เพียงหนึ่งรักมั่นนิรันดร์กาล ( ชื่อเดิม เส้นทางชีวิตของอี้เหวินเหอ 一文河的生活之路)

ตอนที่ 35 : สิบหก ไม่ได้อยู่ลำพัง (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,559
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 233 ครั้ง
    17 มิ.ย. 63

สิบหก

ไม่ได้อยู่ลำพัง

 

ด้านอี้เหวินเหอหลังก้าวเข้าสู่เรือนพำนักอันโอ่อ่าแล้ว ก็ต้องพบกับความแปลกใจอีกประการหนึ่ง จนทำให้ปลายเท้าที่หมายจะย่างก้าวเข้าสู่ห้องส่วนในหยุดชะงันงักลง ส่วนหัวคิ้วก็ขมวดมุ่นเข้าหากันราวคนคิดหนัก กลิ่นนี่มัน...

 

“คุณหนู กลิ่นกำยานนี้มัน กลิ่นที่คุณหนูชอบหนิเจ้าคะ” เสี่ยวชุนที่เก็บท่าทีไม่เก่งเยี่ยงอี้เหวินเหอพูดโพลงขึ้นมาก่อน พร้อมเดินเข้าหากระถางกำยาน

 

อี้เหวินเหอก้าวตามไปแล้วหยุดมองอยู่เบื้องหลัง ครั้นยืนห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นดอกถาน[1]ก็เด่นชัดขึ้น

 

เสี่ยวชุนบัดเดี๋ยวยกบัดเดี๋ยววางกระถางกำยานอยู่ครู่ใหญ่ ก็หันมาชำเลืองตามองอี้เหวินเหอด้วยสีหน้ายับย่นกังวลใจ จนอี้เหวินเหอต้องเอ่ยปากถามเสียมิได้ “มีอะไรใหรือเสี่ยวชุน ใบหน้าน่ารักของเจ้าถึงยับย่นเพียงนี้ หืม”

 

หันซ้ายขวาอยู่รอบสองรอบ เสี่ยวชุนก็ก้าวประชิดตัวอี้เหวินเหอแล้วกระซิบพูดคุยเรื่องที่ค้างคาใจเสียงรัว “ข้าว่าคุณชายเยี่ย ดูมีข้อน่าสงสัยหลายประการนะเจ้าคะ ชื่อแซ่ก็ไม่บอกกล่าว ไหนจะมาช่วยเหลือท่านเช่นนี้ ไหนจะที่พักอาศัยที่โอ่อ่ามหึมาว่าขุนนางใหญ่นี่อีก แล้วไหนจะอาหารการกินที่ชื่นชอบเหมือนคุณหนู แล้วจะยังมามีกำยานดอกถานนี่อีก คนเราจะเผชิญชื่นชอบสิ่งเดียวกันได้เพียงนี้หรือเจ้าคะ อ้อๆ ท่าทีเสเพลชอบกลั่นแกล้งเย้าแหย่นั่นด้วย ถึงจะทำให้คุณหนูมีรอยยิ้ม แต่เสี่ยวชุนแล้วดูขัดตาเสียไม่เข้าที นับๆดูแล้ว ดูลึกลับเหลือเกินเจ้าค่ะ”

 

ดวงตาอี้เหวินเหอคล้ายมีความกังวลวาบผ่านไป หยุดนิ่งไปเสี้ยวอึดใจก็เลือกเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง รินชาที่มีสาวใช้นำมาวางให้ขึ้นจิบ กวักมือเรียกเสี่ยวชุนให้มานั่งข้างๆ รินชาส่งให้จอกหนึ่ง ใช้นิ้วหัวแม่มือคลึงรอยยับย่นที่หว่างคิ้วให้อย่างอ่อนโยน แล้วพูดอย่างไร้กังวลว่า “เจ้าคิดมากนะเสี่ยวชุน แค่เขาไม่ทำร้ายเราและไม่นำพาปัญหามาหาเราก็เพียงพอแล้ว” 

 

