[ SF Wannaone ] When Jinyoung is my bae #ฟิคเมื่อจินยองเป็นของผม

ตอนที่ 20 : Beautiful : Lai Kuanlin × Bae Jinyoung

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,762
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    16 พ.ย. 60

    #LetsFixBeautifulMV

ตอนนี้เป็นภาคต่อ กลับไปอ่านตอน 19 ก่อนนะครับ

*เปิดเพลง beautiful ตามไปด้วยนะครับ*



바보같이 아쉬움 많은 노래가 하늘에 닿기를
พาโบกาที อาชวีอุม มันนึน โนแรกา ฮานือเร ดากีรึล
พี่หวังเพียงว่าเพลงโง่ๆเพลงนี้ จะสามารถส่งไปถึงจินยอง

눈물 속에 밤새운 내 기도가 마음에 닿기를
นุนมุล โซเก บัมแซอุน แน กีโดกา มาอือเม ดากีรึล
พี่เฝ้าภาวนาตลอดทั้งคืน เพื่อให้พี่สามารถเข้าไปถึงหัวใจของน้องได้

어렸어 내가 이럴 줄은 몰랐어
ออรยอซซอ แนกา อีรอล ชูรึน มลรัซซอ
เพราะตอนนั้นพี่ยังคงเดียงสาเกินกว่าจะรู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้

당연한 거라 그땐 생각했었어
ดังยอนฮัน กอรา คือแตน แซงกักแฮซซอทซอ
แน่นอนอยู่แล้วว่าพี่เคยคิดเกี่ยวกับมัน

내게 남겨준 미소가 아직도 이 가슴속에 남아있어
แนเก นัมกยอจุน มีโซกา อาจิกโด อี กาซึมโซเก นามาอิซซอ
รอยยิ้มของน้องที่ทิ้งไว้ ยังคงตราตรึงอยู่เต็มหัวใจ

솔직히 나 아직은 받는 사랑이 필요한 가봐
ซลจิกฮี นา อาจีกึน บัดนึน ซารังงี พิลโยฮัน กาบวา
ความจริงแล้ว พี่ก็เป็นเพียงคนนึงที่ต้องการความรัก 



      "นี่แน่ะ จับได้แล้ว"


     "นายแค่อยากกอดควานลินมากกว่า"




       จินยอง มันตลกดีที่นายมาชอบพี่ ทั้งๆที่ใครหลายคนก็ชอบนาย แต่นายก็ยังเลือกเด็กผอมแห้งไม่ได้เรื่องอย่างพี่ อย่างพี่น่ะ จะไปสู้ได้ยังไง พี่จีฮุนก็หมัดหนักเป็นบ้า พี่อูจินก็คุมเด็กกำพร้าทุกคนอยู่ นาย...เจ้าตัวเล็ก....พี่น่ะปกป้องนายไม่ดีเท่าพี่คนอื่นๆหรอกนะ









      "พี่หลินออกมาเล่นกัน"


      "พี่จะอ่านหนังสือ!!!"


       ไปเล่นกับพี่คนอื่นเถอะจินยอง อ่านหนังสือน่าเบื่อ กับคนน่าเบื่อโคตรไม่สนุกเลยน้องก็รู้นี่ อย่ามาใกล้พี่อีกเลยนะ 












      "พี่หลินสอนการบ้านหนูหน่อย"


       ก็คงหาวิธีเข้าหาพี่ได้สินะ เด็กดื้อเอ้ย เราน่ะ เก่งจะตายยังแกล้งบวกลบเลขผิดได้ยังไง เลิกยิ้มแบบนั้นได้แล้ว อยากอยู่ใกล้พี่มากนักหรือไง ให้ตายสิ พี่ชอบนายไม่ได้เข้าใจไหม








       "ชื่อเจน อยู่โรงเรียนพี่ เป็นดาวเลยตั้งแต่ ม.1"

 
       "ไม่ไหวหรอก ดาวโรงเรียนน่ะ"


       "ลองดูก่อน เผื่อจะจีบติดไง"


       "โหพี่...ผม.."


