เพียงหนึ่งรักมั่นนิรันดร์กาล ( ชื่อเดิม เส้นทางชีวิตของอี้เหวินเหอ 一文河的生活之路)

ตอนที่ 13 : หก สู่จุดตกต่ำถึงขีดสุด (ปลาย) (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,756
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 231 ครั้ง
    11 พ.ค. 63

 

เรามาเศร้าให้ถึงขีดสุด อยากจะบอกว่าความเจ็บช้ำสุดยอดของอี้เหวินเหอจบไปตั้งแต่ตอนที่แล้วแล้ว ส่วนที่หลงเหลืออยู่ คือผลเบื้องหลัง หลังจากตอนนี้ไปน้องจะเข้มแข็งมากยิ่งขึ้น

หก

สู่จุดตกต่ำถึงขีดสุด (ปลาย)

หลังเซียวอีลงมาจากรถม้ามา ก็เร่งฝีเท้าเดินไปเข้าไปในจวนกั๋วกง สภาพศพของบ่าวไพร่ในจวน ทำให้ภายในใจของเซียวอีเกิดความสยดสยองอยู่บ้าง และแน่นอนว่าหากบ่าวไพร่ สิ้นชีพราวผักปลาเช่นนี้ เกรงว่าบัดนี้ ลมหายใจของกั๋วกงเองก็คงดับสิ้นไปแล้ว

 

ฮ่องเต้วิปลาสลงมือโหดร้ายทารุณยิ่ง!

 

ข้อนี้ขุนนางทั้งเมืองหลวงต่างรู้ดี จึงระแวงระวังตัวอย่างยิ่ง อันที่จริงแล้วการปรากฏตัวที่นี่ของเขา ย่อมกลายเป็นที่ถูกเพ่งเล็ง และอาจหันกระบี่มาที่สกุลเซียวได้ ทั้งๆที่เป็นเช่นนั้น เซียวอีก็ยังเลือกที่จะมา

 

ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ที่พำนักของอี้เหวินกั๋วกง เซียวอีก็ได้ยินเสียงสะอื้นไห้คุ้นหูคลอกับเสียงปลอบประโลมลอยมา “ท่านปู่ ท่านตื่นขึ้นมา ตื่นมาคุยกับหลาน ตื่นมาคุยกับ เหอเจี๋ยเอ๋อร์คนนี้ก่อน”

 

“คุณหนู ฮึก คุณหนู ไม่ร้องไห้นะเจ้าคะ ท่านกั๋วกงไปสบายแล้ว ไปดีแล้วเจ้าค่ะ”

 

เซียวอีรู้แก่ใจดี สองเสียงนี้จะเป็นใครไม่ได้เลย นอกจากอี้เหวินเหอ และบ่าวรับใช้อย่างเสี่ยวชุน

 

เมื่อเซียวอีก้าวข้ามธรณีประตูใหญ่ของเรือนกั๋วกงเข้ามา เขาก็พบต้อตอของเสียงโศกเศร้า อี้เหวินเหอเด็กที่หยิ่งทระนง ทั้งยังถือดี ยามนี้ดูน่าสงสาร และหดหู่ใจระคนกัน “อี้เหวินเหอ...”

 

จู่ๆ ใจของเซียวอีก็พลันเจ็บหนึบขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ มองร่างแบบบางที่เกาะกอดอยู่ที่ร่างไร้วิญญาณของอี้เหวินกั๋วกง เพราะยามปกติแล้วเขามักมองเห็นนางอยู่สองมุมมอง สดใสร่าเริง และเอาแต่ใจ นี่คือครั้งแรกที่เห็นนางหลั่งน้ำตา

 

“คุณหนู ท่านกั๋วกงไปดีแล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวชุนจับท่อนไหล่ของอี้เหวินเหอ เสียใจไม่แพ้กัน

 

“ท่านปู่ ท่านปู่” อี้เหวินเหอไม่ได้ฟังเสียงปลอบประโลมของเสี่ยวชุนเลย และแน่นอนว่าเสียงของเซียวอีก็ไปไม่ถึงนาง อี้เหวินเหอยามนี้เอาแต่กอดร่างอี้เหวินเจียงที่เย็นชืดไร้ลมหายใจ

 

