เพียงหนึ่งรักมั่นนิรันดร์กาล ( ชื่อเดิม เส้นทางชีวิตของอี้เหวินเหอ 一文河的生活之路)

ตอนที่ 43 : สิบเก้า สารภาพรัก (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,934
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 287 ครั้ง
    18 ก.ค. 63

สิบเก้า

สารภาพรัก

 

อี้เหวินเหอนิ่งอยู่เป็นนาน หลังได้ยินประโยคซ้ำสองจากคุณชายเยี่ย ม่านตาของนางค่อนๆเบิกกว้างขึ้นทีละน้อยจนกลมดิกในที่สุด จ้องเขม้นคนเอ่ยประโยคชวนให้หนีตามกันไปอย่างตื่นตะลึง ต้องเสเพลเพียงใดถึงกล่าวคำนี้ออกมาได้กัน “ท่านว่าอะไรนะหนีไปหรือ!”

 

บัดนี้อี้เหวินเหอตกตะลึงพรึงเพริดยิ่งนัก จึงถามออกไปด้วยเสียงที่ไม่เบาเลย

 

หน้าจูเก่อเยี่ยพยักขึ้นลง แล้วหันไปสั่งให้เสี่ยวชุนเก็บของ “ใช่นะสิหนีไปกัน เสี่ยวชุนเจ้ามั่วอืดอาดยืดยาดด้วยเหตุอันใดกัน รีบไปเก็บของเร็ว ประเดี๋ยวก็ไม่ทันการหรอก หากพ่อบ้านหยวนรู้เข้า เจ้าคงคาดเดาได้ ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น”

 

ชื่อของพ่อบ้านหยวนมีอำนาจในการทะลุทะลวงยิ่งนัก เสี่ยวชุนเงอะงะงุ่มง่ามอยู่ชั่วอึดใจก็ลุกขึ้นแล้ววิ่งไปจัดการ ด้วยของแต่เดิมก็มีไม่มาก เพียงชั่วระยะครึ่งเค่อก็กลับมาพร้อมย่ามคู่ใจ “เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

 

ด้านอี้เหวินเหอยังงุนงงไปหาย จะหันไปทักท้วงเสี่ยวชุนว่าสรุปแล้วใครเป็นนายของหญิงผู้นี้กันแน่ ข้อมือก็ถูกแรงขุมหนึ่งฉุดเอาไว้ ชั่วประหนึ่งฟ้าแลบนางก็โดนคุณชายเยี่ยอุ้มเข้าสู่อ้อมแขน และพาออกไปจากบานหน้าต่างที่เปิดอ้า! “อะ...อะ...เฮ้อ”

 

แม้แต่อุทานอี้เหวินเหอยังได้อุทานไม่ครบคำดี เผลอประเดี๋ยวเดียว อี้เหวินเหอก็ถูกพาวิ่งมาถึงรถม้า ที่เฉาข่งเฮ่อประจำที่พร้อมออกตัวอยู่ทุกเมื่อแล้ว และหลังจากเสี่ยวชุนที่วิ่งตามมาติดๆขึ้นรถม้ามา เฉาข่งเฮ่อก็กระตุกบังเหียนทีหนึ่ง ห้อตะบึงม้าออกไปท่ามกลางความมืด

 

ทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วนัก จนอี้เหวินเหอพูดไม่ออกได้แต่นั่งซุกตัวอยู่มุมหนึ่งอย่างคนบื้อใบ้ แล้วขึงตามองจูเก่อเยี่ยไปเพียงเท่านั้น “คุณชายเยี่ยนะคุณชายเยี่ยท่านเป็นเด็กหรืออย่างไรกัน เอะอะก็หนีออกมาเช่นนี้” อย่างเมื่อช่วงก่อนก็ทีหนึ่งแล้ว ที่ชวนนางหนีไปเที่ยวเล่น ครั้งนี้ยังจะทำอีก ไม่รู้จักเข็ดหลาบเสียบ้างเลย

 

จูเก่อเยี่ยไม่ได้ตอบทันทีทันควัน เขาแสร้งพลิกเปิดตำราอยู่พักหนึ่งแล้วจึงตอบกลับไปว่า “หรือแม่นางเหอ จะอยู่ให้พ่อบ้านหยวนพร่ำสอน”

 

“...” พูดมาถึงจุดนี้อี้เหวินเหอก็พูดไม่ออก นางเองก็ไม่ค่อยจะชื่นชอบเสียงพร่ำรำพึงรำพันของพ่อบ้านหยวนนัก ฟังทีไรแล้วไม่ต่างจากเสียงมารทะลุสมอง แต่การหนีไปเช่นนี้ก็ใช่ว่าจะรอดพ้น “หนีไปครั้งนี้ใช่ว่าท่านจะรอด”

