[ SF Wannaone ] When Jinyoung is my bae #ฟิคเมื่อจินยองเป็นของผม

ตอนที่ 19 : Beautiful : Lai Kuanlin × Bae Jinyoung

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,332
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    14 พ.ย. 60

  #LetsFixBeautifulMV




อนุบาล 2 - ป.3


        "นี่แน่ะ จับได้แล้ว" เสียงเจือแจ้วดังมาพร้อมกับแรงกอดจากด้านหลัง ไลควานลินหันไปตามเสียงนั้น พร้อมมองบนอย่างเหนื่อยหน่าย 


        อีกแล้วนะ.....แพจินยอง


        "โห จินยอง เล่นแบบนี้เกมส์มันก็จบเร็วสิ" เสียงคังเเดนเนียลดังขึ้นเพราะเขาอยู่ถัดจากจินยองไปไม่ไกล


        "ทำไมไม่ให้หลินหาคนอื่นก่อน แล้วเราค่อยไปแปะหลินทีหลังก็ได้นี่" ตามมาด้วยพัคจีฮุนที่ตามมาขยี้หัวคนตัวเล็กที่เริ่มทำหน้ามุ่ยเพราะถูกพี่ๆดุ 


        ใช่....พวกเขากำลังเล่นซ่อนแอบกันอยู่ มีกติกาอยู่ข้อหนึ่งว่า ถ้าคนที่เป็นคนหาถูกแปะจากด้านหลังโดยไม่รู้ตัวเสียก่อน คนอื่นๆก็จะรอด 


       "ก็หนูไม่อยากให้พวกพี่โดนจับได้นี่" เจ้าจินยองเริ่มเบะปากออกมาแล้ว ทำให้ยุนจีซอง พี่ชายที่โตที่สุดของบ้านเด็กกำพร้านี้เดินเข้ามากอดเด็กน้อยไว้


       " นายแค่อยากกอดควานลินมากกว่า" พัคอูจินพูดล้อ


       " เล่นทีไรก็เข้าไปกอดหลินมันตลอดเลยน๊าาา จินยอง" ตามมาด้วยคิมแจฮวานเหมือนเป็นคู่หู


         แต่คนทั้งคู่ไม่ได้ล้อจินยองหรอก น้องยังเด็กไม่รู้ประสา ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่พี่ๆพูดหมายถึงอะไรถ้าจะล้อคงเป็นการล้อควานลินมากกว่า เพราะตอนนี้เขาเห็นคนตัวสูงปั้นหน้าโกรธเข้าแล้ว


         ควานลินจับมือคนตัวเล็กที่กอดจากข้างหลังสะบัดทิ้ง แล้วเดินจากไป


        "แงงงงงง....." พอควานลินหันหลังเพียงเท่านั้น จินยองก็เบะเสียงออกมา ทำให้รู้ว่าเกมส์นี้จบลงเหมือนเดิม



       คือควานลินเดินออกไป และจินยองยังคงอยู่ตรงนี้









       ป.3 - ป.6


       " พี่หลินๆ" เสียงเจือแจ้วเหมือนเดิมดังขึ้นหน้าประตูบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้า เด็กชายแพจินยองวิ่งหอบมาแต่ไกล เพราะตามหาพี่ตัวใหญ่ทั่วโรงเรียนแต่ก็ไม่พบ ที่แท้มาอยู่ที่นี่เอง


       " มีอะไร?" เด็กชายไลควานลินไม่ได้หันไปมองต้นเสียงด้วยซ้ำเพราะเขากำลังขัดรองเท้าใหม่จนเงาวับ


       "ทำไมวันนี้ไม่กลับพร้อมหนูอ่ะ" จินยองเดินมานั่งยองๆข้างๆ ดูพี่ชายคนโปรดขัดรองเท้าอย่างสนอกสนใจ


        "วันนี้พี่รีบ พี่มีนัด" ควานลินดันน้องชายตัวยุ่งที่พยายามเอานิ้วมาจิ้มๆรองเท้าใหม่ของเขา


        "อ้าวหรอ หนูไปด้วยได้ไหม?" จินยองหยุดจิ้ม แล้วเอาหน้ามายื่นมองพี่ชายแทน เด็กน้อยรู้ว่าทำแบบนี้ จะขออะไรพี่ๆคนอื่นก็ใจอ่อนทั้งนั้น


        "มีนัด แปลว่าธุระส่วนตัวของพี่"



       " แล้วธุระส่วนตัวแปลว่าอะไรอ่ะพี่หลิน"



       "แปลว่า จินยองห้ามยุ่ง"





         แต่คงขออะไรไม่ได้ กับพี่ชายคนนี้





       "ไปไหนจินยอง " เสียงเรียกจากพี่จีซองที่ขัดพื้นอยู่ดังขึ้นเมื่อเห็นน้องชายเดินหน้าเศร้าคอตกออกมาจากบ้านพัก


