เพียงหนึ่งรักมั่นนิรันดร์กาล ( ชื่อเดิม เส้นทางชีวิตของอี้เหวินเหอ 一文河的生活之路)

ตอนที่ 14 : หก สู่จุดตกต่ำถึงขีดสุด (ปลาย) (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,201
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 284 ครั้ง
    11 พ.ค. 63

“...” เซียวอีไม่พูดไม่จา ก้าวออกมาจากร่มที่อากู้ถือให้ แล้วเดินไปอุ้มอี้เหวินเหอขึ้นมาพากลับไปยังเรือนด้านใน

 

ไม่นานหมอก็ถูกตามมา ครั้นรอจนแน่ใจแล้วว่าอี้เหวินเหอไม่เป็นอะไรแล้ว เซียวอีก็จากไปเงียบๆ 

 

“ท่านจะไปที่ใดต่อหรือขอรับ ไปที่เรือนของฮูหยินรองตามหมายดีหรือไม่ขอรับ” อากู้ที่ทำหน้าที่กางร่วมให้เซียวอี ถามหาที่หมาย 

 

เซียวอีแสดงสีหน้าครุ่นคิดอยู่หนึ่งอึดใจ ก่อนตอบออกไปด้วยเสียงราบเรียบไม่หนักไม่เบา “ไม่กลับเรือนของข้า รอให้ฝนซา ข้าค่อยไปเยี่ยมนาง”

 

“ได้ขอรับ” อากู้พยักหน้า แล้วก้าวตามท่านรองเจ้ากรมคลังไป

 

 

ฝ่ายเรือนของเสิ่นเซียงมี่ ได้ยินว่าเซียวอีไม่มาแล้ว ก็รู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมาไม่น้อย “อะไรนะ ท่านพี่มาไม่ได้แล้ว”

 

“เจ้าค่ะ ท่านรองเจ้ากรมคลังให้คนมาบอกว่ามีงานเร่งด่วน จัดการงานเสร็จแล้วจะรีบมาเยี่ยมฮูหยินกับคุณชาย”

 

เสิ่นเซียงมี่บังเกิดข้อกังขาต่างๆนานา นางไม่คิดว่าเซียวอีจะติดภาระงานจริงๆ เพราะช่วงนี้ราชสำนักไม่ได้มีเรื่องวุ่นวายอะไร เรื่องจัดขบวนไปแสดงความเสียใจที่แคว้นฉีก็เสร็จสิ้นลงแล้ว จะมีอะไรให้ต้องเร่งด่วนอีก “ฉาฉา ให้คนของเราไปสืบมาเดี๋ยวนี้ ว่าเกิดอะไรขึ้นหรือไม่”

 

ฉาฉายอบตัวลง แล้วถอยตัวไป “เจ้าค่ะ ฮูหยิน”

 

หายไปพักใหญ่ ฉาฉาก็กลับเข้ามารายงานเสิ่นเซียงมี่ด้วยสีหน้าขรึม “อันที่จริง ท่านรองจ้ากรมคลังตั้งใจจะมาเยี่ยมท่านกับฮูหยิน แต่จู่ๆก็เปลี่ยนเส้นทางไปที่เรือนของ ฮูหยินหญะ...อี้เหวินเหอเจ้าค่ะ เพราะว่านางได้สติ แล้วเดินอาการคลุ้มคลัง พยายามจะกลับไปที่จวนกั๋วกง สุดท้ายไข้ก็กำเริบ หมดสติไป หลังจากจัดการเรื่องที่เรือนนั้นเสร็จแล้ว ท่านรองเจ้ากรมคลังก็กลับเรือนไป หาได้มีงานเร่งด่วนอะไร”

 

ฟังฉาฉาพูดจบ เสิ่นเซียงมี่ก็ทุบมือเข้ากับเตียงเต็มแรง “อี้เหวินเหอ เพราะเจ้าอีกแล้วนะ เพราะเจ้าท่านพี่ถึงไม่มาดูข้า”

 

แต่เพราะเสียงของนางดังไปหน่อย ลูกน้อยที่นอนอยู่ในเปลจึงตกใจ ร้องไห้โยเย เสิ่นเซียงมี่คลายท่าทีดุดัน รีบอุ้มลูกขึ้นมาปลุกปลอบ แต่ก็ไม่หายแค้นใจ “โอ๋ โอ๋ ลูกแม่ ไม่ร้องไห้นะ เจ้าไม่ร้องไห้ แม่ขอโทษ ขอโทษ”

