Arknights Blue

โดย ReSetStory

นิยายเรื่องสั่นที่ไม่มีอะไรมากมายเป็นเรื่องราวของมนุษย์คนธรรมดาคนหนึ่งที่ตกอยู่ในที่น่าลำบากพร้อมกับรถคู่ใจของเขาที่จะฝ่าวิกฤไปด้วยกัน ทำไม่เสร็จ

ยอดวิวรวม

213

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


213

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


3
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 ก.ย. 64 / 01:54 น.


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เรื่องนี้ยังทำไม่เสร็จนะสามารถติชมได้ตามสบาย อีกอย่างบางข้อมูลอาจจะผิดพลาดเนื่องจากเป็นกสรด้นสดร่วมกับข้อมูลที่มโนไปส่วนหนึ่งและจริงส่วนหนึ่ง ขอโทษด้วยนะครับ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 ก.ย. 64 / 01:54


ตอนที่ 0 กินข้าว

โลกอันกว้างใหญ่แห่งนี้มีสิ่งที่หน้าค้นหาและชวนให้ตะลึงกับความอลังการด้านเทคโนโลยีผสานกับความแฟนตาซีมันแสดงให้ถึงความก้าวหน้าทางสังคมเป็นอย่างมากแต่ว่ามันก็แค่เปลือกนอกก็เท่านั้น… 

นั้นคือบันทึกของบลูที่ได้จดเอาเมื่อตั้งแต่สมัยที่เขาพึ่งมายังโลก Terra ตั้งแต่สมัยที่มาใหม่ๆ ณ ปัจจุบันเขาไปไหนนะหรอก็ยังคงวนเวียนในนครหลงเหมิ่นแห่งนี้ไงละ เขากำลังตระเวนหาของกินในยามเช้าและมักจะออกจากเมืองในช่วงเย็นซึ่งดูเหมือนว่าเขากำลังหาร้านที่ถูกปากเขาแต่หลังจากการเดินมาตั้งแต่ 8 โมงเช้า ผ่านมา 2 ชั่วโมงก็ยังไม่พบที่ถูกใจเป็นช่วงเวลาหาร้านที่ว่างเปล่าซะจริง

ร้านแถวนี้ไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจมีแต่แบบเดิมๆ รสชาติเดิมนี้เราก็กินแบบเดิมมาตั้งหลายครั้งจนประสาทการรับรสจะเริ่มเพียนแล้ว

เขารู้สึกหิวอย่างมากจนท้องร้อง ไม่ไหวแล้ว ความคิดแรกได้โพล่เข้ามาในหัวของเขาและได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นเพื่อติดต่อกับเพื่อนของเขา

“ ฮัลโล นี้ช่วยทำอาหารให้หน่อยได้ไหมที่นี้ไม่ค่อยมีอะไรน่ากินเลย….เออๆ เดียวซื้อมาให้ ” ตัดสายและเก็บโทรศัพท์

เขาเดินไปที่ร้านขายลูกชินที่ไม่ห่างมากและสั่งซื้อ ลูกชิน 4 ไม้ ก่อนจะเดินออกมาจากร้านไปที่รถของเขาอยู่ห่างไปหลายเมตร รถสีดำที่มีรูปร่างทรงดูแปลกตาสำหรับคนบนโลกนี้เขาหยิบกุญแจปลดล็อคเข้าไปและทำการสตารท์เครื่องออกจากเมือง ตามถนนข้างทางมีผู้คนหลากหลายเผ่าพันเดินป่นเปียนกันไปบางก็มีเขาบางก็ห้างหรือบางก็มีหางแต่พวกนั้นจะมีลักษณะคล้ายมนุษย์แต่ก็มีอีกจำพวกที่ ไม่มีเขาโครงความเป็นมนุษย์ ขณะที่กำลังขับจู่ๆก็มีหญิงนิรนามโพล่จากไหนก็ไม่ทราบมาตัดหน้า บลู จนต้องเบรกอย่างฉับพลันแต่รถดูเหมือนว่าโชคจะไม่ค่อยเข้าข้างคุณเธอเท่าไรรถเข้ากระแทกเข้าอย่างจังแต่ไม่ได้สาหัสอะไร