ตอนนี้อี้เหวินเหอเอาร่างท่านปู่ลงมาแล้ว ถูมือกับผ้าก็แล้ว ถูมือกับแก้มก็แล้ว ท่านปู่ก็ไม่ยอมลืมตาขึ้นมาพูดคุยกับนางเลย “ท่านปู่ ท่านปู่ เหอเจี๋ยเอ๋อร์มาแล้ว เหอเจี๋ยเอ๋อร์มาหาท่านปู่แล้วนะเจ้าคะ ท่านรีบตื่นขึ้นมาพูดกับข้าสิ ตื่นขึ้นมาลูบศีรษะข้า ตื่นขึ้นมาดุด่าข้า ท่านปู่ อี้เหวินเหอมาแล้ว ฮึก”

 

อี้เหวินเหอเขย่าร่างของอี้เหวินเจียงเอ่ยเรียกอย่างเลื่อนลอย เมื่อยังเห็นว่าไร้ท่าทีตอบโต้ ก็เพิ่มแรงเข้าไปอีกนิด ทว่าก็ยังคงเป็นเช่นเดิม มืออี้เหวินเหอกำเข้ากับชุดของท่านปู่ก่อนจะกรีดร้องออกมาสุดเสียง “ท่านปู่!”

 

ใจอี้เหวินเหอบาดเจ็บสาหัส หลังกรีดร้องเสียงยืดยาวก็ถึงกับหมดสติไป

 

“คุณหนู คุณหนู” เสี่ยวชุนรีบเข้าไปประคองอี้เหวินเหอ

 

เซียวอีที่หยุดมองอยู่รีบเดินเข้าไปหา เมื่อแตะถูกตัวก็พบว่าอี้เหวินเหอตัวร้อนดังเปลวเพลิง หน้าเซียวอีนิ่วนิดๆก่อนรีบช้อนนางขึ้นอุ้มแนบอก แล้วพากลับจวนสกุลเซียว ขณะก้าวเดินด้วยความรีบเร่ง เซียวอีก็ไม่ลืมที่จะหันไปกำชับสั่งการบ่าวรับใช้อย่างอากู้ “อากู้ เจ้ารีบเตรียมรถม้า แล้วให้คนไปตามหมอมาด้วย”

 

“ขะ...ขอรับ” อากู้ขานรับเสียงตื่นตระหนก แล้วรีบวิ่งออกไปด้านนอก ทางหนึ่งก็กระโดดขึ้นมา อีกทางหนึ่งก็รีบสั่งให้บ่าวอีกคนที่ตามมาด้วยไปตามท่านหมอ “เจ้ารีบไปตามหมอ”

 

สั่งการเสร็จสรรพหางตาก็เห็นว่าท่ารองเจ้ากรมคลังพาตัวฮูหยินน้อยมาแล้ว อากู้ก็เตรียมพร้อม หลังจากทั้งหมดขึ้นมาก็เร่งพาควบทะยานกลับจวนสกุลเซียว

 

 

พายุฝนกำลังสาดกระหน่ำ หยาดน้ำฉ่ำเย็นต้นตอแห่งชีวิตกระทบเข้ากับผนังตัวเรือนเป็นจังหวะดังซาๆ อี้เหวินเหอที่คิดว่าตนเองหลับใหลมานานแล้ว ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นเสียมิได้ ความรู้สึกแรงที่นางต้องพบพาน คือความหนาวเหน็บถึงขั้วกระดูก จนต้องเอ่ยปากร้องครางด้วยความทรมาน “หนาว หนาว หนาวเหลือเกิน ท่านปู่ หลานหนาว เหอเจี๋ยเอ๋อร์หนาว”

 

เสี่ยวชุนที่เผลอหลับไป หลังจากดูแลอี้เหวินเหอมาเจ็ดวันเจ็ดคืน ลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมดีดตัวลุกขึ้นนั่ง และยื่นมือไปกอบกุมมือของคุณหนูที่ไขว่คว้าอยู่เบื้องหน้า อย่างคนโหยหาบางสิ่ง “คุณหนู ท่านฟื้นแล้ว ฟื้นแล้ว”

 

สมองของอี้เหวินเหอยังคงงุนงง นางหันหน้ามองเสี่ยวชุน ค่อยๆลืมตามอง ขณะเดียวกันฝืนตัวลุกขึ้นนั่ง เสี่ยวชุนรีบรุดเข้าประคองพลางป้องปากร้องเตือน “คุณหนูท่านระวังนะเจ้าคะ ท่านระวัง”

