เพียงหนึ่งรักมั่นนิรันดร์กาล ( ชื่อเดิม เส้นทางชีวิตของอี้เหวินเหอ 一文河的生活之路)

ตอนที่ 34 : สิบห้า พ่อบ้านหยวนจอมโวยวาย (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 242 ครั้ง
    14 มิ.ย. 63

 

เห็นว่าพ่อบ้านหยวนยอมอ่อนลงแล้ว ท่าทีแข็งกร้าว ราวกับจะสังหารผู้คนเมื่อครู่ของจูเก่อเยี่ยก็ลางเลือนไป ใบหน้าหล่อเหลากลับมาปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ ประดับเคียงเฉกเช่นที่อี้เหวินเหอรู้จัก จากนั้นก็เดินไปใช้พัดตบเบาๆที่ท่อนไหล่ของพ่อบ้านหยวน ราวกับจะบอกว่าตนไม่ถือโกรธแล้วอย่างไรอย่างนั้น “เอาล่ะ เลิกเคร่งเครียดกันเถอะ พวกเจ้าทุกคนมานี่”

 

จูเก่อเยี่ยโบกพัดเรียกคน สาวใช้ทั้งหมดก็พากันมาหยุดยืนอยู่ที่เบื้องหน้าของอี้เหวินเหอ เมื่อทุกคนยืนเรียบร้อยแล้ว จูเก่อเยี่ยก็กล่าวแนะนำตัวอี้เหวินเหอ “นางคือคนสนิทของข้า เป็นทั้งผู้ดูแลข้าและสหายของข้า มีนามว่าอี้เหวินเหอ นางจะมาอยู่ที่จวนแห่งนี้ ต่อไปนี้พวกเจ้าต้องดูแลให้นางให้ดีรู้หรือไม่”

 

“เจ้าค่ะ” สาวใช้ขานรับอย่างพร้อมเพรียง แล้วพากันถอยไป เมื่อหางตาชำเลืองเห็นว่า คุณชายเยี่ยโบกมือไล่แล้ว

 

รอจนสาวใช้ถอยออกไปหมดแล้ว จูเก่อเยี่ยก็กล่าวต่อ “ส่วนแม่นางเหอ ท่านนี้คือพ่อบ้านหยวน เขามีหน้าที่ดูแลจวนแห่งนี้ หากเจ้ามีเรื่องขาดเหลืออะไร หรืออยากรู้เรื่องข้าของก็ถามเขา เขาพร้อมจะช่วยเหลือและทำตามคำสั่งของเจ้าทุกเมื่อ”

 

คำอธิบายของจูเก่อเยี่ยมิต่างจากคำประกาศเตือนว่า ในจวนแห่งนี้ ห้ามผู้ใดไม่ไว้หน้า ไม่เชื่อหรือเพิกเฉยต่ออี้เหวินเหอ อีกนัยน์หนึ่งคือการประกาศว่า ภายในจวนแห่งนี้ นอกจากจูเก่อเยี่ยแล้ว มีอี้เหวินเหอเป็นนายอีกคน

 

พ่อบ้านหยวนที่ถูกจูเก่อเยี่ยสยบจนอยู่หมัดแล้ว โคงตัวให้อี้เหวินเหอนิดๆ จนอี้เหวินกับเสี่ยวชุนต้องรีบค้อมศีรษะให้ในระดับเดียวกัน 

 

เพราะตัวอี้เหวินเหอถึงจะเคยเป็นคุณหนูสูงศักดิ์ แต่ทุกอย่างก็ล้วนเป็นอดีตไปหมดแล้ว 

 

“คารวะแม่นางเหอ”

 

“ข้าเองก็คารวะท่านพ่อบ้านเช่นกัน”

 

หลังให้ทั้งสองฝ่ายทำความรู้จักมักคุ้นกันแล้ว จูเก่อเยี่ยก็ให้พ่อบ้านหยวนไปพักผ่อน “พ่อบ้านหยวนวันนี้เจ้าเหนื่อยมามากแล้ว กลับไปอาบน้ำอาบท่าพักผ่อนเสียเถอะ”

 

“ขอรับ” พ่อบ้านหยวนขานรับ แล้วผละจากไปเงียบ ๆ ผิดกับพ่อบ้านหยวนจอมโวยวายเมื่อครู่ก่อนลิบลับ

 