       "ให้หนูช่วยไหม พี่จีซอง?" จินยองวางกระเป๋านักเรียนแล้ววิ่งไปหยิบไม้ถูพื้นทันที


       "ไม่ต้องๆ ไปทำการบ้านให้เสร็จก่อน" จีซองดึงไม้ถูพื้นออกจากมือเด็กน้อย จินยองในตอนนี้ตัวเล็กบางกว่าไม้ถูพื้นซะอีก จะให้หยิบจับอะไรก็กลัวล้ม กลัวเจ็บ เพราะจินยองน่ะเป็นคนซุ่มซ่ามไม่ค่อยระวังตัวเท่าไหร่


        "หนูไม่อยากทำการบ้าน" เด็กน้อยสุดของบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าเบะปากทำหน้าเว้าวอน 


        " ทีไอ้หลินสอน ทำไมเรายอมทำล่ะจินยอง ฮิ้ว~" แจฮวานที่กำลังขัดห้องน้ำเดินออกมาเมื่อได้ยินเสียงน้องเล็กคุยกับจีซอง การได้แกล้งจินยองเป็นความสนุกอย่างหนึ่งของเขาล่ะ


       " ก็พี่หลินเก่งกว่าพี่แจ้นี่นา"


      " เดี่ยวนี้ยอกย้อนหรอ มานี่เลย!!"


       "แบร่ :P ไม่กลัวหรอก" คิมแจฮวานวิ่งไล่แพจินยองไปรอบๆตัวยุนจีซอง จีซองได้แต่หน่ายใจกับความเป็นเด็กๆ แจฮวานก็ ม.3 แล้ว แต่ยังเล่นเหมือนเด็ก ป.3 ไม่มีผิด


      "แล้วไอ้หลินไปไหนล่ะ ไม่มาสอนเราหรอจินยอง?" จินยองหยุดทันทีที่ได้ยินเสียงพัคอูจิน พอโตขึ้น จินยองก็เริ่มไม่เข้าใจพี่ชายคนนี้ เหมือนพี่อูจินจะไม่ค่อยชอบเขาเท่าไหร่เวลาเขาอยู่กับพี่หลิน หรือบางทีพี่อูจินอาจจะไม่ชอบเราทั้งคู่ก็ได้


      "พี่หลินบอกว่ามีธุระส่วนตัว" จินยองตอบอย่างมั่นใจว่าเขาก็รู้เรื่องควานลินนะ พี่อูจินจะมาข่มเขาเรื่องนี้ไม่ได้หรอก


      "งั้นเราก็ไม่รู้ว่าหลินไปไหนสิ จริงไหม?" อูจินเดินมาหยุดตรงหน้าจินยองคล้ายกับจะต้อนมุมให้คนตัวเล็กยอมจำนน แต่มีหรือที่จินยองจะยอม



      "รู้สิ แต่พี่หลินบอกว่า...."



       "บอกว่า เดี๋ยวกลับมาบอกหนู" จินยองรู้ว่าเขาแพ้อูจินไม่ได้ แต่เพราะยังเด็ก คนตัวเล็กไม่ฉลาดเรื่องการโกหกเอาซะเลย ดวงตาเล็กเสมองไปทางอื่น จนคนตรงหน้าหัวเราะชอบใจ



      "ฮะฮาฮ่าา มันคงจะบอกเราหรอก ฮะฮาฮ่าา" อูจินระเบิดเสียงหัวเราะออกมาจนจินยองรู้สึกเสียหน้า


       "เดี๋ยวพี่พาไปดูไหม ว่ามันไปไหน เราจะได้เลิกตามมันสักที" จินยองไม่เข้าใจประโยคทั้งหมดของอูจิน แต่ถ้าพี่อูจินบอกว่าจะพาไปหาพี่หลิน จินยองก็พร้อมไปหาอยู่แล้ว


       "ไปๆ พี่อูจินจะพาไปหาพี่หลินหรอ" ภาพเด็กน้อยตื่นเต้นตรงหน้าทำให้อูจินลังเลใจ


       "ถ้ามึงกล้าทำร้ายจิตใจน้องนะอูจิน" อยู่ๆเสียงผู้มาใหม่ก็ดังจึ้นจากด้านหลัง พัคจีฮุนที่ซ้อมมวยอยู่ข้างในเห็นเหตุการณ์ข้างนอกนานแล้ว จึงเดินออกมา


       "รู้ใช่ไหม ว่าหมัดนี้กูก็ต่อยมึงได้" อูจินกลืนน้ำลายก่อนจะปล่อยมือจินยองให้จีฮุน 


       "จินยอง ไปดูพี่ซ้อมมวยดีกว่า วันนี้พี่มีท่าใหม่ด้วยนะ" จีฮุนกึ่งลากกึ่งดึงน้องเข้าไปในค่าย อย่างน้อยก็อยากให้น้องอยู่ห่างอูจิน