       "ไหนบอกไม่ได้ชอบจินยองไง"


        "......"


        "เย็นนี้หรอครับ?"


 
       "แต่งตัวหล่อๆไปเลย"


       "ครับ"


    





      "วันนี้พี่รีบ พี่มีนัด" 


      "อ้าวหรอ หนูไปด้วยได้ไหม?"


      "มีนัด แปลว่าธุระส่วนตัวของพี่"
 

     " แล้วธุระส่วนตัวแปลว่าอะไรอ่ะพี่หลิน"
 


      "แปลว่า จินยองห้ามยุ่ง"


      "แต่คำนี้จินยองรู้นะ" น้องพูดแล้วเดินจากไป 



        ผมแบกรับคำพูดน้องไปหาพี่เจนจนเดทล่ม คำว่า จินยองรู้ วนเวียนอยู่ในหัวของผมซ้ำไปซ้ำมา น้องจะเข้าใจว่าอะไร น้องจะเกลียดผมไหม แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่ผมอยากได้ไม่ใช่หรอ 


      ให้น้องเกลียดก็ดีแล้ว น้องจะได้ไม่ต้องมายุ่ง


      พี่อูจินโอเค พี่จีฮุนโอเค น้องโอเค มันก็ดีแล้ว


      หรือเป็นผมคนเดียวคิดไปเองว่าน้องจะโอเค












       "หนูจะสอบเข้าโรงเรียนพี่"


       "อย่างเราเนี่ยนะ?" ผมดีใจที่น้องมีความมุ่งมั่น แต่ปากก็พล่อยไปจริงๆ ดีที่น้องไม่เคยโกรธ


       "พี่ไม่เชื่อหรอ พนันกันไหมล่ะ ถ้าสอบติดกินไอติมรสสตอร์เบอร์รี่ ถ้าไม่ติดก็ไอติมรสสตอร์เบอร์รี่555" 


        "ขี้โกงสิแบบนี้ ยังไงเราก็ต้องได้กินอยู่แล้วป้ะ?"


        "แต่ไอติมจากพี่หลิน หนูยังไม่เคยได้กินเลยนะ"


        "สอบให้ติดก่อน"


        "พี่...เกี่ยวก้อยสัญญาก่อน"


         ไม่ทันได้ทำอะไร มือป้อมๆก็เด็กน้อยก็เกี่ยวเอานิ้วก้อยผมไปเขย่าแล้ว


         เป็นครั้งแรกที่รู้สึกเหมือนมีไฟฟ้าช็อต 


         เหมือนกระแสไฟแล่นเข้าหัวใจจนกระตุกรัวเร็วอีกครั้ง










         "พี่หลินๆ ดูสิ จินยองสอบเข้าโรงเรียนพี่ได้แล้วนะ"


          "ย่าห์~ นั่นก็โรงเรียนพี่เหมือนกันนะจินยอง" เสียงพี่ซองอุนทำกับข้าวอยู่ที่ห้องครัวดังขึ้น 


          "พี่จบมากี่ปีแล้วล่ะพี่ซองอุน" คังเเดเนียลที่ปอกหัวหอมอยู่หัวเราะคิกคัก จนพี่ซองอุนจะหยิบปังตอมาฟาดซะเดี๋ยวนั้น


           "สนใจน้องมันหน่อยสิ" 


            "อืมๆ" ผมรู้แล้วล่ะว่าน้องสอบติดเพราะเข้าไปหาฝ่ายวิชาการก่อนเขาประกาศผลเสียอีก


            เพื่อให้แน่ใจว่ามีชื่อแพจินยองจริงๆ


            "แค่นี้หรอ?"


