[ SF Wannaone ] When Jinyoung is my bae #ฟิคเมื่อจินยองเป็นของผม

ตอนที่ 14 : Delude : Hwang Minhyun × Bae Jinyoung

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    22 ก.ค. 61

Delude 1 : ความใจดีคือภาพลวงตา








                 " C9 แพจินยอง สแตนบายด้วยค่ะ " เสียงดังจอกแจกหยุดทันทีที่สตาฟเรียกชื่อเด็กฝึกหัดคนต่อไปขึ้นมา รอบแรกเป็นการแสดงเปิดตัวที่ผ่านไปคนแล้ว คนเล่า ฮวังมินฮยอน เด็กฝึกจากเพลดิส รวมถึงคนอื่นๆเริ่มเบื่อหน่ายจนแทบหลับตกเก้าอี้ แต่เมื่อมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินขึ้นมาบนเวที เด็กหนุ่มใส่ชุดสูทดำ ยืนก้มหน้าคล้ายกับจะไว้อาลัยให้กับเอ็มเน็ตที่จัดการแข่งขันนี้ขึ้นมา

          " พร้อมนะคะ?" สตาฟหญิงถามอีกหน แต่เด็กหนุ่มคนนั้นได้แต่พยักหน้า เห้อ แบบนี้ไม่น่ารอดหรอก


          อือรือรอง อือรือรอง เน~


          ผมขอถอนคำพูดใหม่ได้ไหม เด็ก C9 นี่ไม่ธรรมดาเลยแหะ ผมได้ยินเด็กฝึกหลายคนอุทานขึ้นมาว่าเต้นได้เก่งจริงๆ ซึ่งก็เป็นคำเดียวกับที่อยู่ในใจผม



           ชักน่าสนใจซะแล้วสิ



          "ถอดหมวกให้ครูฝึกเห็นหน้าด้วยค่ะ" สตาฟหญิงบอกอีกครั้ง และเด็กหนุ่มตรงหน้าก็ทำตามแต่โดยดี หมวกแก๊ปสีดำถูกดึงออกอย่างลวกๆ เจ้าของหมวกปัดผมที่รกหน้ารกตาเขาออกไปอย่างไม่ใส่ใจนัก


          แต่วินาทีนั้น กลับทำให้หัวใจใครบางคนคล้ายกับจะหยุดเต้น


          " ไอ้มิน ไอ้มิน ไอ้มินโว้ยยยย" คังดงโฮเพื่อนเด็กฝึกจากเพลดิส รวมถึงสมาชิกวงนิวอิสด้วยกันตะโกนจนมินฮยอนสะดุ้ง


          "อะไร!! จะเรียกเสียงดังเพื่อ?" คนที่เพิ่งรู้สึกตัว หันไปตะวาดเบาๆ


          "ก็มึงมัวแต่ตะลึง กูเรียกตั้งนานก็ไม่ได้ยิน" 


          "เอ่าหรอ มึงจะพูดอะไรนะ?"


          "เห้อ ให้มันได้งี้สิ กูบอกว่าน้องเค้าน่ารักดีเนอะ" 


           ฮวังมินฮยอนได้แต่ยิ้ม และหันไปสนใจเด็กหนุ่มตรงหน้ามากกว่า


           "เกรด C " ใบหน้าที่ก้มขอบคุณที่ให้ผมไม่เห็นว่าเด็ก C9 คนนี้คิดอย่างไร เกรด C ก็ไม่ได้เลวร้าย และเขาเริ่มอยากอยู่เกรด C บ้างซะแล้วสิ


           



            ห้องเกรด C


            " ต่อไปจะเป็นมิชชั่น ให้เต้นนายานาเพลงประจำรายการ มีเวลาฝึกซ้อมแค่ 3 วันเท่านั้น" พวกเราฟังคำอธิบายจากครูฝึก ท่าเต้นที่แสนยาก กับการที่จะต้องเรียนรู้ด้วยตัวเองในเวลาคับขันนี้ ไม่ง่ายเลยสำหรับเด็กฝึกทุกคน และไม่ง่ายสำหรับคนที่เดบิ้วแล้วเช่นกัน


