เพียงหนึ่งรักมั่นนิรันดร์กาล ( ชื่อเดิม เส้นทางชีวิตของอี้เหวินเหอ 一文河的生活之路)

ตอนที่ 19 : สุสานไร้ญาติ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,332
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 355 ครั้ง
    18 พ.ค. 63

หลังออกมาจากเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าอี้เหวินเหอก็มุ่งไปยังครัว สั่งให้คนไปเตรียมของเพื่อไปเซ่นไหว้ท่านปู่ และคนที่สิ้นไปในจวนกั๋วกง ถึงสถานะของนางตอนนี้จะไม่มั่นคง ทั้งยังง่อนแง่นประหนึ่งกิ่งไม้ต้องลม แต่เพราะฮูหยินผู้เฒ่าเซียวให้ความเอ็นดู ถึงจะมีท่าทีแข็งกระด้างหยามเหยียดในดวงตา แต่ด้านกิริยาท่าทาง นับว่าไม่มีใครกล้าแสดงท่าทีแข็งขืน “ฮูหยินน้อยรอสักครู่นะเจ้าคะ”

 

บ่าวโรงครัวผู้นั้นหายไปพักใหญ่ก็กลับมาพร้อมกับของที่อี้เหวินเหอต้องการ “ฮูหยินน้อย เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

 

เสี่ยวชุนเดินไปรับมา ก่อนหันมารายงานอี้เหวินเหอ “คุณหนูเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

 

อี้เหวินเหอผงกศีรษะ แล้วหมุนตัวจากมา “เช่นนั้นเราก็ไปกันเถอะ” 

 

หลังจากอี้เหวินเหอและเสี่ยวชุนจากไปแล้วบ่าวไพร่ก็จับกลุ่มสนทนากันต่อ “ฮึ ตกอับขนาดนี้ยังผยองอยู่ได้ ช่างใจกล้าหน้าด้านเสียเหลือเกิน”

 

“ได้ข่าวว่าเมื่อคืน นายน้อยไปร่วมห้องด้วยแล้วไม่ใช่หรือ”

 

“ไปเพียงครู่เดียวก็กลับออกมา เห็นว่ามีปากเสียงกันด้วย”

 

“เหอะ น่าสมเพช เป็นหญิงแต่งงานแล้ว แต่สามีรังเกียจไม่ยอมร่วมหอด้วย เป็นข้าคงกลั้นใจตายไปแล้วล่ะ”

 

สุดยอดความอัปยศของสตรีที่แต่งงานแล้ว คือแต่งออกไป แล้วสามีไม่แตะแม้แต่เส้นผม

 

 

เพราะบ่าวไพร่ต่างรู้เพียงว่าเมื่อคืนเซียวอีเข้าไปที่เรือนของอี้เหวินเหอเพียงครู่หนึ่งแล้วกลับออกมาท่ามกลางสายฝน จึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรทั้งยังสมเพชอี้เหวินเหออีกด้วย กลับกันกับเรือนของเสิ่นเซียงมี่ ที่ทราบเบื้องลึกเบื้องหลังมากกว่าผู้อื่น จึงกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก

 

“ฮูหยิน อี้เหวินเหอออกไปนอกจวนแล้วขอรับ เห็นว่าจะไปที่สุสานไร้ญาติ”

 

แววตาเสิ่นเซียงมี่ เป็นประกายขึ้นมา รีบหันไปหาคนสนิทฉาฉาโดยไว “ฉาฉา!”

 

“เจ้าค่ะ” ฉาฉารับรู้ได้โดยไม่ต้องชี้แจง นางรีบหลบออกไปแจ้งข่าวให้ผู้นำสกุลเสิ่นทราบ 

 

ด้านเสิ่นเซียงมี่ ได้แต่จิบชาด้วยท่าทีสงบนิ่ง รอผลการทำงานจากคนของบิดาด้วยท่าทีเยือกเย็น

 

7

 

รถม้าของอี้เหวินเหอหลังจากพ้นเขตเมืองออกมาแล้ว ก็วิ่งด้วยความเร็วที่มากขึ้น และรักษาระดับเอาไว้อย่างดียิ่ง จนเมื่อเดินทางมาถึงป่าของสุสานไร้ญาติก็ค่อยๆลดระดับลง ก่อนจะจอดเรียบนิ่งอยู่ที่ใต้ร่มไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

 