ถึงจะไม่เห็นด้วยเสียทีเดียว แต่เสี่ยวชุนก็ไม่ดื้อรั้นที่จะโวยวาย จากนั้นก็ขอตัวไปจัดของ เพราะคุณชายเยี่ยในสายตาเสี่ยวชุนก็เป็นคนดีผู้หนึ่งอยู่แล้ว ถึงวาจาจะเราะร้ายชวนให้คุณหนูโมโห แต่แววตาที่มองมาแล้วอัดแน่นไปด้วยความห่วงใยนั้นเป็นของจริง “เจ้าค่ะ เช่นนั้นเสี่ยวชุนไปเดินสำรวจและจัดของก่อนนะเจ้าคะ”

 

อี้เหวินเหอผงกศีรษะ “เจ้าไปก่อน ประเดี๋ยวข้าตามไป”

 

“เจ้าค่ะ” เสี่ยวชุนยอบตัวเคารพเล็กน้อย แล้วเดินไปสำรวจสถานที่ทันที 

 

ด้านอี้เหวินเหอเมื่อเห็นว่าเสี่ยวชุนเดินหายไปกับหลังม่านแล้ว สีหน้าไร้กังวลก็แปรเปลี่ยนเป็นตรงกันข้าม นางเพ่งพิศกำยานกลิ่นดอกถานด้วยหัวใจอันยุ่งเหยิงราวด้ายพันกัน จะว่าไปแล้วที่เสี่ยวชุนพูดมาล้วนถูกทุกประการ คุณชายเยี่ยคนนี้ลึกลับเกินไป เงินทองมีมากจนใช้จ่ายอย่างไรก็ไม่ขาดมือ ผู้คนนบนอบจนเกินพอดี นอกจากนี้อากัปกิริยาท่าทางที่แสดงออกมานั้นล้วนไม่ใช่เนื้อแท้ตัวตนที่แท้จริง 

 

ภายนอกยามอยู่กับอี้เหวินเหอเขาดูเจ้าชู้กะลิ้มกะเหลี่ย แต่พอเอาเข้าจริง ๆ แล้ว คุณชายเยี่ยมิเคยแสดงท่าทีเชิงชู้สาวต่อนาง หรือสตรีอื่นใดอย่างจริง ๆ จัง ๆ เลยสักครั้งหนึ่ง แม้แต่การกอบกุมมือนางเมื่อช่วงไม่นานนี้ เขายังทำไปอย่างอ่อนโยนยิ่ง หาได้มีท่าทีคุกคามอย่างชายเจ้าสำราญแต่อย่างใด กลับกันทั้งตัวคนยังแผ่ความอบอุ่นออกมาคล้ายแสงอาทิตย์ยามเช้าอีกด้วย 

 

ทุกอย่างที่คุณชายเยี่ยกระทำ เขาทำราวกับว่าต้องการให้นางยิ้มเพียงเท่านั้น

 

ใช่...ต้องการให้นางยิ้ม... รู้จักกันมาร่วมครึ่งปีแล้ว อี้เหวินเหอย่อมพอดูออก

 

ถึงในเรื่องประเมินผู้คน นางจะไม่ใช่ผู้มีฝีมือฉกาจเท่าอี้เหวินเจียงผู้เป็นปู่ แต่ใกล้ชาดย่อมเปื้อนแดง ใกล้หมึกย่อมเปื้อนดำ อี้เหวินเหอจึงพอดูคนออกอยู่บ้าง ว่าแท้จริงแล้วเนื้อแท้ของคุณชายเยี่ยผู้นี้เป็นเช่นไร “แท้จริงแล้วท่านเป็นผู้ใดกันแน่คุณชายเยี่ย แต่เอาเถอะ ในเมื่อท่านไม่หวังร้ายต่อข้า ข้าก็ไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องระแวงท่าน”

 

คุณชายเยี่ยถึงจะดูลึกลับมีอะไรแอบแฝง แต่โดยรวมแล้วก็นับว่าจริงใจต่อนางมิใช่น้อย ดังนั้นอี้เหวินเหอจึงไม่เก็บมาคิดให้มากความ แต่ก็ก็พึงระวังเอาไว้เสมอ

 

หลังคิดจนตกแล้ว จิบชาจนหมดถ้วย อี้เหวินเหอก็เดินตามเสี่ยวชุนที่หายไปนาน เดินไปได้เพียงครึ่งทางก็พบกันที่ทางเดินช่วงหนึ่ง