 

ปลุกปลอบอยู่ครู่หนึ่ง บุตรชายนางก็สงบลง หลังให้น้ำนมดื่มก็หลับไปอย่างว่าง่าย 

 

เสิ่นเซียงมี่หลุบตามองบุตรชายด้วยแววตาเปี่ยมรัก ก่อนลุกขึ้นไปนั่งยังขอบเตียง อายร้อนจากเตียงอยู่ไฟทำให้นางอบอุ่นแม้อากาศจะหนาวเหน็บ แต่กลับกันทั้งๆที่ร่างกายอุ่นเช่นนี้ แต่จิตใจของเสิ่นเซียงมี่กลับรู้สึกเย็นเยือกอย่างน่าใจหาย 

 

ตัวนางไม่ใช่คนโง่ ที่จะอ่านความรู้สึกของบุรุษไม่ออก รู้ดีว่าแท้จริงแล้ว เซียวอี ก็มีความรู้สึกหวั่นไหวต่ออี้เหวินเหอไม่น้อย

 

ไม่! ไม่ใช่ไม่น้อย!

 

สีหน้าเสิ่นเซียงมียับยุ่ง เหมือนด้ายพันกัน เผลอนึกหวนไปถึงอดีตเมื่อหลายปีก่อน อดีตก่อนที่นางจะพาตัวไปพัวพันกับเซียวอี อดีตที่เซียวอีและอี้เหวินเหอเท่านั้น ในตอนนั้นสตรีอย่างพวกนางที่ลอบมองเซียวอีในที่ลับล้วนดูออกทั้งสิ้น ว่าชายคนนี้มีความรู้สึกพิเศษกับอี้เหวินเหอจากใจจริง

 

“ไม่ได้การ ข้าต้องรีบทำอะไร ก่อนที่มันจะเลยเถิดไปมากกว่านี้” นางไม่ยอมให้เซียวอี รู้ใจตนไปมากกว่านี้ นางจะไม่ยอมให้เขามอบความเมตตากับอี้เหวินเหอ เสิ่นเซียงมี่คนนี้ไม่มีทางยินยอม ในเมื่ออี้เหวินเหอคนนั้นตกต่ำ ถึงขีดสุดแล้ว นางก็จะเหยียบย่ำให้มันลงไปถึงนรกเบื้องล่าง! “ข้าไม่มีวันยอม ไม่มีวัน”

 

 

รอจนยามเย็นมาเยือน ฝนซาลงจนเห็นแสงแดดยามเย็น เซียวอีก็มาเยี่ยมเยียนเสิ่นเซียงมี่และบุตรชาย เพียงพบหน้าบิดา เด็กน้อยเพิ่งคลอดได้เจ็ดวันก็แสดงท่าทีร่าเริง ชวนให้หัวใจคนมองแย้มบาน “โอ๋ ลูกพ่อ ลูกพ่อ”

 

“แอะ...แอะ” เด็กน้อยเหมือนรู้ความ ขานตอบกลับไปเสียงอู้อี้ 

 

เสิ่นเซียงมี่ มองด้วยแววตาเปี่ยมสุข พลางยื่นมือไปโบกผ่านใบหน้าของบุตรชายที่อยู่ในอ้อมแขนของเซียวอีอย่างหยอกเย้า “ว่าอย่างไร เห็นใบหน้าของท่านพ่อแล้วยิ้มแย้มเชียวนะ หืม”

 

เซียวอียิ้มละไม โยกตัวไปมาจนบุตรชายร้องเสียงอ้อแอ้อย่างถูกใจ เล่นสนุกพักหนึ่ง ก็เริ่มหิว เสิ่นเซียงมี่จึงรับมาป้อนนม ดื่มนมเสร็จก็หลับไปตามประสาเด็กน้อย “หลับไปแล้วเจ้าค่ะ”

 

“เช่นนั้นหรือ ลูกของข้า” เซียวอีลูบแก้มนุ่มละมุนนิ้วเบาๆ หลังจากส่งบุตรชายให้แม่นมที่มาดูแล เซียวอีก็นั่งกุมมือเสิ่นเซียงมี่ “ขอบใจเจ้ามากที่คลอดบุตรชายให้ข้า”

 

แววตาเสิ่นเซียงมี่ปรากฏแววถ่อมตน “มันเป็นหน้าที่ของข้าเจ้าค่ะ การมีบุตรให้ท่านพี่ เป็นเรื่องที่ข้าดีใจที่สุด” 

 

เพราะการมีบุตรชายของนาง คือการกดให้อี้เหวินเหอจมดินในเท้าเดียว!

