เพียงหนึ่งรักมั่นนิรันดร์กาล ( ชื่อเดิม เส้นทางชีวิตของอี้เหวินเหอ 一文河的生活之路)

ตอนที่ 26 : สิบสอง ข้อเสนอของคุณชายเยี่ย (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,681
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 342 ครั้ง
    28 พ.ค. 63

 

สิบสอง

ข้อเสนอของคุณชายเยี่ย

 

อี้เหวินเหอวิ่งด้วยจังหวะไม่ช้าไม่เร็ว เมื่อมาถึงโรงจำนำก็หยิบสิ่งหนึ่งจากอกเสื้อออกมาแสดง ของชิ้นนี้คือตราสัญลักษณ์รูปนกเฟิงเสวี่ย อันเป็นสิ่งที่ใช้เป็นเครื่องยืนยันตัวตนของโรงจำนำแห่งนี้ “ข้าต้องการรับตั๋วเงินที่ฝากเอาไว้ทั้งหมด”

 

เจ้าของร้านรับตรานกเฟิงเสวี่ยไปส่องดูด้วยท่าทีพินิจพิจารณา เห็นว่าเป็นของจริงแท้ ก็หันไปเปิดสมุดบัญชีดูตามสัญลักษณ์พิเศษ ซึ่งใช้ระบุหนึ่งอันต่อหนึ่งตัวคน ครั้นเห็นจำนวนตั๋วเงินที่ฝากเอาไว้ ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นจนกลมดิก ชั่วพริบตาก็เงยหน้ามองอี้เหวินเหอที่อยู่ในชุดอำพรางจนไม่เห็นลักษณะเด่นของใบหน้า พลางถามด้วยสุ้มเสียงลังเลไม่แน่ใจ เพราะจำนวนเงินของคนผู้นี้ที่ฝากเอาไว้มีอยู่จำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว “เจ้า...จะเบิกไปหมดจริงหรือ”

 

อี้เหวินเหอผงกศีรษะ แล้วกล่าวเร่ง “เร็วเข้า ข้าเร่งรีบต้องใช้ด่วน”

 

ทำท่าทีกระมิดกระเมี้ยนอยู่พักหนึ่ง เจ้าของร้านก็ยินยอมนำตั๋วเท่าจำนวนเงินทั้งหมดออกมาส่งให้อี้เหวินเหอ “มาแล้วมาแล้ว”

 

ฝ่ายอี้เหวินเหอรับตั๋วเงินมาแล้วก็เพ่งพิศมอง จำนวนเงินที่มีนางจำได้ทั้งหมด พอตรวจแล้วเห็นว่าครบตามที่เคยแอบนำมาฝากไว้ ก็หยิบใบหนึ่งส่งใบหนึ่งไปแลกเป็นตั๋วเงินซึ่งมีจำนวนน้อยกว่า รวมไปถึงเงินสดและเครื่องประดับในจำนวนที่เท่าเทียมกัน “ข้าแลกใบนี้ ขอเป็นเงินแค่ร้อยตำลึง แล้วขอเป็นเครื่องประดับที่มีราคาเท่ากันแทน”

 

“ได้” เจ้าของร้านรับตั๋วเงินไปแล้วเดินหายเข้าไปหลังร้านก่อนกลับออกมาพร้อมกับของที่อี้เหวินเหอต้องการ

 

ตรวจนับอยู่เที่ยวหนึ่งจนมั่นใจแล้ว อี้เหวินเหอก็ด่วนจากมา มุ่งตรงไปยังโรงค้าทาส ที่อยู่ห่างจากจวนสกุลเซียวออกไปไกลโข

 

ด้วยระยะทางที่ไกลอยู่พอประมาณ ดังนั้นกว่าอี้เหวินเหอจะมาถึงโรงค้าทาสก็ทำเอาขาที่หายดีแล้วรู้สึกเจ็บหนึบขึ้นมานิดๆ นอกจากนี้หน้าผากยังเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเป้ง แต่นางก็มิใคร่มีเวลาใส่ใจ รีบก้าวเข้าไปในโรงค้าทาสด้วยหัวใจอันสุขล้ำทันที ใจกู่ร้องด้วยความปรีติยินดี จะได้เจอเสี่ยวชุนแล้ว จะได้เจอ

