนี้ได้นานแค่ไหน มืออีกข้างรองหัวของผมทำให้ไม่รู้สึกเลยว่าไปกระแทกกับเบาะหลัง พี่ซองอูกดย้ำ ตรงส่วนที่มีความสุขที่สุด พี่เค้าแกล้งเพราะคงอยากให้ผมร้องออกมา พอแกล้งเสร็จก็ประกบปาก และเราก็จูบกันอีกครั้ง


        เสียงคลื่นคงดังไม่เท่าเสียงเนื้อหนังของเราที่กระทบกันตามจังหวะ 


        รุนแรง



        รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ



        "ซี๊ด น้องแพ..." ผมชอบเวลาเขาเรียกชื่อผม เราเรียกกันและกันมาตลอดทั้งคืนเหมือนคนที่รู้จักกันมานาน เป็นความสนิทที่พวกคุณไม่เข้าใจหรอก เพราะผมเองยังไม่เข้าใจเลย เป็นความผูกพันธ์ที่ค่อยๆก่อตัวขึ้น 



        ในใจของเรา



        "อ๊า...พะ..พี่ อ๊ะ..// น้องแพ...น้องแพ" ข้างนอกลมแรงจนกลัวว่าจะมีพายุ แต่ผมว่าที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือคนตรงหน้า พี่เค้าเนี่ยแหล่ะคือพายุที่แท้จริง ความรุนแรงแต่เพียงภายนอก อาจจะทำให้คุณตัดสินไปแล้วว่าเขาจะทำผมบอบช้ำ แต่เปล่าเลย คุณยังไม่ได้สัมผัส 'ใจกลางพายุ' แบบที่ผมได้สัมผัส 


ใจกลางพายุที่ว่าก็คือ ความอ่อนโยน



เขาทำให้ผมไม่รู้สึกว่านี่เป็นเซ็กซ์



แต่กำลังทำให้ผมรู้สึกว่านี่คือรัก





"อ๊าาห์ // อ๊าห์  " 
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.


        ผมกลัวว่าเขาจะเจ็บหัว เลยเอามือรองหัว กลัวว่าเขาจะเจ็บหลัง เลยเอามือรองหลัง ตอนนี้ผมค่อยๆถอนมือสองข้างนั่นออกมา แล้ววางเขาลงช้าๆ น้องอ่อนเพลียเอามากๆ นั่นเป็นความผิดของผมเอง


        บอกตามตรง ผมเคยมองเด็กคนนี้ผิดไป ดูแก่แดด แก่ลมนั่นคือสิ่งที่ผมประเมินเค้าต่ำกว่าที่ควรจะเป็นในตอนแรก เด็กอายุ 18 ในสถานที่อโคจร ขอต่อบุหรี่จากผู้ชายแปลกหน้า มาพูดว่าจะเป็นผัวผม กล้าท้าทายเสือที่เพิ่งออกจากถ้ำครั้งแรกจนอยากจะสั่งสอน


        ตอนแรกก็แค่จูบ ผมสาบานได้ว่าอยากจะสั่งสอนให้จบอยู่ที่จูบจริงๆ เพียงแต่จูบนั้น มันกลับน่าหลงใหลเกินกว่าที่ผมจะถอนตัวได้ ผมมีสติและรู้ว่าเด็กคนนี้ต้องการจะไปต่อ ผมไม่ได้ขัดอะไร และรถของผมก็อยู่แถวนั้นพอดี


        เราทำความรู้จักกันผ่านการถอดเสื้อผ้าที่รีบร้อน ผมถึงรู้ว่าเขาร้อนแรงต่างออกไปจากตอนจูบครั้งแรกโดยสิ้นเชิง ผมชอบ เด็กที่ซ่อนความซนเอาไว้แล้วค่อยๆเผยออกมา ผมชอบแบบนั้น 


        เราทำความรู้จักกันลึกขึ้น ผมถึงรู้ว่าเขาเป็นเด็กฉลาด วางแผนอะไรที่ผมคิดไม่ถึงอยู่เสมอ แน่นอนว่าเขาเป็นรับมาตลอด ผมรู้ตอนที่นิ้วได้เข้าไปทักทายตัวเขา เราคงเป็นผัวพี่ไม่ได้แล้วล่ะ น้องก็คงรู้ดีว่าต้องเป็นผมเท่านั้นที่ใช้คำนั้นได้ตลอดค่ำคืนนี้


