เพียงหนึ่งรักมั่นนิรันดร์กาล ( ชื่อเดิม เส้นทางชีวิตของอี้เหวินเหอ 一文河的生活之路)

ตอนที่ 32 : สิบห้า พ่อบ้านหยวนจออมโวยวาย (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,826
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 285 ครั้ง
    10 มิ.ย. 63

สิบห้า

พ่อบ้านหยวนจอมโวยวาย

 

คำพูดของจูเก่อเยี่ยทำให้อี้เหวินเหอตะลึงงันไปนานเลยทีเดียว จึงมองเขาด้วยแววตาสับสนงุนงงก่อนเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก หรือชายท่านนี้จะคิดกับนางในลักษณะเกินเลยจริงๆ เลยรีบกล่าวขัดขึ้นมา “ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่าข้าแต่งงานแล้ว”

 

“แม่นางเหอ เจ้านี่จริงๆเลย” จูเก่อเยี่ยพลันถอนหายใจทำหน้าหน่าย เหลือกตามองฟ้าทีหนึ่ง แล้วจิ้มหน้าผากอี้เหวินเหอเบาๆ แล้วหมุนตัวเดินจากมา ทิ้งให้อี้เหวินเหอสับสนว่าแท้จริงแล้วชายผู้นี้ล้อเล่นหรือกล่าวจริงจังกันแน่ 

 

ทว่าในท้ายที่สุดอี้เหวินเหอก็เลือกเชื่อว่าชายผู้นี้ แค่กล่าวกันเล่นเท่านั้น “ช่างเถอะ เขาก็แค่เย้าข้าเล่นเท่านั้น”

 

ด้านจูเก่อเยี่ยหลังก้าวออกมาจนพ้นจากระยะสายตาของอี้เหวินเหอแล้ว เครื่องหน้าของเจือรอยยิ้มก็หม่นหมองยิ่งนัก หัวใจเจ็บปวดถึงขีดสุด ใจของนางยังคงมีแต่เซียวอี...

 

ครั้นอี้เหวินเหอตามมา ก็คือสู่อากัปกิริยาของจูเก่อเยี่ยคุณชายเจ้าสำราญ แล้วชี้ชวนให้ไปเดินเที่ยวในตลาดอีกด้านหนึ่ง “มาแล้วหรือแม่นางเหอ เดินช้าเสียจริง ไปกัน ไปชมเมืองทางโน้น”

 

ไม่รู้ว่าอี้เหวินเหอคิดไปเองหรือไม่ ว่าคุณชายเยี่ยตรงหน้านางนี้ ช่างผิดกับคนละคนกับเมื่อครู่ลิบลับ แต่ถึงจะรู้ว่าเขาเผยพิรุธแล้ว แต่อี้เหวินเหอก็ยังคงท่าทีได้ดียิ่ง ผงกศีรษะแล้วเดินตามเข้าไปเที่ยวชมตลาดอีกด้านหนึ่ง “อื้ม...ไปสิ”

 

 

เพราะตั้งแต่ย่างเข้าสู่แคว้นฉี การเดินทางของจูเก่อเยี่ยก็ช้าลงเยี่ยงเต่าคลานต้วมเตี้ยม เจอเมืองหนึ่งหยุดพักครั้งหนึ่ง ดังนั้นกว่าจะเดินทางมาถึงที่พำนักหลักในเมืองจิ้งโจวแคว้นฉี ก็ร่วมหนึ่งเดือนให้หลังแล้ว

 

โดยเมืองจิ้งโจวแห่งนี้ นับว่าเป็นเมืองสวรรค์ของแคว้นฉี เพราะด้านความเจริญหาได้ยิ่งหย่อนน้อยไปกว่าเมืองหลวง แต่ผู้คนกลับสัญจรไปมาไม่พลุกพล่านแออัด ด้านทัศนียภาพก็งดงามหาใดเทียม เพราะมีทั้งเขาสูง แม่น้ำสวยไหลผ่านกลางเมือง 

 

ทันทีที่รถม้าหยุดตัวลง อี้เหวินเหอก็พลันได้ยินเสียงฝีเท้าของผู้คนวิ่งมาตั้งแถวเรียงหนึ่งอยู่เบื้องหน้ารถม้า หว่างคิ้วของนางขมวดมุ่นเข้าหากัน ครั้นแอบแย้มเปิดม่านดูด้านนอกนิดๆ ก็พบว่าสาวใช้สวมชุดสีเหลืออ่อนเปลือกไข่ หลายสิบนาง มายืนอออยู่ข้างรถม้าจนแน่นขนัด