       "ไม่เอา หนูจะไปหาพี่หลิน พี่อูจินเราไปกันเถอะ" จินยองสะบัดมือจีฮุน แล้ววิ่งไปจับมืออูจินไว้ จีฮุนหันมองขวับด้วยสายตาที่น่ากลัว โชคดีที่แพจินยองมองไม่เห็น ไม่อย่างนั้น คงมองพี่ชายที่แสนดีคนนี้เปลี่ยนไปตลอดกาล แต่โชคร้ายที่พัคอูจินมองเห็นมัน


        "จินยอง พี่ว่า พี่พาเราไปหาหลินไม่ได้แล้วล่ะ พี่ต้องไปช่วยคุณพ่อขัดโบสถ์น่ะ" พัคอูจินยังกำมือที่น้องเกาะไว้แน่น เขาไม่ได้กลัวจีฮุน จริงอยู่ที่เขาเป็นแค่เด็กในโบสถ์เหมือนกับคนตรงหน้า และเขาก็อยากชกมวยเหมือนกัน แต่เป็นพัคจีฮุนเพียงคนเดียวที่ถูกรับเลือก เพราะโบสถ์มีเงินไม่พอส่งพวกเราทั้งหมด คนอื่นๆก็ยินดี แต่ไม่ใช่กับอูจิน เขากับจีฮุนยังคงมีเรื่องไม่กินเส้นกันอยู่ แต่ถ้าบอกว่าเป็นเเค่เรื่องมวยคงไม่ใช่เสียทีเดียว


         น่าจะเป็นเรื่องของเด็กน้อย ป.3 คนนี้มากกว่า



        "งั้นนายก็ไปแล้วปล่อยจินยองมาดูมวยกับฉัน" จีฮุนยื่นมา เพื่อบอกว่าเขาใจเย็นที่สุดแล้ว แต่อูจินกลับทำหูทวนลม


        "จินยอง....อยากไปช่วยคุณพ่อกับพี่ หรืออยากไปดูมวยกับมัน" อูจินก้มลงมาถามเด็กน้อยโดยที่ไม่สนใจข้อเสนอของจีฮุนสักนิด


        จินยองกำลังใช้ความคิดอย่างหนักโดยที่ไม่รู้ว่า สายตาของเด็ก ม.1 สองคนกำลังห้ำหั่นกันดุเดือดแค่ไหน


       "หนูไปหาพี่หลินไม่ได้แล้วใช่ไหม?" จินยองมองหน้าพี่สองคนที่คิ้วขมวดเมื่อได้ยินชื่อบุคคลที่ไม่ได้อยู่ในตัวเลือก แต่อยู่ในใจน้องตั้งแต่แรก



       "งั้นหนูกลับไปทำการบ้านที่ห้องก็ได้" 




ต่อให้พยายามยังไง ก็แพ้คนในใจน้องอยู่ดี







       ม.1 - ม.4


             "พี่หลินๆ ดูสิ จินยองสอบเข้าโรงเรียนพี่ได้แล้วนะ"


             "ย่าห์~ นั่นก็โรงเรียนพี่เหมือนกันนะจินยอง" เสียงพี่ซองอุนทำกับข้าวอยู่ที่ห้องครัวดังขึ้น 


            "พี่จบมากี่ปีแล้วล่ะพี่ซองอุน" คังเเดเนียลที่ปอกหัวหอมอยู่หัวเราะคิกคัก จนพี่ซองอุนจะหยิบปังตอมาฟาดซะเดี๋ยวนั้น


            "สนใจน้องมันหน่อยสิ" จีซองหันไปสะกิดควานลินที่ฟังเพลงล้างจากอยู่จนไม่ได้สนใจเด็กน้อยที่ยืนอยู่ข้างหลัง


            "อืมๆ"


            "แค่นี้หรอ?"


            "พี่ติวให้ ก็น่าจะสอบได้อยู่แล้วป้ะ?"