              ทุกคนเอาแต่เข้าหาให้ฮวังมินฮยอนช่วยสอน ทั้งๆที่เขาเป็นเมนโวคอล และไม่ได้เก่งในการจำท่าเต้นเท่าไหร่เลยด้วยซ้ำ ความกดดันยิ่งถาโถมจนอดีตคนเคยเดบิ้วเครียดยิ่งไปกว่าเดิม


             แต่ทุกคนที่ว่า กลับไม่ใช่ทุกคนจริงๆ ฮวังมินฮยอนมองกวาดสายตาหาเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ที่ทำให้เขาอยากมาอยู่เกรดนี้ตั้งแต่แรก เด็กหนุ่มที่เอาแต่ก้มหน้าคนนั้น



             แพจินยอง


   
              "ทำไมมาเต้นคนเดียวแบบนี้ล่ะ?" คำทักทายที่ดูเป็นมิตร แน่นอนว่าใครๆก็อยากได้ยินคำนี้จากมินฮยอน ทุกคนอยากรู้จักรุ่นพี่นิวอิส เว้นเสียแต่เด็กคนนี้


              แพจินยองหันมามองหน้ามินฮยอนแป๊บนึง แล้วหันกลับไปมองที่กระจกต่อ สายตาไม่เป็นมิตร ทำให้มินฮยอนรู้ตัวว่าควรไปให้ไกล มิน่าล่ะ ทำไมไม่มีใครเข้าใกล้เด็กคนนี้เลย แต่มินฮยอนน่ะ ไม่เหมือนเด็กฝึกคนอื่นหรอกนะ



              "ฮยองช่วยดูให้เอามั้ย เรายังเต้นผิดอยู่เลยนะ" มินฮยอนน่ะตื้อเก่ง เผื่อคนตรงหน้าจะไม่รู้ ยิ่งทำเป็นไม่สนใจ ยิ่งอยากค้นหา อยากเอาชนะ คงมีแต่เพื่อนนิวอิสด้วยกันที่รู้ข้อนี้


               "ฮยองไปดูคนอื่นเถอะครับ ผมเต้นได้" ในที่สุด เด็กน้อยก็พูดออกมา มินฮยอนไม่ได้จ้องอะไรเลย นอกจากปากมุบมิบที่แสนน่ารักของคนตรงหน้า ให้ตาย!!! อันตรายต่อหัวใจจริง คนตัวสูงยิ้มที่มุมปากราวกับสนใจไม่ผิดคน


               " มาเต้นกับฮยองสิ ชื่อจินยองใช่ไหม? ฮยองชื่อมินฮยอนนะ" มินฮยอนมองไปที่หลังหัวของแพจินยองอย่างลืมตัว ไรผมน่าลูบทำให้เขาเผลอไปสัมผัสจนคนตัวเล็กตกใจ


               จินยองปัดมือมินฮยอนอย่างระเเวง แล้วออกจากห้องไป 



              "ว้าา ทำแมวตื่นซะละ" มินฮยอนส่ายหัวกับตัวเอง แล้วมองมือที่เพิ่งลูบหัวแมวเมื่อกี้


               ถ้าได้ลูบอีกครั้ง ก็คงดี



               หลังจากซ้อมเสร็จ ทุกคนกลับที่พักและแบ่งรูมเมทตามเกรดที่ได้รับ เด็กฝึกเยอะจนต้องมีเตียงเสริม มินฮยอนมองหาว่าเด็กฝึกที่เขาสนใจอยู่ห้องไหน จนเมื่อรู้ว่าจินยองมาจองห้องนานแล้ว แล้วหลบออกไปซ้อมคนเดียว แถมห้องนั้นก็เต็มแล้วเสียด้วย



              "ยงกุก สนใจแลกห้องกับฮยองมั้ย?"


