เพียงหนึ่งรักมั่นนิรันดร์กาล ( ชื่อเดิม เส้นทางชีวิตของอี้เหวินเหอ 一文河的生活之路)

ตอนที่ 33 : พ่อบ้านหยวนจอมโวยวาย (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 248 ครั้ง
    13 มิ.ย. 63

 

 

รอจนพ่อบ้านหยวนหายไปแล้ว จูเก่อเยี่ยจึงช่วยอี้เหวินเหอให้ลุกขึ้น แล้วเดินออกมาจากมุมลับตา “ไปแล้ว เราออกไปกันเถอะ”

 

“อื้ม” อี้เหวินเหอผงกศีรษะ ถลกชายกระโปรงชุดขึ้นมาน้อยๆ แล้วเดินออกไปพร้อมกับคุณชายเยี่ย ทั้งสองต่างชะเง้อชะแง้มองหาพ่อบ้านหยวน

 

“เจ้าลองดูสิ เขาไปไกลหรือยัง” จูเก่อเยี่ย ชี้พัดถามเสี่ยวชุน

 

ด้านเสี่ยวชุนวิ่งไปชะเง้อมองอยู่ริมเสาต้นหนึ่ง ครั้นไม่เห็นแม้เงาของพ่อบ้านหยวนก็กลับวกมารายงานว่า “ไปไกลแล้วเจ้าค่ะ”

 

เท่านั้นจูเก่อเยี่ยก็ยกมือข้างหนึ่งกุมอกอย่างปลอดโปร่งโล่งใจ พ่อบ้านหยวนช่างเป็นคนรับมือได้ยากทุกสถานการณ์เช่นเคย “ขอบคุณสวรรค์ที่เมตตา คุณชายเยี่ยเช่นข้า”

 

หยุดยืนปลุกปลอบหัวใจอยู่ครู่หนึ่ง จูเก่อเยี่ยก็นึกขึ้นได้ว่าต้องพาอี้เหวินเหอไปดูเรือนพัก “จริงสิ พ่อบ้านหยวนไปแล้ว พวกเราก็ไปดูที่พำนักของเจ้ากันเถอะ”

 

เอ่ยจบจูเก่อเยี่ยก็ก้าวเท้าเดิน อี้เหวินเหอซึ่งถูกกุมมือมาตั้งแต่ต้น และยังไม่ได้รับการปลดปล่อย ต้องร้องเตือนเบาๆ “คุณชายเยี่ย ท่านลืมปล่อยมือข้านะ”

 

จูเก่อเยี่ยหลุบตามองมือของตนนิดๆ ไม่ได้ปล่อยออก ทั้งยังเพิ่มแรงกระชับเข้าไปด้วย “เจ้าเพิ่งมาอยู่ใหม่ หนทางค่อนข้างซับซ้อนจับมือเช่นนี้ดีกว่า เอาล่ะเราไปกันเถอะ ขืนชักช้าไป มิเช่นนั้นประเดี๋ยวพ่อบ้านหยวนจะวกกลับมาอีก”

 

อธิบายเหตุผลอย่างข้างๆคูๆเรียบร้อยแล้ว จูเก่อเยี่ยก็เริ่มก้าวเท้าเดินอีกครั้งอย่างคนหน้าหนายิ่ง

 

ปากอี้เหวินเหออ้าค้างจนแทบยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟองกับข้ออ้างอันฟังไม่ขึ้น ครั้นจูเก่อเยี่ยย่างเท้า นางก็จำเป็นต้องก้าวตามไปอย่างมิอาจเลี่ยง ต่อมาเมื่อได้สติกลับมาแล้ว ก็บ่นไม่หยุด “คุณชายเยี่ย ไหนท่านว่าจะไม่แสดงท่าทีอะไรกับข้าเช่นนี้อย่างไรเล่า นี่ท่านจะผิดสัญญาหรือ”

 

เสียงของอี้เหวินเหอหงุดหงิดไม่น้อย จิกปลายเท้าลงพื้นไม่ยอนยอมโอนอ่อนโดยง่าย ด้านจูเก่อเยี่ยก็แสร้งหยุเท้ายื้อยุดกันอย่างนั้น ต่อมาก็แสดงสีหน้าประหึ่งคนกำลังค้นหาอะไรอย่างหนัก พริบตาเดียวก็หันมาบอกอี้เหวินเหอด้วยสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ “ข้าเคยพูดหรือ เหตุใดถึงจำไม่ได้เลยนะ เอ...หรือสมองข้าจะบวมไปเสียแล้ว”

 

จูเก่อเยี่ยใช้พัดเคาะข้างขมับนิดๆ แล้วยิ้มพรายให้อี้เหวินเหอ

 

อี้เหวินเหอถึงกับพูดไม่ออก จ้องเขาราวจะกินเลือดเนื้อแล้วพูดโผง “คุณชายเยี่ยท่านสับปลับถึงเพียงนี้เชียวหรือ!”

