เพียงหนึ่งรักมั่นนิรันดร์กาล ( ชื่อเดิม เส้นทางชีวิตของอี้เหวินเหอ 一文河的生活之路)

ตอนที่ 42 : สิบแปด เราหนีไปกันเถอะ (ปลาย) 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,823
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 204 ครั้ง
    16 ก.ค. 63

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวช่วงค่ำก็มาเยือน หลังจากกลับมาจากการร่วมมื้ออาหารกับคุณชายเยี่ย อี้เหวินเหอก็อาบน้ำ หมายเข้านอนแต่หัวค่ำ ทว่าบางสิ่งก็ค้างคาอยู่จนทำให้จิตใจไม่สงบ จนมิอาจข่มตาหลับได้เฉกเช่นค่ำคืนที่ผ่านมา 

 

ดังนี้อี้เหวินเหอและเสี่ยงชุนก็ตามตะเกียงและนั่งจิบชาข้างกัน

 

จิบชาผ่านไประยะหนึ่งแล้ว ก็ยังมิมีผู้ใดเอ่ยปาก บรรยากาศจึงดูอึมทึมพิกล เสี่ยวชุนซึ่งคอยสังเกตอากัปกิริยาของอี้เหวินเหอมาโดยตลอดจึงกล่าวขึ้น “คุณหนูสงสัยเคลือบแคลงในตัวคุณชายเยี่ยใช่หรือไม่เจ้าคะ”

 

ดวงหน้าอี้เหวินเหอเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนผงกศีรษะนิดๆอย่างจำนน แล้วเอ่ยออกมาอย่างไม่ซ่อนเร้นปิดบังอีก เพราะเสี่ยวชุนกล่าวได้ตรงประเด็นยิ่ง ตอนนี้นางกำลังระแวงแคลงใจในตัวของคุณชายเยี่ย “ใช่ เขาแปลกเกินไป”

 

ตั้งแต่แรกพบ จนกระทั่งมาถึงวันนี้ รวมกันก็นับว่าเป็นระยะเวลาหนึ่งปีพอดีแล้ว ทั้งๆที่สนิทกันเพียงนั้น แต่ชื่อแซ่อันแท้จริง อี้เหวินเหอยังไม่ทราบเลย ทราบเพียงว่าเขาคือคุณชายเยี่ยเท่านั้น

 

ด้านเสี่ยวชุนเองกับรู้ถึงความไม่ชอบมาพากลนั้นเช่นกัน แต่ทว่าในความผิดแผกจากธรรมดานั้น นางก็สัมผัสได้ว่าเขามีความจริงใจอย่างยิ่ง “ถึงคุณชายเยี่ยจะไม่ชอบมาพากลก็ตาม แต่เสี่ยวชุนคิดว่าเขามีน้ำใสใจจริงนะเจ้าคะ”

 

ฟังเสี่ยวชุนพูดแล้ว อี้เหวินเหอก็อดเลิกคิ้วด้วยความฉงใจเสียมิได้ รีบวางจอกชาแล้วเอ่ยว่า “เสี่ยวชุน ทีแรกเจ้ามิใช่ไม่ไว้วางใจเขาหรอกหรือ เหตุใดเพลานี้ถึงดูเชื่อมั่นจนสนิทใจเล่า”

 

เสี่ยวชุนคล้ายน้ำท่วมปาก พูดอะไรไม่ออกได้แต่กระอึกกระอักอ้ำอึ้ง จะให้นางพูดออกไปได้อย่างไรเล่า ว่าคนนอกเช่นนางนั้น มองเห็นการกระทำของคุณชายเยี่ยที่มีต่อคุณหนูของตนออกอย่างชัดเจน คุณชายเยี่ยทำเพื่อคุณหนู และเห็นทีว่าคุณชายเยี่ยท่านนั้นจะมีใจให้คุณหนูของนางไปเสียแล้ว ทั้งยังเป็นการรักเสียหมดหัวใจอีกด้วย เพราะแววตายามที่คุณชายเยี่ยเพ่งพิศคุณหนูนั้น ลึกซึ้งเหลือบรรยายได้ “เอ่อ...เสี่ยวชุน เสี่ยวชุน”

 

พิศดูท่าทีติด ๆ ขัด ๆ ของเสี่ยวชุนอยู่ชั่วระหนึ่ง อี้เหวินเหอก็โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ในเมื่อพูดไม่ออกก็ไม่จำเป็นต้องดึงดันดื้อรั้นฝืนพูด นางเองก็ใช่ว่าจะรีบร้อนอยากรู้อะไร แต่ถึงเสี่ยวชุนไม่บอก คนเราถูกทำดีด้วยเช่นนี้ ใครบ้างที่ไม่ไขว้เขว “ช่างเถอะ พูดไม่ออกก็ไม่ต้องพูดแล้ว พวกเราไปนอนกันเถอะ”

 

อี้เหวินเหอเอ่ยรวบรัดตัดใจความแล้วลุกขึ้นเดินไปปีนขึ้นเตียงอย่างรวดเร็ว ขณะอยู่ในท่วงท่ากึ่งนั่งกึ่งล้มตัวนอน ทางบานหน้าต่างซึ่งเชื่อมติดกับสวนก็พลันมีเสียงกึกกักดังขึ้น

 

แกร๊ง!