ถึงที่หมายแล้วอี้เหวินเหอก็ก้าวเท้าลงจากรถม้า สุสานไร้ญาติสมกับเป็นสุสานไร้ญาติ ทั้งเงียบเหงา และมีกลิ่นอายสาปสางของความตายลอยอบอวลไปทั่ว แต่ต้นไม้ใบหญ้ายังขึ้นน้อย มองผาดๆ ราวกับเขาหัวโลนก็มิปาน

 

ดวงตาดังผลซิ่งของอี้เหวินเหอเพ่งพิศมองโดยรอบ เมื่อเห็นกองเถ้าถ่านดำกองเป็นพะเนินอยู่มุมหนึ่ง ก็ก้าวตรงไปด้วยฝีเท้าไม่มั่นคงเท่าไรนัก จิตใจที่แสร้งเข้มแข็งเริ่มสั่นคลอน

 

 “คุณหนูระวังนะเจ้าคะ” เสี่ยวชุนคอยประคองอี้เหวินเหอไม่ห่าง เพราะเมื่อคืนฝนตกอย่างหนัก ถึงวันนี้อากาศจะปลอดโปร่ง แต่ผลพวงจากเมื่อยามค่ำคืนก็ทำให้พื้นดินเหนียวปนทรายก็ยังคงชื้นแฉะอยู่

 

“เจ้าวางใจเถอะ” อี้เหวินเหอผงกศีรษะ ก้าวเท้าไปช้าๆ ก่อนหยุดลงที่กองเถ้าถ่านท่วมสูงจนเฉียดศีรษะ ดวงตาสีเข้มเผยแววเศร้าสร้อยออกมา แต่เพราะให้คำมั่นสัญญากับตนเองแล้วว่าจะไม่ร้องไห้อีก ดังนั้นตาอี้เหวินเหอจึงเพียงขึ้นสีแดงก่ำระเรื่อเท่านั้น หลังกระพริบตาถี่ๆไม่กี่ครั้งก็เลือนหายไปจนหมด ไม่ อี้เหวินเหอเจ้าต้องเข้มแข็ง 

 

ปรับสีหน้าอยู่ชั่วระยะหนึ่ง อี้เหวินเหอก็เอ่ยเรียกเสี่ยวชุน “เสี่ยวชุน ตั้งเครื่องเซ่นไหว้พวกเขาเถอะ”

 

“เจ้าค่ะคุณหนู” เสี่ยวชุนขานรับ แล้วก้าวออกไปจัดการกับเครื่องเซ่นไหว้ 

 

หลังจัดแจงสักการะเป็นที่เรียบร้อยแล้ว อี้เหวินเหอก็เลือกนั่งที่โขดหินก้อนหนึ่ง เปล่งเสียงสนทนากับเถ้ากระดูกที่บ่นจนเป็นผง หาเค้าโครงและลักษณะเด่นไม่ได้แล้ว “พวกท่านเป็นอย่างไรบ้าง ข้าอี้เหวินเหอจอมหยิ่งยโสมาเยี่ยมพวกท่านแล้ว ท่านปู่ พี่ซิ่วฉิว พี่หรงเยี่ย มู่อัน อาอี้ เสี่ยวฝาง เหยียนหมัวมัว จิ่วหรง หว่านหวาน...”

 

ชื่อของคนในจวนที่อี้เหวินเหอพอจะจดจำได้ถูกเอ่ยออกมาอย่างเชื่องช้า ในเนื้อเสียงแฝงไปด้วยความโหยหาและคิดถึง นางอยากย้อนเวลากลับไปอยู่กับทุกคนเหลือเกิน ทว่าก็ไม่สามารถย้อนกลับไปหาความรุ่งโรจน์ได้อีก “ท่านปู่ ทุกคน อี้เหวินเหอจะเข้มแข็ง อี้เหวินเหอจะต้องยืนหยัดให้จงได้”

 

นางจะต้องหย่ากับเซียวอีแล้วพาตนเองออกมาจากวังวนความเจ็บปวดให้จงได้ ถึงนางยามนี้จะหลงเหลือเพียงตัวคนเดียว แต่นางก็จะออกไปจากวังวนแห่งทุกข์เศร้า แล้วใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เพื่อทุกคนที่นางรักและรักนาง

 

นั่งรำลึกความหลังอยู่กับเศษซากเถ้าธุลี ที่สูงเกือบท่วมศีรษะ อยู่พักใหญ่ อี้เหวินเหอก็ลุกขึ้น คารวะเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเดินขึ้นรถม้าไป 

 