 

ตำราในมือจูเก่อเยี่ยถูกพับลงตามด้วยการดึงพัดคู่ใจมาคลี่ออกดังพึ่บ “อย่างน้อยก็ดีกว่าโดนบ่นช่วงนี้”

 

อี้เหวินเหอรู้สึกจนใจขึ้นมาโดยฉับพลัน เอามือหนุนแก้มแล้วไม่พูดอะไรอีก ครั้นนึกได้ว่านางยังไม่รู้ที่หมายปลายทางจึงถามขึ้นมา “แล้วนี่ท่านกำลังจะไปที่ใดหรือคุณชายเยี่ย”

 

จูเก่อเยี่ยยิ้มสวย ไม่บอกโดยตรงแต่ทิ้งปริศนาให้ผู้คนงุนงงแทน “ถึงแล้วประเดี๋ยวเจ้าก็รู้ แต่บอกได้เลยว่าสถานที่แห่งนี้เจ้าต้องชื่นชอบเป็นแน่”

 

ท่าทีของคุณชายเยี่ยล้วนแฝงเร้นไปด้วยลับลมคมนัย ทว่าครานี้ดวงตาที่มักแอบซ่อนความเศร้าเอาไว้กลับเปล่งประกายจนน่าใจหาย อี้เหวินเหอก็ตามน้ำไปอย่างเช่นเคย “ตามใจท่านแล้วกัน ขอแค่ไปแล้วมิสร้างปัญหาให้ข้าก็เพียงพอแล้ว อ้อ แต่ข้าว่าการกระทำครั้งนี้ของท่านพ่อบ้านหยวนต้องเสียใจมากแน่ๆ”

 

คิดๆถึงการกระทำของคุณชายเยี่ยท่านนี้แล้ว อี้เหวินเหอก็พลันหนาวสั่นไปทั้งตัว คาดว่าเจอกันอีกครั้ง พ่อบ้านหยวนต้องพูดไม่หยุดไปสองชั่วยามแน่!

 

 

รถเทียมม้าพันธุ์ดีวิ่งห้อตะบึงออกนอกเมืองจิ้งโจวเป็นเวลาสามวันสามคืน จูเก่อเยี่ยก็พาอี้เหวินเหอมาถึงที่หมายใหม่ ที่ที่คุณชายเยี่ยพาอี้เหวินเหอมาคือชนเผ่าแห่งหนึ่ง แถวทางเหนือของแคว้นฉี ชื่อว่าเผ่าหม่าน

 

เมื่อมาถึงประตูเผ่า อี้เหวินเหอก็คิดว่าเหตุการณ์ดูคล้ายคลึงกับการไปจวนที่พำนักใจเมืองจิ้งโจวมิมีผิด เนื่องจากผู้มากมากมายมาตั้งแถวต้อนรับโค้งตัวให้คุณชายเยี่ยอย่างนบนอบ 

 

“คารวะคุณชายเยี่ย” ชายแต่งตัวโดดเด่นกว่าผู้อื่นกว่าออกมาทำความเคารพด้วยท่าทางประจำเผ่า ผู้คนที่เหลือก็ยอบตัวลงพร้อมเปล่งเสียงทำความเคารพตาม จากสายตาของอี้เหวินเหอ แม้คนผู้นี้จะไว้เคราแผ่ปกคลุมใบหน้า ทั้งยังสวมหมวกผ้ามิดชิดจนไม่เห็นเค้าโครงหน้าที่ชัดเจน แต่ก็พอคาดประมาณช่วงวัยได้ว่าเขาน่าจะเป็นชายวัยฉกรรจ์อายุอานามน่าจะไม่เกินสี่สิบปี 

 

จูเก่อเยี่ยรีบเข้าไปประคองชายผู้นั้น แล้วเอ่ยให้ทุกคนตามสบาย “ท่านลุงไม่ต้องมากพิธีหรอก แล้วมิต้องนบน้อมต่อข้าถึงเพียงนี้ ท่านลืมไปแล้วหรือว่าข้าเองก็เป็นลูกหลานของท่านนะ”

 

ตัวจูเก่อเยี่ยนับตามสายเลือดแล้ว ถือว่าเป็นหลาน เนื่องจากมารดาของเขาเป็นน้องสาวร่วมบิดามารดากับคนผู้นี้

 

หัวหน้าเผ่าหม่านหรือก็คือหม่านเสวี่ยยืดตัวยืนตรง แต่ทั้งตัวคนก็ยังแฝงไปด้วยความเคารพนบนอบจนผู้คนสังเกตได้ดุจเดิม “เช่นนั้นก็ได้”