 

ทำให้มองไปจากจุดนี้แล้ว เห็นเพียงศีรษะเรียงรายกันพรืดหนึ่งเท่านั้น พลันน้ำเสียงเร่งร้อนแฝงไปด้วยทั้งทุกข์ทั้งเศร้าระคนกันก็ลอยเข้ามามรรถม้าชุดหนึ่ง “คุณชาย ท่านกลับมาแล้วหรือขอรับ คุณชาย”

 

ได้ยินเสียงนี้อี้เหวินเหอก็อดชำเลืองหางตามองคุณชายเยี่ยเสียมิได้ ไม่รู้ว่าชายคนนี้ต้องสุขสำราญหรือหายตัวไปนานเพียงใด เจ้าของเสียงด้านนอกถึงทั้งดีใจทั้งอยากจะร้องไห้เยี่ยงนี้

 

ด้านจูเก่อเยี่ยทำเพียงย่นจมูกนิดๆ แล้วตวัดมือครั้งหนึ่งคลี่พัดคู่ใจออกดังพึ่บ แล้วเริ่มขยับตัวลุกขึ้น “ไปกัน”

 

อี้เหวินเหอไม่รอช้า ขยับตัวลุกขึ้นตามจูเกอเยี่ยไป มิคาดว่าหลังจากก้าวออกจากรถม้าไปแล้ว จะได้เห็นภาพชายมีผมดอกเลาหน้าตาเกลี้ยงเกลาผู้หนึ่ง วิ่งตรงมาทรุดตัวงอเข่ากระแทกพื้นลงเบื้องหน้าคุณชายเยี่ย แล้วร้องไห้อย่างไม่อายสายตาผู้คน “โฮ... ทะ..คุณชาย ท่านกลับมาแล้ว ท่านกลับมาแล้ว โฮ ท่านรู้หรือไม่ ที่จู่ ๆ ท่านก็หายไป ใจของผู้เฒ่าคนนี้เจ็บปวดเพียงใด คราวหน้าไม่ทำอีกนะขอรับ ไม่ทำอีก ไม่ทำ โฮ...”

 

ฟังเสียงพร่ำรำพึงนาน ๆ เข้า จูเก่อเยี่ยก็เริ่มจะวิ่งเวียนศีรษะขึ้นมาบ้าง จึงช่วยประคองคนที่ไม่รู้ว่าดีใจหรือเสียใจกันแน่ที่เขากลับมาจึงร้องไห้ประหนึ่งน้ำไหลเช่นนี้ “พ่อบ้านหยวน เจ้าหยุดร้องไห้เถิด เจ้าร้องไห้มากๆข้าก็ปวดใจ”

 

โดยไม่คาดคิด หลังพูดคำว่าปวดใจออกมา พ่อบ้านหยวนก็อ้าปากร้องออกมาประหนึ่งฟ้าร้องฟ้าลั่น “ปวดใจหรือขอรับ ปวดใจ ท่านหมอ ท่านหมอ รีบมาดูอาการของคุณชายแล้ว ไม่ๆพวกเจ้าเตรียมห้อง เตรียมห้อง ท่านหมอ ท่านหมอ!”

 

พ่อบ้านหยวนแหกปากร้องเท่านั้น ผู้คนที่ยืนประหนึ่งหนอนก็เริ่มเดินเพ่นพ่าน วิ่งเข้าออกกันทั่วไปหมด “เจ้าตามหมอ ข้าเตรียมน้ำ เจ้าไปเตรียมห้อง เอาเปลมาด้วย...”

 

จูเก่อเยี่ยพลันหายใจไม่ออก เหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่กลางอกก็มิปาน ได้แต่ยืนเพ่งพิศผู้คนที่แตกตื่นราวผึ้งแตกรัง ด้วยสองข้างขมับที่เริ่มปวดตุบๆ จนต้องหลบเลี่ยงไปยืนเอาตัวพิงกับรถม้ากุมหน้าผาก เขาชักจะรู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจขึ้นมาจริงๆเสียแล้ว

 

อี้เหวินเหอที่ ทีแรกยืนตัวแข็งค้างอยู่ในท่วงท่าก้าวลงจากรถม้า ข่มความรู้สึกอยากจะขบขัน แล้วเดินไปช่วยลูบหลังให้นิด ๆ เช่นเคย “คุณชายเยี่ย ท่านเป็นอย่างไรบ้าง”