           "พี่บอกจะชมมากกว่านี้"


           "เรียนให้รอดก่อน" แล้วควานลินก็หันหลังกลับไป จนคนตัวเล็กต้องสะกิดชายเสื้อให้หันมาอีกรอบ


          "พี่บอกว่าจะเลี้ยงไอติม" จินยองทำสีหน้าเว้าวอนเหมือนเตือนความจำ


          "พี่บอกแบบนั้นด้วยหรอ?" ควานลินไม่ได้ใส่ใจอะไร หยิบหูฟังแล้วฟังเพลงหันไปล้างจานต่อไป


          "....." จินยองค่อยๆก้าวออกมา ย่องเสียงเบาเหมือนกลัวคนตรงหน้าจะรู้ว่าเขามีตัวตนอยู่ในโลก ไม่สิ กลัวว่าพี่จะได้ยินเสียงหัวใจของเขาตอนนี้


  
          แพจินยองไม่รู้หรอก ว่าความรู้สึกหน่วงแบบนี้มันคืออะไร ยิ่งเมื่อเห็นหน้าไลควานลินก่อนจะหันหน้ากลับไปแล้วกลับทำให้ในใจเขาหน่วงมากขึ้นกว่าเดิม


           ทำไมนะ ก็แค่ไอติมเอง ซื้อกินเองก็ได้




           แต่คำสัญญาน่ะ พอรักษาไม่ได้ มันซื้อกลับมาไม่ได้แล้วนะ พี่หลิน
  

       

  


  23.00 น.


         " โอ้ย หิวๆ" เสียงคนตื่นกลางดึกลุกขึ้นมาจากที่นอน คิมแจฮวานที่วันนี้ไปซ้อมดนตรีกับเพื่อนจนดึกดื่นกลับมาก็เห็นพี่น้องหลับกันหมดแล้ว คนตัวสูงเดินไปหาอะไรกินที่ตู้เย็นทันที


         " แงง พี่จีซองทำกล่องข้าวไว้ให้แจ้ด้วย" แจฮวานยิ้มร่าอย่างดีใจที่เห็นกล่องข้าว พอเขาหยิบออกมา ข้างในกลับเป็นขนมบางอย่างที่อยู่ลึกจนคนตัวสูงต้องหยิบมาดู


         "โอ๊ะ....ไอติมนี่นา พี่จีซองใจดีจัง ทำข้าวแล้วยังซื้อไอติมให้แจ้ด้วย"


         "หวายย รสสตอร์เบอร์รี่แบบที่จินยองชอบนี่นา เออไม่เป็นไร ไม่เรื่องมาก แจ้กินได้หมด"



          แต่แจฮวานไม่รู้ตัวเลยว่าทันทีที่เขาหยิบไอศกรีมออกมา เขาได้ทิ้งโพสอิทของเจ้าของไอศกรีมนั้นไว้ในตู้เย็นด้วย มันดันติดกับน้ำแข็งที่เป็นส่วนลึกของตู้เย็น



   และคงติดอยู่ในนั้นตลอดไป


       




      ม.2 - ม.5


          " แกรร ได้ข่าว พี่ควานลิน ม.5/1 ป้ะ" ปกติจินยองไม่ได้สนใจเรื่องที่ผู้หญิงในห้แงเมาท์กันอยู่แล้ว แต่พอเป็นชื่อใครบางคน ก็ทำให้เขาสนใจขึ้นมาทันที 


           แค่อยากสนใจว่าเรื่องนี้ จะทำร้ายเขามากกว่าที่ผ่านมาได้อีกไหม



         "เขาบอกว่าเป็นแฟนกับพี่เจน ม.6/2 แล้วแก"


         "ได้ยินว่าพี่ควานลินตามจีบที่เจน ตั้งแต่อยู่ ป.6 แหน่ะ ข้ามจากฝั่งประถมมาหาทุกวันเลย"


         "โห จีบนานจังวะ ทำไมพี่เจนไม่เอาตั้งแต่แรกอ่ะ"


         "โหย ก็พรหมลิขิตล่ะมั้ง กรี๊ดๆ อยากมีบ้างจัง"



          เหอะ....พรหมลิขิตหรอ ก็คงใช่มั้ง



          ถ้ามันเป็นพรหมลิขิตก็คงไม่ต้องพยายามมากหรอกจริงไหม



          ถ้าเขาจะรักเรา มันก็คงเพราะพรหมลิขิต ไม่ใช่ความพยายามหรอก



          อิจฉาพี่เจนจัง 





          ฮะฮาฮ่าา.....ไม่ไหว 
 


         ไม่ไหวแล้ว อยากออกไป



          อยากออกไปจากที่นี่
      



       

         แพจินยองพาตัวเองมาหยุดตรงรั้วข้างโรงเรียนเมื่อไหร่ไม่รู้ แค่รู้จากแดฮวีมาว่า ตรงนี้คนเขาใช้โดดไปหาอะไรทำกัน อะไรที่น่าสนใจกว่าในห้อง แต่จินยองไม่ได้อยากไปหาอะไรทำหรอก แค่อยากออกไปจากที่นี่ 



          จะได้ไม่มีใครเห็นน้ำตาตอนนี้
        


           ฮึบ!!!  จินยองปีนขึ้นมาจนถึงยอด จากที่เคยคิดว่าตัวเองเลิกกลัวความสูงแล้ว แต่มันไม่ใช่เลย ไหนบอก 2 เมตร นี่มันเกิน 2,000 เมตรแล้ว จินยองไม่มีความกล้าที่จะมองลงไปข้างล่างด้วยซ้ำ คนตัวเล็กหลับตาปี๋ ไม่รู้ว่าน้ำตาที่ไหลออกมานี่ เกิดจากความกลังหรือเสียใจกันแน่