บริเวณทางเดินเข้าเรือน จึงเหลือเพียงจูเก่อเยี่ย อี้เหวินเหอและเสี่ยวชุนอีกครั้ง ยืนสบตาโดยไม่มีใครพูดอะไรได้พักหนึ่ง จูเก่อเยี่ยก็เป็นฝ่ายถอยออกมาก่อน “แม่นางก้นลิง ข้าไปก่อนนะ”

 

ก้นลิง... อี้เหวินเหอฟังคำเรียกของคุณชายเยี่ยแล้วขบฟันแน่น โทสะที่ถูกลืมเลือนถูกขุดขึ้นมาจนเกลือนใบหน้าอีกครั้ง นางจึงหันมองควับตะโกนไล่หลังกลับไปว่า “คุณชายกระต่าย ก้นกระต่าย!” เพราะจากการครุ่นคิดมานานแสนนาย ชายผู้นี้คือกระต่ายชัด ๆ

 

ทั้งๆที่คิดว่าชายผู้นี้จะโกรธขึงขึ้นมาบ้าง แต่เขากลับโบกมือให้ทั้งที่กำลังก้าวเดินออกไปจากประตูใหญ่ “ไปล่ะแม่นางเหอ”

 

อี้เหวินเหอจึงทำได้เพียงแยกเขี้ยวยิงฟัน แล้วกระโดดเคี้ยวฟันอยู่อย่างนั้น “ฮึ่ย...”

 

ได้เห็นคุณหนูกระโดดโลดเต้น ทั้งยังร่าเริงจวนเจียนจะเท่าเทียมตอนไม่เกิดเรื่องร้าย เสี่ยวชุนก็ยิ้มยินดีจากก้นบึ้งของหัวใจ “คุณหนู ยิ้มได้แล้วนะเจ้าคะ”

 

“ข้ายิ้มที่ไหนกัน ไม่เห็นหรือว่าหน้าข้ายับยู่ยี่ไปหมดแล้ว” อี้เหวินเหอตอบทันทีทันใด ทั้งยังจิ้มหน้าผากยับย่นให้เสี่ยวชุนดูอีกด้วย นางตอนนี้ยิ้มเสียที่ไหนกัน นางกำลังโกรธจนขนคิ้วชี้ชันต่างหาก

 

เสี่ยวชุนส่ายหน้าเบาๆ แล้วอธิบายต่อว่า “เสี่ยวชุนไม่ได้หมายถึงใบหน้าเจ้าค่ะ แต่หมายถึงดวงตา และท่าทางของคุณหนู” อันที่จริงเสี่ยวชุนก็สัมผัสได้แต่ตอนแรกที่กลับมาพบเจอคุณหนูอีกครั้ง ว่าคุณหนูดูสดใส ไม่เหม่อลอย ทั้งยังมั่นใจในตัวเองหลังจากพบคุณชายเยี่ย

 

ฟังแล้วอี้เหวินเหอก็ขรึมลงเล็กน้อย นางเองก็ไม่รู้ตัวเช่นกันว่าเป็นดังเสี่ยวชุนว่าหรือไม่ แต่ช่วงหลายวันที่อยู่ร่วมกับคุณชายเยี่ย นางรู้สึกว่าราวกับนางลืมเลือนทุกข์ทั้งหมดทั้งหมดไปเสียสิ้นแล้ว

 

สีหน้าอี้เหวินเหอเปลี่ยนเป็นขรึมลงทันตา เสี่ยวชุนจึงตระหนักได้ว่าตนเผลอพูดอะไรที่ไม่ควรออกไปแล้ว เลยยกมือตบปากของตัวเองเป็นการลงโทษ “ขอโทษเจ้าค่ะ เป็นเสี่ยวชุนที่ปากพล่อยไม่น่าพูดออกมาเลย”

 

อี้เหวินเหอที่เงียบงันไป รีบก้าวเข้าห้ามปรามแล้วกุมมือเสี่ยวชุนไว้ ส่วนใบหน้าก็คลี่ยิ้มสดใส กลบแววเศร้าหมองที่เผลอคะนึงถึงในเมื่อครู่ “เสี่ยวชุน ไม่ทำร้ายตัวเอง เจ้าไม่ผิดสักนิด แล้วเราก็ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนั้นแล้ว เอาเป็นว่าเรามาสำรวจที่พักเราดีกว่า”

 

เสี่ยวชุนพยักหน้า แล้วทั้งสองก็เดินคล้องแขนกันเข้าไปด้านใน “เจ้าค่ะไปกัน”