 

อี้เหวินเหอมองเสี่ยวชุนด้วยความสับสนงงงวย ครั้นสติสัมปะชัญญะกลับมาครบถ้วน เนื้อตัวของอี้เหวินเหอก็แข็งเกร็งขึ้นมา แล้วดีดตัวลุกผึงโดยพลัน หมายจะเดินออกไปด้านนอกให้จงได้ ทว่าเท้าที่บาดเจ็บจากคราวก่อนก็ร้องประท้วง ส่งความเจ็บแปลบเข้าสู่ก้านสมอง จนอี้เหวินเหอทรุดตัวล้มลง “ท่านปู่ อะ ”

 

ท่อนไหล่ข้างหนึ่งของอี้เหวินเหอกระแทกเข้ากับเตียงไม้อย่างจัง ความเจ็บปวดทำเอาอี้เหวินเหอต้องนิ่วหน้า ทว่าความรู้สึกคิดถึงและโหยหาท่านปู่กลับมีมากกว่า นางจึงตะกายตัวออกไปด้านนอก ฝืนเดินทั้งๆที่เจ็บปวด แม้เลือดจะไหลรินเป็นทางก็ตามที “ไปหาท่านปู่ ข้าต้องไปหาท่านปู่”

 

ยามนี้อี้เหวินเหอนึกออกเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น

 

ด้านเสี่ยวชุนได้แต่กัดริมฝีปากร้องไห้ รีบเดินเข้าไปช่วยประคอง ขณะเดียวกันก็เอ่ยปากห้ามปราม “คุณหนูถนอมตัวหน่อยเถอะเจ้าค่ะ คุณหนู”

 

อี้เหวินเหอส่ายหน้าปฏิเสธ ผลักไสเสี่ยวชุน สติทั้งหมดจดจ่ออยู่กับการกลับไปจวนกั๋วกง “ไม่ ต้องไปหาท่านปู่ ท่านปู่รอข้าอยู่ ท่านปู่รอข้า”

 

น้ำตาเสี่ยวชุนไหลริน รีบบอกให้สาวใช้นางอื่นมาช่วยหยุดคุณหนู “พวกเจ้ายืนเซ่ออยู่ด้วยเหตุอันใด รีบมาช่วยห้ามคุณหนู เร็วสิ เร็ว!”

 

สาวใช้ที่เหลือจึงรีบก้าวเข้าไป “เจ้าค่ะ ฮูหยินน้อย ได้โปรดสงบสติก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

 

“ไม่+ ปล่อยข้า ข้าจะไปหาท่านปู่ ไปหาท่านปู่” อี้เหวินที่ยามนี้จิตใจนึกถึงแต่อี้เหวินเจียงกั๋วกงผู้เป็นปู่ บ่ายหน้าหนีจากสาวใช้ เร่งเดินลากขาที่ถูกกระทบกระเทือนจนบาดแผลฉีกออกไปด้านนอก

 

เหล่าสาวใช้ อับจนหนทาง ต่างต้องเข้าไปช่วยกอดตัวของอี้เหวินเหอเอาไว้ “คุณหนูไม่นะเจ้าคะ จวนกั๋วกงไม่เหลืออะไรแล้ว ไม่เหลือผู้ใดแล้ว”

 

อย่าว่าแต่คนเลย จวนกั๋วกงยามนี้ แม้แต่ตัวจวนก็ถูกทำลายก็วอดไปหมดแล้ว

 

“ไม่! ข้าจะไป” อี้เหวินเหอร้องไห้ ยังคงกระเสือกกระสนตัวไปด้านนอก ผลักสาวใช้ที่พยายามจะกดตัวเองลงกับพื้นออก และในที่สุดนางก็มาถึงประตูหลักของเรือนพำนักในสกุลเซียว

 

มืออี้เหวินเหอผลักประตูให้เปิดออก พายุฝนเย็นๆจึงซัดเข้าที่ใบหน้าอี้เหวินอย่างจัง ทำเอาร่างที่โรยแรงอยู่แล้วเซไปด้านหลังก่อนล้มลง สร้างความเจ็บปวดแห่งใหม่ให้กับร่างกาย แต่อี้เหวินเหอก็ยังยืนกรานจะก้าวออกไปด้านนอก