          "จินยอง!!!" เจ้าของชื่อค่อยๆลืมตาหันไปมองเสียงเรียกด้านซ้ายที่เป็นฝั่งในโรงเรียน เสียงเรียกที่คุ้นเคยที่คอยไล่เขาอยู่ตลอดเวลานับตั้งแต่จำความได้ แต่จินยองไม่เคยได้ยินเจ้าของเสียงสั่นแบบนี้ บางทีอาจจะไม่ใช่คนๆนั้นก็ได้



          "ขึ้นไปทำอะไรบนนั้น กลัวความสูงไม่ใช่หรอ ลงมา!!!" ใช่แล้วล่ะ เมื่อจินยองได้เห็นชัดๆ คนที่ทำให้เขาตัดสินใจขึ้นมาบนนี้ แล้วเรื่องอะไรจะยอมลงไปเจออีก ไม่มีทาง



          "น้อง!!!" แล้วจินยองก็ได้ยินเสียงอีกฝั่งหนึ่ง เป็นฝั่งนอกโรงเรียน ผู้ชายที่เขาไม่รู้จักใส่ชุดนักเรียนโรงเรียนอื่นยืนมองเขาอยู่เช่นกัน


          "มันอันตรายไหมนั่น ลงมาดีๆ เดี๋ยวพี่รับ" คนอีกด้านควักมือเรียกเขาพร้อมอ้าแขนรับ



          "จะลงมาดีๆ หรือจะให้พี่ขึ้นไปลากลงมา!!!" พูดดีๆไม่เป็นรึไง จินยองมองค้อนควานลินจนคนตัวสูงแปลกใจ ปกติเด็กน้อยของเขาไม่ดื้อแบบนี้ เกิดอะไรขึ้นกับจินยองกันแน่นะ



       ควานลินโมโหที่จินยองไม่เชื่อฟัง จึงตั้งใจปีนขึ้นไปรับเด็กน้อยของเขาด้วยตัวเอง



       เพียงแต่ว่า



       จินยองตกใจที่ควานลินจะปีนขึ้นมา 



       จึงตกลงไปในอ้อมแขนชายแปลกหน้าพอดี



       และควานลินก็เห็น



       พอดี



        
       



         "ผมเป็นสารวัตรนักเรียน ชื่อ ฮวังมินฮยอน"


         "ปล่อยน้องผมลง แล้วขอน้องผมคืน" ควานลินกระโดดลงมาจากกำแพงแล้วเดินหน้าเข้ามาอย่างเอาเรื่อง


          "คงไม่ได้ เพราะพวกคุณ 2 คนโดดเรียน"

 
          "ผมคงต้องจดชื่อของคุณไปให้สภานักเรียนกลางนะครับ"


          "จะจดอะไรก็จด แต่ปล่อยจินยองสิวะ!!!" ควานลินหัวฉุน และเดินไปกระชากจินยองในอ้อมกอดของมินฮยอนคืนมา แล้วดันไปไว้ข้างหลัง มือหนาเผลอบีบมือบางจนคนตัวเล็กเริ่มเจ็บ


         แต่จินยองเลือกที่จะกัดฟันเงียบ


     
        "ไลควานลิน "


        "แล้วเด็กน้อยคนนั้นล่ะ"


         "แค่ไลควานลินพอ ผมขอความผิด 2 กระทง แล้วคุณไม่ต้องจดชื่อเด็กนี่"


         "ได้...แต่คุณต้องปล่อยมือน้องก่อน เห็นไหมว่าห้อเลือดแล้ว"

 
          ควานลินปล่อยมือทันทีที่ได้ยินแบบนั้น รอยมือสีขาว กลับมีวงห้อเลือดสีม่วงเป็นจ้ำตามรอยที่เขาบีบไว้ แต่ความปากแข็งดันบดบังความเจ็บปวดในใจจนไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกไป


          "แพจินยอง" ควานลินมองหน้าน้องที่บอกชื่อตัวเอง ทั้งๆที่เขาเพิ่งจะรับผิดแทนให้ ทำไมถึงดื้อกับพี่อีกแล้วนะจินยอง


           "จดชื่อแล้ว จะไปไหนก็ได้ใช่ไหม?" คนตัวเล็กถามเหมือนไม่ใส่ใจว่าคนข้างๆจะช่วยอะไรเขาไว้ เพราะจินยองไม่อยากรับมัน