        ดนตรี บรรยากาศ ทุกอย่างเป็นใจให้เราได้รู้จักตัวตนของอีกคน ผมไม่เคยมีอะไรกับใครแล้วรู้สึกว่าช่วงเวลาที่เราเป็นหนึ่งเดียวกัน มันน่าหวงแหนเท่าคนนี้ ความรู้สึกของทั้งเขาและผม เริ่มไม่ใช่ของชั่วคราวอีกแล้ว เมื่อสายสัมพันธ์เรายังเชื่อมกันอยู่ไม่ขาด 


        เขาเป็นเด็กน่ารัก ไม่ใช่แค่หน้าตา แต่เป็นจิตใจที่ผมสัมผัสได้ ความเหงา ความหว้าเหว่ที่ผมอยากเติมเต็ม และไม่ใช่แค่ค่ำคืนนี้ แต่ผมอยากเติมเต็มให้ตลอดไป






         "พอตื่นขึ้นมา พี่จะหายไปไหม?" น้องงัวเงียขึ้นในอ้อมกอดทำให้ผมที่คิดอะไรต่อมิอะไรเพลินๆต้องชะงักไป ผมหันมากดจูบที่หน้าผากเขาเพื่อปลอบ เด็กน้อบ พี่จะทิ้งเราไปได้ยังไง



        "ไม่หายหรอก นอนเถอะแพ"



        "ไม่เอา ผมกลัวจริงๆนะ" เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผม ดวงตาของเค้าเว้าวอน



        "ช่วยกอดผมอย่างนี้ จนถึงเช้าได้ไหม?"

.
.
.
.
.
.
.


"ถ้าพี่จะกอดเราแบบนี้ตลอดไปเลยได้รึเปล่า? เด็กดื้อ"



"หะ..ห้ะ?" ดูสิ ตกใจใหญ่แล้ว เวลาตาโตนี่น่ากัดชะมัด



"ให้พี่เป็นคนดูแลเราต่อจากนี้ได้ไหม?"



        "อะ..อื้อ พี่ซองอู" น้องหันมาซุกอกผมอีกครั้งเหมือนไม่อยากให้ผมเห็น แต่เห็นหมดแล้วนะ แก้มแดงๆนั่นน่ะ



        "ว่าไงครับ?"



        "แพชอบพี่นะ" น้องหันหน้าขึ้นมา แต่เป็นผมเองที่อดใจไม่ไหวจนต้องลงไปกดจูบ กลิ่นบุหรี่จางหายไปแล้ว คงเป็นเพราะความหอมหวานจากคนตรงหน้าเข้ามาแทนที่ เราจูบกันจนน้องเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน ผมหัวเราะกับความเป็นเด็ก ปิดประทุน และกอดเขาไว้กลัวว่าจะหนาว


"พี่ก็ชอบแพ"



"วันหนึ่ง พี่จะทำให้เราพูดว่ารัก"



"โดยที่ไม่มีเรื่องเซ็กซ์เข้ามาเกี่ยว"



"พี่อยากให้เรารักพี่จริงๆ เหมือนที่พี่กำลังรู้สึกกับเราในตอนนี้"



"ฝันดีนะครับ น้องแพ"









--------------- talk with writer ------------------

         สวัสดีทุกคน หายไปนานเลยเนอะ ตอนแรกก็ไม่คิดว่าจะกลับมาแต่งหรอก เพราะยังสอบไม่เสร็จเลย แต่เพราะเมื่อวานไปเล่นพล๊อตนี้ แล้วก็มีคนทักว่าแต่งมั้ย เห้ยน่าสน จากที่ตัดใจไปแล้วสุดท้ายก็ต้องแพ้ความต้องการของตัวเองอยู่ดี5555



        มาคุยกันหน่อยเรื่องคาแรกเตอร์น้อง คือเราชอบที่น้องแพดู naughty หน่อยๆ อาจจะไม่ได้ใสจ๋าแบบที่คิดไว้ตอนแรก เพราะเด็ก 18 ก็ต้องผ่านอะไรมาเยอะแล้วถูกมั้ย แต่โดยพื้นฐานจิตใจน้องก็ยังบริสุทธิ์อยู่ดี และพี่ซองอูก็สัมผัสได้ตรงนี้


        มาพูดถึงพ่อพระเอกของเราหน่อย ต้องเป็นซองอูเท่านั้น ยังไงก็ต้องคนนี้ จะหาใครที่อ่อนโยนและก็ดุดันไปด้วยไม่ได้อีกแล้ว รวมไปถึงความเป็นผู้ใหญ่ที่แฝงความขี้แกล้งเอาไว้ ต้องเขาเท่านัเนล่ะ