     
             ไม่มีอะไรที่ฮวังมินฮยอนทำไม่ได้



             


           ห้องฝึก


            มินฮยอนออกมาตามหาเด็กดื้อที่ออกมาซ้อมจนไม่ได้กินข้าวเย็น จนดึกแล้วก็ยังไม่กลับหออีก ไม่มีใครสังเกตจินยองหรอก มีแต่เขานี่แหล่ะที่ทำตัวเป็นห่วงเจ้าตัวเล็กอยู่คนเดียว 


             มินฮยอนได้ยินเพลงนายานาดังมาจากห้องเกรด C แต่เขาคงไม่อยากทำให้แมวตื่น เลยได้แต่จ้องมองจากประตูอยู่เงียบๆ เด็กหนุ่มผมดำแววตามุ่งมั่น ไม่สนใจสิ่งอื่นนอกจากกระจกตรงหน้า การหมุนเป็นร้อยๆรอบ กระโดดเป็นร้อยๆครั้งทำให้เด็กน้อยล้มลุกคลุกคลานแต่ก็ไม่ย่อท้อ


            มินฮยอนรู้สึกทึ่งกับความพยายามของเด็ก 17 คนนี้เหลือเกิน
 


             "พักบ้างสิจินยอง" เจ้าของชื่อสะดุ้งและหันไปมองผู้มาใหม่ที่ค่อยๆเดินมาทางเขาเรื่อยๆ จินยองได้แต่ยืนนิ่งแล้วทำตาโตอยู่อย่างนั้น


             "ไม่เหนื่อยหรอหื้ม?" มินฮยอนเผลอตัวอีกแล้ว


             "ทำไมต้องลูบหัวผมด้วยล่ะครับ?" แต่ที่น่าแปลกใจกว่า คือเด็กน้อยของเขาไม่หนี แค่ปัดมืออกเบาๆ 



             มินฮยอนเข้าใกล้แมวได้แล้วสินะ


        
             " เอาขนมมาฝาก มาพักกินก่อนมา" มินฮยอนยื่นถุงกระดาษสีน้ำตาลให้จินยอง แต่เด็กตรงหน้ายังทำหน้างงๆ เขาจึงจับมือแพจินยองไว้ ให้รับถุงไป



              จับมือไว้แบบไม่ปล่อยด้วย



              "อ่อ ขอบคุณนะครับ ฮยอง"


              มินฮยอนยิ้มรับ แล้วจูงมือจินยองลงมานั่งกับพื้นด้วยกัน สายตาเขามองคนตัวเล็กแกะกินขนมอย่างหิวโหย ใครมองจากกระจก ก็จะเห็นนัยน์ตาของมินฮยอนมีแต่แพจินยองทั้งสิ้น 

         
              "ฮยองกินมั้ย?" แพจินยองยื่นขนมขึ้นมา หวังว่าคนที่ซื้อมาฝาก จะหยิบมันไป


              "ป้อนฮยองหน่อยสิ ไม่อยากมือเลอะน่ะ" เหตุผลที่น่าเชื่อถือจากปากมินฮยอนหลอกแมวน้อยตรงหน้าอย่างง่ายดาย มือเล็กป้อมส่งขนมมายังปากเรียว ปากที่เผลอแลบลิ้นเลียนิ้วคนตัวเล็กอย่างตั้งใจ


              หวานอร่อยกว่าขนมเสียอีก



             " อยากจะซ้อมต่อมั้ย?" มินฮยอนมองจินยองที่ดูดนิ้วของตัวเองอยู่ตอนนี้ ให้ตายสิ อย่าทำแบบนั้น


             "อื้อ" คนตัวเล็กไม่ได้สนใจอะไรเลย นอกจากของกินตรงหน้า เลยไม่ทันเห็นแววตาเสือจากรุ่นพี่ข้างๆเขา