 

ทว่าเมื่อเข้าไปเลือกดูทาสแล้วก็ อี้เหวินเหอก็ไม่พบแม้แต่เงาของเสี่ยวชุน หัวใจที่เคยพองโตจนคับลงจึงหดลงจนทำให้รู้สึกวูบโหวง “เจ้าแน่ใจนะว่านี่คือทาสทั้งหมดที่มี แล้วทาสที่ได้มาใหม่วันนี้เจ้าเอามารวมทั้งหมดแล้วหรือไม่”

 

“รวมหมดแล้วขอรับ” เจ้าโรงค้าทาสกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ ยังดีที่มีคำรักษามารยาทอยู่บ้าง

 

ตาอี้เหวินเหอกวาดมองอีกครั้งอย่างเปี่ยมหวัง แต่ก็ไม่พบเสี่ยวชุนอยู่ในนั้นอยู่ดี “ที่นี่มีโรงค้าทาสแห่งอื่นอีกหรือไม่”

 

นางหายไปร่วมสามเดือนไม่รู้ว่ามีกิจการอะไรเพิ่มหรือลดหายไปจึงถามไถ่จนแน่ใจ

 

เจ้าหน้าที่โรงค้าทาส เหลียวมองการแต่งตัวของอี้เหวินเหอนิดๆ ถึงเนื้อผ้าที่สวมอยู่จะดูดี แต่โดยรวมแล้วคนๆนี้ช่างไร้ราศีของผู้มีเงินโดยแท้ จึงตอบส่งๆไป หวังจะได้ไล่ไปให้พ้นร้านตนเสียที “ก็มีนะ เพิ่งเปิดมาได้ร่วมเดือนหนึ่งพอดี อยู่ทางตะวันออก”

 

ได้ยินดังนั้นอี้เหวินก็รีบไปทันที แต่ระยะทางที่ห่างกันมาก กว่าอี้เหวินเหอจะมาถึงฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว ดีหน่อยที่โรงค้าทาสนี้ยังไม่ปิด นางจึงก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว เนื่องจากมีเวลาอีกไม่นานก็จะทำการปิดแล้ว โรงค้าทาสนี้จึงเรียกอี้เหวินเหอให้เข้าไปดูทาสทั้งหมดในคราวเดียว ไม่ซักถามให้มากนัก และเพราะโรงค้าทาสนี้ขนาดไม่ใหญ่มาก จำนวนทาสก็มีจำนวนน้อยตามลงไปด้วย ใช้เวลาไม่นานอี้เหวินเหอก็ได้ดูทาสทุกคนจนครบ

 

“ไม่มี” อี้เหวินเหอเริ่มใจไม่ดีแล้ว นางพิศมองทาสทั้งหมดอีกครั้ง พร้อมขอดูรายชื่อทั้งหมดด้วย “ข้าขอดูชื่อหน่อย”

 

“อะ...อะไรนะ ขอดู!” เจ้าที่เงอะงะไปเล็กน้อย อี้เหวินเหอมิอาจปล่อยให้เวลาผ่านไปได้อีกแล้ว จึงคว้ามาดูเองอย่างถือวิสาสะ เปิดดูทีละหน้าก็ไม่พบว่ามีชื่อของเสี่ยวชุน

 

มืออี้เหวินเหออ่อนแรงลงจนทำสมุดรายชื่อตกพื้น ดวงหน้าเริ่มส่อเค้าแววเศร้าสร้อยเหลือประมาณ “ไม่มี”

 

ฝ่ายเจ้าหน้าที่โรงค้าทาสก็รีบเก็บขึ้นมา ครั้นพบว่าเปื้อนฝุ่นไปหลายจุดก็แสดงกิริยาท่าทางไม่พอใจ ออกปากไล่พลางปัดสมุดด้วยความถนอม “ในเมื่อไม่มีก็ออกไปได้แล้ว ไปๆ”
 

อี้เหวินเหอเดินออกมาอย่างไม่มั่นคง ก่อนหยุดลงทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าที่ตรอกอับชื้นมุมหนึ่ง “เสี่ยวชุน เจ้าอยู่ที่ไหนกัน เจ้าอยู่ที่ไหน”