         มาพูดถึงเพลงกันบ้างดีกว่า ด้วยความเป็นคนที่ชอบแต่งฟิคจากเพลง Strawberry and Cigarettes ของ Troye Sivan เป็นเหมือนตัวแทนน้องแพ ความรักในแบบของวัยรุ่น มันฉาบฉวย น้องแพเคยลองมาหมดทุกอย่าง สัมผัสทั้งความเหงาและหว้าเหว่ จนมาเจอพี่อง การขอต่อบุหรี่ที่กลายเป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง Remember when we first met? You said "light my cigarettes" ที่เป็นท่อนแรกของเพลง และในตอนท้าย ที่น้องแพถามพี่ซองอูว่า พี่จะหายไปไหม เพราะเขาจะกลัวเป็นเหมือนในเพลงนี้ แต่พี่ซองอูก็ไม่หายไป :)


       และเพลง Sex Therapy ของ Robin Thicke เป็นตัวแทนพี่อง พอฟังเพลงนี้มันให้ความรู้สึก'ปลอดภัย' ซึ่งเป็นคาแรกเตอร์พี่องในเรื่องนี้พอดี เป็นความอบอุ่น ปลอดภัยที่น้องแพรู้สึกว่านี่แหล่ะ เป็นที่พักใจของเขา และเราก็จงใจใส่เพลงลงไปในฉากนั้นพอดี ถ้าเปิดฟังตามไปด้วย คงเห็นภาพเลยล่ะ555


        สุดท้ายเราเป็นคนเขียนฟิคที่ไม่อยากให้มันจบแบบ one night stand ความสัมพันธ์เพียงชั่วคราว ใช่ว่าจะไปต่อไม่ได้ ถ้า 99% เป็นความล้มเหลว คู่นี้ก็คงเป็นอีก 1 % ที่เหลือที่จะสานสัมพันธ์ต่อ อย่างที่ซองอูพูดในตอนท้าย 



        แล้วเจอกัน :)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 158 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

344 ความคิดเห็น

  1. #341 PPPPP (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 12:33

    คือมันดีมากๆเลย อยากอ่านนิยายองดีพอีกจัง

    #341
    0
  2. #326 Asuna ^^ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 07:20
    มันดีมากๆๆเลยค่ะตัวเอง
    #326
    0
  3. #319 Lalalalufy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 00:22
    ฮือออออออคือดีย์ ภาษาไรท์ดีมากๆเลยค่ะ ฟินจนจะวูบ ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #319
    0
  4. #310 97ivy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 15:53
    ดีมากกกกกก ดีมากๆๆๆๆ เขียนดีมากๆค่ะแถมยังแซ่บๆๆๆๆ
    #310
    0
  5. #305 Raindripdrop (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 11:53
    โอ๊ยยย ชอบมากเลยค่ะะ คือดีมาก ฮืออ ภาษาสวย ดำเนินเรื่องดี มีเสน่ห์มากๆ น้องแพน่ารักมากๆๆๆ พี่ซองอูก็หล่อและอบอุ่นทะลุตัวอักษรT////T
    #305
    0
  6. #304 unm27 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 03:26
    ไม่รู้จะเม้นอะไรจริงๆ แบบฟกกบหบำบำ ควักหัวใจออกมาให้ไรต์เลยได้มั้ย อธิบายความรู้สึกไม่หมดแล้วอะ อ่านจบละเจอทอล์กไรต์อีกหลายอย่างแบบอยู่ในใจแต่เรียงเป็นคำไม่ได้เลย ฮือออออ ชอบการบรรยาย การวางโครง รักแนวความคิดไรต์มากๆอะ;;;;
    #304
    0
  7. #301 juland (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 21:47
    โอ้ยแซ่บบบบ ชอบบบบ
    #301
    0
  8. #294 เมย์เอง◡̈♡ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 16:37