 

แผลนางยามถูกน้ำเจ็บแสบจนแทบอยากจะหลั่งน้ำตา ทว่านางก็เหมือนคนไร้ความรู้สึก เพราะหัวใจเรียกร้องที่จะกลับไปพบหน้าท่านปู่เพียงเท่านั้น “ท่านปู่รอหลานก่อน หลานกำลังจะไปหาท่าน”

 

ก้าวไปไม่ถึงหน้าประตูเรือนหลัง อี้เหวินเหอก็ล้มลงกลางลาน ขาของนางก้าวไปไม่ไหวแล้ว แต่นางก็ยังคงคลานไปอีกครั้ง เหมือนกับตอนอยู่ที่จวนกั๋วกง นางจะคลานไปให้ถึงที่นั่น...ไปหาท่านปู่ “ท่านปู่ หลานกำลังไป กำลังไป”

 

ฝ่ายสาวใช้รีบวิ่งผ่าสายฝนตามมา กอดตัวอี้เหวินเหอที่คล้ายสติหลุดลอยไปแล้ว “คุณหนูกลับเข้าไปข้างในก่อนนะเจ้าคะ ฝนซาแล้วเราค่อยไปหาท่านกั๋วกงกัน หากไปตอนนี้ สภาพของคุณหนู ท่านกั๋วกงเห็นแล้วต้องร้องไห้เป็นแน่”

 

เสี่ยวชุนโกหกคำโต เพราะท่านกั๋วกงไม่อยู่แล้ว แต่นี่ก็เป็นทางเดียวที่จะทำให้คุณหนูกลับเข้าไปพักได้

 

อี้เหวินเหอผลักเสี่ยวชุน ขยุ้มมือกับหญ้าสีเขียวจมน้ำโคลนเลน กรีดร้องแข่งกับเสียงฝน “เจ้าโกหกข้า เจ้าโกหกข้า ท่านปู่ไม่อยู่แล้ว พวกเราไปไม่ทัน ข้าไปสายเกินไป”

 

สุ้มเสียงของอี้เหวินเหอยามผสานกับเสียงฝน ฟังดูหดหู่ใจอย่างยิ่ง ทำเอาบ่าวไพร่ในเรือนต่างหลั่งน้ำตา

 

ตาเสี่ยวชุนแดงก่ำ “เสี่ยวชุนขอโทษ แต่เรากลับกันเถอะนะเจ้าคะ กลับไปพัก เพราะไปตอนนี้ก็สายไปแล้ว”

 

“แต่ข้าอยากจะไป ไปดูท่านปู่ ไปดูแลท่านปู่เป็นครั้งสุดท้าย” ศพของท่านปู่ นางยังไม่ได้จัดการเลย หากทิ้งไว้ ทิ้งเอาไว้ต้องถูกทิ้งคขว้างแน่ ดังนี้อี้เหวินเหอจึงคลานลากเท้าไปเบื้องหน้าอีกครั้ง

 

แต่เรี่ยวแรงที่ไม่ได้มีมากเป็นทุนเดิม ทั้งกายยังป่วยไข้ ไปได้แค่ประตูให้หน้าเรือน อี้เหวินเหอก็หมดสติ โดยไม่รู้เลยว่า ยามที่มือของตนเองเตะพี่พื้นธรณีประตูนั้น ร่างของคนผู้หนึ่งก็ปรากฏที่หน้าประตูเรือน แววตาที่ทอดมองมายังนางนั้นซับซ้อนยากอธิบาย

 

เสี่ยวชุนเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนพบว่าเจ้าของร่างคือเซียวอี “ท่านรองเจ้ากรมคลัง”

 

อี้เหวินเหอ ยังคงเรียกน้้ำตาอย่างต่อเนื่อง สูญเสียคนที่รักไปพร้อมกันทั้งหมด คนจึงยากที่จะกลับมา

ฮ่องเต้เรื่องนี้เป็นคนวิปลาสค่ะ ดังนั้นตายแล้วจึงสั่งให้คนทำลายให้สิ้น ไม่ให้เหลือเกะกะดวงตา

และเซียวอี มาทำไม หือ!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 231 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