 

เพลานี้อี้เหวินเหอราวกับทั้งสี่ด้านได้ยินเพลงแคว้นฉู่ อับจนหนทางอย่างยิ่ง นางคิดว่าการเริ่มต้นใหม่ของนางต่อให้ยากเพียงไร ขอแค่มีคนรู้ใจอย่างเสี่ยวชุนอยู่เป็นเพื่อนนางก็จะฝ่าฟันไปได้ไม่ยาก แต่ยามนี้เสี่ยวชุนก็ไม่อยู่แล้ว ทำเอาอี้เหวินเหอหวาดกลัวกับอนาคตข้างหน้าเหลือเกิน ถึงจะมีพี่สาวพี่ชายทั้งสี่เหลืออยู่ แต่เพลานี้จะไปพบก็มิได้ เพราะต้องคงสถานะของผู้ตาย และหลบเลี่ยงจากการเพ่งเล็งของฮ่องเต้วิปลาส “เสี่ยวชุน เจ้าอยู่ที่ไหนกัน เจ้าอยู่ที่ใด”

 

กึก

 

จู่ ๆ หูของอี้เหวินเหอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักแน่นใกล้เข้ามา ทั้งยังเป็นฝีเท้าหนักๆของผู้ชายตัวใหญ่ สัญชาตญาณระวังภัยจึงเริ่มตื่นขึ้น ฝ่ามืออี้เหวินเหอสัมผัสได้ถึงความเย็นชื้นของเหงื่อชนิดหนึ่ง

 

ไม่ดีแล้วต้องไปในที่ที่มีคนหมู่มากโดยเร็วที่สุด! ไม่รอช้าอี้หวินเหอลุกขึ้นผลุงพร้อมเร่งสับเท้าเดินออกไปยังทิศทางหนึ่งทันที แต่ว่าเสียงฝีเท้านั้นก็ตามมาอย่างไม่ลดละ จนเมื่ออี้เหวินเหอวิ่ง คนพวกนั้นก็เริ่มวิ่งตาม และต้อนอี้เหวินเหอเข้าสู่ตรอกไร้ผู้คนจนได้

 

ยามนี้อี้เหวินเหอสั่นไปทั้งตัว ความหวาดกลัวถึงขีดสุดเข้าเกาะกุมจิตใจเปล่งเสียงถามขณะถอยหลังเข้าหากำแพง “จะ..เจ้าเป็นใคร”

 

ชายฉกรรจ์ทั้งห้ายิ้ม แล้วพยักเผยิดหน้าให้แก่กัน “จัดการเถอะ”

 

ไม่พูดพร่ำทำเพลง ทั้งหมดรีบย่างเท้าเข้าหาอี้เหวินเหอ

 

อี้เหวินเหอพิศมอง ราวกับภาพซับซ้อนเมื่อครั้งไปสุสานไร้ญาติมิมีผิดคนพวกนี้หมายชีวิตนางจริงๆ และนางเองก็ไม่ใช่คนเขลา ถึงขนาดไล่วงรู้เลยว่าผู้ใดคือผู้สั่งการอยู่เบื้องหลัง ด้วยเหตุนี้ขณะถอยหนีรักษาระยะห่าง นางจึงพูดโผลงออกไป“พวกเจ้าเป็นใครกันแน่ คนในสกุลเซียวส่งมาใช่หรือไม่”

 

“...”

ถึงพวกนักเลงจะไม่เอื้อนเอ่ยวาจาใด ทว่าอี้เหวินเหอก็รู้สึกได้ คนพวกนี้มีท่าทีเปลี่ยนไปเล็กน้อย เมื่อนางเอ่ยถึงคนสกุลเซียว ใจอี้เหวินเหอจึงกระจ่างโดยแท้จริง ใช่จริงๆสินะ

 

“เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ กลับไปบอกนายของเจ้า ข้าไม่คิดกลับไปอีกแล้ว ปล่อยข้าไปเสีย

 