 

เห็นอี้เหวินเหอเสี่ยวชุนรีบเร่งฝีเท้าเดินเข้าหา “คุณหนู”

 

ฝ่ายอี้เหวินเหอยิ้มละไม ก่อนจะคล้องแขนพากันกลับมาช่วยจัดของ “ไป เราไปจัดของกันดีกว่า” 

 

 

เพราะสัมภาระของอี้เหวินและเสี่ยวชุนมีไม่มาก ใช้เวลาเพียงประเดี๋ยวเดียวก็จัดการทุกอย่างจบสิ้น เวลาที่เหลือทั้งสองจึงใช้ในการสำรวจบริเวณโดยรอบ รวมไปถึงการเดินสำรวจจวน เพื่อจะได้รู้ทิศทางและสถานที่ โดยที่แรกที่อี้เหวินเหอไปนั้นโรงครัว 

 

เหยียนหมัวมัวเคยกล่าวเอาไว้ คิดจะตีสนิกับคนบ้านใดให้มุ่งไปที่โรงครัว อี้เหวินเหอได้ฟังมาตั้งแต่เด็กแล้วคิดว่าจริงนัก เพราะในโรงครัวแห่งนี้ติดต่อกับผู้คนมากมาย ทั้งยังเป็นที่ฝากท้องของผู้คน เหนือสิ่งอื่นใดคืออุดมไปด้วยเรื่องซุบซิบนินทา ไม่ว่าเรื่องหลังบ้าน หรือเรื่องแต่หนหลัง โรงครัวล้วนรู้ไปทุกเรื่อง

 

เดินมาถึงแล้วอี้เหวินเหอก็พบว่า จวนของคุณชายเยี่ยมีขนาดใหญ่ ทั้งยังสะอาดสะอ้านมากทีเดียว เพียงเห็นนางสาวใช้ก็ต่างยอบตัวลงทำความเคารพด้วยความพินอบพิเทายิ่ง ดูเหมือนสถานะตัวตนของนางจะเป็นที่กระจ่างโดยทั่วกันของคนในจวนแห่งนี้แล้ว “คารวะแม่นางเหอ”

 

 

อี้เหวินเหอผงกศีรษะให้นิดๆ แล้วเดินไปดูในส่วนอื่นต่อ “ไม่ต้องวุ่นวายนักหรอก ข้าแค่มาสำรวจทิศทางเท่านั้น และข้าเองก็ต้องฝากตัวกับพวกเจ้าด้วย” 

 

กว่าจะเดินจนทั่วก็ทำเอาขาทั้งข้างของอี้เหวินเหอและเสี่ยวชุนล้าไม่น้อย ยิ่งรวมกับช่วงนี้เป็นช่วงพยัคฆ์ฤดูสารท[2] อากาศจึงทั้งร้อนและแห้ง ทั้งแดดยังส่องเต็มที่ ความเหนื่อยล้าของทั้งสองจึงเพิ่มมาเป็นเท่าตัว

 

ดังนั้นเพียงย่างเท้าเดินเข้าสู่เรือนพำนัก อี้เหวินเหอก็เกือบจะทิ้งตัวลงนั่งบนทางเดินหินกรวดมนเข้าเสียแล้ว ดีที่มีเสี่ยวชุนคอยประคอง ที่นั่งพักจึงเป็นม้านั่งหินอ่อนกลางสวนแทน

 

ถึงที่พักแล้วอี้เหวินเหอก็ไม่รอช้า ทิ้งตัวราบแนบโต๊ะกลมทันใด “เฮ้อ ในที่สุดก็กลับถึงที่เสียที”

 

เห็นเจ้านายมีท่าทีอ่อนล้าเหนื่อยแรง ทั้งยังขยับขาทั้งสองข้างไปมา เสี่ยวชุนก็ไม่รอช้า เร่งเข้าช่วยบีบนวดอย่างเอาใจใส่ โดยมุ่งเน้นที่ขาข้างซ้าย เพราะทราบว่าขาข้างนี้เพิ่งได้รับการกระทบกระแทกและหายดีมาไม่นาน “คุณหนู เจ็บขาหรือเจ้าคะ มาเสี่ยวชุนนวดให้”