 

คำพูดคำจาของอี้เหวินเหอนอกจากจะขวานผ่าซากแล้วยังตำหนิติติงโดยตรงอีกด้วย แต่จูเก่อเยี่ยกลับไม่คิดตอบโต้ แสร้งทำหูทวนลมย่างเท้าเดินต่อ แล้วฮึมฮัมเพลงโปรดของตนอย่างอารมณ์ดีอีกด้วย “ฮื้อ...ฮื้ม”

 

เห็นท่าทีไม่รู้ไม่ชี้ของคุณชายเยี่ยแล้ว อี้เหวินเหอก็รู้สึกปวดตุบขึ้นมาที่สองข้างขมับ คนผู้นี้นี่...จริงๆเลย!

 

เดินตามจูเก่อเยี่ยด้วยความไม่พึงพอใจไปเช่นนี้ อยู่ช่วงประมาณหนึ่ง อี้เหวินเหอก็ถูกพามาถึงเรือนพักพิงอาศัยของตน ความโอ่อ่าของเรือนพำนักนี้ทำให้อี้เหวินเหอชะงักงันการพยายามแกะมือของคุณชายเยี่ยไป นางไม่ได้ตื่นตะลึงเพราะไม่เคยเห็นเพราะนางเองก็เคยมั่งมีมาก่อน ความสะดวกสบายล้วนเคยพบาก่อน แต่ตกตะลึงเพราะใหญ่โตเกินสถานะ “ท่านจะให้ข้าอยู่ที่นี่หรือ อ้อ ท่านแค่แบ่งให้ข้าอยู่แค่ห้องหนึ่งใช่หรือไม่”

 

จากสภาพความเป็นอยู่ของเรือนนี้เห็นทีว่าจะแบ่งให้นางอยู่แค่ห้องหนึ่งเท่านั้น เพราะนางเองก็เป็นแค่คนดูแล จะให้มีที่พักอาศัยใหญ่โตโอฬารเช่นนี้คงเป็นไปไม่ได้ แล้วไหนจะสาวใช้ที่ยืนเรียงราย ยอบตัวทำความเคารพตั้งแต่เห็นคุณชายเยี่ยอยู่ไกลๆนั่นอีก ใช่แล้ว ต้องแบ่งให้นางอยู่แค่ห้องหนึ่งแน่ๆ

 

อี้เหวินเหอคิดเป็นแม้นมั่นก่อนถูกทำลายด้วยคำพูดของคุณชายเยี่ยในพริบตา

 

จูเก่อเยี่ยส่ายหน้าดิก โบกพัดด้วยท่าทางเอกลักษณ์พลางตอบว่า “เจ้าเดาผิดแล้ว เรือนนี้เป็นที่พักของเจ้า ซึ่งอยู่ใกล้ๆกับเรือนของข้า ที่อยู่ทางด้านข้าง เรือนของเราเชื่อมต่อกัน มีแค่สวนมากั้นเอาไว้เท่านั้น หากดึกดื่นเจ้าเกิดนึกครึ้มคิดถึงข้าขึ้นมา ก็สามารถมาหาได้ทุกเมื่อ”

 

อี้เหวินเหอพลันหน้าตึงหยุดตกตะลึงแล้วหันมาถลึงตามองชายจอมหลงตัวเองอย่างเอาเรื่อง “ใครจะไปคิดถึงท่านกัน ช่างเพ้อฝันเสียจริง ข้าไม่มีวันกิริยาน่าอายเช่นนั้นหรอก”

 

ด้านจูเก่อเยี่ยได้ยินเข้าก็ไหวไหล่เบาๆเช่นเคย แล้วโน้มตัวยื่นหน้าไปกระซิบด้วยเสียงยั่วโทสะ “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าไม่ทำ ข้าก็แค่แหย่เจ้าเล่นเฉย ซึ่งน่าดีใจเสียจริงเดี๋ยวนี้เจ้าไม่เหม่อล่อยแล้ว”

 

คำพูดของคุณชายเยี่ยทำให้อี้เหวินเหองันไป ด้านจูเก่อเยี่ยกลับยิ้มนิดๆ แล้วหันมากลับมาหยอกเย้าอี้เหวินเหอต่อ เพราะแค่นางอาการดีขึ้น เขาก็นับว่าดีใจมากแล้ว “ส่วนเรื่องที่เจ้าบอกว่าจะไม่คิดถึงข้า ก็ไม่แน่นอนหรอกน่า เพราะข้าออกจะรูปงามทั้งยังคมคายถึงเพียงนี้”