จังหวะเคลื่อนตัวของนักเลงสะดุดไปบ้าง อี้เหวินเหอจึงไม่รอช้าใช้จังหวะนี้ กวาดดินเหลืองใส่คนผู้หนึ่ง และอาศัยช่วงจังหวะชุลมุนวิ่งหนี เพราะนางรู้ดี คนพวกนี้ไม่ปล่อยนางเอาไว้แน่ ที่แสดงท่าทีแปลกใจ ก็เพราะไม่คิดว่านางจะเอ่ยเช่นนี้

 

“บัดซบ!” นักเลงคนหนึ่งสบถก่อนวิ่งตาม และแน่นนอนว่าจังหวะฝีเท้าของชายฉกรรจ์รูปร่างแข็งแรงย่อมว่องไวกว่าอิสตรีอย่างอี้เหวินเหอ ที่มีอาการบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว เผลอเพียงอึดใจเดียวทั้งหมดก็ตามมาทัน

 

“จัดการมันซะ เร็ว!”

 

ใจอี้เหวินเหอหดเกร็ง ประหนึ่งยืนอยู่บนปากเหวก็มิปานขณะที่คิดว่าตัวเองจะไม่รอดแล้ว หน้าตรอกไร้ผู้คนก็พลันมีรถม้าคันหนึ่งวิ่งมาจอด การมาอย่างกระทันหันทำให้ฝุ่นคลุ้งตลบ อี้เหวินเหอไม่ทันได้เห็นอะไรชัดเจนก็รู้สึกว่ามีคนหนึ่งกระโดดลงมาจากที่นั่งบังคับม้าทะลุผ่านม่านฝุ่นฟุ้งเข้ามา แล้วจัดการพวกนักเลงฉกรรจ์ด้วยความเร็วในระดับน่าตกใจ

 

“อะ..อั๊ก อึก”

 

เผลอเพียงพริบตา ทั้งหมดก็นอนแน่นิ่งคลุกฝุ่นอยู่บนพื้นดินเย็นชืดเสียแล้ว อี้เหวินเหอไม่อาจทราบได้ว่าคนเหล่านี้อยู่หรือตาย แต่รู้สึกว่าตนปลอดภัยขึ้นมามากกว่าค่อน ขาที่ฝืนอดทนยืนหยัดเอาไว้ก็เริ่มอ่อนแรง สั่นพั่บๆอยู่สองสามครั้งก็ค่อยๆลดลู่ตัวลงนั่งกอดเข่าแล้วซุกหน้ากรีดร้องไร้สุ้มเสียง “ฮึก ฮือ”

 

ข้ารอดแล้ว รอดแล้ว!

 

กรีดร้องกับชะตาบัดซบของตนเองไปได้ระยะหนึ่ง หูของอี้เหวินเหอก็ได้ยินเสียงคนอีกผู้หนึ่งก้าวลงจากรถม้า ฝีเท้าก้าวย่างอย่างมั่นคงนั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก่อนหยุดที่เบื้องหน้า

 

อี้เหวินเหอเงยหน้าขึ้นมองอย่างมิอาจเลี่ยง ทีแรกก็เห็นรูปหน้าของคนผู้นี้ไม่ชัดเจนนัก เนื่องจากเขายืนหันหลังให้แสงโคมไฟจากนอกตรอก ส่วนหน้าของคนผู้นี้จึงถูกเงาทึบทะมึนเข้าบดบังจนแยกดำขาวไม่ออก จนอี้เหวินเหอปาดน้ำตาชุ่มฉ่ำใบหน้าออกหมดแล้วเพ่งพิศมองด้วยความตั้งใจจึงทราบว่าคือคนที่นางรู้จัก

 

ชุดสีดำเข้ากับความมืด มือถือพัดลายไผ่ชดช้อย มุมปากเจือรอยยิ้มตลอดเวลา เพลานี้อี้เหวินเหอรู้จักเพียงผู้เดียวเท่านั้น! “คุณชายเยี่ย”

 

พระเอกเรื่องนี้ไม่ขี่ม้าขาว แต่นั่งรถม้ามาแทน นานๆพี่จะได้เท่ (หรือไม่เท่นะ? 555)

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 342 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