545 ความคิดเห็น

  1. #521 liwerpool001 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 17:46
    ฮือออออ ฉันร้องไห้ตั้งแต่ตอนวิ่งไปจวนท่านปู่ ยันฟื้นขึ้นมาฉันก็ยังคงร้องไห้อยู่
    #521
    0
  2. #332 apple_pople (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 23:36
    สะเทือนใจ นางรักของนางนะ
    #332
    0
  3. #151 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 13:23

    สงสารน้องจัง


    #151
    1
    • #151-1 Ratphak(จากตอนที่ 13)
      17 พฤษภาคม 2563 / 19:07
      คนตกต่ำน่าสงสารมากค่ะ
      #151-1
  4. #51 daisyofthegalaxy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 13:17

    เซียวอีไม่รักก็ไม่ผิดนะ

    แค่สงสัยว่าไม่รู้เลยเหรอว่าย่าให้แต่งนางเอกเข้ามาเพราะอะไร

    ตัวเองก็รับราชการ รู้คลื่นลมการเมืองเภทภัยทั้งหลายแท้ๆ


    จะว่าความรักบังตา

    ก็แต่งคนรักเข้ามามีลูกมีครอบครัวอบอุ่นแล้วนิ

    น้องก็อยู่เงียบๆ ไม่ได้ไปวุ่นวายวอแว

    เกะกะขัดตาอะไรน้องนักหนาหนอ


    #51
    1
    • #51-1 Ratphak(จากตอนที่ 13)
      13 พฤษภาคม 2563 / 18:46
      เรื่องนี้มันมีเงื่อนงำ (เฉลยไปแล้ววว)
      #51-1
  5. #49 impyao (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 11:23
    บีบหัวใจมาก

    รอให้นางเข้มแข็ง
    #49
    1
    • #49-1 Ratphak(จากตอนที่ 13)
      13 พฤษภาคม 2563 / 18:45
      น้องต้องข้ามผ่านมันไปจนได้ค่ะ
      #49-1
  6. #48 InthiraP (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 11:14

    สามีมาหย่าหรือได้รับราชโองการอะไรมา รอลุ้นให้กำลังใจนางเอก

    #48
    1
    • #48-1 Ratphak(จากตอนที่ 13)
      13 พฤษภาคม 2563 / 18:45
      มาลุ้นกันค่ะ ว่าเซียวมันจะทำอะไร (แต่น่าจะรู้แล้ววว)
      #48-1
  7. #47 AYTHAI (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 10:32
    มาหย่านางน่ะจิงานนีิคงจะกลัวว่าจะเดือนร้อนมาถึงตนเองได้
    #47
    0
  8. #44 usaonly (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 09:36

    สงสารนางเอกนะคงต้องทำใจให้ได้แล้ว เพราะตอนนี้นับว่าตัวคนเดียวเพราะมีสามีก็เหมือนไม่มี ต้องเข้มแข็งให้ได้ ไม่รู้ว่าเซียวอีได้ลูกชายหรือลูกสาว ขอบคุณค่ะ

    #44
    1
    • #44-1 Ratphak(จากตอนที่ 13)
      10 พฤษภาคม 2563 / 10:33
      อี้เหวินเหอต้องสู้ค่ะ
      #44-1
  9. #43 ja112299 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 09:20
    รอคะอยากตบคนแล้วธีมเมียหลวงอย่าอ่อนแอนะ
    #43
    1
    • #43-1 Ratphak(จากตอนที่ 13)
      10 พฤษภาคม 2563 / 10:33
      เมียหลวงน่าสงสารจริงๆ
      #43-1
  10. #42 ismepound (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 08:40
    รอนะคะ....
    #42
    1
    • #42-1 Ratphak(จากตอนที่ 13)
      10 พฤษภาคม 2563 / 10:34
      มาให้อ่านแล้วนะคะ
      #42-1
  11. #41 Kungui (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 07:39
    รอยุ่นะค่ะ
    #41
    1
    • #41-1 Ratphak(จากตอนที่ 13)
      10 พฤษภาคม 2563 / 10:34
      มาให้อ่านแล้วนะคะ
      #41-1
  12. #40 pchin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 07:34
    ม๊ะ! เราจะผ่านไปด้วยกัน
    #40
    1
    • #40-1 Ratphak(จากตอนที่ 13)
      10 พฤษภาคม 2563 / 10:34
      จัดไป ไฟกระพริบ!!
      #40-1