 

ทั้งสองเข้าไปด้านในแล้ว จูเก่อเยี่ยที่บัดนี้ไร้รังสีของคนเสเพลเจ้าสำราญแล้ว แอบมองทั้งสองอยู่ที่มุมหนึ่งก็มีรอยยิ้มบางๆประดับบนใบหน้า แล้วหมุนตัวเดินเข้าเรือนพักของตน ครั้นก้าวขาเข้าไปข้างหนึ่งก็พบพ่อบ้านหยวนที่ให้ไปพักผ่อน ยืนรอด้วยใบหน้าคล้ายคนจะร้องให้ ทั้งจมูกหูตาล้วนแดงไปหมด “คุณชายเกลียดข้าน้อยแล้วหรือขอรับ เหตุใดถึงไม่พาข้าน้อยไปด้วย”

 

จูเก่อเยี่ยที่สีหน้าแปรเปลี่ยนเคร่งขรึมสูงศักดิ์ราวกับเป็นคนละคนเมื่ออยู่ต่อหน้าอี้เหวินเหอ เดินเข้าใกล้พ่อบ้านหยวนแล้วตบพัดเบาๆบนบ่ากว้าง ที่สั่นเทาและงุ้มลงเพราะแรงสะอึกสะอื้นจนดูน่าสงสาร เหตุใดเล่าจูเก่อเยี่ยจะไม่ล่วงรู้ว่าชายผู้นี้เป็นห่วงเขามากเพียงไร “หยวนอู๋เยี่ยน...เลิกร้องไห้เถอะ เรื่องแต่หนก่อนปล่อยวางเสียเถอะ อย่างไรเสียตอนนี้ข้าก็กลับมาแล้ว” 

 

แต่โบราณว่ายิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ พ่อบ้านหยวนคนนี้ก็เช่นกัน ครั้นถูกห้ามไม่ให้ร้องไห้ กลับยิ่งร้องไห้ประหนึ่งฟ้าหน้าฝนก็มิปาน “โฮ...คุณชาย ท่านรู้หรือไม่ ตอนนั้น ตอนเห็นท่านหายไป ทั้งๆที่เจ็บอยู่ หยวนอู๋เยี่ยนคนนี้เศร้าใจเพียงใด โฮ”

 

“...” จูเก่อเยี่ยถึงกับพูดไม่ออก ลดมือลงกลับแนบข้างลำตัว ส่ายหน้านิดๆ อย่างระอิดระอา ต่อมาก็เร่งฝีเท้าเดินเข้าเรือนพำนัก แล้วสั่งเฉาข่งเฮ่อห้ามไม่ให้พ่อบ้านหยวนเข้ามาจนกว่าจะเลิกร้องไห้ “ข่งเฮ่อจัดการให้ข้าที ถ้าเขาไม่เลิกร้องไห้ ก็ไม่ต้องให้เข้ามา ข้ากลัวน้ำตาจะท่วมข้าจนหายใจไม่ออก”

 

ฝ่ายพ่อบ้านหยวนกำลังจะวิ่งตามไปได้อยู่แล้วเชียว ก็จำเป็นต้องหยุดชะงักลง ยืนข่มความเศร้าเสียใจอยู่ตั้งนานกว่าจะได้เข้าไปด้านใน เข้าไปแล้วพ่อบ้านหยวนก็ทรุดตัวงอเข่าลงที่เบื้องหน้า “คุณชาย สบายดีนะขอรับ”

 

พอพบว่าพ่อบ้านหยวนสงบท่าทีเอิกเกริกได้แล้ว จูเก่อเยี่ยจึงเอ่ยปากพูดคุยด้วย “ข้าสบายดี แล้วต้องขอโทษด้วยที่ไปโดยไม่บอกไม่กล่าว”

 

เพียงได้ยินเสียงทุ้มกังวาน หัวตาพ่อบ้านหยวนก็เริ่มแดงเรื่อปริ่ม ๆ จะร้องไห้ออกมาอีกเที่ยวหนึ่ง ครั้นสบกับดวงตาคมเข้มของจูเก่อเยี่ยก็รีบซับน้ำตาให้แห้งเหือดโดยเร็ว แล้วพูดอย่างอ่อนน้อมถ่อมตัวว่า “ไม่ต้องขอโทษขอรับ คุณชายสูงศักดิ์กว่าข้าน้อยนัก แค่กลับมาก็ดีแล้วขอรับ แค่ปลอดภัยก็ดีแล้ว ขอแค่ท่านถนอมตัวไม่ฝืนจนทรุดหนักก็เพียงพอแล้ว”