            "พี่ติวให้ ก็น่าจะสอบได้อยู่แล้วป้ะ?" ขอเวลาให้พี่หุบยิ้มก่อนได้ไหมเล่า เด็กเอาแต่ใจเอ้ย



            "พี่บอกจะชมมากกว่านี้" 



            "เรียนให้รอดก่อน"  เก่งมากเลยครับ ตัวเล็กของพี่



           "พี่บอกว่าจะเลี้ยงไอติม"


           "พี่บอกแบบนั้นด้วยหรอ?" อยู่ในตู้เย็นไงเด็กโง่ ยังไงเราก็เปิดตู้เย็นทุกวันอยู่แล้วนี่


            "....."


           ผมไม่รู้ว่าน้องเดินออกไปตอนไหน แต่ไม่อยากให้น้องเห็นหน้าผมตอนนี้ กลัวว่าหันไปแล้วน้องจะเห็นผมหลุดยิ้มใส่


          "หน้าแดงหมดแล้วไอ้หลินเอ้ย ล้างจานมันร้อนนักหรือไงวะ?" พี่ซองอุนเดินถือกระทะมาแซว แล้วเขาก็วางบนซิงค์ให้ผมล้างต่อ



         นั่นสิพี่ ผมว่าอากาศมันเริ่มร้อนๆ ตอนจินยองเข้ามานี่แหล่ะ


        
          



          พอเราโตขึ้น อะไรๆก็เปลี่ยนไป พี่จีซองจบมหาวิทยาลัยแล้ว จึงต้องทำงานหนักหาเลี้ยงพวกเราที่เหลือ เพราะเด็กๆในโบสถ์เริ่มมากขึ้น พวกเราที่เหลือบางคนจึงต้องหารับจ๊อบเพิ่ม และผมไม่ได้ต่อยเก่งเหมือนพี่จีฮุน หน้าที่ส่งนมและหนังสือพิมพ์จึงตกเป็นของผมคนเดียวนับตั้งแต่นั้นมา พี่ซองอุนก็จบแล้วเช่นกัน จึงรับหน้าที่เป็นคนดูแลบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าแทนพี่จีซอง 



         พี่แจฮวานก็เป็นอีกคนที่เปลี่ยนไป หลังจากแดฮวีเข้าเรียนพร้อมจินยองแล้ว ดูเหมือนเด็กมหาลัยคนนี้มีเวลาว่างมากพอที่จะมารับเด็กมัธยมต้นอย่างแดฮวีกลับบ้านด้วยกันเสมอ ความจริงที่แจฮวานก็ไม่ได้เปลี่ยนไปหรอก เขาชัดเจนเหมือนจินยองดี ชัดเจนมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว



         และแดฮวีก็เริ่มรู้ใจตัวเองแล้วเหมือนกัน



         เหมือนจะมีแต่ผมคนเดียวที่ยังไม่รู้



         พี่แดนยังปิดป้ายตามหาพี่ชายของเขาอยู่ทุกวัน 10 กว่าปีได้ ที่ผมเห็นรูปตอนเด็กของพี่แดนกับพี่ชายที่มีจุดสามจุดบนหน้า รอยยิ้มของพี่แดนผมเดาไม่ออกเลย เหมือนเห็นความหวังภายใต้ตาหยีนั่น ความหวังที่แทบเลือนลาง



         ถ้าพี่แดนได้เจอพี่ชาย ผมขอให้รอยยิ้มนั่น


         เป็นความสุขจริงๆเสียที









         และสุดท้าย คนที่ผมคิดว่าเปลี่ยนไปมากที่สุด คงเป็นพี่อูจินกับพี่จีฮุน





         " ทำไมวันนี้พวกพี่ไม่ไปส่งจินยอง?" ผมตบโต๊ะเสียงดังเมื่อเห็นพี่ชายทั้งสองนั่งหัวเราะให้กันอยู่ที่ห้องเรียนเด็ก ม.6 



          ทุกวัน ตั้งแต่จินยองอยู่ชั้นประถม จะเป็นพี่ 2 คนนี้เสมอที่ได้ไปส่งน้อง ไม่ใช่เพราะตอนเช้าผมต้องไปส่งหนังสือพิมพ์อย่างที่เคยเป็นข้ออ้างกับจินยอง แต่เพราะเป็นข้อตกลงกับพวกพี่สองคนนี้ต่างหาก 


  
         แล้ววันนี้ผมเห็นน้องเดินกลับกับคนอื่น!!!
  