 

“...” ด้านจูเก่อเยี่ยหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน แล้วเปล่งเสียงเรียกชื่อเฉาข่งเฮ่อเบาๆ “ข่งเฮ่อเจ้าช่วยจัดการที ก่อนที่ข้าจะเป็นอะไรไปจริงๆ”

 

จากนั้นเพียงเสี้ยวอึดใจเฉาข่งเฮ่อก็ก้าวออก สีหน้าดุดันทำให้ผู้คนเสียจังหวะไปแวบหนึ่งก่อนหยุดนิ่งโดยสมบูรณ์เมื่อได้ยินเสียงอันทรงพลังเอ่ยดังกึกก้อง “ทั้งหมดหยุด!”

 

“...” ฝีเท้าที่วิ่งราวม้าแตกศึกสงบลงอย่างไม่น่าเชื่อ 

 

ด้านจูเก่อเยี่ยแลเห็นว่าทุกคนสงบแล้ว ก็คว้ามืออี้เหวินเหอแล้วพาเดินเข้าไปด้านในทันที “แม่นางเหอไปกัน”

 

อี้เหวินเหอก้าวตามไป ก่อนพบว่าจวนที่เห็นเพียงกำแพงก็ว่าสวยงามมาก ภายในกลับสวยงามกว่าที่คิดเอาไว้มาก งดงามและโออ่าจนหัวใจเกิดประกายคำถามว่า เหตุใดคนผู้หนึ่งถึงมีจวนยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ได้

 

เสี่ยวชุนที่เดินตามมาด้านหลัง อดเอามือจับริมฝีปาก ร้องครางออกมาอย่างตื่นใจเสียไม่ได้ ตอนอยู่แคว้นจิ้นนางอยู่ในจวนกั๋วกงก็นับว่างดงามหรูหรามากแล้ว แต่จวนของคุณชายเยี่ยกลับดูงดงามยิ่งกว่าเสียอีก หากบอกว่านี้คือที่พักของเจ้านายในวัง เสี่ยวชุนก็เชื่อโดยสนิทใจ “ว้า...งดงามเหลือเกินเจ้าค่ะ”

 

เห็นกิริยาท่าทางของคนทั้งสอง จูเก่อเยี่ยก็ยืดอกนิดๆ ด้วยความภาคภูมิใจ “เป็นอย่างไร ข้ามิใช่คุณชายใกล้ถังแตกอย่างเจ้าคิดใช่มิเล่า”

 

ฟังจูเก่อเยี่ยเอ่ยจบ จมูกอี้เหวินเหอก็ย่นขึ้นนิดๆ นางจำได้ว่าแค่คิด แต่ไม่ได้พูดออกไป “ข้าไปเอ่ยปากบอกว่าท่านจะจนเสียเมื่อไหร่ จำได้ว่าไม่ได้พูดสักคำหนึ่ง”

 

จูเก่อเยี่ยส่ายหน้าพลางจุปาก ถึงอ้เหวินเหอจะไม่เคยพูดคำเหล่านี้แต่เขาก็รับรู้ได้จากการกระทำของนาง “แม่นางเหอ ถึงเจ้ามิได้เปล่งวาจา ทว่ากิริยารวมถึงท่าทาง และแววตาของเจ้าล้วนบ่งบอกข้าทั้งสิ้นแล้ว”

 

“ฮึ...” อี้เหวินเหอแค่นเสียงขึ้นจมูก หันหน้าไปทางหนึ่งแล้วบ่นอุบอิบ “ทำมาเป็นรู้ดี” 

 

เห็นว่าอี้เหวินเหอเริ่มไม่พอใจเข้าให้แล้ว จูเก่อเยี่ยก็โน้มตัวเข้าไปหยอกเย้านิดๆ ด้วยการสะกิดพัดเข้าที่หัวไหล่ด้านหลัง “ไอหยา โกรธแล้วๆ โกรธแล้วหน้าบูดเบี้ยวไปหมดเลย เหมือนอะไรน่า...อ้อ...เหมือนก้นลิง”

 

ก้นลิงรึ! ตาอี้เหวินเหอเข้มขึงขึ้นทันใด หันไปมองจูเก่อเยี่ยโดยฉับพลัน มีที่ไหนมาว่าหน้านางเหมือนก้นลิง! “คุณชายเยี่ย ท่านหาว่าหน้าข้าเป็นก้นลิงรึ”

 

จูเก่อเยี่ยไหวไหล่ แล้วทำปากยื่นครุ่นคิด ต่อมาก็รีบบอกด้วยเสียงกวนโทสะเป็นที่สุด “ไม่ใช่แค่ก้นลิงธรรมดา เป็นก้นลิงตัวผู้ด้วยนะ!”