หลังจากรถม้าอี้เหวินเหอจากไปแล้ว จูเก่อเยี่ยและเฉาข่งเฮ่อจึงก้าวออกมาจากป่าด้านข้างอันรกทึบ ทั้งสองเดินมาหยุดยังบริเวณเดียวกับอี้เหวินเหอ

 

ตาสีทึบทะมึนเช่นเดียวกับอาภรณ์ที่สวมใส่ของจูเก่อเยี่ยหลุบมองเครื่องเซ่นไหว้ และหยุดยังกองเถ้ากระดูก “จัดการให้ข้าที”

 

“ขอรับคุณชายเยวี่ย” เฉาข่งเฮ่อก้าวออกมา แล้วจัดการหยิบเถ้ากระดูกมาห่อไว้ในห่อผ้าห่อหนึ่งแล้วเดินกลับมายืนอยู่เบื่องหลังของนายหนุ่มดุจเดิม

 

จัดการเสร็จเรียบร้อยแล้วทั้งสองก็จากไป

 

ภายในรถม้าของอี้เหวินเหอ เงียบสงบเช่นตอนมา เสี่ยวชุนที่นั่งอยู่มุมหนึ่งก็เข้าใจดีว่าเจ้านายชอบความเงียบสงบ ดังนั้นจึงทำเพียงนั่งกอบกุมมือแบบบางเอาไว้ ไม่ได้พูดคุยหรือส่งเสียงเอะอะอะไรรบกวนใจ

 

เพราะเส้นทางของสุสานไร้ญาติต้องเข้ามาในป่าลึก นอกจากนี้ยังไร้ผู้คนเหลียวแล ถนนหนทางจึงไม่เรียบอย่างท้องถนนอื่นๆ การเดินทางของอี้เหวินเหอจึงเชื่องช้าเช่นตอนมา 

 

ขณะที่อี้เหวินเหอกำลังใช้เวลาระหว่างนี้ครุ่นคิดถึงเรื่องต่างๆ ว่านางต้องทำอย่างไรถึงจะสามารถก้าวออกมาจากสกุลเซียวได้ จู่ๆ รถม้าที่วิ่งบนถนนลูกรังก็หยุดนิ่ง ตามด้วยเสียงการเคลื่อนไหวเบาๆ คล้ายคนกระโดนลงพื้นแล้ววิ่งหายไปในพุ่มหญ้า

 

“เกิดอะไรขึ้น” เสี่ยวชุนรู้สึกสงสัยขึ้นมาคร้ามครั่น รีบเปิดม่านออกไปดูพลางเอ่ยปากถามบ่าวบังคับม้า “เกิดอะไรขึ้น เหตุใด ถึงหยุดร...”

 

เสียงเสี่ยวชุนขาดหายไปเสียดื้อๆ เนื่องจากบ่าวบังคับม้าได้หายไปจากที่นั่งอยู่แล้ว “คนเล่า”

 

ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลแล่นเข้าจู่โจมจิตใจของอี้เหวินเหอ นางเองก็ไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รับรู้ท่าทีแปลกตาไปของบ่าวบังคับม้าเลย “มีอะไรเสี่ยวชุน เกิดอะไรขึ้น”

 

ด้านเสี่ยวชุนรีบหันกลับมารายงานด้วยสีหน้าเร่งร้อนกระวนกระวาย แต่ก็ยังคิดในแง่ดี “คนขับรถม้าหายไปเจ้าค่ะ สงสัยว่าจะปวดหนักเป็นแน่ คอยดูนะกลับมาจะเล่นงานเสียให้เข็ด”

 

อี้เหวินเหอเริ่มสังหรณ์ไม่ดีแล้ว รีบเอ่ยปากสั่งการเสี่ยวชุน “เสี่ยวชุน รีบไปขับรถม้าเร็ว ต้องออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด” 

 

เสี่ยวชุนยังคงงุนงงระคนสงสัย “เจ้าคะ?”