         "นี่นายยังเดินตามน้องอยู่อีกหรอ?" พี่อูจินเงยหน้าขึ้นมามองน้องชายที่เขาไม่ค่อยชอบขี้หน้าเท่าไหร่นัก


         "อยากส่ง ทำไมไม่ไปส่งเองล่ะ" พัคจีฮุนพูดอย่างใจเย็น แต่ความใจเย็นนั้นหมายถึงกวนประสาทควานลินไปด้วย


         "พี่พูดหมาๆแบบนี้ได้ยังไง ก็เราตกลงกันแล้วไงวะ!!!" ควานลินกำคอเสื้อนักมวยเยาวชนอย่างไม่เกรงกลัว พอเป็นเรื่องจินยอง เขาก็ขาดสติโดยไม่คิดถึงตัวเอง



         "ทำเชี่ยอะไรไอ้หลิน!!!" อูจินลุกขึ้นมาเมื่อเห็นน้องชายเริ่มลามปามมากเกินไปแล้ว


        "ไม่ต้อง อูจิน มึงนั่งลง" ทำให้ควานลินได้สติ คลายมือที่กำคอเสื้อไปด้วย


        "ใช่....เราอาจจะเคยตกลงกัน เพราะน้องยังเด็ก"


        "แต่ตอนนี้ น้องไม่เด็กแล้วนะควานลิน"


       "หมายความว่ายังไง?"


       "มึงก็รู้จักไม่ใช่หรอ อิมยองมิน ม.6/3 ประธานนักเรียน"


       "พวกพี่แม่ง...คิดจะยกจินยองให้ใคร ก็ยกง่ายๆแบบนี้หรอวะ!!!!"


       "ไม่ได้ยกให้ใครง่ายๆ แค่คนนี้ดูแล้วว่าจะไม่ทำร้ายจิตใจน้อง" จีฮุนพูดเสียงกวนประสาท แล้วหันไปหาอูจิน 


       "ไม่เหมือนบางคนแถวนี้" คนทั้งคู่ทำให้ควานลินหงุดหงิดมากจนแทบจะอยากเข้าไปต่อยหน้าให้รู้แล้วรู้รอด


       "จินยองไม่ใช่ของพวกพี่ อีกต่อไปแล้ว  ผมขอน้องคืน"


       "แล้วจินยองเป็นของนายหรอ?"



       "น้องเป็นของผมมาตั้งแต่ต้น"



       " ฮะฮาฮ่าาา รู้ใจตัวเองสักทีนะหลินเอ้ยยย" ควานลินมองอย่างงๆที่เห็นพี่สองคนหัวเราะใส่กันเหมือนแกล้งเขา ทั้งๆที่เมื่อกี้ทำเขาโกรธจนแทบบ้า



       " พวกพี่น่ะ เคยชอบจินยองก็จริง แต่ก็ไม่เคยสู้คนในใจน้องได้หรอก"




       "แต่คนๆนั้นน่ะ ทำให้พี่เป็นห่วงน้องมันอยู่เรื่อย"



       "เลิกทำร้ายจิตใจน้อง แล้วทำตามใจตัวเองเถอะหลิน"



       "ก่อนจะเสียน้องไปจริงๆนะ"



        พอควานลินได้ยินดังนั้น เหมือนทุกอย่างมันโล่งไปหมด คำว่ายกภูเขาออกจากอก มันเป็นแบบนี้นี่เอง 




