คัดลอกลิงก์เเล้ว

นิทานเรือพายกับของ1ชิ้น

โดย RealFantasy

มีเด็กๆและเยาวชนหลายคนที่มีความฝันแต่เยาวชนเหล่านั้นกลับไม่ได้รับการสนั บสนุนไดๆเลย แม้แต่พ่อแม่ของเยาวชนเหล่านั้นเอง จนสุดท้ายความฝันของเยาชนเหล่านั้น ก็เป็นได้แค่เพียงความฝัน

ยอดวิวรวม

14

ยอดวิวเดือนนี้

7

ยอดวิวรวม


14

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  21 ต.ค. 62 / 04:24 น.
นิยาย Էҹ;¡Ѻͧ1 นิทานเรือพายกับของ1ชิ้น | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
     สวัสดีครับทุกท่านการที่ผมได้เขียนเรื่องนี้ขึ้นมา ผมอยากจะสะท้อนความจริงบางอย่างของคนบางอย่างของวัฒนธรรมในสังคม 
เด็กๆ หรือเยาวชน หลายๆคนล้วนแต่มีคความฝัน มีสิ่งที่ตัวเองรับมีสิ่งที่ตัวเองชอบแต่กลับไม่ได้ทำมัน ส่วนของเรื่องนี้ จะสะท้อนเรื่องราวหนึ่งของเด็กคนนึงกับชีวิตของเขาที่ค้นหาตัวเองเจอตั้งแต่เด็ก เจอความฝันตั้งแต่เด็กเขาทำตามความฝันมาตลอดโดยตัวเขาเองเพียงลำพัง ไม่มีใครสนับสนุนไม่มีใครส่งเสริม จนสุดท้ายก็มาเจอทางตันและเด็กคนนั้นก็หมดแรงที่จะทำตามความฝันของเขาในเวลาที่เขาต้องการความช่วยเหลือที่สุดกลับไม่มีใครแม้แต่บุพการีของตนที่จะช่วยเขาเลย แต่เขาก็ยังไม่ทิ้งสิ่งตนรักไปแม้จะเหลือแรงไฟไม่มากเขาก็ไม่ยอมทิ้งมันไป เพื่อหวังว่าสักวันมันจะต้องจุดติดมาอีกครั้งสักต้องทำมันได้แน่ แล้วเขาก็ก็ยังรอวันนั้นต่อไป

     เปรียบเทียบได้กับ นิทานเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 21 ต.ค. 62 / 04:24