 

อี้เหวินเหอปากอ้าตาค้าง เนื้อตัวเริ่มสั่นขึ้นมาทีละน้อยตะเบ็งเสียงลั่นทันที ก้นลิงไม่พอ ยังเป็นลิงตัวผู้อีก! “คุณชายเยี่ย!”

 

แน่นอนว่าจูเก่อเยี่ยยั่วโทสะแล้วก็ไม่อยู่นิ่งเพียงเท่านั้น เดินพลิ้วหนีไปทันที ทั้งยังแสดงท่าทีสบายอกสบายใจขึ้นมาอย่างท่วมท้น “อา...สบายจังเลย สบายจังเลย”

 

เขาเดินไปแกว่งแขนไป ครั้นหางตาชำเลืองเห็นว่าอี้เหวินเหอกำลังเดินตามมาด้วยความเร็วในระดับน่าใจหาย ทั้งหน้าตายังบูดบึ้งก็รีบเบี่ยงตัวหลบอย่างคล่องแคล่วปราดเปรียว “น้าชายมาแล้ว ไม่สิยักษ์[1]มาแล้ว ยักษ์มาแล้ว”

 

“คุณชายเยี่ย! ท่านหยุดเดี๋ยวนี้นะ หยุด” อี้เหวินเหอวิ่งตามไปร้องตะโกนไป 

 

เสี่ยวชุนที่อยู่ด้านหลังก็ออกเท้าวิ่งจนแทบไม่ทัน สุดท้ายจึงหยุดยืนมองทั้งคุณชายเยี่ยและคุณหนูวิ่งไล่กัน จนทั้งสองหยุดหอบหายใจแฮกๆ จึงปราดเข้าไปประชิดถามไถ่อาการ “คุณชาย คุณหนู เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

 

จูเก่อเยี่ยโบกไม้โบกมือ คล้ายบอกว่าไม่เป็นไร แต่หอบหายใจไม่หาย “ไม่เป็นไรๆ”

 

ส่วนอี้เหวินเหอก็ทรุดตัวลงนั่งยอง ขึงตาใส่จูเก่อเยี่ย ติดใจในคำพูดของชายหนุ่มมิลืมเลือน “หากข้าเป็นยักษ์เป็นก้นลิง ท่านก็เป็นกระต่ายแล้ว! กระต่าย!”

 

“กระต่ายรึ” จูเก่อเยี่ยทวนช้าๆ แล้วยิ้มอย่างภาคภูมิ “น่ารักดี ข้าชอบ”

 

“...” อี้เหวินเหอถึงกับพูดไม่ออก อยากจะเอามือยีหน้าชายผู้นี้นัก 

 

ขณะกำลังขบคิดอยู่ว่าทำดีหรือไม่ เสียงพ่อบ้านหยวนก็ดังใกล้เข้ามา “คุณชาย ข้าได้ยินเสียงฝีเท้า ท่านวิ่งหรือขอรับ วิ่งด้วยเหตุอันใดขอรับ ท่านวิ่งทำไม”

 

จูเก่อเยี่ยพลันเอาท้องมือกดกุมหน้าผากอย่างหนักอกหนักใจ ย่อตัวลงคว้ามืออี้เหวินเหอ แล้วพาวิ่งไปแอบที่มุมอับด้านข้าง หลบจากการถูกตามตัวของพ่อบ้านหยวน “แม่นางเหอ ตามข้ามาเร็ว”

 

ครั้งนี้อี้เหวินเหอให้ความร่วมมือยิ่ง เพราะไม่ต้องสนทนาเป็นการเป็นงานก็พอจะรับรู้ว่าพ่อบ้านหยวนคนนี้รับมือยากยิ่ง! “ได้ๆ”

 

ด้วยความร่วมมือกันนี้ จึงทำให้พ่อบ้านหยวนวิ่งมาด้วยความเร็วอันน่าเกรงกลัวว่าจะสะดุดล้มไม่พบคนทั้งสอง ครั้นไม่พบจูเก่อเยี่ย พ่อบ้านหยวนก็ป้องปากร้องตะโกนหา เห็นเสี่ยวชุนยืนอยู่ด้วยสีหน้างงงวยก็วิ่งเข้าประชิดถามเสียงรัวชนิดไม่หยุดหายใจ “คุณชาย ท่านอยู่ไหน เจ้าๆ เห็นคุณชายหรือไม่ คุณชาย คุณชาย!” 

