[Fic Harry potter] พี่เขยที่รัก (SB/LM)

ตอนที่ 1 : อยากเจอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    11 พ.ย. 61



ย้อนไปในปี 1971 

เด็กๆหลายคนตื่นเต้นกับการเข้าเรียนในโรงเรียนชื่อดัง 'ฮอกวอตส์'


ในห้องโถงใหญ่ของโรงเรียน กำลังมีการคัดสรรเด็กๆไปอยู่ตามบ้านต่างๆ 


"ไม่เอาสลิธิรีนๆๆๆ.." 

เด็กชายผมดำ ร่างสูงใหญ่กว่าเพื่อนวัยเดียวกัน อาจเป็นเพราะความทะโมนโลดโผนของเขาที่ทำให้ตัวยืดกว่าเพื่อนๆก็เป็นได้ 
กำลังบ่นพึมพำกับตัวเอง ในขณะที่มีหมวกคัดสรรอยู่บนหัว

ความคิดของเขามักจะแตกแยกจากครอบครัวอยู่เสมอ เพราะพี่น้องของเขาร้อยทั้งร้อย ล้วนอยากเข้าบ้านสลิธิรีน รวมทั้งพ่อแม่ก็สนับสนุน


"ยินดีด้วย หนุ่มน้อย เธอไปกริฟฟินดอร์..." หมวกคัดสรรเอ่ยคำตัดสินออกมา 
ทำให้เจ้าลิงยักษ์เฮลั่น 

"สุดยอดดด..!!! ซีเรียส..!!" 

เพื่อนๆบ้านกริฟฟินดอร์ ที่เข้าไปประจำรออยู่แล้ว อย่างเจมส์ พอตเตอร์ รีมัส ลูปิน และปีเตอร์ เพ็ตดิกรูว์ ต่างกระโดดโลดเต้น อ้าแขนต้อนรับเจ้าลิงยักษ์กัน แม้เพิ่งได้พบและคุยกันบนรถไฟเท่านั้น มิตรภาพจากที่คุยกันถูกคอ แล้วยิ่งได้มาอยู่บ้านเดียวกันอีก มันน่ายินดีจริงๆ



"สลิธิรีน..คือบ้านของเธอหนุ่มน้อย.." 

เด็กคนสุดท้ายของรุ่น รูปร่างเล็ก เหมือนเด็กขาดสาร ความสูงต่ำกว่าเกณฑ์ ผมสีดำปรกหน้า ยิ่งทำให้ดูเหมือนก้อนกลมๆ 
ค่อยๆเดินไปยังบ้านของเขา ซึ่งมีเพื่อนๆพี่ๆ ยืนต้อนรับอยู่เช่นกัน 
หนึ่งในนั้นคือรุ่นพี่ 'พรีเฟ็ค' ปี 6 เดินออกมารับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม รอยยิ้มนั้นช่างหวานหยด ช่างเข้ากันกับผมสีบลอนด์ทองเป็นประกายที่ยาวประบ่านั้น

"ยินดีต้อนรับสู่สลิธิรีนนะ คุณสเนป"

น้ำเสียงหวานยิ่งตอกย้ำให้ใบหน้าหวานดูหน้ามองมากขึ้นไปอีก 
จนเด็กน้อย เจ้าของชื่อที่เคยหน้าขึ้นมองผ่านผมที่ปรกลงมา หน้าแดงระเรื่อเป็นลูกมะเขือเทศ

ไม่เพียงแต่คนตัวเล็กเท่านั้นที่เคลิ้มตาม 

'เมอร์ลินเป็นพยาน...รักแรกพบ' 

เจ้าลิงยักษ์เองก็แอบนึกในใจว่า น่าจะเชื่อพ่อแม่แต่แรก 
สลิธิรีนดีอย่างนี้นี่เอง...


"...สวย" 



.............


“ดีมากเจมส์..!!!” 

เด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่กว่าเพื่อน เฮลั่นทันทีที่เพื่อนของเขา แกล้งคนตัวเล็กให้ตกน้ำตกท่าได้ 


“ชะ ช่วย..ด้วย..!!!” 

เด็กหนุ่มร่างเล็กผู้น่าสงสาร กำลังตะเกียกตะกายขึ้นจากน้ำ แต่ก็ทำได้ยาก 

เพราะ ‘เขาว่ายน้ำไม่เป็น’


“...”  ร่างเล็กกำลังหมดแรง ใกล้จมน้ำเต็มที 



“เฮ้ย..” กลุ่มคนแกล้งเริ่มใจเสีย เพราะไม่รู้ว่าเด็กน้อยว่ายน้ำไม่เป็น



ชั่วอึดใจ เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาล ใบหน้าเต็มไปด้วยแผลเป็น ถอดเสื้อคลุมของตนเองออก และรีบกระโดดลงไปช่วยร่างเล็กนั้นทันที


“เอะอะ..อะไรกัน..!!”