 

พูดคุยจนเข้าใจดีแล้ว จูเก่อเยี่ยก็แนะนำอี้เหวินเหอให้ลุงของตนได้รู้จัก “นางชื่อว่าอี้เหวินเหอ”

 

อี้เหวินเหอก้าวเท้าออกมาก่อนยอบตัวทำความเคารพด้วยกิริยาท่าทางงดงามชดช้อยยากหาใดเทียม “คารวะท่านหัวหน้าเผ่า”

 

หม่านเสวี่ยรีบโบกไม้โบกมือ กล่าวอย่างเป็นกันเอง “แม่นางเหอไม่ต้องมากพิธี และคำเรียกหัวหน้าเผ่าก็เป็นทางการไป เรียกข้าว่าท่านลุงเช่นคุณชายเยี่ยก็ได้”

 

จากคำกล่าวนี้ทำให้อี้เหวินเหอทราบได้โดยมิต้องสอบถามผู้ใด ดูเหมือนว่าคนทั้งเผ่าจะรู้จักนางดีอยู่แล้ว แต่การจะให้นางเรียกคน คนนี้ว่าท่านลุงตามคุณชายเยี่ยนับว่าเป็นอะไรที่ออกจะเกินเลยไปอยู่บ้าง จึงกล่าวย่างบัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่น “มิได้เจ้าค่ะ ข้าเป็นคนนอก ใยจะกล้าตีตัวสนิทกับท่านหัวหน้าเผ่าได้”

 

อันที่จริงหม่านเสวี่ย หมายจะคะยั้นคะยออีกสักหน่อย ครั้นพบกับแววตาของจูเก่อเยี่ยก็ผ่อนท่าทีนั้นลงอย่างจำใจเพราะเหตุที่จะเร่งรัดเกินไปไม่ได้ นิ่งอยู่อึดใจหนึ่งหม่านเสวี่ยก็พ่ายมือเชิญทั้งหมด “เอาเถอะ สุดแล้วแต่แม่นางเหอก็แล้วกัน ส่วนตอนนี้อย่างไรก็เข้าที่พำนักก่อนเถิด เดินทางมาไกล คงเหนื่อยล้าไม่น้อย ข้าให้คนเตรียมน้ำ และอาหารให้รอพวกท่านแล้ว”

 

“ขอบคุณท่านมากขอรับท่านลุง” กล่าวขอบคุณประโยคหนึ่งแล้วจูเก่อเยี่ยก็เดินตามหัวหน้าเผ่าซึ่งแปลงถานะเป็นคนนำทางไป อี้เหวินเหอซึ่งเดินตามมาไม่ห่าง รู้สึกเคลือบแคลงใจอย่างยิ่งยวด ทว่าก็เก็บซ่อนเอาไว้ในส่วนลึกไม่ได้ปริปากพูดออกไป

 

เดินตามหัวหน้าเผ่ามาพักใหญ่ ก็มาถึงกระโจมใหญ่โตโอ่อ่าสองหลัง ผู้นำทางควบด้วยตำแหน่งหัวหน้าเผ่ารีบหมุนตัวมาอธิบายด้วยเป็นกันเอง “ทางขวาเป็นที่พักของคุณชายเยี่ย และทางซ้ายเป็นของแม่นางเหอกับสาวใช้เชิญพวกเจ้าเข้าไปพักผ่อนเถอะ เรื่องงานเลี้ยงต้อนรับค่อยว่ากันอีกที”

 

หลังเอ่ยปากอธิบายจบผู้นำทางก็เดินเข้าด้านข้าง ตั้งใจว่าจะรอจนจูเก่อเยี่ยและอี้เหวินเหอเข้าที่พักไปก่อน แล้วจึงเคลื่อนขยับตัวทำเรื่องอื่นใดต่อไป ด้วยเหตุนี้จูเก่อเยี่ยจึงถือโอกาสสนทนากับอี้เหวินเหอ “ข้ารู้ว่าเจ้าระแวง แต่สามารถไปพักได้ รับรองว่าปลอดภัย แต่หากนางเหอไม่วางใจ จะร่วมกระโจมเดียวกับข้าก็ได้”

 

ได้ยลท่าทีเจ้าชู้กับนัยน์ตาระยิบระยับ อี้เหวินเหอก็เหลือกตามองฟ้า นางนิ่วหน้าย่นจมูก แล้วเร่งสับเท้าเดินเข้ากระโจมทางด้านซ้ายไปโดยเร็ว “ฝันไปเถอะ ใครจะไปร่วมกระโจมกับท่านกัน”

 