 

เสี่ยวชุนเงอะงะ ก่อนชี้ไปทิศทางหนึ่งไปมั่วซั่วส่งเดช “ทางนั้นเจ้าค่ะ”

 

เห็นดังนั้นพ่อบ้านหยวนก็ไม่รอช้า วิ่งไปโดยไม่เกรงใจต่อสีผมกว่าค่อนบนศีรษะทันที “อ๋า คุณชาย คุณชายขอรับ คุณชายเยี่ย! คุณชาย!”


 

[1] ในภาษาจีน คำว่าน้าชาย กับยักษ์ออกเสียงคล้ายคลึงกัน

คุณชายเยี่ยยั่วโทสะเก่งมากค่ะ 555 นอกจากนี้ยังหลอกกินเต้าหูแบบนิ่มนวลบ่อยมากอีกด้วย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 285 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

545 ความคิดเห็น

  1. #489 K@NomJeeB (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 15:13
    ขำน่ะ คุณพ่อบ้าน คุณชายเยี่ย
    #489
    0
  2. #388 R.KUNLAYA (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 23:17
    พ่อบ้านตลกอะ เล่นใหญ่กันทั้งจวน โอ้ยยยย
    #388
    1
    • #388-1 Ratphak(จากตอนที่ 32)
      13 มิถุนายน 2563 / 18:51
      สายเล่นใหญ่จัดเต็มมม
      #388-1
  3. #387 and4 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 17:49
    หย๋าาาาา คุณชายเยี่ย -เจ้าคนกวนประสาท ตั้งแต่เดินทางมาทำอี้เหวินเหอหลุดจากลุคคุณหนูผู้เย็นชาไปกี่ครั้งแล้วเนี้ย แต่ก็นะคิดว่าเป็นการละลายพฤติกรรมละกัน แต่ปากแบบนี้เมื่อไรจะได้ใจอี้เหวินเหอกันละ กำแพงที่อี้เหวินเหอสร้างก็สูงไปนะ แต่ไม่เป็นไรหรอกอย่างคุณชายเยี่ยคงไม่ยากเท่าไร ดูจากฐานะของคุณชายเยี่ยน่าจะไม่ธรรมดาจริงๆ ถ้าให้เดาน่าจะเป็นหนึ่งในเชื่อพระวงศ์แต่คงไม่ใช่สายตรงที่มีสิทธิ์ในบัลลังก์ อาจจะเป็นสายรองที่เป็นอ๋องหรือท่านชายไรงี้มากกว่า
    #387
    0
  4. #385 wilainat27 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 17:58
    เล่นกันมุ่งมิ้งมาก
    #385
    0
  5. #383 Xiaoxue (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 12:08
    ฟ้าหลังฝนของน้องกำลังมาสินะ เริ่มมีโมเม้นท์ชวนยิ้มแล้ว
    #383
    0
  6. #381 metung18 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 12:00
    รีบจีบกันเถอะ อยากให้นางลืมสามีเก่า
    #381
    0
  7. #379 tuktahiper (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 01:16

    ขอบคุณนะคะ
    #379
    0
  8. #378 usaonly (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 00:26

    คุณชายเยี่ยทำให้แม่นางเหอของเราแสดงออกมาได้หลายอารมณ์ ที่สำคัญทำให้ย้อนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง วิ่งไล่จับกัน 555 แต่คุณชายก็แอบน้อยใจท่ีน้องไม่ลืมอดีตสามี เฮ้อ

    #378
    0
  9. #376 Taksina_Tangkwa (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 21:25
    เอ๊ะอะ คว้ามือ เอ๊ะอะคว้ามือ ตลอด
    #376
    0
  10. #375 NanNilaphan (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 21:22
    ค่อยเข้าไปอยู่ในใจน้องทีละนิดเด๋วพอน้องรู้ตัวอีกทีก็มีแต่คุนชายแล้ววววส่วนหลัวเก่าน้านนนนปล่อยไปตายซะ
    #375
    0
  11. #374 วานา (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 21:01

    ติดอกติดใจ ก็ได้แค่รอคอย

    ไรท์ขามาไวๆ คิดถุงจุง

    #374
    0
  12. #373 lhunsal (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 20:39
    เอาอีกๆ
    #373
    0