รุ่นพี่พรีเฟ็ค ผมสีบลอนด์ยาวรีบวิ่งมายังจุดเกิดเหตุ



“รุ่นพี่..” เด็กหนุ่มร่างสูง ดวงตาเป็นประกาย ‘ในที่สุดก็มา’



เพียงไม่นาน ร่างเล็กก็ถูกช่วยขึ้นมาจากน้ำได้ ถูกอุ้มขึ้นมาและค่อยๆวางเขาลงที่พื้น



“แค่กๆ...” ร่างเล็กสำลักน้ำ เพราะกินเข้าไปเยอะทีเดียว 


“เซเวอรัส..?!! รีบพาเค้าไปห้องพยาบาลที..!”

รุ่นพี่พรีเฟ็ค จัดแจงสั่งให้เด็กบ้านสลิธิรินที่ตามมาด้วยอุ้มร่างเล็กนั้นไปรักษา


“พวกนาย..อีกแล้ว เรื่องนี้ถึงหูอาจารย์แน่ๆ..” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธเอ่ยขึ้น พร้อมหันมาสบตาพวกตัวต้นเหตุ และรีบวิ่งไปดูอาการรุ่นน้องผู้น่าสงสารทันที


“ไปช่วยมันทำไม..ลูปิน..!!”

เด็กแว่นหันมาดุเพื่อนอย่างไม่พอใจมากๆ


“เจมส์..นายจะบ้าเหรอ..เค้าอาจตายได้นะ เค้าว่ายน้ำไม่เป็น..ไม่เห็นรึไง..!!”

เด็กแว่นนิ่งเงียบ ก้มหน้าเก็บอารมณ์เดือดดาลไว้ข้างใน


“ชั้นรู้นะเจมส์ ว่านายไม่พอใจเรื่องที่เจ้าเด็กนั่นสนิทกับลิลี่...แต่นายก็ไม่ควรเล่นแรงแบบนี้...นายด้วยซีเรียส..!!”ตอนนี้เพื่อนเริ่มสั่งสอนเพื่อนรายคนเพราะคิดว่าทำเกินไปซะแล้ว


เจมส์ผู้ถูกพูดแทงใจดำ ได้แต่นิ่งเงียบเดินหันหลังจากไป 


“หวังว่าคงจะคิดอะไรได้บ้างล่ะนะ”

อย่างน้อยก็ได้พูดตรงๆออกไปสักครั้งแบบนี้ก็ดี....



“เลิกใช้วิธีนี้ซักทีซีเรียส...นายเห็นสายตาเขามั้ย? เกลียดพวกเราขนาดไหน?”


พอหนุ่มแว่นจากไป ก็หันมาหาอีกคนทันที


“ถ้าชอบเขา...ก็เดินหน้าจีบแบบแมนๆไปเลยสิ..”


“อย่ายุเจมส์อีก...นายก็รู้ว่าเจมส์ชอบลิลี่แค่ไหน..เค้าอาจฆ่าเด็กนั่นตายได้เลย”

ลูปินเอ่ยด้วยสายตาเจ็บปวด


“นายเอง..ก็...ห่วงเด็กนั่นมากเลยนะ..ไม่นึกว่านายจะกระโดดลงไปช่วย..”

ซีเรียสเองก็เริ่มสงสัยในท่าทีของเพื่อน


“เออ..ก็...ชั้นทำในสิ่งที่ถูกต้อง..”  


“โอเคๆ...เข้าใจล่ะ เข้าไปข้างในกันเถอะ ได้เวลาอาหารแล้ว..ชั้นหิวไส้จะขาด”

ซีเรียสตัดบทเอาดื้อๆ ยกมือขึ้นสองข้างเชิงยอมยุติทุกอย่างไว้แค่นี้


หรือเขาเอง คงต้องเดินหน้าจีบจริงๆ...




........