             "ฮยองว่า เดี๋ยวพรุ่งนี้เรามาซ้อมตอนเช้ากันดีกว่า เดี๋ยวฮยองมาด้วย"


              จินยองคิดนิดนึง ก่อนจะพยักหน้าตามอย่างว่าง่าย


              จินยองไม่เหมือนที่คิดไว้สักนิดเดียว เด็กยังไงก็คือเด็กอยู่วันยังค่ำ มินฮยอนคิด หน้าบึ้งตอนวันคัดเกรด แทบจะเป็นเปลือกนอกที่บังไม่ให้เห็นความน่ารักของเด็กคนนี้



              


             หอพักเกรด C



             เมื่อมาถึง คนอื่นๆหลับหมดแล้ว เวลาตี 4 ก็ดึกมากพอที่ไม่ควรจะมีใครตื่นขึ้นมาในเวลานี้ 


             "เข้าไปคุยกันในห้องน้ำมั้ย เดี๋ยวเสียงดังกวนคนอื่น"


            "โอเคครับ"

  
              



  
           ห้องน้ำ


           "อาบน้ำพร้อมกันเลยดีไหมจินยอง? ไม่งั้นเราไม่ได้นอนนะ"


           "หะ...ห้ะ? ไม่เป็นไร ฮยองอาบก่อนเถอะ ผมรอได้"


           "อาบด้วยกันนั่นแหล่ะ เรากลัวอะไร กลัวฮยองหรอ?"


           "เปล่าครับ ก็แค่..."

     
           "เปล่าก็ถอดเสื้อเถอะ" มินฮยอนรู้ว่าตัวเองข้ามขั้น แต่ใกล้จะประเมินผลเข้าไปทุกทีเเล้ว ไม่คว้าโอกาสตอนนี้ จะคว้าตอนไหน



            มินฮยอนถอดเสื้อให้จินยองดูก่อน ว่าตัวเขาก็ถอดแล้วจริงๆ จินยองก้มหน้าชั่งใจ เด็กน้อยอายุ 17 ไม่มีเรื่องอะไรให้คิดมากขนาดนั้น เพราะสมัยเป็นนักกีฬาฟุตบอลของโรงเรียน เขาก็อาบน้ำกับเพื่อนบ่อยไป



            เด็กอายุ 17 ไม่คิด แต่คนอายุ 23 น่ะไม่แน่




           เมื่อทุกอย่างถูกปลดเปลื้องพร้อมกัน แพจินยองได้แต่ก้มหน้าเข้าห้องน้ำไปโดยมีรุ่นพี่หนุ่มเดินตาม ความขวยเขินพุ่งขึ้นมาตอนไหนไม่รู้ ทำให้ผิวแทนของคนตัวเล็ก แดงระเรื่อขึ้นมาที่พวงแก้ม 



            ถึงจะเคยอาบน้ำกับเพื่อน ก็แยกห้องกัน ไม่ใช่สองต่อสองซ้อนหลังแบบนี้



            แพจินยองพูดไม่ออก ถ้าเขาพูดออกมา ก็คงจะกระอั่กกระอ่วนน่าดู คนข้างหลังเป็นถึงรุ่นพี่นิวอิสที่ทุกคนเคารพ ทุกอย่างคงไม่มีอะไร



             ซะที่ไหนล่ะ ถ้าจินยองได้ยินความคิดของมินฮยอน



             สายตาเสือไล่กวาดมองผิวสีแทนตั้งแต่หลังคอ ไล่ลงมาไหล่เล็กไม่กว้างนักสมวัย ตัวเล็กบางผมจนเห็นกระดูกสันหลัง ดูดีจนเกินห้ามใจ สุดท้าย สายตามินฮยอนสะดุดที่ก้นงอนสวย 


             ให้ตายเถอะ เผลอแลบลิ้นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว น้องคงไม่รู้