    ชอบมากๆๆๆๆๆๆ ประทับใจที่สุด ฮือออออออออออออออ

    #294
    0
  9. #293 Fongtosome1 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 01:55
    อยากให้แต่งเป็นเรื่องยาวไปเลย 55666ติดใจอะ
    #293
    0
  10. #292 xoumnt (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 23:11
    ทำไมไรท์แต่งดีขนาดนี้อ่ะ โว้ยยยถูกใจมากกกก
    #292
    0
  11. #291 hyungwonho (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 22:45
    ดีอ่ะ ดีทุกอย่างเลย ฮื่อออออ
    #291
    0
  12. #290 ่Airino (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 06:55
    ฮื่อออ เขินมาก น้องแพแซ่บแค่ไหนก็ยังไม่เท่าคนอายุสามสิบหรอกนะน้องTwT
    #290
    0
  13. #289 myloveisbaejin (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 23:43
    เขินหนักมาก ขอเลือดกรุ๊ปบีทีค่ะ พี่องคะอย่าลุนแลงกับน้องพะจังมากนะคะเดี๋ยวลูกคุณแม่ช้ำ น้องเพะจังนี่ดื้อจริงๆมาให้คุณมี๊ตีเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!!!
    #289
    0
  14. #288 p n l s (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 08:12
    มันดีมาก มันลงตัวมากอ่านแล้วแบบบบอื้อหืออออออใจสั่นไหวมากชอบมากค่ะเขินเลือกขึ้นหน้ามากเหมือนจะตายแบบบมันอบอุ่นละมุนโดยแบบดีต่อใจจมากไม่รผุ้จะอธิบายยังไงคือมันดีมากค่ะชอบมากกกกกก รักไรด์นะคะะ
    #288
    0
  15. #287 Ch.KKwan (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 23:23
    เป็นการเริ่มต้นความสัมพันธ์ในรูปแแบบที่เกิดขึ้นได้ยากมากฮือออออปลื้มปริ่มมากค่ะเขินไปหมด
    #287
    0
  16. #286 Ch.KKwan (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 23:20
    ขอบคุณจริงๆค่ะไรท์ เพราะเราตามหาองดีพแนวนี้มานานแล้ว55555
    #286
    0
  17. #285 PuddingCake29 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 23:13
    ขอกอดไรท์หนึ่งทีค่ะที่แต่งฟิคเรื่องนี้ ฮืออออ องดีพนี่หาอ่านยากมากจริงๆๆนะคะ เราบ่นตลอดเลยว่าอยากอ่านคู่นี้มากกกกก พอไรท์แต่งอีก(ที่จริงเคยอ่านเรื่องก่อนหน้านี้ด้วยค่ะ one meter เรื่องนั้นก็น่ารัก เราชอบบบ ชอบตรงอิงสถานการณ์จริงด้วย) แต่องดีพตอนนี้มันแบบ ฮืดฮาดมั่กๆๆๆๆๆๆๆๆๆค่ะ ยาดมเอาไม่อยู่แล้วววว ชอบยัยน้องแพที่แก่นเซี้ยวกับพี่องที่เป็นลุคผู้ใหญ่ค่ะ เอ็นดูน้องมากตรงที่คิดว่าเหนือกว่าพี่เค้า พอมาเจอพี่องนำเกมส์จริงๆ อ่อนระทวยในอ้อมกอดพี่องทันทีเลยน้าาาาา หลังจากนี้ก็ค่อยๆทำความรู้จักกันไปเนอะ ชอบตรงที่พี่องบอกจะสอนให้น้องแพพูดว่ารักมากๆๆๆๆค่ะ วันนั้นมันต้องมาถึง!!!
    #285
    0
  18. #284 hey_ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 22:55
    ตายไปแล้วรับศพผมด้วยคุณไรท์แง
    #284
    0
  19. #283 ชอย คังชิ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 22:22
    ระทดระทวยอะไรขนาดนี้คะ//สูดยาดม
    บรรยากาศการบรรยายทำให้ดูเรียลมากจริงๆ ชอบคุณองมากกก ดูไม่ฝืนเลย ส่วนน้อนแพพพ น้อนนนนแซ่บอะไรขนาดนั้นคะ มะมี๊จะลงโทษหนู
    #283
    0
  20. #282 Cbbingg (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 21:28
    น้องแบบแซ่บมาก ฮือออออออ
    #282
    0
  21. #281 Zujeemalik (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 21:18
    จินย้องงงงงงงงง เขิงแรงงงงงง
    #281
    0
  22. #280 เจ้าหนูบ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 21:05
    งื้ออออ เพิ่งเคยอ่านองดีพครั้งแรก หน่องลงเรือนี้เพราะไรท์เลย ระทวยใจมากเด้ออออ 👍🏻👍🏻👍🏻
    #280
    0
  23. #279 mAYdS (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 20:42
    โอ้โห ยิ่งฟังเพลงยิ่งระทวยค่ะ ฮือออ เขินไม่ไหวแล้ว เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ
    #279
    0