อะไรว่ะ นั้นคือสิ่งที่อุทานก่อนจะลงออกจากรถไปดูอาการหญิงนิรนามอย่างใกล้อาการไม่ได้รายแรงอะไรมาก จะทิ้งไว้หรือช่วยเธอดีละแต่ว่า…ตัวเธอติดเชื้อ

โรค Oripathy เป็นโรคอันตรายที่ไม่สามารถรักษาได้ การแพทย์สมัยใหม่ก็ทำได้แค่ระงับการติดเชื้อชั่วคลาว คนใดที่เป็นโรคนี้จะถูกเกลียดชั่งจากเพื่อนมนุษย์ด้วยกันเองและถูกกระทำอย่างโหดร้าย

คิดอยู่นานก็แบกร่างของเธอไว้หลังรถและทำการรักษาเบื่องต้น แถวนี้มีโรงพยาบาลอยู่ซึ่งมันจะดีมากถ้าพาเธอส่งไปแต่ปัญหาคือเป็นโรค Oripathy อีกอย่างเเพลฏ้แค่ถลอกเล็กน้อย ทันทีที่ออกจากตัวเมืองในหัวก็โล่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนนึกว่าจะโดนคนอืนจับได้เสียแลเวก่อนจะมุ้งไปที่บ้านของเขาระหว่างการทางกลับ หญิงสาวเริ่มกลับมาได้สติซึ่งบลูนั้นก็ค่อยเฟ้าสังเกตุอาการ หูกระต่ายของเธอได้กระดิกแสดงว่าอาการเริ่มทรงตัว น่ารักจุง ดูผ่านกระจกที่ส่องไปด้านหลัง

“ อืมมมมม ” เสียงครางป่นเจ็บของหญิงสาว

อีกเดียวก็ไกล้ถึงแล้ว ถ้าเจ้านั้นรู้เขาว่าฉันพาคนแปลกหน้าแถมยังเป็นผู้หญิงอีกคงได้มีเรื่องให้แปลกใจแน่แต่เดียวนะทำไหมแสงมันสะท้อนเข้าตาหว่าทั้งทร่ไม่ไรสะท้อน…เย้ยย

มีดเล่มสั้นเท่ากับมีดทำครัวได้จ่อที่กระเดือกคอบลูก่อนจะเหรี่นวมองไปที่กระจกมองหลัง หญิงสาวหูกระต่ายได้ตื่นขึ้นและดูเหมือนกำลังจะจ่อมีดอยู่ใบหน้าอันเย็นชาที่มองบลูนั้นทำเอาขนลุกไปแวบหนึ่ง

“ ด..เดียวของสิคุณเธอจะทำอะไรครับเนีย ”

“ หยุด ”

บลูไม่มีทางเลือกเยอะมากจึงตัดสินใจจอดให้เธอลงข้างทางแม้สภาพของเธอจะดูแย่ไม่ใช้เพราะรถชนนะ แต่เธอเหมือนจะโดนอะไรมาก่อนหน้านั้น เขาขับออกไปปล่อยให้แม่สาวหูกระต่ายอยู่เพียงลำพังขณะที่เขาขับก็ดันคิดเรื่องเธออย่างไม่หยุดในหัวตอนนี้มีแต่ความกังวลว่าจะเป็นอะไรต่อจากนี้เขาอดคิดไม่ได้แล้วในที่สุดก็ติดสินใจหักเลี้ยวกับไปหาเธออีกครั้งแต่เมื่อไปจุดเดิมก็ไม่มีใคร

ไม่ชอบเลยกับการทิ้งผู้หญิงคนสวยไปอย่างนั้นเลย รู้สึกแย่จริงๆโว้ย 

ทันทีที่เขากำลังจะกลับรถ ความหนาวเหน็บอันเยือกเย็นได้ปกคลุมบนรถของเขา ร่างหญิงสาวหูกระต่ายโพล่จากด้านหลังของรถก่อนตะเปิดเข้าไปนั่งข้างใน