            จินยองเริ่มนำสบู่มาถูตัวอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า มือเล็กที่ไล่ไปตามเรือนร่างของตัวเอง กลับทำให้อารมณ์ใครบางคนลุกโชนขึ้นมาเสียดื้อๆ 



            บ้าจริง!!! มาขึ้นอะไรตอนนี้



            โชคดีที่น้องยังไม่เห็นเพราะหันหลังอยู่ แต่มินฮยอนไม่รู้จะแก้สถานการณ์นี้อย่างไร 



              เพราะห้องน้ำมันแคบจินยองเลยเอื้อมไปข้างหลังไม่สะดวกจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือจากคนที่ยืนข้างหลังเขาแทน



             "ฮยองครับ ช่วยถูข้างหลังให้หน่อยได้ไหมครับ"




             โอ มาย กอด สาบานได้ว่ามินฮยอนไม่คิดว่าจะมาถึงจุดนี้ ฝ่ามือหนาเอื้อมไปบีบสบู่เหลวมาทามือ แล้วแนบกับแผ่นหลังเล็ก มินฮยอนค่อยๆถูไปตามแนวไหปลาร้า ไล่ลงมายังกระดูกสันหลัง แล้วอ้อมไปทางด้านหน้า ใช่ฮวังมินฮยอนไม่ได้เผลอ แต่อาศัยจังหวะที่จินยองเผลอไปกับสัมผัสของเขา เอื้อมมาจับแก่นกายคนตัวเล็กพร้อมรูดขึ้นลงทันที จนจินยองตกใจ




             "ฮะ...ฮยอง...ทะ.. แฮ่ก...อ๊ะ ทำอะไร...อ๊ะ" จินยองครางไม่เป็นภาษาเมื่อจังหวะเร็วขึ้นเรื่อยๆพร้อมการปรนเปรอจากมือซ้ายที่เล่นกับตุ่มไตสีชมพูของเขา 




             สติของคนตัวเล็กเริ่มเรือนหายไป พร้อมปล่อยเสียงครางดังขึ้นเรื่อยๆจนมินฮยอนตรงยื่นหน้ามาประกบปากไม่ให้เสียงดังเล็กรอดออกจากห้องน้ำ




              "อื้อ!!!" จินยองปลดปล่อยออกมาในขณะที่ปากยังถูกครอบครองโดยมินฮยอนอยู่ เขารู้ว่าคนตัวเล็กยังมีสติกลับมาไม่ครบร้อยจึงเริ่มปรนเปรออีกครั้ง มือหนาลูบไล้อย่างรู้งาน นอกจากหน้าตาที่ดึงดูดแล้ว คงไม่มีใครรู้ว่าสัมผัสของเขาก็น่าดึงดูดเช่นเดียวกัน แก่นกายของจินยองถูกนำจังหวะอีกครั้ง พร้อมทั้งช่องทางด้านหลังที่ถูกรุกล้ำไปด้วย




             " อึ้ก!!! ฮยอง...เจ็บ.." น้ำตาสีใส ไหลออกมาจนคนตัวสูงผละริมผีปากออกมาจูบซับเบาๆอย่างปลอบประโลม 




             "ไม่เป็นไร ไม่ต้องเกร็งนะ ฮยองจะช่วยให้หายเจ็บ" เพราะช่องทางที่ตอดแน่น ทำให้มินฮยอนรู้ว่าเด็กอายุ 17 นี้ไม่เคยผ่านมือใครมาก่อน ไม่สิ ดูเหมือนว่าจินยองจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่คืออะไร เด็กน้อยที่ไม่ประสีประสาเรื่องเซ็กส์กำลังถูกชักจูงได้ไม่ยาก




              มินฮยอนปลอบประโลมแล้วประกบจูบอีกครั้ง จาก 1 นิ้ว เพิ่มเป็น 2 และค่อยๆเพิ่มขึ้นจนช่องทางคุ้นชิน ดีที่สบู่เหลว ทำหน้าที่ของมันได้ดี และคราวนี้น้องชายของมินฮยอนก็พร้อมแล้ว