 

จูเก่อเยี่ยผงกศีรษะ รู้ถึงความห่วงใยอันลึกซึ้งของพ่อบ้านหยวน จึงเอ่ยปากบอกให้ชายชราผู้นี้ไปพักผ่อน แล้วหยิบตำราเล่มหนึ่งจากกองข้างโต๊ะขึ้นมาอ่านคล้ายกับเป็นการตัดบทสนทนามิให้พ่อบ้านหยวนผู้นี้ซักถามอันใดได้อีก “ข้ารู้แล้ว ส่วนวันนี้อย่างไรข้าก็กลับมาแล้ว เจ้าเองก็วิ่งจนเหนื่อยเหงื่อโซมกาย เจ้าก็ไปพักผ่อนเสียบ้างเถอะ ส่วนข้าอ่านตำราสักหน่อย ก็จะไปพักแล้วเช่นกัน”

 

พ่อบ้านหยวนโขกศีรษะ แล้วรีบถอยจากไปด้วยความเงียบ “ขอรับคุณชายเยี่ย”

 

พ่อบ้านหยวนจากไปจนไม่เห็นแม้เงาหลังแล้ว จูเก่อเยี่ยจึงลดตำราในมือลง ก้มดวงหน้าลงเพ่งพิศมือข้างหนึ่งที่เคยจับกุมมือของอี้เหวินเหอ รอยยิ้มละมุนละไมจากก้นบึ้งหัวใจก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ

 

วันนี้นางสดใสร่าเริงว่าเมื่อวานแล้ว...

 

จูเกอเยี่ยเด้ดขาดและเงียบขรึมกับทุกคน แต่จะบ้าบอและกวนประสาท (ทำตัวน่ารัก) ต่อหน้าอี้เหวินเหอเพียงเเท่านั้น

และตอนนี้ไต์แต่งไปแล้วรู้สึกอยากให้คุณชายเยี่ยรักมาตัวเองมา ทำเพื่อผู้หญิงที่รักทุกอย่างงงงงงงงงงงงง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 242 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

545 ความคิดเห็น

  1. #407 talk_to_me (@whyui) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 10:35

    เสียน้ำตาไปหลายบท เริ่มยิ้มได้ซะที
    นางเอกจิตใจดีเว่อ ไม่คิดแค้น เอาคืนใครเลย เค้าคิดจะฆ่าเธอเลยนะ
    #407
    0
  2. #406 Numtanthitiya (@Numtanthitiya) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 08:32
    น่ารักกกกก
    #406
    0
  3. #405 and4 (@and4) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 15:55
    ป่วยเป็นอะไรกันแน่นะ หรือจะโดนพิษเหรอ แอบห่วงคุณชายเยี่ยนิดๆแล้วสิ
    #405
    0
  4. #403 ~LufaH~ (@fak_fa) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 12:53
    คุณชายกระต่าย... น่ารักดีนะคะไรท์ อยากรู้มากว่าพระเอกป่วยเป็นอะไรกันแน่น้าา
    #403
    0
  5. #402 wilainat27 (@wilainat27) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 07:24
    พี่เยี่ยป่วย รึโดนพิษเป่าค่ะ
    #402
    0
  6. #401 chalee (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 06:50

    รออ่านต่อว่าคุณชายเยี่ยว่าเป็นใครกัน

    #401
    0
  7. #400 zombar (@zombar) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 23:45
    ติ่งคุณชายเยี่ย. น่ารักมาก ทำเพื่อนางทุกอย่าง.
    #400
    0
  8. #399 0618637704 (@0618637704) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 22:42
    เมื่อไรจะจัดการกับอิหญิงร้ายกับชายชั่วอ่ะค่ะอยากให้ถึงตอนนั้นไว้ๆ
    #399
    0
  9. #398 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 21:59

    ไรท์ต้องรีบทำให้ แม่นางเหอลืมอดีตทั้งหมดโดยเร็ววัน แล้วน้องจะได้เปิดใจรับคุณชายเยี่ยเข้ามาแทนค่ะ พี่เขาน่ารัก น่าเอ็นดู คุณชายกระต่าย อิ อิ

    #398
    0
  10. #397 impyao (@impyao) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 21:20
    สายเปย์ของแท้
    #397
    0