545 ความคิดเห็น

  1. #422 Peung9999 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 19:46

    มาช้าตลอดด เกือบไม่ทัน

    #422
    0
  2. #289 and4 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 14:10
    คนที่มาไถ่ตัวเสี่ยวชุนต้องเป็นคุณชายเยี่ยแน่ๆเลยใช่ไหมคะเพราะคุณชายเยี่ยน่าจะรู้ข่าวเสี่ยวชุนก่อนอี้เหวินเหอ เลยรีบไปไถ่ตัวเสี่ยวชุนมาก่อนอี้เหวินเหอจะไปถึง อี้เหวินก็คงไม่รู้และไปตามหาเสี่ยวชุนจนไปเจอกับ-พวกชั่วนั่นเข้า จนเกือบโดนทำร้ายอีกรอบ ดีที่คุณชายเยี่ย ไม่สิ คนขับรถม้าของคุณชายเยี่ยซึ่งก็น่าจะเป็นอาเฉามาช่วยเอาไว้ได้ทัน
    #289
    0
  3. #287 tjongkol (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 20:11
    ถ้าแต่ละตอนยาวกว่านี้ จะเยี่ยมมากค่ะ...
    #287
    0
  4. #286 แฟน (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 19:26

    ไรท์ขารูปนางเอกไม่ค่อยถูกใจรีดค่ะ หน้าไม่มีเสน่ห์เลย ไม่หน้าดุก็กระด้าง แข็งทื่อ ไม่ก็หัวเถิก สวยสู้เมียนรกของอิเซียวอี้ไม่ได้เลย นางเมียบาปนรกหน้าหวาน มิน่าอิเซียวอี้ถึงรักถึงหลงมาก อย่าโกรธเลยนะแค่แสดงความคิดเห็น เรื่องที่แต่งสนุกอยู่แล้วค่ะ

    #286
    1
    • #286-1 Ratphak(จากตอนที่ 26)
      28 พฤษภาคม 2563 / 19:37
      อิมเมจอี้เหวินเหอไรต์ชอบนางจากบทเสี่ยวเฟิ่งค่ะ ส่วนอิมเมจเซียงมี่คือซูจิ่น นางจีบปากจีบคอเก่ง เลบให้เป็นหนูเสิ่น
      #286-1
  5. #285 Taksina_Tangkwa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 18:21
    อย่างเท่ห์ เดินลงรถม้ามาข่วยเหลือ
    หืม...คนขับรถม้าม้างพระเอก
    #285
    1
    • #285-1 Ratphak(จากตอนที่ 26)
      28 พฤษภาคม 2563 / 19:38
      เฉาข่งเฮ่อเท่ค่ะ5555พระเอกแค่เดินมาเท่่านั้น แต่ก็ขับเน้นว่าสูงศักดิ์
      #285-1
  6. #284 usaonly (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 17:06

    พระเอกตัวจริงคือคนขับรถม้าค่ะเพราะเขามาถึงก็จัดการทุกคนให้หมอบราบคาบแก้วไปแล้ว คุณชายเยี่ยแค่มายืนโชว์หน้าหล่อ ๆ กับพัดลายไผ่ 555 แชวเล่นค่ะ ทำไมไม่ตามน้องตั้งแต่แรกปล่อยให้วิ่งหัวซุกหัวชุนตามโรงทาส จนหมดแรงแถมมาเจอพวกนักฆ่าอีก คราวนี้คงตัดใจจากสกุลเซียวได้ซะที เพราะถึงคำว่าท่ีสุดแล้วยัง ผัวตั้งเมียรองเป็นเมียเอก แถมคนในสกุลประกาศว่านางเอกตายแล้ว ส่งนักฆ่าตามไล่ล่าให้แน่ใจว่านางต้องตาย ชีวิตรันทดสุด ๆ เริ่มต้นชีวิตใหม่ได้แล้วเงินทองก็มีมากมาย คุณชายเยี่ยอาจขอน้องแต่งงานก็ได้ แต่อาจติดตรงท่ียังไม่ได้หย่า ย้ายไปอยู่แคว้นอื่นเลยดีกว่า ขอบคุณค่ะ

    #284
    1
    • #284-1 Ratphak(จากตอนที่ 26)
      28 พฤษภาคม 2563 / 19:38
      เรื่องหย่าได้หย่าแน่ค่ะ แต่ต้องรอสักนิด
      #284-1
  7. #283 แฟน (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 15:21