          " รู้ไหมว่าจดชื่อแล้วโดนอะไร" สารวัตรนักเรียนถามต่อ เพราะเหมือนเพิ่งเคยได้ยินชื่อนี้ครั้งแรก


          "ไม่รู้"



          "ตัดคะแนนความประพฤติ"



  
          "จินยอง กลับ!!" ควานลินไม่อยากให้จินยองคุยกับสารวัตรคนนี้ไปมากกว่านี้ เขาเผลอจับมือจินยอง ข้างที่เพิ่งทำน้องเจ็บไปเมื่อครู่



          "อย่ามาแตะผม!!" สรรพนามที่เปลี่ยนไป พร้อมกับมือเล็กที่สะบัดอย่างไร้เยื่อใย ควานลินชะงัก ในหูอื้ออึงไม่ได้ฟังว่าน้องพูดอะไรกับสารวัตรคนนั้นต่อ ควานลินไม่มีแรงแม้จะก้าวเดินด้วยซ้ำทั้งๆที่ใจอยากแค่ไหน



           เขาได้แต่มองน้องเดินตามสารวัตรนักเรียนคนนั้นไป



          หัวใจที่บีบรัดจนเจ็บปวดได้เตือนแล้วว่า 



         ถ้าเขาไม่ยอมรู้ตัวให้เร็วกว่านี้



         เขาอาจจะเสียน้องตลอดไปเลยก็ได้






20.00


          ไลควานลินยืนมองน้องอยู่นานสองนาน เขาวิ่งตามหาคนตัวเล็กทุกๆที่ที่จินยองน่าจะไปแต่ก็ว่างเปล่า สุดท้ายจึงยอมมารอที่บ้านดีกว่า หวังว่าจะเจอน้องแต่ก็ไม่เจอ จิตใจคนพี่ร้อนรุ่มไปหมด ยิ่งคิดถึงเรื่องตอนกลางวันยิ่งทำให้เขาแทบบ้า 


          แต่แล้วควานลินก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากหน้ารั้ว ทำให้คนตัวสูงต้องกระโดดมาแอบหลบหลังกำแพง


         "ขอบคุณที่มาส่งนะครับ"


         "ทีหลังอย่าโดดเรียนอีกนะ รู้ไหม?"


         "รู้แล้ว พี่ก็สู้ๆนะ ตั้งใจสอบตำรวจล่ะ"


         "ไว้พี่สอบเสร็จแล้ว พี่มาหาเราได้ไหม?"


        "ได้สิ เดี๋ยวแนะนำพี่ๆคนอื่นให้รู้จักด้วย ไว้เจอกันนะครับ"



        "จินยอง..."


        "ว่าไงครับ?"



        "ถ้าพี่สอบเสร็จแล้ว ขอของขวัญได้รึเปล่า?"



       " ของขวัญอะไรครับ?"


       " เดี๋ยวพี่ค่อยบอกเราได้ไหม?"



       "ถ้าผมให้พี่ไม่ได้ล่ะครับ พี่จะเสียใจไหม?"



       "ทำไมเราถึงคิดว่าให้พี่ไม่ได้ล่ะ?"



       "ผม...ผมเคยขอแบบเหมือนกันครับ กับพี่คนหนึ่ง เป็นไอศกรีม"



       "แต่เขาจำไม่ได้ ตอนนั้นผมเสียใจมากเลยล่ะ"


  
       "ผมไม่อยากให้พี่เสียใจนะ"



      "ไม่เป็นไร...ไม่ต้องกังวลนะจินยอง"



      "เพราะพี่ไม่ได้จะขอไอศกรีม"



       "?"



      "ฝันดีนะครับจินยอง แล้วพี่จะมาทวงของขวัญนะ"



      "บ้ายบายครับพี่มินฮยอน"



       ควานลินได้ยินทุกบทสนทนาที่ทั้งสองพูดกัน หัวใจทั้งบีบรัดทั้งเต้นรัวจนไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงเป็นแบบนี้ เขารู้ว่าจินยองไม่เข้าใจที่มินฮยอนสื่อหรอก แต่เขากลับเข้าใจมันอย่างชัดเจน และรู้ว่าน้องชายของเขาคนนี้ ไม่เคยปฏิเสธใครได้ลง



       แต่วันนี้จินยองเลือกปฏิเสธเขา



       "กลับมืดแบบนี้ ก็ไม่ต้องกลับดีกว่ามั้งจินยอง ทำไมไม่นอนด้วยกันไปเลยล่ะ" ปากเจ้ากรรมที่เคยทำร้ายจิตใจน้องมาตลอดยังคงทำหน้าที่ของมันได้ดี ถ้าเป็นเมื่อก่อน คนตัวเล็กคงได้แต่ทำหน้ายิ้มไม่รู้สึกรู้สาอะไร แต่พอเป็นตอนนี้



      จินยองเย็นชาเหลือเกิน



       คนตัวเล็กไม่ตอบอะไร แล้วพยายามดันเขาออกไปให้พ้นหน้าประตูเพื่อจะเข้าบ้าน แต่ควานลินขืนตัวบังเอาไว้ 


       "ถอย...."