 

ด้านอี้เหวินเหอถึงจะละจากสภาพความเจ้ายศเจ้าอย่างมาแล้ว แต่เนื้อแท้ก็ยังเป็นคุณหนูสูงศักดิ์ ยามเมื่อยขบเช่นนี้มีเสี่ยวชุนมานวดให้ก็ไม่ปฏิเสธ พยักหน้าหงึกหงักแล้วเอนตัวลงเอาแขนหนุนขมับ หลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า “ก็ดีเหมือนกัน”

 

“เช่นนั้นเสี่ยวชุนจะนวดนะเจ้าคะ” ฝ่ายเสี่ยวชุนเองก็ไม่รีรอคอยที ถึงจะเหนื่อยมากเช่นกัน แต่ก็กระตือรือร้นในการนวดขาให้เจ้านายอย่างยิ่งยวด

 

และดูเหมือนว่าสาวใช้ในเรือนพำนักของอี้เหวินเหอจะรู้ความมากเช่นกัน ครั้นเห็นทั้งอี้เหวินเหอและเสี่ยวชุนกลับมาแล้ว ทั้งยังมีอาการเหนื่อยล้า ก็พากันยกน้ำชา อ่างน้ำเย็นๆและผ้าเนื้อนุ่มละมุนมาวางให้ “แม่นางเหอ น้ำชากับผ้าชุบน้ำเย็นๆเจ้าค่ะ”

 

อี้เหวินเหอรับมาซับใบหน้าอย่างว่าง่าย หลังชำระคราบเหงื่อไหลออก อี้เหวินเหอก็รู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมาไม่น้อย ยิ่งได้เสี่ยวชุนนวดผ่อนคลายความเมื่อยล้าที่ขาให้ก็เริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมา จนหนังตาเริ่มหลับพริ้มลงโดยไม่รู้ตัว

 

จูเก่อเยี่ยเดินมาเห็นเข้าพอดี ดังนั้นจังหวะฝีเท้าจึงผ่อนให้ช้าลงก่อนหยุดมองอยู่เบื้องหลังเงียบๆ

 

เสี่ยวชุนที่เงยหน้าขึ้นพอดีจะส่งเสียงเรียกคุณหนูใหทราบ “คะ...”

 

แต่จูเก่อเยี่ยก็ยกนิ้วชี้จรดริมฝีปาก เป็นการบอกให้เสี่ยวชุนไม่ต้องส่งเสียงดัง เสี่ยวชุนจึงเงียบคลายท่าทีลงไม่ได้ส่งเสียงเรียกแต่อย่างใด “...”

 

หยุดมองอยู่ครู่ใหญ่โดยไม่พูดไม่จา จูเก่อเยี่ยก็จากไปเงียบๆ ไม่คิดก่อกวนแต่อย่างใด เพราะอี้เหวินเหอกำลังหลับสบาย เขาไม่อยากขัดความสุขของนาง แม้แต่น้อยนิดก็ไม่อยากจะทำลาย

 

เดินห่างออกไปพอประมาณแล้ว จูเก่อเยี่ยจึงสั่งการเฉาข่งเฮ่อด้วยเสียงละมุนเจือสุขจนผู้คนสังเกตได้ “ข่งเฮ่อ เจ้าช่วยไปแบ่งน้ำแข็งที่คุณชายหยางส่งมาให้ข้า ไปให้แม่นางเหอสักส่วนหนึ่งเถิด”

 

เฉาข่งเฮ่อค้อมศีรษะ ขานรับด้วยเสียงเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว “ขอรับคุณชายเยี่ย”

 

ดังนี้ เมื่ออี้เหวินเหอลืมตาตื่นขึ้นมา ก็พบว่าข้างตัวมี โถน้ำแข็งแผ่อายเย็น ช่วยบรรเทาร้อนทั้งยังทำให้เนื้อตัวเย็นสบายวางอยู่ด้านข้างแล้ว

 

ตาอี้เหวินเหอเกลื่อนไปด้วยความสงสัย เริ่มกวาดสายตามองหาเสี่ยวชุน ตั้งใจจะถามหาที่มาของสิ่งของเหล่านี้ 