     มีเรือพายขนาดเล็กอยู่หนึ่งลำเป็นเรือไม้ที่ถูกต่อขึ้นมา ช่างต่อเรือมีด้วยกันอยู่สองคนช่วยกันต่อเรือลำนี้ขึ้นมาจนเสร็จ อยู่มาวันหนึ่งช่างต่อเรือทั้งสองคนผิดใจกัน ในปัญหาต่างๆ จนช่างต่อเรือทั้งสองนั้นสุดท้าย ก็ได้แยกทางกันไป เรือลำนี้จึงถูกปล่อยทิ้งไว้โดยไม่ได้รับการดูแลไดแม้แต่การผูกมันไว้ที่ฝั่ง มันจึงลอยล่องออกไปในทำเล และเรือลำนี้มันมีจิตใจ ขนาดของเรืองลำนี้นั้น ถ้าให้คนนั่ง คงได้ไม่เกิน3-4คน แต่ว่าเรือลำนี้มันไม่มีคนพายไม่มีใครสักคนอยู่เลยบนเรือ และตอนนี้มันกำลังลอยอยู่กลางทะเลอันกว้างใหญ่ มีทั้งลมทั้งคลื่นพัดพามันไปรอบตัวมันสุดลูกหูลูกตาไม่มีทั้งเกาะเหรอฝั่งไดๆเลย มีแต่น้ำทะเลสีครามทั้งกว้างใหญ่และเคว้งคว้าง เวลาผ่านไป เรือมันก็ได้ไหลไปตามคลื่นทะเล จนมีอยู่วันหนึ่ง มันเห็นสิ่งของสิ่งหนึ่งลอยอยู่กลางทะเลเช่นเดียวกับมัน มันก็ได้แค่สังเกตุเห็นก็เท่านั้น จนมีเรื่องบังเอิญได้เกิดขึน คลื่นทะเลได้พัดเรือลำนั้นและสิ่งของที่มันเห็นเข้าหากันคลื่นซัดทั้งเรือทั้งของเข้าใกล้กัน ของสิ่งนั้นจนสุดท้ายมันก็ขึ้นมาอยู่บนเรือด้วยความบังเอิญบางอย่าง เรือลำนั้นมันจึงได้สิ่งใหม่เข้ามาอยู่ยนเรือมัน มันรู้สึกดีใจที่ได้ของสิ่งนี้มาและมันก็เกิดความฝันนี้ขึ้นมาว่า มันอยากจะพาของสิ่งนี้ไปที่ฝั่งให้ได้ เวลาผ่านไปเป็นปี ของสิ่งนี้ก็ยังอยู่บนเรือ โดยที่เรือลำเล็กนี้พยายามรักษามันไว้ และเวลาก็ผ่านไปอีกเป็นปีๆ เรือลำนี้ก็เจอทังคลื่นทั้งลมแรงทั้งพายุโหมกระหน่ำ ไม่ว่าจะหนักหนา้ท่าไร แต่เรือลำนี้ก็ยังรักษาสิ่งของนั้นไว้ได้ แต่เรือลำนี้ไม่เคยเจอฝั่งเลยแม้แต่เกาะมันก็ยังไม่เคยเจอเลย มันรู้เลยด้วยซ้ำว่า มันอยู่ที่ไหน หรือฝั่งต้องไปทางไหน มันมีเป้าหมายที่จะไปถึงฝั่งแต่มันไม่ได้รู้เส้นทางที่จะไปถึงฝั่งได้เลยและเพียงตัวมันเองมันไม่สามารถที่จะบังคับทางของตัวเองได้เพราะความเป็นจริงเรือมันต้องมีคนพายจึงจะบังคับทิศทางได้ มันก็ได้แต่ลอยไปตามคลื่นตามลมและก็หวังไปวันๆว่ามันจะได้ถึงฝั่ง แต่แล้วก็มีสิ่งที่น่าเหลือเชื่อเกิดขึ้นเรือลำนั้นได้เห็นเกาะอยู่เกาะนึงมันหวังว่ามันจะได้ไปเกยนั้นก็ยังดีพร้อมกับของสิ่งนั้นของมันที่มันรักมากและเก็ยรักษามาตลอด อย่างน้อยมันก็ได้มาถึงฝั่ง แต่สุดท้ายและทั้งกระแสน้ำและสายลมช่างโชคร้ายที่ไม่ได้พัดมันเข้าไปหาเกาะนั้นทั้งๆที่เห็นอยู่ตรงหน้าแต่กลับไปหามันไม่ได้
จนสุดท้ายมันก็ลอยผ่านเกาะนั้นไปอย่างน่าเสียดาย แล้วเวลาก็ผ่านไปอีกหลายปีเรือลำนั้นมันก็เจอทั้งมรสุมทั้งพายุทั้งคลื่น แต่น่ามหัศจรรย์นัก ที่ของสิ่งนั้นมันไม่ได้หลุดล่วงกรือหล่นหายไปไหนเลยมันยังอยู่บนเรือลำนั้นอยู่ตลอดเวลา แต่ว่าเรือไม้ลำนี้มันผ่านทั้งคลื่นแรง พายุลมเรง ฝนกระหน่ำ ต่างๆนาๆ และเวลาที่ผ่านมาหลายปี จึงทำให้เรือลำนี้ได้เก่าลงไปทุกวันๆสึกกร่อนลงไปทุกวัน เวลาผ่านไปอีกเป็นปีเช่นเดิม เรือทั้งเก่าทั้งโทรมไม้ที่ถูกต่อขึ้นมาเป็นเรือนั้นมันก็เริ่มหลุดออกไปทีละชิ้นๆ บางทีเจอคลื่นแรงๆซัดใส่ตัวเรือขิ้นส่วนในเรือก็หลุดหายไปตามคลื่น จนถึงตอนนี้ไม่ก็ไม่เจอฝั่งเลย แต่ว่าของสิ่งนั้นก็ยังอยู่บนเรือต่อไป แล้วเวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ และไม่นานเกินหน้ามรสุมต่อไป เรือลำนั้นแทบจะไม่เหมือนเรืออีกแล้วชิ้นส่วนมันได้หลุดหล่นหายไปในทะเล จนกลายเป็นแค่ซากไม้ที่ลอยอยู่ในทำเล แต่ทว่าของสิ่งนั้นมันก็ยังอยู่บนซากนั้นและเป็นเพราะของสิ่งนั้นที่ยังสามารถทำให้เรือที่เหลือแต่ซากยังเป็นซากได้อยู่ไม่ลอยหายจนหมด ของสิ่งนั้นที่อยู่บนเรือมันวางไว้อยู่บนเรือและระหว่างสิ่งของนั้นกับเรือน่ามหัศจรรย์ที่มีพืชบางอย่างได้เติบโตขึ้นมาบนเรือตรงระหว่างสิ่งของนั้นกับเรือมันเป็นตังเชื่อมบางอย่างที่สำคัญมันทำให้ของสิ่งนั้นได้ยึดติดอยู่กับเรือนี้มาได้ตลอด เป็นเพราะความพยายามของเรื่อลำนี้ที่รักษาสิ่งที่มันรักไว้จนสิ่งที่มันรักและตัวมันเองได้เชื่มถึงกัน แต่ช่างน่าเศร้าที่เรือลำนี้มันได้พังลงเสียก่อนที่จะได้ไปถึงฝั่งฝันของมัน
     ทุกคนอาจจะคิดว่าแน่นอนเรือมันต้องพังลงเป็นธรรมดา แต่ถ้าลองมองมุมกลับกันดูบ้างล่ะ ในมุมมองของใครหลายๆคนที่มุมต่าง จริงๆแล้วเรือมันไม่ได้พังเพราะคลื่นลมฝนพายุ แต่เรือมันพังลงเพราะว่า ไม่มีใครซ่อมมันต่างหากล่ะ เรือเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมา แน่นอนสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นก็ต้องได้รับการดูแลซ่อมแซม แต่เรือลำนี้ถูกสร้างขึ้นมา แต่วาไม่มีใครเลยที่ไปนั่งอยู่บนเรือนั้นแม้แต่ผู้ที่สร้างมันขึ้นมา ถ้าหากว่าเรือลำนี้มีผู้ที่พายมัน ผู้ที่พายมันก็มีโอกาศจะสามารถพามันไปที่ฝั่งได้แม้แต่เรือที่กำลังสึกกร่อน เมื่อยามที่เจอเกาะคนผู้นั้นก็จะหาไม้หาอุปกรณ์ต่างๆที่จะหาได้มาเพื่อที่จะบำรุงรักษาหรือซ่อมแซมมันได้ แต่เรือลำนี้มันไม่ได้มีสิ่งนั้นจนสุดท้ายมันก็ได้พังลงทั้งที่ยังมีความฝันอยู่กับตัวมันแต่สุดท้ายกลับตายลงก่อนจะทำมันจนสำเร็จ
     เปรียบเหมือนกับเด็กบางคนที่เกิดมาในครอบครัวที่พร้อมหรือไม่พร้อมก็ตาม แต่เด็กคนนั้นได้เจอคงามฝันของตัวเองและพยายามที่จะทำตามความฝันของตัวเองนั้นแต่เด็กคนนั้นดลับไม่ได้รับการสนับสนุนหรือส่ง้สริมไดๆเลยแม้แต่จากพ่อหรือแม่ของตน จึงทำให้เด็กคนนั้นไม่ได้รับโอกาศและขาดโอกาศที่จะทำในสิ่งที่ตนรักจนสุดท้านชีวิตก็ไปจบลงที่ตรงไหนก็ไม่รู้ได้อย่างน่าเสียดาย ถึงแม้ว่าเด็กคนนั้นจะพยายามทำตามความฝันด้วยตัวเองมาตลอด แต่สุดท้ายความพยายามนั้นมันไม่สำเร็จ เพราะขาดโอกาศและแรงสนับสนุนจากคนที่ควรให้ความสนับสนุนเขา 

