[ SF Wannaone ] When Jinyoung is my bae #ฟิคเมื่อจินยองเป็นของผม

ตอนที่ 12 : Losing you : Bae Jinyoung × Lee Daehwi ( ft. Kim Jaehwan)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    15 ส.ค. 60

Losing you 3




  - Daehwi Part-


         " นี่ไม่ใช่ทางกลับคอนโดผมหนิพี่ แจฮวาน" แดฮวีพูดอย่างกังวลใจ เมื่อเห็นว่าแจฮวานพาออกมานอกเส้นทาง


         "คืนนี้ไปนอนคอนโดพี่ก่อน เดี๋ยวจินยองกลับมา เราก็จะทะเลาะกันอีก"


         "ทำไม...ทะเลาะเรื่องอะไร พี่รู้อะไรบอกผมมานะ"


         "ถ้าจะให้พี่บอก เราก็ต้องไปนอนคอนโดพี่คืนนี้นะ ตกลงมั้ย?"


         "พี่เป็นอย่างนี้กันทุกคนเลยรึเปล่า? " แดฮวีหลุบตาลงด้วยสายตาผิดหวัง คิดว่าคนข้างๆจะดีกว่านี้ 


         "พี่ไม่ได้จะทำอะไรไม่ดีกับเรานะครับ พี่แค่เป็นห่วงเราจริงๆ ถ้ากลับไปแล้วน้องเกิดทำอะไรบ้าๆเหมือนวันนั้นขึ้นมา จะทำยังไง"


          ทำอะไรบ้าๆ...ก็คงหมายถึง วันที่แดฮวีกรีดข้อมือตัวเอง


          เพราะแพจินยอง



          " ผมมันบ้าเนอะพี่ บ้ามากๆที่รักพี่แพขนาดนี้" เสียงแดฮวีอ่อนลงอีกครั้ง

         
          "......" ทำให้แจฮวานไม่กล้าพูดอะไร


         " ช่วงนี้ เขาดูเปลี่ยนไป ไม่ค่อยสนใจผมเหมือนเคยเลย ที่คณะงานยุ่งมากเลยใช่ไหมครับ"


         " เออ...ก็ยุ่งนะ" ไม่รู้จะตอบยังไงให้ถนอมน้ำใจน้องที่สุด



         "ยุ่งแล้วทำไมพี่มาอยู่ตรงนี้"



         "เอ่อ  พี่ก็....."



         กริ๊ง....กริ๊งงง



         ไอ้เชี่ย โทรมาทำไมตอนนี้ เฮดโฟนกูหายไปไหนเนี่ย



         "หาเฮดโฟนไม่เจอหรอ หวีเปิดลำโพงให้ไหม จะได้ไม่อันตราย" 



         "เอ่อ..พี่ถือก็ได้นะ" เดี๋ยวน้องรู้หมดว่าพวกมันไปไหน ก็ชิบหายกันหมดนี่แหล่ะ



         "ไม่ได้ครับ ถือมือถือตอนขับรถมันอันตราย เนี่ย...ผมไม่แอบฟังหรอก" แดฮวีเอามือปิดหูให้ คล้ายกับอยากให้แจฮวานเชื่อใจ แล้วน้องก็รับสายแบบเปิดลำโพงทันที


       
         "ไอ้สัสแจ้ มึงหายหัวไปไหน รีบมาที่ผับเร็วๆก่อนเด็กๆจะเสร็จไอ้จินยองหมดเนี่ย"




           โอ้ยไอ้เหี้ยเนียล มึงมาพูดอะไรตอนนี้ 


            ผมหันไปมองคนข้างๆ ที่ตัวสั่นทันทีที่ได้ยินชื่อ จินยอง
      


         " ไม่ตอบกูอีก เป็นใบ้หรอสัส เด็กๆวันนี้เด็ดๆทั้งนั้น มึงรีบมาเร็วๆ"


        
           ติ้ดด...ผมตัดสายทิ้งทันทีก่อนคำพูดจากปากไอ้เนียลจะทำร้ายน้องไปมากกว่านี้



          " แดฮวี....พี่ขอโทษ"



          " ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ....ผมเข้าใจแล้ว เราไปคอนโดพี่กันเถอะ ผมไม่อยากกลับไปแล้ว"



           ในรถตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ความเงียบปนเสียงสะอื้นของแดฮวีทำให้ผมขับรถมาชิดริมข้างทาง



             ผมดึงคนข้างๆมากอด และน้องก็เข้ามาอย่างว่าง่าย



            อย่างน้อยก็ขอแค่ได้ปลอบน้องก่อนก็ยังดี




            มันคงเป็นสิ่งเดียวที่ผมพอจะทำให้ได้ในตอนนี้



                  ###############


- Jinyoung Part-


           ผมวนรถดูทั่วเมืองแล้ว ไปที่ๆผมเคยพาแดฮวีไปด้วยกัน

     
           แต่ก็ไม่เจอน้องเลย เจอแต่ความทรงจำ


        
           ลอตเต้เวิร์ลที่แดฮวีบ่นว่าอยากมา แต่ผมงานยุ่งมากจนน้องงอน เลยรีบทำให้เสร็จจนถึงเช้า แล้วอุ้มเค้าขึ้นรถมาเซอร์ไพรส์เดทแรกที่นี่ 



            รอยยิ้มวันนั้นของน้องสดใสที่สุดแล้วในวันนั้น




           แม่น้ำฮัน ที่แรกที่ผมจูบน้อง แดฮวีช็อคโกแลตเลอะที่ปาก ผมก็แค่ตั้งใจลงไปเช็ดให้


           แต่ใช้ปากเช็ดนะ 



          วันนั้นน้องหน้าแดง น่ารักที่สุดในโลกเลย


           ทะเล ที่ๆเราเป็นของกันและกันครั้งแรก ก็หลังจากเป็นแฟนกันมาปีนึงนั่นแหล่ะ เพิ่งจะรู้ว่าตัวเองอดทนเก่งก็ตอนนี้มีแดฮวีอยู่ข้างๆ จริงๆความอดทนมันไม่ได้หมดลงหรอกนะ แต่น้องเซอร์ไพรส์ของขวัญวันครบรอบมาแบบนี้ต่างหาก



           ผมมันบ้าจริงๆที่กล้าเบื่อน้อง ทั้งๆที่น้องดีขนาดนี้ น่ารักขนาดนี้ ทำไมถึงไปทำอย่างนั้นกับน้องได้



          แดฮวีน่ะ เหมือนผ้าขาว....ที่ต้องมาเปื้อนสีดำสกปรกจากผม



          ผมไม่คู่ควรกับน้องเลย ไม่ตั้งแต่ต้น แต่สุดท้ายน้องก็ยังเลือกผมอยู่ดี


          
            ทั้งๆที่สัญญาไว้แล้วว่าจะดูแลน้องให้ดีที่สุด แต่ผมกลับปล่อยให้ความรู้สึกเพียงชั่ววูบมาทรยศสัญญานั้นไปแบบนี้


          
            แดฮวี.....พี่ขอโทษ




            ตอนนี้พี่เข้าใจแล้วว่าเราสำคัญกับพี่มากแค่ไหน




          ได้โปรด....กลับมาเถอะนะ


         แพจินยองนั่งคุกเข่าลงกับพื้นทราย ทะเลที่แรกที่เขากับแดฮวีมีความทรงจำดีๆร่วมกัน สายลมเหมือนจะตอกย้ำให้ในใจคนรู้สึกผิดให้หนาวเย็นยิ่งขึ้น


     #################



          เช้าวันต่อมา




          " แน่ใจนะ ว่าจะไม่ให้พี่ขึ้นไปด้วย"


          "ถ้าพี่เจอพี่จินยองขึ้นมา ผมไม่รับประกันความปลอดภัยของพี่นะ" แดฮวีรู้ว่าตอนแฟนตัวเองโกรธน่ะ น่ากลัวขนาดไหน