      "วันนี้เป็นอะไร?" ควานลินพยายามใจเย็นเมื่อเห้นว่าน้องไม่เหมือนเดิม


      "จะเข้าบ้าน"


     "ไม่ต้องเข้าหรอก ถ้ายังคุยไม่รู้เรื่องน่ะ" ควานลินเอาทั้งมือทั้งตัวกันประตูเอาไว้จนจินยองหมดทางเลือก


     "พี่นั่นแหล่ะ พูดไม่รู้เรื่อง"


     "ทำไมเดี๋ยวนี้กล้าเถียงพี่แล้วล่ะจินยอง!!" ควานลินเผลอจับมือน้องโดยไม่รู้ตัวอีกครั้ง


      "พี่..." จินยองกลับมาเจ็บเหมือนเดิมอีกครั้ง ควานลินกำแน่นกว่าเมื่อตอนกลางวัน ทำให้คนตัวเล็กน้ำตาซิบ 


      ต้องขอบคุณความมืดและแสงจันทร์ที่ทำให้ความลินไม่สังเกตสีหน้าเจ็บปวดของเขา


      "ผมเหนื่อย" คำพูดนี้ของจินยองทำให้ควานลินได้สติ


      "ผมเจ็บ" ทำให้ควานลินเริ่มปล่อยมือน้องช้าๆ


      "ผมอยากพอแล้ว"


       "พี่....."  ขอโทษจินยอง ได้โปรด พี่ขอโทษ


      "วันนี้พี่มินฮยอนพาไปเลี้ยงไอติม"


      "อร่อยมากเลยครับพี่ควานลิน" จินยองไม่เคย...ไม่เคยเรียกเขาว่าควานลิน


      "ผมรู้แล้วล่ะ ไอติมน่ะ ถ้ารอนานเกินไป มันจะละลาย แล้วก็ไม่อร่อยแล้ว" ไม่....จินยอง


      "ผมไม่อยากรอแล้วล่ะครับ


      "ฝันดีครับพี่"


        คำตอบของจินยองทำให้ควานลินนิ่งไปเหมือนตอนกลางวัน น้องเข้าบ้านไปตอนไหนเขาไม่ทันรู้ตัวเลยด้วยซ้ำ ในสมองมีคำพูดมากมายที่อยากจะอธิบาย ไอศกรีมในตู้เย็น เขาที่เพิ่งปฏิเสธเจนไปเพราะเย็นนี้อยากกลับบ้านกับน้อง และเขายังไม่ได้บอกน้องเลย 


        ว่าเขาเองก็รู้สึกเหมือนกัน รู้สึกมานานแล้วด้วย


        คงโทษใครไม่ได้นอกจากตัวเขาเอง ที่เป็น




ไอติมถ้วยเก่าที่รู้ตัวช้าไป




















---------------- talk with writer ------------------

    #LetsFixBeautifulMV อยากเล่นแท็กนี้ด้วยเหมือนกัน เพราะลูกเราออกมาแค่ 2 วิ T-T ไม่ร้องครับไม่ร้อง จินตนาการไปไกลกว่า 2 วิมากบอกเลย ตอนนี้เป็นเรื่องราวของฝั่งจินยอง เคยตามใครนานๆไหมครับ ตามจนเหนื่อยแล้ว อยากพอแล้ว ความรู้สึกน้องจินยองก็คงเป็นแบบนี้เหมือนกัน กว่าพี่หลินจะรู้ตัว ความรู้สึกน้องก็คงเอากลับมายากแล้ว จะด่าหรือเอาใจช่วยพี่หลินดีนะ5555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