 

เสียงนี้เป็นเสียงเหยียบกิ่งไม้มิผิดโดยแน่ อี้เหวินเหอและเสี่ยวชุนประสบเหตุการณ์ร้ายมาก่อนจึงตื่นตัวยิ่ง รีบผุดลุกขึ้นนั่งด้วยดวงหน้าแตกตื่นทว่าไม่ลนลาน

 

“เสี่ยวชุน” อี้เหวินเหอทางหนึ่งกระซิบเรียกเสี่ยวชุน อีกทางก็รีบก้าวลงจากเตียงด้วยความแผ่วเบา แล้วเร่งคว้าเสื้อคลุมตัวหน้าที่พาดอยู่บริเวณราวด้านข้างขึ้นมาสวม ทบสาบเสื้อเข้าหากันผูกลวกๆ ส่วดวงตาก็กวาดมองโดยรอบ

 

ถูกเรียกเสี่ยวชุนก็ข่มความตระหนกตกใจแล้ว รีบเดินเข้าใกล้อี้เหวินเหอ “เจ้าคะคุณหนู”

 

อี้เหวินเหอลดเสียงให้เบาลงกว่าเดิม “ไปเอาไม้มา”

 

เสี่ยวชุนพยักหน้าแล้วรีบไปหยิบไม้ที่เตรียมเอาไว้ ตามสัญญาณของคนเคยถูกลอบทำร้ายมาส่งให้คุณหนูอันหนึ่งแล้วถือเอาไว้อันหนึ่ง

 

ได้ไม้ขนาดเหมาะมือมาแล้ว อี้เหวินเหอก็แสดงสีหน้าท่าทางเป็นสัญญาณให้เสี่ยวชุน แล้วย่างเท้าเข้าใกล้หน้าต่างอย่างเชื่องช้าแผ่วเบา

 

พลันหน้าต่างก็มีเสียงกึกกักดังขึ้น ยิ่งกว่าครั้งก่อน ฝีเท้าของคนผู้นั้นเร็วขึ้นเป็นเท่าตัว ชั่วประเดี๋ยวถัดมาฝีเท้าก็หยุดอยู่บริเวณนอกหน้าต่าง คล้อยจากนั้นเพียงหนึ่งอึดใจบานหน้าต่างก็ถูกเคาะเบาๆ ตามมาด้วยเสียงเรียกที่เบายิ่งกว่าเสียงแมลงกระพือปีก “แม่นางเหอ...แม่นางเหอ”

 

สุ้มเสียงนี้ถึงจะถูกกดให้เบา แต่อี้เหวินเหอไม่มีทางจับผิดแน่ คนที่ย่างเท้าเบาราววิฬาร์ จนทำให้นางสะท้านสะเทือนไปทั้งร่างกายและจิตใจคือคุณชายเยี่ย “คุณชายเยี่ย!” 

 

จูเก่อเยี่ยได้ยินเสียงอุทานของสองนายบ่าว ก็เข้าใจว่าทั้งสองรับรู้แล้วว่าเป็นตน จึงเคาะบานหน้าต่างเรียกอีกครั้ง “แม่นางเหอ เปิดบานหน้าต่างให้ข้าที”

 

ใช้เวลาปรับอารมณ์อยู่พักหนึ่ง อี้เหวินหอจึงเปิดหน้าต่างออกไป เพียงบานหน้าต่างแย้มเปิด ดวงหน้าเจือยิ้มดุจดังดวงตะวันเฉิดฉายของคุณชายเยี่ยก็ปรากฏชัด เขาส่งยิ้มพลางโบกมือให้นางด้วยกิริยาท่าทางอันเป็นลักษณะเฉพาะ “ไง แม่นางเหอ”

 

อี้เหวินที่ใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม เหงื่อเย็นชนิดหนึ่งตกพลั่กจนโซมเนื้อตัวถลึงตาใส่ แว่วว่าจะเอาฟาดเข้าให้เสียให้รู้แล้วรู้รอด “ท่านยังมีหน้ามาทักทายข้าด้วยรอยยิ้มอีก ประเดี๋ยวเถิด!”