          "เจอก็ดีน่ะสิ พี่ไม่สนหรอก" คนตัวสูงโน้มตัวลงมาหอมแก้มคนตัวเล็กอีกรอบ


          "อย่าล้อเล่นสิพี่แจ้ ไม่เอา...ไปรอที่รถเลย" แดฮวีเขินกับการกระทำคนตรงหน้า เขินเพราพความไม่ชินมากกว่าที่เขาทำแบบนี้


          "ถ้าเราไม่ลงมาภายในครึ่ง ชม นี้ พี่ขึ้นไปตามนะครับ" แจฮวานพูดพลางกดลิฟท์ให้ ตอนนี้เขาไม่สนแพจินยองอีกแล้ว คนที่เขาสนมีคนเดียวคืออีแดฮวี



          " ห้ามเด็ดขาด เดี๋ยวผมจะรีบลงมา" คนตัวเล็กมองค้อน 


         
          
           อีแดฮวีกดลิฟท์ขึ้นไปชั้นบนสุด แล้วโบกมือบ้ายบาย ผู้ชายตรงหน้าที่เขาไปค้างด้วยเมื่อคืนนี้ 


           ผู้ชายที่เข้ามาสั่นไหวในหัวใจเขาเพียงชั่วข้ามคืน



           ทำไมเพิ่งจะรู้ ว่ามีคิมแจฮวานอยู่บนโลกใบนี้กันนะ 



           อีแดฮวีเปิดประตูห้องอย่างเบามือ และหันไปเห็นใครบางคนนอนอยู่บนโซฟา
           
        

           เพราะเขามัวแต่หน้ามืด หลงแพจินยองอยู่นี่ไง



          
           แดฮวีมองสภาพร่างสูงที่นอนไม่ได้สติ 




          หมดแรงแบบนี้ แสดงว่าเมื่อคืนคงสนุกมาก เหนื่อยแย่เลยใช่ไหมครับ



          พักให้เต็มที่ซะนะ



          เพราะผมจะไม่อยู่แล้ว



          อีแดฮวีเดินเข้าไปเก็บเสื้อผ้าและของใช้จำเป็น 


          ต้องขอบคุณแจฮวานที่ทำให้เขาตาสว่างหลายๆเรื่องกับผู้ชายคนนี้ 


          และทำให้เขารู้ว่า นอกจากแพจินยอง ก็ยังมีคนที่ต้องการเขาอยู่ 


         คนที่ไม่ทำร้ายจิตใจเขาเหมือนแพจินยอง






          แดฮวีลากกระเป๋าออกมา เหลือบมองไปบนโซฟาที่ตอนนี้


          'ว่างเปล่า'



            "จะไปไหน....อีแดฮวี" เสียงเย็นยะเยือกดังมาจากด้านหลัง ทำให้แดฮวีรู้สึกกลัวขึ้นมาทันที แพจินยองไม่เคยใช้เสียงนี้กับเขามาก่อน 



            แดฮวีไม่ตอบ แต่กลับเดินไปข้างหน้าให้เร็วขึ้น เพื่อให้ถึงประตู แต่จินยองไวกว่า กระชากกระเป๋าเดินทางของแดฮวีไปด้านหลัง



            "โอ้ย... ทำบ้าอะไรของพี่วะ แพจินยอง" แดฮวีหันมาตามแรงกระชากที่ทำให้มือเขารู้สึกเจ็บ

           
             จินยองรู้ว่าน้องเจ็บ แต่ความโกรธทำให้เขาต้องเดินหน้าต่อ จินยองดันแดฮวีไปชิดกำแพง 2 มือกั้นไว้ไม่ให้คนใต้ร่างหนีไปไหนพ้น


             "เมื่อคืนไปไหนมา?"


             "สนใจด้วยหรอ?" แดฮวีเบือนหน้าอย่างเหลืออด 


             "ทำไมจะไม่สนใจ" แดฮวีคงไม่สังเกตแววตาที่สั่นไหวของจินยอง ถ้าคนตัวเล็กหันหน้าขึ้นมามองในตอนนี้ ทุกอย่างมันบอกได้หมดแล้ว ว่าจินยองเป็นห่วงแดฮวีมากแค่ไหนจนไม่ได้นอนทั้งคืน


             "ก็พี่จะสนใจผมได้ยังไง ในเมื่อพี่นอนกกอยู่กับผู้ชายคนอื่นในบาร์น่ะ มีเวลาคิดถึงเรื่องผมด้วยหรอ"



             อึ้ก.....หัวใจแพจินยองถูกกระตุกวูบโดยคำพูดของแดฮวี 



             น้องรู้เรื่องนี้?