 

ช่วงท้ายจูเก่อเยี่ยคลี่พัดคู่ใจดังพึ่บแล้วโบกด้วยท่าทีของชายหนุ่มเจ้าสำราญ

 

เห็นแล้วอี้เหวินเหอขบริมฝีปาก แล้วหมายจะกระทืบเท้าชายจอมปลิ้นปล้อนหลงตัวเองสักทีหนึ่ง “ไม่มีทางหรอก ข้าไม่มีทางคิดถึงท่านแน่ ๆ ”

 

แต่จูเก่อเยี่ยก็ไวกว่าเป็นไหน ๆ รีบกระโดดผละตัวออกโดยเร็ว เมื่อมั่นใจว่าระยะห่างปลอดภัยแล้ว ก็ยกมือลูบอกปลอบขวัญตัวเอง “ไอหยา ดุร้าย ดุร้ายจริงๆ แม่นางก้นลิงท่านนี้ ดุร้ายเสียจริง”

 

ได้ยินคำว่าก้นลิง อี้เหวินเหอก็หน้ามุ้ย จะวิ่งเข้าไปเอาเรื่องให้ได้ เป้าหมายคือเท้าของคนผู้นี้แหละ “คุณชายเยี่ย! ท่านนี่มัน...”

 

จูเก่อเยี่ยไม่รอให้อี้เหวินเหอประชิดตัว รีบกระเถิบเท้าหนีพัลวัน ส่วนปากก็ส่งเสียงยั่วโทสะอยู่เนื่องๆ “แม่นางเหอกลายเป็นน้าชายแล้ว น้าชายแล้ว น้าชายแล้ว”

 

ตัวอี้เหวินเหอเองก็ไม่ลดละ ไล่ตามเท้าของจูเก่อเยี่ยไปติดๆ “คุณชายเยี่ย อย่าหลบนะ อย่าหลบ”

 

“ไม่หลบข้าก็เจ็บตัวสิ แม่นางเหอ ข้าไม่โง่นะ”

 

กิริยาท่าทางของอี้เหวินเหอนั้นใครๆมองเห็นก็เห็นว่าไม่เคารพคุณชายเยี่ย ทว่าพวกสาวใช้ก็รู้จักสงบปากสงวนวาจา จึงทำได้เพียงแต่ลอบมองเงียบๆ แต่มิใช่กับพ่อบ้านหยวน ที่วิ่งไปจนทั่วจวนจนเหงื่อโซมกาย ทันทีที่เห็นอี้เหวินเหอกำลังจะยกเท้าเหยียบขาของจูเก่อเยี่ย ก็ร้องดังลั่นประหนึ่งฟ้าผ่า “บะ...บังอาจ! บังอาจที่สุด!”

 

เสียงดังประหนึ่งฟ้าผ่าดังลั่นมาแต่ไกล เสี้ยวอึดใจต่อมา หางตาอี้เหวินเหอก็เห็นว่า พ่อบ้านหยวนกำลังเดินเข้ามาหานางชนิดเท้าไม่ติดพื้น ดวงหน้าชื้นเหงื่อ บัดนี้เคร่งขึงถมึงทึงอย่างยิ่งยวด “อะ...พ่อบ้าน”

 

ไม่รอช้าให้คนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอ่ยคำแก้ตัวพ่อบ้านหยวนก็กล่าวรัวจนลิ้นแทบพันกัน “ไม่ต้องมาพูด ชิชะ! บังอาจนัก กล้าคิดจะเหยียบเท้าของคุณชายเยี่ยรึ เจ้าต้องขวัญกล้าเพียงใด ถึงคิดกระทำการอุกอาจเช่นนี้ ไม่การแล้ว เจ้าเป็นใครข้าไม่รู้ แต่ริบังอาจมาคิดทำร้ายคุณชายเยี่ยต้องลงโทษสถานหนัก เด็กๆไปเอาไม้มา”

 

สาวใช้คนที่ถูกชี้เงยหน้าขึ้น ไม่กล้าก้าวเท้าแต่อย่างใด นางเองก็นึกไม่พอใจแม่นางคนนี้อยู่บ้าง แต่ดูเหมือนว่าที่นางทำคุณชายเยี่ยจะชื่นชอบ เพราะหากไม่ชื่นชอบแล้ว รอยยิ้มที่นางไม่เคยพบเห็นคงไม่บานสะพรั่งดุจเดือนสามเช่นนั้น ดังนี้นางจึงไม่กล้าขยับตัวตามคำสั่งของพ่อบ้านหยวน ได้แต่ยืนกระอึกกระอักแสดงสีหน้าหวาดๆแทน “เอ่อ...”