 

สีหน้าเซียวอีอ่อนโยนยิ่ง “ลำบากเจ้าแล้ว ลำบากเจ้าแล้ว”

 

ทั้งสองสนทนากันเรื่อยเปื่อย ก่อนเสิ่นเซียงมี่จะเข้าประเด็นเกี่ยวกับอี้เหวินเหอ “วันนี้ข้าได้ยินมาว่า น้องอี้เหวิน...ไม่สิฮูหยินใหญ่ ฟื้นแล้ว ทว่าก็หมดสติไปอีก”

 

เซียวอีพยักหน้า “อื้ม ข้ารู้แล้ว”

 

สีหน้าของเสิ่นเซียงมี่ยังคงมีรอยยิ้ม ทว่าในใจเริ่มเกิดพายุเล็กๆขึ้นแล้ว “แล้วท่านพี่ไปเยี่ยมเยียนฮูหยินใหญ่แล้วหรือไม่เจ้าคะ”

 

คำพูดของเสิ่นเซียงมี่ทำให้เซียวอีชะงักงัน รีบเงยหน้าขึ้นมองอย่างแปลกใจ “หากข้าไป เจ้าไม่โกรธข้าหรือ”

 

มุมปากเสิ่นเซียงมี่โค้งเป็นรอยยิ้มโอบอ้อมอารี “ข้าจะโกรธท่านพี่ด้วยเรื่องอันใดกันเจ้าคะ อี้เหวินเหอเป็นภรรยาของท่านเช่นกัน ทั้งนางยังเป็นภรรยาเอก ส่วนข้าเป็นแค่ภรรยารอง จะอาจหาญไปห้ามท่านพี่หรือเจ้าคะ”

 

“ไม่พูดอย่างนั้น เซียงมี่ข้ารักเจ้าที่สุด” เซียวอีแตะริมฝีปากเสิ่นเซียงมี่เบาๆ

 

เสิ่นเซียงมี่เอนตัวซุกอกกับเซียวอี พลางพูดด้วยเสียงอ่อนหวาน แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยแววริษยา “ข้าก็รักท่านพี่เจ้าค่ะ รักท่านพี่ อ้อ รักลูกของเราด้วย”

 

เหตุใดนางจะไม่รู้ ว่าเพลานี้จิตใจที่แสร้งบอกว่าเป็นหินผากำลังโอนอ่อนกับอี้เหวินเหอ สุดท้ายแล้วน้ำคำชายกับจิตใจชายก็เชื่อถือไม่ได้อย่างที่คิด ไม่หรอก แท้จริงแล้ว ตั้งแต่ต้นจนจบเซียวอีผู้นี้ฝืนเก็บใจตัวเองมาโดยตลอด และท่าทางแข็งกร้าวนั้นก็เริ่มจะทลายลงไปเรื่อยๆตามกาลเวลา 

เหล็กที่ว่าแข็งแรงโดนไฟยังอ่อนพันรอบนิ้ว แล้วจะนับประสาอะไรกับใจคนกันเล่า

 

รอจนเซียวอีจากไปแล้ว นางก็ให้คนไปบอกกล่าวกับผู้นำสกุลเสิ่น ว่าอี้เหวินเหอคนนั้น จะปล่อยไว้นานไม่ได้ ต้องส่งให้ไปอยู่กับอี้เหวินเจียงกั่วกงให้เร็วที่สุด!

 

 

ร่วมเดือนกระมัง อาการทางกายของอี้เหวินเหอจึงหายขาด จะหลงเหลือแต่เพียงรอยสะเกร็ดเล็ก ๆ ของแผลบริเวณเท้า ทว่าหากเทียบกับด้านจิตใจแล้ว อี้เหวินเหอกลับตรอมตรมมากขึ้นทุกวัน

 

ไม่ได้ตรอมตรมกับการที่ตนเดินทางมาถึงจุดตกต่ำที่สุด ไม่ได้ตรอมตรมกับการที่ตน ไม่ใช่คุณหนูผู้สูงศักดิ์แห่งจวนกั๋วกง แต่นางตรอมตรมกับการสูญเสียคนที่รัก ทั้งบ่าวไพร่ที่เคยวิ่งเล่นมาตั้งแต่เด็ก ยังดีหน่อยที่พี่ชายและพี่สาวอีกสี่คนเหลือรอด เพราะท่านปู่ต่างกันพวกนางและพี่ๆออกไปได้ทันท่วงที แต่ก็แตกกระสานซ่านเซ็นไป 