“ พาฉันไปที่พักของนาย ”

“ ด…ได้ ”

และในที่สุดก็ได้เจอเธอแต่ไอ้ความเยือกเย็นนี้มันอะไรทั้งสวยและสัมพัสได้ถึงความน่าเกรงขามแต่กับมีบางอย่างที่เศร้าปกปิดเอาไว้แต่ช่างมันเถอะ คงคิดมากไปเองมั้งนะ

ท้ายที่สุดรถก็ได้ออกเครื่องอีกครั้งในเวลาไม่นานนักก็มาถึงที่พักของบลูแม้สภาพภายนอกเหมือนจะเป็นอู่ซ้อมรถธรรมดาทั่วไป

บลูเปิดประตูไปก็พบกับ เอเจ ที่ทักทานกำลังทำอาหารสุดโปรดให้ของเขา

“ อ่าวกลับมาแล้วหรอ แล้วเธอคนนั้นใครนะ? ” เขาหันไปมองสาวกระต่าย

“ อ่าเรื่องมันยาวนะ ” 

แม้ เอเจ จะสงสัยแต่ก็ไม่ได้อะไรมากพร้อมกับทำข้าวให้เธออีกต่างหาก ตอนเทียงเป็นช่วงที่ถึงเวลาที่บลูรอค่อยอาหารโปรดด เขากินและกินอย่่างมีความสุขแม้แต่หญิงสาวที่เยือกเย็นยังต้องมองไปที่บลู

“ ฮาๆ กินจุจริงๆ ว่าแต่คุณผู้หญิงครับไม่ทราบว่าชื่ออะไรหรอ ” เพื่อนของบลูถามพรางกินข้าว

การแต่งตัวของเธอนั้นจากคนปกติและเขาประเมินว่าน่าจะไม่ใช้บุคคลธรรมดาเลยถามอย่างสุภาพและระมัดระวังการพูด

“ ฉันชื่อ Frostnova  ” 

ชื่อนี้ต้องทำเขาต้องเอะใจแต่ก็ไม่ได้อะไรก่อนจะแนะนำตัวทั้งสอง

“ ผมชื่อ เอเจ ส่วนนั้น บลูเพื่อนของผมว่าแต่คุณไปเจอเขาได้ไงครับ ” 

“ เขาชนฉันนะ แต่ว่าก็ไม่ได้อะไรมากหรอก ”

ไอ้คำว่าไม่อะไรมากนี้คือยังไงครับแม่คุณ แล้วไอ้เจ้าบลูมันไปชนเธอหรออออ 

“ ไม่ต้องขอโทษหรอกบางทีฉันต้องขอบคุณมากกว่า ”

ขณะที่เธอกำลังพูดอยู่นั้นตาของเอเจไปเห็นกับพลึกสีดำที่ติดอยู่ที่แขนแต่เขาก็ไม่มีอาการกลัวเลยแม้แต่นิด ส่วน บลูก๋ล่อไปจานที่สองแล้วจะไหวไปไหน

“ ว่าแต่ Frostnova ไม่กินหรอเดียวกับข้าวที่ เอเจ ทำไว้จะเย็นเอานะ ”

“ เรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอกแค่นี้นะ.. ”เสียงท้องร้องดั่งราวกับสิงโต" บางทีกินหน่อยไม่ก็เลว "

ทั้งสองต่างกินอย่างอร่อยมีแต่ Frostnova ที่นังคงลังเลในอาหารของ เอเจ แต่ก็ได้บลูช่วยขายตรง

“ นี้อาหารที่ทำวันนี้เป็นแบบพิเศษนะถ้าเธอไม่กินละก็ตะไม่ได้กินไปอีกหลายวันนะ ถ้าเธอไม่เอาละก็ฉันขอ… ” 