        จินยอง....พี่ขอโทษ ที่เคยยัดเยียดเราให้คนอื่น


        พี่มันแย่จริงๆเลย แย่มากเลย พี่รู้ตัวแล้ว


       ถ้ายังมองพี่อยู่ ช่วย...ช่วยหันกลับมามองเต็มๆได้ไหม


       ต่อจากนี้ไปพี่จะดูแลเราเองนะ      

       







       "ควานลิน...มาทำอะไรที่ห้อง ม.6 ล่ะ? มาหาพี่หรอ?" เจ้าของชื่อหันกลับไปตามเสียงเรียก


       พี่เจน???


        













       เช้าวันต่อมา


       " แดฮวี จินยองแต่งตัวเสร็จยัง?" ควานลินกลับมาจากส่งหนังสือพิมพ์และนมในตอนเช้า คนตัวสูงจอดรถตรงหน้าบ้านพอดีกับที่แดฮวีออกมารอแจฮวาน

     
      " ถามหนูทุกวัน พี่ก็ไม่เคยไปส่งจินยองมันสักวันอ่ะ" แดฮวีพูดอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะขึ้นซ้อนจักรยานของแจฮวาน


      " วันนี้ไม่เหมือนกับทุกวันนี่" ควานลินยิ้มกรุ้มกริ่มจนแดฮวีเลิกคิ้วแปลกใจ


      "ฮันแน่... มีอะไรกลับมาเล่าให้หนูฟังเลยนะ คิดว่าใกล้เสร็จแล้วมั้ง น่าจะรอพี่จีฮุนกับพี่อูจินอยู่อ่ะ"


      "รู้ตัวแล้วหรอมึง ช้าจังนะ" แจฮวานใส่หมวกกันน๊อคให้น้อง แล้วหันมาทางควานลิน



      ควานลินไม่พูดอะไร ได้แต่ยิ้มรับ แล้วเดินเข้าไปหาจินยอง






        ควานลินเดินไปเห็นคนตัวเล็กที่กำลังเคาะประตูห้องพี่จีฮุน พี่อูจิน จินยองมันมาตกใจจนแทบจะร้องออกมา แต่ควานลินเอามือปิดปากไว้ 


      "ชู่ววว....วันนี้ม.6 ไม่มีเรียนนะ ไม่รู้หรอ" เจ้าของมือหนาที่ปิดจินยองได้เกือบทั้งหน้า ลอบมองดวงตาใสแป๋วของน้อง ดวงตาตื่นๆเหมือนลูกกวาง ที่ทำให้หัวใจเขาเริ่มเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง จนน้องเริ่มประท้วงโดยการทุบหน้าอก คนตัวสูงจึงผละออก


       ควานลินไม่ทำอะไรมาก นอกจากเอามืออีกข้างไปหยิบกระเป๋าน้องแบบไม่ได้ขออนุญาต แล้วเดินออกมาปล่อยให้น้องยืนงงอยู่อย่างนั้น


       พอเห็นน้องไม่ได้เดินตาม ควานลินจึงหยุดรออยู่ที่หน้าประตู ยื่นมือออกไป แค่นี้จินยองก็รู้แล้วว่าต้องทำยังไง ควานลินมองร่างเล็กที่วิ่งมาจับมือเขาไว้





       ยังไม่สายไปสินะ



       












ตรู๊ด...ตรู๊ด

        "พี่หลิน อยู่ไหน!!!" เสียงปลายสายเป็นอีแดฮวี ที่มักจะโทรมารายงานเรื่องจินยองให้เขาฟังเสมอ จะเรียกว่าแดฮวีเป็นสายของเขาก็ไม่ผิดหรอก เพราะเขาก็ช่วยแดฮวีเรื่องแจฮวานเหมือนกัน


        "ข่าวที่พี่กลับไปคบพี่เจนน่ะ จริงรึเปล่า?" แดฮวีดูรีบร้อนจนผมไม่ได้ทันพูดอะไรด้วยซ้ำ คนอื่นรู้กันได้ยังไง ใช่...เมื่อวานพี่เจนมาสารภาพกับผม แต่ผมตอบปฏิเสธเธอไป


         ว่าผมมีคนที่ชอบอยู่แล้ว



        "ถ้าไม่จริงก็ไปตามหาจินยอง จินยองได้ยินเรื่องของพี่แล้ววิ่งออกไปเลย"


         

         ให้ตายสิ......