     ผมเขียนเรื่องนี้เพื่อสะท้อนความจริงที่มีบนโลกนี้ขึ้นมาและอยากแชร์ให้ทุกท่านที่เข้ามาอ่าอ่านและลองคิดดู ว่ามันน่าเสียดายขนาดไหนสำหรับเด็กหรือสำหรับคนๆหนึ่ง ที่ไม่เคยได้รับโอกาสไดๆเลย แต่เขามีความฝันที่ยิ่งใหญ่สำหรับตัวเขาที่อยากทำมันให้สำเร็จ 

เด็กคนหนึ่งที่เกิดมาก็คือเรือไม้ลำนั้นที่ต่อขึ้นมาจากช่างทั้งสองก็คือพ่อและแม่นั่นเอง สิ่งของก็คือสิ่งไดๆ ที่เด็กคนนั้นรักหรือจะฝั่งก็คือความฝันของเด็กและทะเลและคลื่นต่างๆก็คือชีวิตนั่นเอง

***เมื่อเรามีโอกาส จงไขว่คว้ามันไว้อย่าปล่อยให้มันหลุดมือไป เพราะมันจะเป็นเรื่องที่เราอาจเสียไปแล้วและเสียมันไปเลยตลอดกาล ถ้าคุณเจอโอกาสจงคว้ามันไว้
เมือไรที่คุณเจอโอกาสจงอย่าปล่อยมันไป จงนึกถึงคนที่ด้อยโอกาส และคนที่ไม่มีวันจะได้รับมัน อย่างน้อยคิดเสียว่าได้รับโอกาสมาทำเพื่อตัวเราเองทำเพื่อคนที่เรารัก และรับโอกาสนั้นเพื่อคนที่เขานั้นไม่มีวันที่จะได้รับโอกาสที่คุณได้มานี้***

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ RealFantasy จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น