             " อดทนนิดนึงนะจินยอง เจ็บแป๊บเดียวนะครับเด็กดี" มินฮยอนค่อยๆเข้าปากทางอย่างใจเย็น แต่จินยองกลับไม่ปรานีเขาเลย ช่องทางคนตัวเล็กตอดรัดสิ่งแปลกปลอมอย่างบ้าคลั่ง จินยองกรีดร้องออกมาอย่างลืมตัว เพราะไม่เคยได้รับความเจ็บปวดขนาดนี้ จินยองหนีไปไหนไม่ได้ จึงได้แต่ดันกำแพงไว้ มินฮยอนมองเห็นสีหน้าเจ็บปวด จึงกอดปลอบจากด้านหลัง กระซิบซ้ำไปซ้ำมาว่าอีกนิดจะไม่เจ็บแล้วครับ ให้พี่เข้าไปจนสุดนะ จินยองเชื่อคำลวงนั้น และปล่อยให้มินฮยอนเข้ามาจนสุดสาย





              "อ่า...." มินฮยอนปล่อยแช่ไว้ ให้ช่องทางคนตัวเล็กได้ปรับตัว เขายังไม่กล้าขยับเพราะกลัวจินยองจะตกใจหลังจากนี้




              " ฮะ...ฮยอง... มัน อึ้ก.... อึดอัด อื้อ..." เสียงแหบพร่าปนน้ำตาที่หันมาหาคนด้านหลัง ทำเอาปราการสำนึกดีพังทลาย เปรียบเสมือนคำอนุญาตให้มินฮยอนได้ทำในสิ่งที่ต้องการ



              

              " ต่อไปนี้ จะไม่อึดอัดแล้ว จินยองพร้อมนะครับ" เมื่อพูดจบ มินฮยอนค่อยๆเคลื่อนสิ่งที่เชื่อมเขาและจินยองอย่างช้าๆ แล้วค่อยๆเพิ่มจังหวะเร็วขึ้น 




             " อ๊ะ...อ๊ะ.....ฮะ..ฮยอง" เสียงครางกระเส่าไม่เป็นภาษาของเด็กน้อยช่างรัญจวนใจยิ่ง กลับทำให้เขายิ่งเพิ่มแรงอย่างลืมตัว 




            "จินยอง อ่าห์~ จินยอง เรียกชื่อฮยองสิครับ ครางชื่อฮยอง" เสียงแหบพร่าของฮวังมินฮยอน แม้จะทำเรื่องผิดพลาดอยู่ แต่กลับน่าเชื่อถืออย่างน่าประหลาด มันทำให้จินยองไว้ใจ ครางชื่อเขาออกมา




            "มิน...อึ้ก..มินฮยอน ...อ๊ะ...อาห์~ มินฮยอง"




            "อย่างนั้นแหล่ะเด็กดี พร้อมกันนะครับ" มินฮยอนจูบหลังท้ายทอยไล่ลงไปถึงลำคอ แล้วออกแรงครั้งสุดท้าย 




            " อาห์~" 






       ห้องพัก C


               มินฮยอนอุ้มจินยองที่อ่อนแรงออกมาในความมืด เขาทำความสะอาดให้จินยองอย่างดี จนคนตัวเล็กเผลอหลับไป ความรู้สึกผิดเริ่มเกาะกุมจิตใจ กลัวว่าน้องจะป่วยในวันพรุ่งนี้ ทั้งๆที่สัญญาแล้วว่าจะไปซ้อมให้


               ให้ตายสิมินฮยอน แกโดนน้องเกลียดแน่ๆ



               แต่ก็ช่างประไร สำหรับคนอย่างมินฮยอน ไม่มีใครเกลียดง่ายๆหรอก


         

   