 

“เถอะน่ารีบไป...ก็ได้ ข้าไปเอง” อี้เหวินเหอเห็นว่าเสี่ยวชุนยังชักช้ายืดยาด นางจึงลุกขึ้นหมายไปบังคับม้า ทว่าเพียงขายื่นออกไปทางช่องว่างหลังม่านนั้นธนูดอกหนึ่งก็พุ่งมาปักอย่างฉิวเฉียด

 

หย่าไม่ได้ใช่ไหม ห้ามหย่าใช่ไหม เสิ่นเซียงมี่ บอกได้ ข้าจัดการเอง!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 355 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

545 ความคิดเห็น

  1. #429 ลมรัก (@pong1976) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 07:22

    แล้วจะรู้ใครวางแผนฆ่าล้างตระกูลนางเอกแต่ขอให้นางเอกได้ใบหย่าก่อนนะคะไม่เอาหมวดคาราคาซังขอให้รอดและได้หย่า

    #429
    0
  2. #273 pingkana2 (@Pingkana) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 02:06
    คนใช้นางเอกโง่จังงงงงงง โมโหแล้วนะะะ
    #273
    1
    • #273-1 Ratphak (@Ratphak) (จากตอนที่ 19)
      28 พฤษภาคม 2563 / 19:47
      ยัยเสี่ยวชุนเบ๊อะมากค่ะ
      #273-1
  3. #211 SomponratMalasut (@SomponratMalasut) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 22:15
    อ่านมาหลายเรื่องส่วนที่น่าเบื่อคือคนใช้นางเอกจะทำอะไรค้านอยู่นั่นแหละ พอสั่งให้ทำอะไรก็ซักอยู่นั้นแหละ น่าจะเปลี่ยนคาเร็คเตอร์คนใช้บ้างนะ
    #211
    0
  4. #194 Capuchi (@capuchi_24) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 07:00
    ทำไมเราคิดว่า คนที่ช่วยน้องตกน้ำตอนเด็ก อันที่จริงก็คือคุณชายเยี่ย ... แต่อาจจะติดธุระหรืออะไรสักอย่าง ต้องรีบไป เลยกลายเป็นนังเซียวอี ที่อุ้มน้องเข้าไปแทน ... ทำให้น้องเข้าใจผิด หลงรักผิดคนมาตลอด แน่เลย
    #194
    0
  5. #193 NanNilaphan (@NanNilaphan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 20:17
    อีเลววววววววววว
    ให้น้องออกมาสักทีเถอะสงสารน้องงงงงงงงงงง
    -กะไปจัดการผัว-นู่นนนนมันไม่ยอมหย่ามาหาเรื่องน้องทำไมอิสารเลวขอให้อยู่แบบตายทั้งเป็นกับผัว-อ่ะอิเสิ่นเจิ้น เกลียดมัน
    #193
    0
  6. #191 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 17:11

    คุณชายเยวี่ยจะมาช่วยทันไหม เล่นยิงธนูใส่เหอเอ๋อถ้าโดนก็ไม่รอดแน่เลย ลุ้นกันต่อไป ขอบคุณค่ะไรท์

    #191
    0
  7. #190 supakornseanla (@supakornseanla) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 14:51
    คนที่จะช่วยน้องต้องเป็นคนตามน้องแน่ๆ
    #190
    0
  8. #189 impyao (@impyao) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 14:37
    อ่านเรื่องนี้จบ กระโดดไปอ่านวายุหวนต่อ
    #189
    0
  9. #188 impyao (@impyao) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 14:36
    ลุ้นๆๆกันอีกแล้ว

    ดวงตกสุดๆเลยนางเอก

    แต่พระเอกมาแล้วใช่มั้ยไรท์
    #188
    0
  10. #187 and4 (@and4) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 13:30
    นังสารเลวเสิ่นเซียงมี่ ชาตินี้แกไม่ตายดีแน่ ถ้าน้องเหวินเหอเป็นอะไรไปละก็แกต้องโดนเอาคืนมากกว่านี้เป็นร้อยเท่าพันทวีเลย โว้ยยย อยากกระโดดเข้าไปตบๆๆๆๆ นังเซียงมี่ให้ฟันหลุดหมดปาก พูดแล้วก็ขึ้น ไรท์อย่าให้น้องเป็นอะไรนะ ขอให้คนมาช่วยน้อนทันด้วยเถอะ
    #187
    0
  11. #185 ~LufaH~ (@fak_fa) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 10:38
    อยากเห็นน้องหลุดพ้น และกลับมาจัดการจริงๆ
    #185
    0
  12. #184 Kapookkapui (@kapookkapui) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 09:53

    โอ๊ยยยยย สงสารน้องงงง

    #184
    0
  13. #183 alece2 (@alece) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 09:42
    ค้างงงงงงงไปดาวอังคารเลยค่ะไรท์มาต่ออีกหน่อยค่ะพลีสๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #183
    0
  14. #182 pchin (@pchin) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 09:36
    โอ้ๆๆๆ พวกนี้! สงสารน้องหนักมากกก!
    #182
    0