///BOOM..!!!!///

เสียงระเบิดดังสนั่น กลางคาบเรียนวิชาปรุงยา 

ตามด้วยควันพวยพุ่งออกจากหม้อปรุงยา ที่มีเด็กตัวใหญ่ยืนอยู่ข้างๆ  สภาพของเขาตอนนี้เป็นที่ขบขันของบรรดานักเรียนร่วมห้อง 
ใบหน้าและชุดนักเรียนดำเป็นถ่าน ผมตั้งชี้ขึ้นฟ้า และมีควันดำออกมาจากปากเมื่อสำลักควัน


"ให้ตายเถอะคุณแบล็ค..! เป็นยังไงบ้าง?" ศาสตราจารย์ซลักฮอร์นหน้าตาตื่นรีบวิ่งมาด้วยความเป็นห่วง

"..แค่กๆ" คนถูกถามยังพูดอะไรไม่ได้ ได้แต่สำลักควัน 



"ศาสตราจารย์ครับ..ผมว่าคงต้องพาซีเรียสไปห้องพยาบาลก่อนดีกว่าครับ" ลูปินเห็นสภาพเพื่อนแล้ว ท่าจะไม่รอด


"ดีๆ..ผมก็ว่าอย่างนั้นแหละคุณลูปิน.....และผมก็ไม่ค่อยโอเคที่นักเรียนของผมจะต้องถูกหามไปห้องพยาบาลทุกครั้งที่เรียนวิชาของผม.."

พูดจบก็ทำหน้าครุ่นคิด ว่าคงต้องทำอะไรซักอย่าง ก่อนจะมีเด็กตายเพราะวิชาปรุงยาของเขา





............

ก๊อกๆ 

"เข้ามาสิ..คุณมัลฟอย" 
บานประตูเปิดออก พร้อมร่างโปร่งบางโค้งให้เจ้าของห้องเล็กน้อย และเดินก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า

"ศาสตราจารย์เรียกผม มีอะไรให้รับใช้ครับ" 
น้ำเสียงสุภาพเปร่งออกมา เป็นที่พอใจของผู้ที่ได้รับฟัง


"คุณมัลฟอย..คุณเป็นนักเรียนตัวอย่างที่ผมภูมิใจมากๆคนหนึ่งเลยนะ โดยเฉพาะความสามารถในเรื่องการปรุงยา"


"ขอบคุณครับศาสตราจารย์" 
คนถูกชมแอบอมยิ้มเล็กๆ


"และคุณก็ทำหน้าที่พรีเฟ็คได้ดีทีเดียว...ไม่เสียแรงที่อาจารย์ทุกคนไว้วางใจ" 


"ผมยินดีทำทุกอย่างให้ดีที่สุดครับ...หากมีเรื่องอะไรที่ศาสตราจารย์ต้องการให้ผมช่วย ผมก็ยินดีครับ"
ลูเซียสเริ่มตบคำถามให้คนตรงหน้าเข้าเรื่องไวๆ 
หลังจากที่รู้สึกแปลกๆ จากคำชมที่เริ่มจะมากขึ้นเรื่อยๆ


"ผมมีเรื่องให้คุณช่วยสักหน่อย..."
นั่น...คาดไว้ไม่ผิด


"คือมีเด็กปีหนึ่งคนนึง...เขาจะต้องถูกหามไปห้องพยาบาลทุกครั้งที่เข้าเรียนวิชาของผม...ซึ่งหากรู้ถึงหูอาจารย์ใหญ่ หรือผู้ปกครองนักเรียน..ผมคงจะแย่"
ศาสตราจารย์ซลักฮอร์นกล่าวพร้อมสีหน้ากังวล มันอาจมีผลกับหน้าที่การงานของเขาก็ได้ เพราะนักเรียนคนนั้นก็มาจากครอบครัวที่ไม่ธรรมดา


"และผมคิดว่าคุณน่าจะพอช่วยผมได้ คุณมัลฟอย...ผมอยากให้คุณช่วยเป็นพี่เลี้ยงสอนพิเศษให้เด็กคนนั้นหน่อยเถอะ.."

คนฟังอึ้งไปนิดหน่อย เพราะเพิ่งเคยได้ยินคำว่าพี่เลี้ยงสอนพิเศษ เป็นครั้งแรก 'มันมีหน้าที่แบบนี้บนโลกด้วยเหรอ'


"ได้สิครับศาสตราจารย์ ...ว่าแต่เด็กคนนั้นเค้าเป็นใครเหรอครับ?"
ลูเซียสรีบตอบรับ เพราะนี่ก็ถือเป็นผลงานที่ทำให้เหล่าอาจารย์ไว้วางใจในตัวเขาได้มากขึ้น หากเขาทำสำเร็จอะนะ...


"คุณแบล็ค..จากบ้านกริฟฟินดอร์"
พอสิ้นประโยค ลมแทบจับ..ไอ้พวกเด็กแสบที่เขาเกลียดแสนเกลียด..
นี่เขาต้องเป็นพี่เลี้ยงให้เด็กบ้านี่รึ..!!?





TBC


/// 
ไรท์: ชอบไม่ชอบยังไงบอกได้นะฮับ 
และขออภัยหากสำนวนไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ห่างจากงานเขียนมานาน ^_^"

รัก
ไรท์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

3 ความคิดเห็น