เพียงหนึ่งรักมั่นนิรันดร์กาล ( ชื่อเดิม เส้นทางชีวิตของอี้เหวินเหอ 一文河的生活之路)

ตอนที่ 10 : สี่ หลังวันแต่งงาน (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,459
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 212 ครั้ง
    7 พ.ค. 63

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวเพ่งพิศดวงตาตามหลานชายไป ร่างชรามากแล้วสั่นไปทั้งตัวก่อนล้มลง ไม้เท้าหัวมังกรหล่นกระแทกพื้นดังกึกก้อง ทว่าเซียวอีก็ไม่เหลียวหลังกลับมามอง “ซะ..เซียว...เซียวอี!”

 

อี้เหวินเหอยืนอยู่ด้านข้างรีบรุดเข้าประคองเอาไว้อย่างทันท่วงที ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวจึงไม่มีส่วนใดของร่างกายบาดเจ็บ ด้านสาวใช้ได้ยินเสียงคล้ายของตกก็รีบเร่งร้อนเข้ามา ต่างช่วยอี้เหวินเหอประคองฮูหยินผู้เฒ่าเซียวให้ลุกขึ้นนั่งบนเก้าอี้ไท่ซือ

 

จังหวะลมหายใจของฮูหยินผู้เฒ่าเซียวรุนแรงจนน่าใจหาย อี้เหวินเหอจัดแจงสั่งให้คนตามหมอ เพราะเกรงว่าหญิงชราที่เอ็นดูนางมากผู้นี้จะเป็นอะไรไป “เสี่ยวชุน เจ้ารีบให้คนไปตามหมอเร็ว”

 

“ไม่ต้องหรอก เหอเจี๋ยเอ๋อร์” ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวหยุดมือของอี้เหวินเหอเอาไว้ก่อน “ไปเอายาต้มที่ข้ากินประจำมาให้ข้าก็พอ”

 

บ่าวรับใช้ร่วมถึงอี้เหวินเหอไม่มีใครกล้าขัด รีบไปเอายาต้มนั้นมาให้ หลังจากดื่มไปสองสามอึก สีหน้าเซียวซีดของฮูหยินผู้เฒ่าเซียวก็ดีขึ้นมาก สามารถนั่งตัวตรงแล้วลูบมืออี้เหวินเหอด้วยความเอ็นดูได้แล้ว “ข้าไม่เป็นไรแล้ว ขอบใจเหอเจี๋ยเอ๋อร์มากนัก”

 

มุมปากอี้เหวินเหอคลี่เป็นยิ้มสวย ลดศีรษะลงหนุนตักของฮูหยินผู้เฒ่าเซียว “ท่านย่าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วเจ้าค่ะ เรื่องทั้งหมด เหอเจี๋ยเอ๋อร์ผิดเอง ไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้น”

 

ใครคนนั้นที่อี้เหวินเหอหมายถึงคือเซียวอี

 

ใจฮูหยินผู้เฒ่าเซียวเอ่อลล้นไปด้วยความสงสาร ลูบศีรษะของอี้เหวินเหอเบาๆ “ไม่ใช่ความผิดของเจ้า และเจ้าก็ไม่ผิดอะไรทั้งนั้น เจ้าดีถึงเพียงนี้ เหตุใดเจ้าทึ่มคนนั้นถึงมองไม่เห็นกันนะ”

 

นางกินเกลือมาก็มาแล้ว เหตุใดจะไม่รู้ว่าอี้เหวินเหอคิดกับเซียวอีเช่นไร มีแต่เซียวอีเจ้าหลานโง่คนนั้นแหละ ที่แสร้งทำเป็นมองไม่ออก ทั้งยังจงเกลียดจงชังเด็กดีคนนี้ “ภายภาคหน้า หลานชายข้าคงทำให้เจ้าเจ็บช้ำมาก ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วย”

 

อี้เหวินเหอยิ้มหวาน ทว่านัยน์ตาโศก “ทุกข์อะไรกันเจ้าคะ พี่เซียวอีก็แค่โมโหร้ายเท่านั้น ข้าไม่ทุกข์เลยเจ้าค่ะ”

 

ปากอี้เหวินเหอพูดออกไปเช่นนั้น ทว่าในดวงใจกลับรู้ดี ทุกข์ที่ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวเอ่ยถึงนั้น คือการที่เซียวอีจะทำตามใจของตนเอง 

 

...นั่นคือการแต่งเสิ่นเซียงมี่เข้ามา

 

และเพียงสี่เดือนให้หลัง ด้วยความเพียรพยายามต่อให้ต้องมีปากเสียงกับฮูหยินผู้เฒ่าเซียวมาหลายครั้ง ในที่สุดเซียวอีก็ได้รับคำอนุญาตให้แต่งเสิ่นเซียงมี่เข้ามาเป็นฮูหยินรอง

 

“เจ้าจัดตรงโน้น แต่งตรงนั้นด้วย จัดดีๆนะ”

 