 

สาวใช้เห็นเช่นนั้นก็เดินเข้ามาชี้แจ้ง “เรียนแม่นางเหอ พี่เสี่ยวชุนไปที่ครัวเจ้าคะ ส่วนน้ำแข็งโถนี้คุณชายเยี่ยให้นำมาให้ท่าน อ้อ! ยังมีผลไม้แช่เย็นด้วยนะเจ้าคะ หากท่านต้องการข้าจะไปนำมาให้เดี๋ยวนี้”

 

“...” อี้เหวินเหอทำเพียงส่ายหน้าไม่ได้เปล่งเสียงตอบหรือร้องขออันใด ทำเพียงยื่นมือไปจับที่โถเย็นเฉียบ แล้วเอามาแตะที่ใบหน้าเบาๆ 

 

 


 

[1] ดอกถาน เป็นดอกไม้สีขาวที่บานยามราตรี มีดอกสีขาวสวยงามมาก แต่มีระยะเวลาบานเพียง สามถึงสี่ชั่วโมงเท่านั้น

[2] พยัคฆ์ฤดูสารท ชื่อเรียกช่วงเวลาที่อากาศกลับมาร้อนแห้ง แสงแดดส่องเต็มที่ในเดินสิงหาคมถึงกันยายนหลังเข้าสู่ฤดูใบไม่ร่วง

 

 

 

มีผู้ชายคนไหนให้มากกว่าคุณชายเยี่ยไหม ร้อนไม่ได้นะเอออออ 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 233 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

545 ความคิดเห็น

  1. #452 friday11 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 22:03
    พระเอกของไรท์ขี้แกล้งทุกคน
    #452
    1
    • #452-1 Ratphak(จากตอนที่ 35)
      30 มิถุนายน 2563 / 06:32
      เพราะไรต์คือคนแกล้งขร...เอ๊ย ขี้แกล้งงง
      #452-1
  2. #447 aomsinsenior (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 23:04

    หนาวก็พาให้อบอุ่น... ร้อนก็ผ่อนคลายให้กลายเป็นเย็น
    #447
    0
  3. #421 kanraweecream (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 19:19
    คุณชายเยี่ยเป้นใครกันแน่นี่ เข้าใจความรู้สึีกนางเอกมากๆ ขอให้คุณชายเยี่ยทำให้น้องรักให้ได้!!!
    #421
    0
  4. #418 and4 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 23:25
    ใครก็ไม่ได้แบบนี้นะบอกเลย ได้แค่อาเหอเท่านั้น บริการทุกระดับประทับใจมาก ถึงจะแอบกวนๆไปบ้างแต่ใส่ใจทุกรายละเอียดแบบนี้ คงได้ใจไปไม่น้อยละงานนี้ คุณชายเยี่ยเริ่มรุกเข้ามาเรื่อยๆแล้ว เตรียมใจไว้ดีๆนะอาเหอ
    #418
    0
  5. #417 metung18 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 18:15
    ชอบผู้ชายแบบนี้ หลงรักคุณชาย
    #417
    0
  6. #414 usaonly (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 23:30

    ตอนนี้อิจฉาน้องเหอมากเลย ตาเริ่มร้อนแล้ว ขอน้ำแข็งหน่อยเจ้าค่ะคุณชายเยี่ย คนอะไรยามทุกข์ก็แสนสาหัส ยามสบายก็ได้รับมากมายเหนือจะพรรณา ขอบคุณค่ะไรท์

    #414
    0
  7. #413 Numtanthitiya (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 23:02
    เจ้าพ่อสายเปย์ที่แท้ทรู
    #413
    0
  8. #411 วานา (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 21:03

    รีดสุขใจก็ขอให้ไรท์มีสุขใจไร้กังวลร้อยเท่าค่ะ

    #411
    0
  9. #410 far_28 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 20:04

    คุณชายดูเเลดีมากกกก
    #410
    0
  10. #409 Taksina_Tangkwa (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 19:43
    น้ำแข็งที่หายาก ยังแบ่งให้น้อง
    #409
    0
  11. #408 Xiaoxue (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 18:45
    เป็นลูกจ้างที่นายเลี้ยงดีมาก 555
    #408
    0