    ตอนนี้ไรท์น่าจะตั้งชื่อว่า ภัยร้ายของอี้เหวินเหอ เพราะคุณชายเยี่ยยังไม่เสนออะไรเลยค่ะ หวังว่าเสี่ยวชิงจะไม่ถูกฆ่าตายนะคะ หน่วงเกินไปแล้ว เมื่อไหร่นางเอกจะรู้จักช่วยตัวเองเสียที ถ้าไม่มีคุณชายเยี่ยช่วยคงตายได้ตลอดเวลา แล้วเขาจะตามช่วยนางตลอบดเวลารึ นางก็ไม่ได้รักเขาเสียหน่อย เฮ้อ อนาถจริงๆ ชีวิตบัดซบมาก ซวยตลอดกาล ส่วนคู่สามีภรรยานรกกลับมีความสุขตลอด เวรกรรมไม่สนองเสียที ไม่เคยทุกข์ทรมานสักครั้ง เวรกรรมไม่มีจริงมั้ง

    #283
    4
    • #283-2 Ratphak(จากตอนที่ 26)
      28 พฤษภาคม 2563 / 19:40
      คุณแฟน ทุกข์แต่ละคนต่างกันค่ะ อี้เหวินเหอนางซวยซ้ำซวยซ้อนของจริงเลย ส่วนเสิ่นเซียงก็เจ็บรูปแบบหนึ่ง แต่สุดท้ายโดนกรรมสนองกรรมค่ะ
      #283-2
    • #283-3 Ratphak(จากตอนที่ 26)
      28 พฤษภาคม 2563 / 19:42
      ส่วนคุณ nannilaphan นางเอกตอนนี้คือมีญาติเหลือแต่เหมือนไม่มี คนที่เคยมีอำนาจวาสนาพอหมดอำนาจเหลือคนเดียวมันคือฟิวนี้ค่ะ พึ่งพาใครก็ไม่ได้ต้องเดินคนเดียว ดังนั้นจึงเหมือนเรือจะจมได้ทุกเมื่อ แต่ถ้าในช่วงที่จะจมมีคนมาช่วยไว้หละ?
      #283-3
  8. #282 alece2 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 14:46
    ค้างงงงงงงงมาต่ออีกนิดค่ะฮือๆๆๆๆๆ
    #282
    1
    • #282-1 Ratphak(จากตอนที่ 26)
      28 พฤษภาคม 2563 / 19:42
      งือๆเรื่องนี้ตามใจไม่ได้เลยเพราะต้องแก้ตลอดๆ
      #282-1
  9. #281 supakornseanla (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 14:36
    ชอบจ้าาา
    #281
    1
    • #281-1 Ratphak(จากตอนที่ 26)
      28 พฤษภาคม 2563 / 19:43
      ขอบคุณค่ะ
      #281-1
  10. #280 Kungfu Panda (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 12:12

    บรรยายเปิดตัวคุณชายฉากช่วยสาวงามได้เท่มาก ชอบ ๆ นึกถึงหนังฝรั่งที่จอมโจรหน้ากากเดินมาในซอยเปลี่ยวโดยเห็นเป็นเงาพาดมา
    #280
    1
    • #280-1 Ratphak(จากตอนที่ 26)
      28 พฤษภาคม 2563 / 19:44
      ชมตลอดดดเลยคนนี้5555
      #280-1
  11. #279 Walai2515 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 11:33
    ลุ้นมากกก
    #279
    1
    • #279-1 Ratphak(จากตอนที่ 26)
      28 พฤษภาคม 2563 / 19:44
      ลุ้นด้วยยยย
      #279-1
  12. #278 Xiaoxue (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 11:30
    ลุ้นมาก เกือบไปแล้ววววส
    #278
    1
    • #278-1 Ratphak(จากตอนที่ 26)
      28 พฤษภาคม 2563 / 19:44
      เกือบไม่รอดดดด
      #278-1
  13. #277 NutDriftqueen (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 11:30
    รออออออลุ้น
    #277
    1
    • #277-1 Ratphak(จากตอนที่ 26)
      28 พฤษภาคม 2563 / 19:44
      ลุ้นไปด้วยกันว่าเส้นทางของอึ้เหวินเหอจะเป็นอย่าง
      #277-1