 

“คุณหนู ดื่มยาเจ้าค่ะ” เสียงเสี่ยวชุนดังอยู่ข้างหู

 

อี้เหวินเหอจึงเอื้อมมือไปรับยามาดื่มอย่างเหม่อลอย ดื่มเสร็จแล้วก็ส่งชามว่างเปล่ากลับคืนไปให้ เพื่อไม่ให้คนสนิทที่ไม่ต่างญาติอย่างเสี่ยวชุนกังวลใจ อี้เหวินเหอจึงเปล่งเสียงขอบคุณไปหนึ่งประโยค “ขอบใจเจ้าเสี่ยวชุน”

 

“เจ้าค่ะคุณหนู” เสี่ยวชุนกับถ้อยยาว่างเปล่ามาวางบนถาด ก่อนหมุนตัวเดินกลับนำไปเก็บ ขณะที่กลับมาหยุดยืนอยู่ข้างตัวคุณหนูอีกครั้ง เสียงแห่งความรื่นเริงก็ลอยมาจากอีกด้านหนึ่งของจวนสกุลเซียว

 

ตาอี้เหวินเหอที่เหม่อยลอย ปรากฏแววความรู้สึกขึ้นมาบ้าง แล้วเปรยถามเสี่ยวชุนเสียงค่อย “วันนี้ลูกชายของเสิ่นเซียงมี่ครบเดือนน่ะสินะ”

 

ใบหน้าของเสี่ยวชุนพยักเบาๆ “เจ้าค่ะ วันนี้เป็นวันครบเดือนของคุณชาย”

 

ฟังเสียงเสี่ยวชุน อี้เหวินเหอก็หลับตาลง นางจำได้ดี เพราะวันตายของท่านปู่ คือวันถือกำเนิดของเด็กคนนั้น อื้ม ไม่สิ ต้องถือว่าเป็นวันตกต่ำถึงขีดสุดของนางในสกุลเซียวอีกด้วย ฮูหยินรองกำเนิดบุตรชายย่อมมีสถานะที่มั่นคงแข็งแรง กว่านางที่เป็นฮูหยินเอก แต่ไม่แม้จะได้ร่วมหอกับสามี...

 

ลูกเสิ่นเซียงมี่เป็นผู้ชาย!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 284 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

545 ความคิดเห็น

  1. #143 orn2515 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 21:50
    ชืวิตตกต่ำสุดแล้ว
    #143
    1
    • #143-1 Ratphak(จากตอนที่ 14)
      17 พฤษภาคม 2563 / 19:04
      ใช่ค่ะ ต่ำสุดๆแล้ว
      #143-1
  2. #59 NanNilaphan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 21:58
    ไรท์มันหน่วงมากกกกกกก
    รีบให้น้องิอกมาแล้วให้ผัวโง่รู้ใจตัวเองเมื่อสายไปเรียกร้องอะไรไม่ได้อีก

    ให้พวกมันอยู่อย่างตายทั้งเป็นบ้างงงงงง ถ้าเป็นอีบุ๊คนะกึหึจะข้ามให้หมดเลยหน่วงๆพวกนี้มันบีบหัวใจกันเกินปายยยยย
    ร้องไห้ตามน้องงงงงง
    #59
    1
    • #59-1 Ratphak(จากตอนที่ 14)
      13 พฤษภาคม 2563 / 18:51
      หน่วงจริงๆค่ะ จากรุ่งโรจน์ไม่เหลือแม้เท่าธุลีแต่น้องต้องผ่านมันไปได้
      #59-1
  3. #58 and4 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 21:32
    ไรท์ขอร้องละ รีบพาอี้เหวินเหอออกมาให้เร็วที่สุดเถอะ จุกอกจนอยากทะลุเข้านิยายไปจัดการเสิ่นเซียงมี่และทำให้เซียวอีเลิกโง่สักที ไม่ได้สิมันต้องได้รับผลกรรมอย่างแสนสาหัสที่ได้กระทำชั่วๆกับอี้เหวินเหอเอาไว้
    #58
    1
    • #58-1 Ratphak(จากตอนที่ 14)
      13 พฤษภาคม 2563 / 18:49
      อีกไม่นานค่ะ น้องจะได้ออกมาแล้ว
      #58-1
  4. #57 ป่าท้อ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 20:43