         จินยอง...ฟังพี่ก่อน


     

          ผมไม่รู้หรอกว่าน้องจะไปที่ไหน แต่ผมไปทุกที่ที่น้องน่าจะไป สนามบาสที่ไปดูผมซ้อม ห้องสมุดที่ไปดูผมอ่านหนังสือ ห้องเรียนน้อง ห้องคอมที่เจ้าตัวเล็กชอบแอบมาดูการ์ตูนบ่อยๆ



          อยู่ไหนกันนะจินยอง



         จนผมเหลือบไปเห็นกำแพงรั้วโรงเรียน เห็นเด็กน้อยตัวกลมๆอยู่บนนั้นกำลังตัวสั่นผับๆ ผมรู้ทันทีว่าเป็นคนที่ผมตามหา 



          จินยองที่เคยกล้าขึ้นที่สูงครั้งเดียวคือตอนปีนต้นไม้ตามผมขึ้นมา ก่อนจะร้องไห้จ้า เมื่อพบว่าตัวเองกลัวความสูง แต่ตอนนี้ จินยองกำลังปีนหนีผม




          มันเป็นความโกรธที่อธิบายไม่ได้ 


          และผมดันปล่อยให้ความโกรธนั้น ทำร้ายน้อง




          ผมเผลอกำมือบางแน่น เพราะโกรธที่คนตัวเล็กอยู่ในอ้อมกอดสารวัตรนักเรียนคนนั้น ที่ตรงนั้นที่เคยเป็นของผม สิ่งที่ผมเคยทำได้อยู่คนเดียว แต่ตอนนี้น้องไม่อนุญาติให้ผมได้ทำแบบนั้นแล้ว



          ข้อมมือแดงห้อเลือด เตือนสติผมได้เป็นอย่างดี ผมจ้องมองมันเหมือนเป็นตราบาปตัวเองว่าที่ผ่านมา ร้ายกาจมากแค่ไหน ร้ายอาจกับคนที่ห่วงที่สุดมากได้ยังไงกัน 



           จินยอง....พี่ขอโทษ 



          " อย่ามาแตะต้องตัวผม!!!





           เสียงขอโทษผมดังไปไม่ถึงน้อง 



           ได้แต่มองเขาพาน้องไป 



           แล้วตัวเองก็กลายมาเป็นคนขี้แพ้อยู่แบบนี้
      







          หลังจากกลับมารอที่บ้าน ผมตั้งใจจะคุยกับน้องให้รู้เรื่อง แต่คำพูดของมินฮยอนทำให้ผมขาดสติไป ผมโกรธที่น้องไว้ใจคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก แต่คนที่อยู่ด้วยกันมาตลอดทั้งชีวิต น้องกลับผลักไส 



         และเป็นอีกครั้งที่ผมปล่อยให้ความโกรธกลับมาทำร้ายน้อง



           "พี่...."


           "ผมเหนื่อย


           "ผมเจ็บ


           "ผมอยากพอแล้ว"


      

         "วันนี้พี่มินฮยอนพาไปเลี้ยงไอติม"


          "อร่อยมากเลยครับพี่ควานลิน" จินยอง....น้องไม่เคยเรียกพี่ว่า ควานลิน


         "ผมรู้แล้วล่ะ ไอติมน่ะ ถ้ารอนานเกินไป มันจะละลาย แล้วก็ไม่อร่อยแล้ว" ไม่....จินยอง


         "ผมไม่อยากรอแล้วล่ะครับ" ได้โปรด...