---------------- talk with writer ------------------

ขอทางให้คนบาป 2017 หน่อย ฮืออออ แค่โมเม้นเดียว พล๊อตฟิคมาเลย แต่งได้เผามากๆ สนองนี้ดตัวเอง และหวังว่าจะสนองนี้ดทุกคนได้ด้วยนะ 


พิฝ่าร้ายกาจมาก กล้ากอดน้องเราต่อหน้ากล้องหรอ เดี๋ยวตอนต่อไปเจอกันแน่ๆ รีบขนสินสอดมาขอน้องเร็วเดี๋ยวนี้!!!!!


SF นี้น่าจะประมานว่า พี่ฝ่ามาสกินชิพน้องแพได้ยังไง แล้วน้องแพยอมพี่เค้าได้ยังไง ไอ้หนูของพี่มันไม่รู้เรื่อง ถูกล่อลวงโดยความใจดีของพี่ฝ่า ต้องประกาศให้โลกรู้ 




              
    
   

              


              
        
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

344 ความคิดเห็น

  1. #314 Asuna ^^ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 17:27
    รุนแรงต่อใจมากกกฮื่อออ
    #314
    0
  2. #259 บอมมี่ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 15:56
    กรีดร้องงงงงในที่สุดชั้นก็หาคุ่นี้เจออออ
    #259
    0
  3. #184 Raindripdrop (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 02:07
    กรี๊ดด คุณตำรวจจจ ฮือฟกกๆดดผ้าฟสืป เขินค่าาาา
    #184
    0
  4. #127 yugekun_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 02:33
    พี่มินทำไมไม่อ่อนโยนคะ งื้อออออ ชอบค่ะชอบ ผ่ามพ้ามม!!! ชอบพี่เขาลุคนี้จริงๆ มันกร๊าวใจน้อง และน้องแพแสนซื่อ เด็กน้อยของพี่ ากมหยหวสกาอาอา แต่พี่ น้องยังเด็กนะคะ ทำอะไรอ่าาาา เดี๋ยวหนูซื้อข้าวผัดกับโอเลี้ยงไปเยี่ยมนะคะ //โดนตบ
    #127
    0
  5. #90 karnniekyukie (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 11:02
    รอพี่มินแนวนี้มานานแล้ว อิอิ ชอบพี่มินสายรุกมากกกว่าพี่มินสายอ่อนโยน555555 //เราพร้อมเข้าคุกพร้อมพี่มินแล้ว 
    ปล.รือลำนี้นับวันแข็งแกร่งเรื่อยๆเลย55555
    #90
    0
  6. #89 Nokyuung19 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 08:23
    คนพี่มันร้ายยยยยย
    #89
    0
  7. #88 jeremy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 03:46
    บาปมากกกก พี่มินร้ายมากกก //ปิดหน้า พี่มินงาบน้องในห้องน้ำ หน้าร้อนไม่ใช่ฤดูจริงๆ
    #88
    0
  8. #87 PuddingCake29 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 02:22
    อุดปากกริ๊ดดดดด
    ปกติมักจะได้เห็นพี่มินแบบอบอุ่นๆตลอด
    มาเจอพี่มินลุคเจ้าเล่ห์รอขย้ำแมวน้อยอย่างน้องแพ หายใจไม่ทั่วท้องเลยค่ะ มันดีต่อใจเหลือเกินนนนรน
    ชอบมากๆไๆๆๆไไๆๆๆ แถมอิงจากในรายการด้วย ใจบางไปหม๊ดดดด
    แต่พี่มินร้ายนะ เจอน้องปุ๊บก็หวังจะเคลมน้องเลย แล้วยังสำเร็จด้วย แค่กๆๆ(คุกไม่ไกลเกินเอื้อมแล้วพี่มิน5555) จะมีตอนต่อใช่มั้ยคะ? ปูเสื่อรอดูความเจ้าเล่ห์ของพี่มิน5555
    #87
    0