    คราวหน้านางจะเจอเคราะห์กรรมใดอีกรอเวลานางหย่าแล้วจากไป นายท่านชุดดำทำไมท่านช้าเป็นเต่าเลย รักชอบทำไมไม่มาหาแสดงตัวให้รู้ละเป็นหอยทากเลย

    #57
    1
    • #57-1 Ratphak(จากตอนที่ 14)
      13 พฤษภาคม 2563 / 18:49
      ท่านชายชุดดำก็มีเหตุผลของเขาที่มาสายปานนี้
      #57-1
  5. #56 daisyofthegalaxy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 17:21

    อ๊ะ น้องยังมีญาติ พี่ชายพี่สาวอีก 4 คน

    แต่กว่าจะได้ออกจากจวนต้องผ่านอีเว้นท์บังคับ

    ใส่ร้าย

    โดยลงโทษ

    ถูกหย่า


    น่าจะอีกหลายตอน

    ให้น้องขอหย่าเองได้มั้ยเนี่ย

    บอกไปเลยว่าแต่งเพื่อรักษาชีวิต

    ตอนนี้บรรลุจุดประสงค์แล้ว

    ขอคืนอิสระให้

    เซียวอีจะได้เลื่อนฐานะเซียงมี่ขึ้นป็นฮูหยินเอกแบบที่ควรจะเป็นตั้งแต่แรก

    เซียวอีต้องยินดีสิ

    #56
    1
    • #56-1 Ratphak(จากตอนที่ 14)
      13 พฤษภาคม 2563 / 18:49
      เรื่องนี้มันซับซ้อนนนน
      #56-1
  6. #55 แฟน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 12:29

    ไรท์ อย่าใจร้ายให้อี้เหวินเหอถูกเมียรองสั่งฆ่านางนะ นางกำลังสติสตังไม่สมบูรณ์ เสียท่านปู่ไปก็ตกตำ่สุดแล้ว แถมสามีก็ไม่เคยเหลียวแลนางเลย เชื่อใจภรรยารองตลอด อย่าให้คู่ยวนยางใจร้ายนี้ทำร้ายนางอีกเลย ไม่รู้ว่าพระเอกลึกลับจะสืบหาข้อมูลนางเอกหรือไม่ จะได้ผ่อนหนักเป็นเบา อ้อ รีดยังไม่รู้เลยว่านางเอกทำอะไรได้บ้าง หากหย่าออกไปนางกับบ่าวจะเลี้ยงดูกันอย่างไร จึงจะมีชีวิตรอด รออ่านชีวิตบัดซบของนางเอกทุกวันค่ะ

    #55
    1
    • #55-1 Ratphak(จากตอนที่ 14)
      13 พฤษภาคม 2563 / 18:48
      มารอลุ้นกันค่ะ จะเป็นอย่างที่ขอมั้ย ไรต์ใจดีออกค่ะ (เหรออออ)
      #55-1
  7. #53 usaonly (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 11:20

    เสิ่นเซียงมี่ได้ลูกชาย สถานะของนางมั่นคงแล้วคงจะหาทางให้น้องเหอของเราออกจากจวนแน่ นางเอกเราไม่ได้ร่วมหอกับเซียวอีแต่งกันมาเกือบปีแล้วสินะ น้องจะใช้ชีวิตอยู่อย่างไรความสำคัญในตระกูลเซียวแทบไม่มีเลย แล้วฮูหยินรองเกิดระแวงว่าเซียวอีจะไปสนใจนางอีก ความริษยานี่น่ากลัว รอลุ้นกันต่อไป ว่านางเอกเราจะหาทางหย่าได้อย่างไร ขอบคุณค่ะ

    #53
    1
    • #53-1 Ratphak(จากตอนที่ 14)
      13 พฤษภาคม 2563 / 18:48
      สตรีขึ้นชื่อเรื่องผู้ชายไม่มีใครไม่ดุร้ายค้าาา
      #53-1
  8. #52 pchin (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 10:43

    น้องต้องผ่านไปให้ได้น่ะ
    #52
    1
    • #52-1 Ratphak(จากตอนที่ 14)
      13 พฤษภาคม 2563 / 18:46
      อี้เหวินเหอเธอต้องสู้ค่ะ
      #52-1