344 ความคิดเห็น

  1. #311 97ivy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 16:26
    โอ้ยยยยยยย สงสารน้อง
    #311
    0
  2. #302 (¯`• Disney •´¯) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 00:24
    กลับมาอ่านอีกรอบ เหมือนยิ่งเข้าใจอะไรๆมากขึ้น เหมือนความรู้สึกอะไรก็ไม่รู้สำหรับเด็กแล้วพอโตขึ้นก็เริ่มจะเข้าใจ แต่สำหรับควานลินที่โตกว่าแต่เพิ่งจะยอมรับความรู้สึกตัวเองในวันที่น้องพอแล้ว *ตบบ่า
    #302
    0
  3. #267 ssppy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 03:05
    กลับมาอ่านอีกครั้งหน่วงเหมือนเดิมฮือ
    #267
    0
  4. #245 juland (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 13:04
    สงสารน้องงงงง
    #245
    0
  5. #210 ssppy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 12:29
    ทำไมพี่หลินทำกับน้องแบบนี้เชียร์พี่จีฮุนแทนได้มั้ยคะ55555555
    #210
    0
  6. #187 Raindripdrop (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 10:58
    ตอนนี้เชียร์ใครก็ได้ที่ไม่ใช่พี่หลินค่ะ! โกรธ! ถ้ายังปากแข็งไม่ยอมพูดอยู่แบบนี้ก็นกไปเถอะ!! ทำน้องเจ็บมามากแล้ว
    #187
    0
  7. #143 (¯`• Disney •´¯) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 23:14
    ความรู้สึกของจินยองที่มีต่อควานลินคงแบบยิ่งกว่าผูกพันแน่ๆ ก็อยู่ด้วยกันมา คุณพี่ก็เลี้ยงดูใกล้ชิดไม่แปลกเลยถ้าน้องจะมีความรู้สึกดีๆให้ไป แต่ควานลินทำไม ทำไมละ ทำไมไม่เอ็นดูน้องเลย จะเก็บไว้อีกนานไหมความรู้สึกนี้ ระวังจะสายเกินไป (พี่มินยอนต้องใจเย็นนะ เพิ่งเจอกันวันเดียวเน้อ)
    #143
    0
  8. #125 namiesname (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 00:02
    แง้งงงงงงงง จะจบแบบนี้จริงๆอ่อคะ
    ไม่เอาได้ไหมอ่ะ ฮืออออออออออออ

    มันแบบร้าวในใจมาก คนที่ตามมาตลอดอย่างแพจินยอง น้องคงเหนื่อยมากๆแล้วอ่ะ

    ทำไมพี่หลินทำกับน้องแพแบบนี้
    จะร้องงงงง T____T

    ถ้าพี่มินสอบตำรวจได้แล้ว จะขออะไรน้องแพกันหนอ พี่หลินที่ตอนนี้กลายเป็นพี่ควานลินของแพจินยองไปแล้ว

    ฮือออออออ อยากให้มีต่อค่ะ อยากให้จบแฮปปี้ด้วยสิ ขอได้ไหมคะ * *

    พีเอส: เหมือนพี่จีฮุนกับพี่อูจินจะแอบชอบน้องจินยองเหมือนกันเลย นี่เราก็แอบคิดว่านี่อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้หลินต้องเฉยใส่น้องหรือป่าว

    นี่แอบคิดเองค่ะ 555

    อยากให้มีต่อจริงๆนะคะคุณไรท์เตอร์ งือออออออ งอแงงอแงใส่ 555
    #125
    1
    • #125-1 Red_areusure(จากตอนที่ 19)
      15 พฤศจิกายน 2560 / 00:46
      ยังไม่จบครับ อย่าเพิ่งงอแงนะ555 ยังมีต่อ ตอนหน้าเป็นพาร์ทของพี่หลินครับ รับรองว่าหน่วงไม่แพ้กัน
      #125-1
  9. #124 Fongtosome1 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 23:40
    มีต่อไหมอะ ที่จริงสร้างเป็นเรื่องยาวเยยังได้ หน่วงดี ชอบๆ 555555
    #124
    1
    • #124-1 Red_areusure(จากตอนที่ 19)
      14 พฤศจิกายน 2560 / 23:51
      มีต่อครับ :) ตอนต่อไปเป็นพาร์ทของพี่ควานลินฮะ
      #124-1
  10. #123 kalokaíri (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 22:54
    น้ำตาซึมๆเพราะหน่วงไปกับน้องจินยอง ไม่รู้จะสงสารพี่ควานลินคนปากแข็งดีมั้ยนะ มันสายไปแล้วจิงๆใช่มั้ย? งุยยยยยย /น้องจินยองนี่ขวัญใจคนทั้งบ้านเลยมั้ยนะ งุ้ยยยยยยย
    #123
    0
  11. #122 -FOS- (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 21:15
    ตอนแรกมาแบบน้องจินยองน่ารักมากกกก ตอนจบกลายเป็นเรื่องเศร้าซะงั้น เข้าใจน้องนะ เราจะรอคนที่ทำร้ายกันซ้ำๆซากๆทำไม ชอบอะ
    #122
    0
  12. #121 Bae1 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 19:52
    หลินเราต้องทำแบบที่น้องเคยทำกับเราแล้วนะ ร้องไห้ ??
    #121
    0
  13. #120 orange_chengxin (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 19:27
    ร้องไห้แล้วว ฮรือออ
    #120
    0
  14. #119 DEF_DOG (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 19:14
    เศร้าจังเลย แต่แอบชอบจินยองลุคนี้แฮะ
    #119
    0
  15. #118 Bonus0924165163 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 19:06
    จาร้องแล้ว ฮื่ออออออออออออ
    #118
    0