ขณะที่กำลังจะเอื่อมไปหยิบจานของเธอก็โดนมีดปักขู่ไปหนึ่งที่โชคดีที่แค่ปักใกล้ๆมือพร้อมกับส่งนัยตาที่หึ่งห่วงแม้นี้จะเป็นแค่การหยอกของเขาให้อีกฝ่ายยอมกินแต่ก็เอาหัวใจเกือบวาย

ริมรสแรกที่ได้กินเข้าไปก็ราวกับเธอได้ขึ้นสวรรณ์อาหารของเอเจนั้นอร่อยจนทำให้อรกฝ่ายเพลอยิ้มออกมาอย่างไม่ตั้งใจก่อนที่เธอจะเก็บทรงความเหยือกเย็นเอาไว้

ไอ้ปฎิกิริยาเมื่อกี้คืออะไรฟะเนีย น่ารักเกินไป เอเจนี้อาหารของนายสามารถทำได้ถึงจั้นนี้แล้วหรอเนีย 

บรรยากาศรอบๆ เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความสุขอย่างที่เธอนั้นไม่เคนสัมพัสมานานมากแล้ว  ถึงจะเป็นช่วงเวลาสั้นแต่เธอก็จะจดจำมันไว้ร่วมถึงสองคนนี้แต่ว่าเธอก็ยังสงสัยว่าพวกเขาไม่กลัวผู้ติดเชื้อเลยได้ถามกับ เอเจ แต่คำตอบนั้นช่วนให้เธอต้องตะลึ่ง

“ โรคนั้นนะทำอะไรไม่ได้หรอก ”

แม้เธอจะอยู่ใกล้ชิดทั้งสองมาเป็นเวลานานแต่ก็ไม่แสดงอาการใดๆให้เห็นซึ่งพอได้ยินจากปากก็ต้องอึ้ง 

“ ถ้าคนอื่นรู้เข้าคงไม่ใช้เรื่องดีแน่ ” FrostNova กล่าว

“ ก็ใช้นะสิ ”

ขณะที่ทั้งสามกำลังคุยอยู่นั้นก็มีเสียงทุบประตูดั่งขึ้น

 

ตึกๆ

 

พวกเขาสองคนไม่รู้แต่เธอรู้ดีว่าใคร ก่อนเธอจะลุกและเปิดประตูออกไปซึ่งคนที่ปรากฎอนู่ตรงหน้ามีลักษณะการแต่งกานชุดผ้าข่าวใส่เกราะและหน้ากากสีดำ ไม่ได้มาแค่คนเดียวแต่มีถึง 10 

“ เธอคือพวกรีนูเนียนสินะ ” เดเจเอ่ย

“ ใช้แล้วละ ” เธอกล่าวพร้อมกับโยนบางสิ่งให้กับเขา

นั้นคือบัตรเชิญของกลุ่ม รียูเนียน เธอต้องการตัวทั้งเนื่องจากพวกเขาไม่มีความเกลีนดชั่งของผู้เคราะร้ายเลยแม้แต่นิด

“ ขอบคุณ อยากให้ทำอะไรก็ว่ามายกเว้นฆ่าคน ”

เขารู้จุดประสงค์ของเธอดีว่าต้องการตัวทั้งสองถึงจะปฎิเสธไปก็ไม่ว่าแค่ทำไงได้ละช่วงนี้เงินก็ไกล้จะหมดอีกอย่างคนที่เชื้อเชิญดันเป็นผู้หญิงคนสวยอีก

“ มารายงานตัวที่ฐานก่อน พวกเราถึงจะยอมให้นายเข้าเป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการ ”

 

END

อยากให้มีเรื่องนี้หรึือเปล่าถ้าอยากเม้นมาได้เบ่ยย อยากอ่านคอมเม้นของแตาละคนมากๆ ผมไม่ค่อยรู้เรื่องราวของ Arknights มากนักบางส่วนอาจจะอ้างอิงตามเกมหรือเนื้อเรื่องที่เจาสรุปให้แต่บางทีอาจจะไม่เพียงพอวสมารถให้ข้อมูลได้นะครับ ยังมือใหม่และติชมกันได้

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น

×