จูเก่อเยี่ยหัวเราะด้วยสีหน้าอ่อนยิ่ง โบกพัดพลางกล่าวเย้าแหย่ตามหลังอี้เหวินเหอไปเบาๆ “เปลี่ยนใจเมื่อใดก็บอกข้าได้นะแม่นางเหอ คุณชายเยี่ยผู้นี้รอเจ้าอยู่เสมอ”

 

สองข้างแก้มของอี้เหวินเหอบัดนี้แดงก่ำไปหมดแล้ว เสียงกระซิบกระซาบนั้นฟังกี่ทีก็ยั่วเย้าให้คนโมโหตายชัดๆ ทั้งยังส่อประเด็นให้ผู้คนเข้าใจผิดไปเสียอีก ไม่รู้ว่าชายผู้นี้เหตุใดถึงได้ประสาทกลับ แสดงท่าทีเจ้าชู้ชวนให้ขนลุกขนพองขึ้นมาอีก จึงตะโกนกลับมาโดยไม่เหลียวหลังเช่นกัน “ฝันไปเถอะ ผู้ชายเสเพล!”

 

อากัปกิริยาของคนทั้งสองทำให้ผู้คนโดยรอบตะลึงงันราวเห็นภูตผี จึงมองจูเก่อเยี่ยด้วยแววตาแทบถลนล้นทะลัก และต่างคิดไปในทิศทางเดียวกันโดยมิได้นัดหมาย นะ...นี่ใช่คุณชายเยี่ยผู้นั้นจริงหรือ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 287 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

545 ความคิดเห็น

  1. #533 โสรญา44444 (@zoozoo) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 8 กันยายน 2563 / 08:14
    โอ้ยลืมต้องกลับไปทวนใหม่
    #533
    0
  2. #528 janipa (@janipa) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 23:58

    ไรท์จ๋าหายไปไหน ได้โปรดกลับมาไวไวนะคะ

    #528
    0
  3. #526 นักอ่านตัวร้าย (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 22:00

    โดนดองใช่หรือไม่

    #526
    0
  4. #523 amyra18 (@amyra18) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 00:51
    ไม่ได้เข้ามานาน ขอเสียมารยาทถามหน่อยค่ะ เรื่อง วายุหวน

    ใช่ของไรต์ไหมคะ เห็นเรื่องนี้หายไป เสียใจ อุตสาห์ดองไว้ตั้งหลายตอนนน
    #523
    1
  5. #522 sungkyunglee (@sungkyunglee) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 15:20
    ทำไมรู้สึกเหมือนช่วงหลังๆนี่เรื่องไม่ค่อยเดินไปกรือเราใจร้อนไปเอง
    #522
    0
  6. #519 Numtanthitiya (@Numtanthitiya) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 11:20
    นางคือใครนร้าาคุนชายเยี่ย
    #519
    0
  7. #518 and4 (@and4) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 18:03
    คุณชายเยี่ยรุกแรงขนาดขนาดนี้อาเหอรีบใจอ่อนไวๆได้แล้ว คนอ่านเขินแทนไปหมดแล้วเนี้ย
    #518
    0
  8. #515 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 11:14

    พี่เยี่ยพาน้องกลับไปหาท่านลุง สงสัยพาไปอวดโฉมว่าท่ีหลานสะใภ้ ตอนแรกพี่คิดว่าหนีออกมาไร้คนติดตามแล้วไม่ได้ขนเงินทองออกมาจะอยู่กินอย่างไร ท่ีแทัคุณชายก็วางแผนไว้หมดแล้ว มีหวังว่าพี่เยี่ยจะสารภาพรักและขอแต่งงานท่ีนี่แน่เลย ขอบคุณค่ะ

    #515
    0
  9. #506 NooSomYupaporn (@NooSomYupaporn) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 10:45

    รอเขาร่วมกระโจมกันไม่ไหวแล้วววว
    #506
    0
  10. #505 metung18 (@metung18) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 09:54
    ท่านทั้งสองเมื่อไหร่จัครองรักกันสักที ข้านี้ลุ้นยิ่งกว่าหวยออกแล้ว
    #505
    0
  11. #504 jajahaircut (@jajahaircut) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 08:40

    ไรท์แต่งพี่เยี่ยซะรั้ดงี้ลืมหลัวเก่าไปเลย....ลืมแบบจำหน้าไม่ได้อ่ะ.....
    #504
    0
  12. #503 Kungui (@Kungui) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 08:11
    ฟินนนน
    #503
    0
  13. #501 zombar (@zombar) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 07:20
    อ่านทีไร อยากมอบตำแหน่ง หลัวแห่งชาติ ให้ทุกที ขอบคุณคับไรท์
    #501
    0