 

จูเก่อเยี่ยเบี่ยงตัวหลบไม้หนาประมาณหนึ่งฝ่ามืออย่างคล่องแคล้ว แล้วกระโดดขึ้นนั่งที่วงกบหน้าต่าง “แม่นางเหอโปรดใจเย็นเอาไว้สักนิดเถิด ข้ามาดี”

 

“ลองมาร้ายสิ อี้เหวินเหอผู้นี้จะตีให้แหลกเชียว!” อี้เหวินเหอยังคงแยกเขี้ยวยิงฟัน พร้อมโบกไม้ในมือเขย่าขวัญคน ผ่านไปครู่หนึ่งหลังจากจัดอารมณ์จนเข้าที่แล้วก็ทรุดตัวลงนั่งกอดอาวุธไม้ใกล้กับบานหน้าต่างนั้นเสียเลย

 

ด้านจูเก่อเยี่ยก็คลายยิ้มแห้งๆ แปรเป็นยิ้มใสซื่อหมดจด แล้วเอ่ยสัพยอกไปหนึ่งประโยค “นี่แม่นางเหอ หวาดกลัวถึงเพียงนี้เชียว”

 

เพียงจูเก่อเยี่ยพูดออกมา อี้เหวินเหอก็เงื้อไม้จะตีอีก “ขืนพูดอีกสิ ข้าจะตีท่านแน่”

 

ถูกข่มขู่ดังนั้น จูเก่อเยี่ยจึงยกมือกอบกุมปิดริมฝีปากด้วยจริตของอิสตรี “อะ..ไม่พูดแล้ว ไม่พูด” 

 

อากัปกิริยานี้ทำเอาหัวคิ้วของอี้เหวินเหอกระตุกพึ่บๆ อยากจะเอไม้ฟาดไปจริงๆเสียหนึ่งที ชายผู้นี้...กวนประสาทเก่งกาจเสียจริง

 

เผชิญกับท่าทีชวนให้คนโมโหตายนี้แล้ว อี้เหวินเหอก็ต้องจัดอารมณ์ครั้งใหม่แล้วซักถามสาเหตุการมาของคนผู้นี้ “มิทราบว่าดึกดื่นป่านนี้คุณชายเยี่ยมาหาข้าด้วยเหตุอันใด”

 

“...” จูเก่อเยี่ยยังไม่ตอบ

 

ครั้นไร้เสียงโต้ตอบอี้เหวินเหอจึงเงยหน้ามอง เห็นว่าเขาทำท่ากระอึกกระอักพูดไม่ได้เพราะมีมือปิดปาก หว่างคิ้วก็ขมวดมุ่นเข้าหากันจนหน้าผากยับย่น ครั้นนึกขึ้นได้ว่าที่เขาไม่ยอมพูดเพราะเมื่อครู่ตนบอกว่าไม่ให้พูด ก็หมายจะยกไม้ตีเข้าเสียจริงๆแล้ว “คุณชายเยี่ย ท่านยั่วโทสะข้ารึ!”

 

จูเก่อเยี่ยรีบเบี่ยงตัวหลบ แล้วยุดไม้หนาเอาไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว “ไม่เล่นแล้ว ไม่เล่นแล้ว”

 

ยืนอยู่ใกล้กันถึงเพียงนี้ ทั้งยังฟังคุณชายเยี่ยสนทนาสองสามประโยค หัวตาของอี้เหวินเหอก็กดลึกขึ้น ในใจบังเกิดข้องสงสัยบางประการขึ้นมา เพราะถึงจะไม่มากมายนัก แต่เพลานี้เนื้อตัวคุณชายเยี่ยมีกลิ่นสุราติดอยู่นิดๆ

 

สุรารึ! อี้เหวินเหอกวาดตาสำรวจมองคนผู้นี้อีกเที่ยวหนึ่ง เพราะตั้งแต่รู้จักกันมาจูเก่อเยี่ยมิเคยดื่มสุราให้นางเห็นเลย ไม่สิ เขาห้ามดื่มสุราโดนเด็ดขาด “ท่านแอบดื่มสุรามาหรือ”

 

จูเก่อเยี่ย ผงกศีรษะขานรับเสียงด้วยเสียงแผ่ว “อืม ข้าดื่ม”

 

ใคร่ครวญสภาพโดยรวมแล้ว อี้เหวินเหอถามเพิ่มอีกประโยคน้ำเสียงเริ่มขึงขังขึ้นราวกับมารดากำลังดุบุตรชาย “ท่านเมาหรือไม่”