 

เพลานี้พ่อบ้านหยวนโกรธจนหน้ามืดตามัวแล้ว อะไรใกล้ตัวก็ย่อมไม่สังเกต เห็นสาวใช้ชักช้าไม่ได้ความ พ่อบ้านหยวนก็กวาดตาหากิ่งไม้ใกล้ๆมือเสียเลย “ยังชักช้าอยู่อีก ไม่หยิบไม้ให้ข้าใช่หรือไม่ ได้ ข้าหาเองก็ได้”

 

จูเก่อเยี่ยเห็นท่าทีของพ่อบ้านหยวนแล้วเกรงว่าเรื่องราวจะบานปลายเลยเอ่ยเตือนเบาๆ “พ่อบ้านหยวน นี่คืออี้เหวินเหอ แล้วอีกอย่างเป็นข้าเองที่ยั่วโทสะของนางเอง เป็นข้าที่ผิดเอง”

 

แต่เพลานี้พ่อบ้านหยวนโกรธมาก จึงมองข้ามความนัยน์แฝงเร้นที่แผ่มากับคำตักเตือน “ไม่ได้นะขอรับคุณชายเยี่ย ข้าต้องลงโทษนาง ต้องลงโทษ”

 

ครั้นเห็นว่าพ่อบ้านหยวนยังโกรธชนิดไม่ลืมหูลืมตา จูเก่อเยี่ยก็กล่าวเพิ่มเสริมเติมไปอีกประโยคว่า “พ่อบ้านหยวน ข้าบอกว่าข้าเป็นคนยั่วโทสะนางเอง”

 

“แต่ว่า...” พ่อบ้านหยวนยังคงไม่หยุดความคิด หมายจะเอาเรื่องให้ได้

 

ในเมื่อพูดจากันแล้วไม่รู้ ท่าทีเป็นมิตรของจูเก่อเยี่ยก็ค่อยๆเลือนหายไปทีละน้อย ใบหน้าที่แย้มยิ้มเปลี่ยนเข้มขรึม ดวงตาสีดำคมปลาบประดุจมีด จ้องเขม็งที่พ่อบ้านหยวน เปล่งเสียงเรียกชื่อช้า ๆ ด้วยความดุดัน “หยวนอู๋เยี่ยน!”

 

พ่อบ้านหยวนสัมผัสได้ถึงอายทมิฬรอบตัวจูเก่อเยี่ยก็ย่นคอ ก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด “ขออภัยขอรับคุณชาย”

 

คิดจะตีใครไม่ตีนะท่านพ่อบ้าน จะีอี้เหวินเหอ เดี๋ยวก็ถูกกินหัวหรอก 5555

และตอนนี้ พ่อพระเอกของเราก็ยังคงทำตัวลึกลับเช่นเคย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 248 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

545 ความคิดเห็น

  1. #404 and4 (@and4) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 15:46
    คิดจะแตะต้องอี้เหวินเหอเหรอ ได้โดนคุณชายเยี่ยกัดหัวแหว่งพอดี พ่อบ้านหยวนนะพ่อบ้านหยวน หาเรื่องแท้ๆ
    #404
    0
  2. #396 wilainat27 (@wilainat27) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 12:20
    พ่อบ้านไม่มีไหวพริบเลย..งานเข้าแล้วไหมนั้น นั่นน่ะนายหญิง5555
    #396
    0
  3. #395 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 23:21

    คุณชายไม่นานหรอกน้องเหวินได้ยึดจวนแน่ คุณชายเยี่ยออกจะตามใจแถมปกป้องอีกตะหาก 555

    #395
    0
  4. #394 tuktahiper (@tuktahiper) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 22:41
    ดุกับคนอื่นแต่น่ารักกับน้องงงง
    #394
    0
  5. #393 R.KUNLAYA (@beer10626) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 21:11
    แค่จะตีน้อง คุณพี่ถึงกับดุเลยนะ แหม๋
    #393
    0
  6. #392 Taksina_Tangkwa (@Taksina_Tangkwa) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 19:57
    ถ้าจะตี คงต้องตีคุณชายเยี่ย ก่อนนะ
    #392
    0
  7. #391 supakornseanla (@supakornseanla) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 19:15
    ก้อน้องเหอคือดวงใจ อย่าตีนะดี่ยวเยี่ยปวดใจ
    #391
    0
  8. #390 TKpupae0127 (@TKpupae0127) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 19:10

    เก่อเยี่ย. ผู้มาดขรึมชอบลุกนี้จัง
    #390
    0