         "ฝันดีครับพี่" อย่าไป....
          
      


          หัวใจที่แตกสลายอาจจะไม่ใช่แค่ของคนตัวเล็กคนเดียว



         หัวใจที่เย็นชาของไลควานลินก็เช่นกัน



         ตอนนี้มันแหลกไม่เหลือชิ้นดี








       


I miss you so much 
พี่คิดถึงจินยองเหลือเกิน

이제서야 느껴 우리 공간
อีเจซอยา นือกยอ อูรี กงกัน
ตอนนี้เองที่พี่เริ่มรู้สึกถึงช่องว่างระหว่างเรา

I miss you so much
ยังคงคิดถึงจินยองสมอ

이렇게 눈물이 나는데 왜 난 
อีรอคเค นุนมูรี นานึนเด แว นัน
การที่น้ำตากำลังไหลอยู่แบบนี้ แต่ทำไมพี่ถึง

몰랐을까
มลรัซซึลกา
ไม่รู้ตัวเลยสักนิด





ว่าตอนนี้พี่ได้เสียจินยองไปแล้ว





อย่างไม่มีวันกลับมา





---------------- talk with writer ------------------

        I miss you so much ท่อนของจินยองบอกว่าความรู้สึกของควานลินตอนนี้ได้ดีทีเดียวครับ อยากให้ทุกคน มาฟังมุมมองควานลินกันบ้าง จะได้รู้ว่าคนพี่ก็มีเหตุผล ก็มีหัวใจเหมือนกันนะครับ พอรู้ใจตัวเองแล้ว กลับเป็นจังหวะเวลามากกว่าที่ไม่ตรงกัน พอคิดถึงช่วงเวลาที่เคยทำไว้ให้ คนพี่เองก็รักน้องไม่แพ้กัน แค่แสดงออกไม่เก่งเท่านั้น


        สารภาพว่าแต่งฟิคจากเนื้อเพลงเลยครับ เพลงนี้ให้อารมณ์เหมือนคนรู้ตัวช้า ที่อย่างน้อยก็ขอให้เพลงนี้เป็นโอกาสสุดท้ายที่จะบอกว่ารู้สึกผิดแค่ไหนกับที่ผ่านมา รู้สึกแย่แค่ไหนที่ไม่เคยเห็นค่าตอนเวลาเราสองคนอยู่ด้วยกันเลย ถ้าจินยองไม่ฟังที่ควานลินพูด อย่างน้อยก็อยากให้ฟังเพลงนี้ 


       ตอนแรกตั้งใจจะแต่งให้จบแค่ตอนแรกด้วยซ้ำ เพราะแต่งฟิคหน่วงกลัวคนไม่อ่าน แต่พอมีคอมเม้นจากทุกคนแล้ว กำลังใจมาเต็มเลยครับ เลยจบที่ 3 ตอนฮะ ขอบคุณทุกคนที่ชอบน้าา อาจจะมีคำผิดบ้างเพราะรีบลง เดี๋ยวจะมาแก้ทีหลังครับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