 

“...” จูเก่อเยี่ยส่ายหน้า “ไม่เมา ดื่มไปแค่หนึ่งกา ไม่สิ หนึ่งจอก พ่อบ้านหยวนก็เข้ามาเจอเสียก่อน เขาพร่ำรำพึง บ่นใส่ข้าอย่างเอะอะอื้ออึง อยู่เกือบค่อนชั่วยามก็จากไปด้วยน้ำตา”

 

อันที่จริงพ่อบ้านหยวนไม่ได้จากไปโดยง่ายถึงเพียงนั้น แต่เป็นจูเก่อเยี่ยให้เฉาข่งเฮ่อสับต้นคอเขาไปทีหนึ่งแล้วพาออกไปด้านนอก เรื่องจึงเงียบมาไม่ถึงหูของอี้เหวินเหอ จนเขาต้องมาบอกเองเช่นนี้

 

จากคำบอกเล่าทำให้อี้เหวินเหอจิตนาการภาพออกโดยไม่ยากนัก ครั้นเห็นภาพพ่อบ้านหยวนลอยมากับสีหน้าของจูเก่อเยี่ยที่คล้ายกับคนหมดอาลัย ก็หลุดขำออกมาอย่างอดไม่ได้ “ฮ่าๆๆ คุณชายเยี่ย ท่านนี่จริงๆเลยเชียว”

 

ด้านจูเก่อเยี่ยใช้นิ้วชี้เขี่ยกกหูนิดๆ แล้วคลี่พัดคู่ใจมาโบกแก้เขิน “แม่นางเหอ โปรดสงวนท่าทีด้วย เป็นสตรี ขบขันบุรุษเยี่ยงนี้ไม่ดีนัก”

 

ใช้เวลาข่มท่าทีอยู่นานอี้เหวินเหอจึงกลับคืนสู่ท่วงท่าปกติได้ นางหย่อนสะโพกลงนั่งที่ตรงข้ามบานหน้าต่างนั้นอีกครั้ง “แล้วอย่างไร ท่านเลยจะมาปรับทุกข์กับข้าหรือ”

 

“ทีแรกก็คิดย่างนั้น” จูเก่อเยี่ยตอบเรียบ ๆ ทีแรกเขาก็คิดว่าจะทำเพียงแค่นั้น แต่กลับนึกได้ว่ามีเรื่องสำคัญยิ่งกว่าจึงเร่งตะบึงบึ่งหน้ามาหา

 

อี้เหวินเหอเอามือเท้าแก้ม รอจูเก่อเยี่ยอธิบายด้วยความใจเย็น “แล้วท่านมาด้วยเหตุอันใด”

 

แสดงท่าทางครุ่นคิดอยู่ชั่วอึดใจ จูเก่อเยี่ยก็พูดโพลงออกมา “แม่นางเหอ เราหนีไปกันเถอะ!”

 

มืออี้เหวินเหอที่เพิ่งจะเอาหนุนคางถึงกับหลุดจากการควบคุม เนื้อตัวอี้เหวินเหอเอียงกระเท่เร่ นี่เกรงว่าหากนางนั่งอยู่บนเก้าอี้ เพลานี้คงพลัดตกไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว อี้เหวินเหอค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองจูเก่อเยี่ยช้า แล้วถามด้วยเสียงไม่มั่นคง “คุณชายเยี่ย ท่านกล่าวว่าอันใดนะ”

 

เช่นนี้จูเก่อเยี่ยจึงเอ่ยซ้ำสอง “แม่นางเหอ พวกเราหนีไปกันเถอะ!”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 204 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

545 ความคิดเห็น

  1. #517 and4 (@and4) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 15:54
    หนีอีกชวนอาเหอหนีอีกแล้ว คราวนี้ชวนไปไหนอีกคุณชายเยี่ย
    #517
    0
  2. #500 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 03:57

    คุณชายเยี่ยจะชวนน้องหนีไปไหนอีก นี่ก็หนีมาจากแคว้นท่ีน้องอยู่ เอหรือว่าชวนครั้งนี้เป็นวิวาห์เหาะกันแน่ อิ อิ

    #500
    0
  3. #499 InthiraP (@IP31122518) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 18:19

    ชวนง่ายๆเลย

    #499
    0
  4. #498 metung18 (@metung18) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 16:23
    ท่านจะหนีไปไหนนนน
    #498
    0
  5. #497 K@NomJeeB (@salapaona) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 15:45

    คุณชายเยี่ยจะพาน้องหนีใคร แล้วจะพาน้องหนีไปไหน
    #497
    0