             "ใครมันปากหมาไปบอก!!!" 



            " พี่ยังจะสนอีกหรอ ว่าใครบอก ในเมื่อพี่ก็ทำตัวหมาเหมือนกัน" แดฮวีตะโกนด้วยความโกรธ จนถึงป่านนี้ นอกจากไม่ห่วงเขาแล้ว จินยองยังไม่สำนึกผิดอีก



            แดฮวีเริ่มหมดความอดทนกับผู้ชายคนนี้แล้ว




            "เดี๋ยวนี้กล้าพูดแบบนี้กับพี่หรอแดฮวี!!! แล้วเมื่อคืนเราไปนอนที่ไหน กับใคร!!!" จินยองหัวร้อนง่ายอยู่แล้ว และยิ่งหัวร้อนขึ้นไปอีก เมื่อได้ยินคำด่า จากคนตรงหน้าที่ไม่เคยพูดแบบนี้ใส่เขามาก่อน






           ติ้งต่อง....ติ้งต่อง


           
          เสียงออดจากหน้าประตู ทำให้ทั้งสอง ละความสนใจกันและกันและหันไปที่ประตู


          " อยากรู้หรอว่าใคร?"


         
         พูดแค่นี้ จินยองก็รู้แล้วว่าตัวการอยู่หลังประตูบ้านนั้น 

 

         และในใจเขาก็ภาวนาขอให้ไม่เป็นคนๆนั้น


    
         แดฮวีผลักจินยอง แล้วเดินตรงไปที่ประตูทันที



         ก่อนเปิดประตู คนตัวเล็กหันหน้ามามองแฟนตัวเองที่ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น



         "ถ้าประตูเปิด...นั่นหมายถึงเราเลิกกันนะครับ พี่จินยอง"


           จินยองอยากเดินเข้าไปห้าม แต่ขาสองข้างเขาไม่ยอมขยับไปไหนเลย มันยืนแข็งทื่อ เหมือนหัวใจที่ถูกแช่ด้วยคำพูดของคนรัก


           เลิกกัน? ทำไมเราต้องเลิกกันล่ะแดฮวี?


           แอ๊ด.....บานประตูค่อยๆเปิดช้าๆ



           พระเจ้าไม่ได้สนใจคำขอของแพจินยองเลย


           
           เหมือนพระองค์ทรงรู้ความคิดทุกอย่าง แล้วมอบบทเรียนนี้มาให้




           บทเรียนที่ชื่อ





           'คิมแจฮวาน!!!!'













----------------- talk with writer ------------------

          เห็นน้องทะเลาะกันแล้วปวดใจ ฮืออ ทำไมไม่คุยกันดีๆให้รู้เรื่อง ซึ่งในชีวิตจริง ไรท์ว่ามีบางคนเคยเจอแบบนี้ แล้วเราก็ทำอะไรไม่ได้ แค่คำขอโทษ หรือคำขอร้องไม่ให้ไป มันพูดออกมายากมาก สงสารจินยองอ่า

          แต่ทุกคนก็เข้าใจน้องหวีกับพี่แจ้ใช่ไหม เขาสองคนก็แค่มาเจอกันในเวลานี้ ตอนอ่อนไหวเนี่ย ความรักน่าจะเกิดขึ้นได้ง่ายสุดแล้ว ถ้าถามว่าเรื่องนี้ใครผิด ก็ตอบไม่ได้ ตอนหน้าจบแล้วนะครับ ทุกคนคิดว่าจะ happy or sad ending?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

344 ความคิดเห็น

  1. #81 ทีมขี้ชิปปJ😍 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 09:53
    โอ้ยยยอย่าตีกันนนร
    #81
    0
  2. #78 JihoonToufu_017 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 22:36
    รอค่าาา
    #78
    0