344 ความคิดเห็น

  1. #303 (¯`• Disney •´¯) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 00:37
    เฮ้อ ช้าเกินไปแล้วหลิน น้องไม่รอแล้ว… รู้สึกเหมือนอินกว่าเดิม ㅠㅠ
    #303
    0
  2. #246 juland (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 13:13
    หน่วงหัวใจ ฮือจะกลับมารักกันได้มั๊ย ควานลินรู้ใจตัวเองแล้วนะจินยอง
    #246
    0
  3. #211 ssppy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 12:48
    เราชอบฟิคหน่วงๆนะแต่งเยอะๆเลยเป็นกำลังใจให้นะค้าบ
    #211
    0
  4. #188 Raindripdrop (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 11:10
    เห้อ.. พอมารู้ในมุมของพี่หลินก็สงสารอยู่หรอก แต่พี่เล่นคิดเองเออเองล้วนๆเลย ไม่ถามน้องซักคำ
    #188
    0
  5. #144 (¯`• Disney •´¯) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 23:33
    ไลควานลิน ㅠㅠ คิดมากไปเองทั้งนั้น กลัวจะดูแลน้องไม่ดีหรอ? ทำไมต้องเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่นไม่เห็นหรอว่าน้องพยายามมากแค่ไหน ทำไมใจร้ายกับน้องมากขนาดนี้ แล้วต่อไปจะทำยังไงจะเข้าหาน้องมั้ย จะทำแบบที่น้องเคยทำรึป่าว หรือว่าจะปล่อยน้องไป!!?????
    #144
    0
  6. #135 chanisnook2 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 21:28
    ที่จริงน้องมองพี่หลินมาตลอด แต่เป็นพี่หลินเองที่ผลักน้องออกไป
    #135
    0
  7. #133 namiesname (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 00:26
    ฮึกกกกกกกก!!!! ฮือออออออออ!!!
    ไม่ควรอ่านแล้วเปิดเพลงฟังไปด้วยเลยค่ะ ไรท์หลอกเราอ่ะ แง้งงงงงงง ร้องไห้หนักกว่าเดิมเลยย T_____T

    อ่านพาร์ทหลินแล้วแบบ เฮ้ย! มันไม่ใช่อ่ะ ไม่ใช่ว่าพี่หลินไม่ชอบจินยองอ่ะ แต่มันยิ่งกว่าชอบเสียอีก คือแบบเกรงใจคนอื่น เห็นแก่คนอื่นไปทั่ว จนไม่สนใจความรู้สึกของตัวเอง...

    แล้วกว่าจะรู้ตัวล่ะ ก็สายไปแล้วไง ไม่เอาแบบนี้ ไม่อยากให้พี่หลินท้อ อย่ายอมกับแค่น้องเรียกพี่ว่าควานลินสิ เราเชียร์พี่มาตลอดนะ อย่าทิ้งน้องงงง

    น้องแค่โกรธเอง แค่ประชดอ่ะ น้องวิ่งตามพี่มานานแล้วนะ ถึงเวลาแล้วที่พี่จะต้องตามน้องบ้าง เชื่อเถอะว่า จินยองไม่ไปไหนง่ายๆหรอก เค้ารักพี่หลินจะตาย ฮืออออออ

    อย่าให้คนใหม่มาพรากความรักของพี่กับน้องจินยองไปนะ ...

    พีเอส::: แบบร้องไห้หนักมากกกกก คิดว่าแบบเป็นพาร์ทควานลินแล้วจะจบเลยหรอ เศร้าอีกแล้วววว แต่แบบจะมีสามตอนจบแทบกรี๊ด กระซิบบอก ขอแบบจบแฮปปี้ได้ไหมคะ /ส่งสายตาอ้อนวอน/

    พีเอสสอง:แอบเลื่อนไปอ่านเม้นคนอื่นตอนที่แล้วว่ามีใครเศร้าไปกับเราไหม โหยยยย ดีใจค่ะ ไรท์ตอบเราด้วย ชาบูวววววว

    พีเอสสาม: อ่านแล้วฟังเพลงไปด้วย ถึงท่อนน้องแพร้อง ไอ มิส ยู โซ มัช~~~ น้ำตาจะไหล

    พีเอสสี่:มาลงตอนจบเร็วๆน้าาาาาา ปูเสื่อรอออ แล้วเราจะไม่งอแงค่ะ งือออออ * *
    #133
    0
  8. #132 Bae1 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 20:04
    เจ็บปวดเหลือเกินหลินเอ๊ยยยย ก็สมควรแล้วละ วิ่งตามน้องเหมือนที่น้องเคยทำสิไลควานลิน
    #132
    0