อี้เหวินเหอยืนอยู่หลังเสาเคลือบน้ำมันต้นโต ตานางพิศมองยังพี่เซียวอีที่วันนี้ถึงกับลงแรงเป็นคนคุมการจัดเรือนหอเอง เขาดูมีความสุขมาก จนคนมองเช่นนั้นรู้สึกใจวูบโหวงไปหมด จนสุดท้ายเมื่ออดทนไม่ไหวก็เอ่ยปากชวนเสี่ยวชุนจากมา “เสี่ยวชุน พวกเราไปกันเถอะ”

 

เท้าอี้เหวินเหอเดินไปอย่างเชื่องช้า ราวกับกำลังเดินอยู่บนม่านเมฆ เสี่ยวชุนมองตามอยู่ด้านหลัง รู้สึกว่างดงามจนยากหาใดเทียม แต่หากเพ่งพิศให้ดี ในคามงดงามราวเทพเซียนปั้นแต่งนั้น กลับแฝงไปด้วยความเศร้าชวนให้อึดอัดหัวใจ “คุณหนู”

 

เวลาอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง เสี่ยวชุนมักเรียกอี้เหวินเหอว่าคุณหนูเสมอ ซึ่งอี้เหวินเหอเองก็ชอบให้เสี่ยวชุนเรียกเช่นนั้น เพราะว่ากันตามตรง ตอนนี้นางก็ยังเป็นคุณหนูอี้เหวินเหอแห่งจวนกั๋วกง มิใช่เซียวฮูหยิน ที่แม้ตายไปแล้วก็เป็นผีสกุลเซียว “มีอะไรหรือเสี่ยวชุน”

 

“...” เสี่ยวชุนมีอาการของคนน้ำท่วมปาก ได้แต่ก้มหน้าอึกอักไม่ยอมพูดจา นางเจ็บปวดแทนคุณหนูนัก ตอนระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมานี้ คุณหนูต้องทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส เพราะท่านรองเจ้ากรมคลังไม่แม้จะสนใจใยดีต่อคุณหนู ทุกวันพากเพียรแต่จะแต่งเสิ่นเซียงมี่เข้าสกุลมาให้ได้ และในที่สุดก็กระทำเรื่องทำร้ายน้ำใจของคุณหนูจนสำเร็จ

 

“เหตุใดเจ้าถึงไม่พูดกันเสี่ยวชุน” อี้เหวินเหอหมุนตัวมาเผชิญหน้ากับเสี่ยวชุน 

 

เสี่ยวชุนเม้มปากจนเป็นเส้นตรง หลบเลี่ยงพูดเรื่องทุกข์หัวใจ “คุณหนูเมื่อยหรือไม่เจ้าคะ กลับเรือนกันดีหรือไม่ ข้าจะนวดให้ท่าน”

 

อี้เหวินเหอเข้าใจเสี่ยวชุน คนๆนี้คงไม่อยากให้นางทนเห็นอะไรบาดตา จึงตกปากรับคำไปอย่างไม่อิดออด “ไปสิ ข้าเมื่อยเหลือเกิน”

 

จากนั้นทั้งสองก็พากันเดินกลับไปยังเรือนอันเป็นสถานที่อยู่ของตน

 

เมื่ออยู่ในห้องหับมิดชิดสายตาผู้คน ใบหน้าหยิ่งยโสทระนง ดวงตาที่แข็งกร้าวราวกับไม่ยี่หระ ที่สามีที่เพิ่งแต่งกันได้สามสี่เดือนแต่งภรรยาคนใหม่เข้าจวนก็หม่นลง ไม่นานมวลน้ำตาก็เอ่อล้นจนดวงตาคู่สวยฉ่ำชุ่ม

 

“ฮึก” อี้เหวินเหอกัดริมฝีปากตัวเองเพื่อข่มกั้นเสียงสะอื้น 

 

เสี่ยวชุนเห็นคุณหนูร้องไห้ก็เจ็บปวดหัวใจไม่แพ้กัน นางรีบเดินไปกอดเท้าของคุณหนู เอ่ยปลอบประโลมด้ยเสียงเครือไม่แพ้กัน “คุณหนู ไม่ร้องไห้นะเจ้าคะ ไม่ร้องไห้”

 

อี้เหวินเหอมิอาจข่มน้ำตากอดเสี่ยวชุนเอาไว้ สาวใช้คนนี้มิใช่พี่น้องก็เหมือนใช่ เพราะเป็นผู้รับฟังความเจ็บปวดใจของนางเสมอมา “เสี่ยวชุน ข้าเจ็บปวดเหลือเกิน”

 

“เจ้าค่ะ เสี่ยวชุนรู้ เสี่ยวชุนรู้” เสี่ยวชุนรู้ทุกเรื่อง รู้ว่าสี่เดือนที่แต่งเข้าจวนสกุลเซียว คุณหนูต้องทุกข์ทรมานเพียงไร

 

เดือนแรก คุณหนูก็ต้องมารับรู้ การโต้เถียงกันของท่านรองเจ้ากรมคลังกับฮูหยินผู้เฒ่าเซียวและนายท่านเซียวอย่างหนัก ที่ไม่เห็นด้วยที่จะแต่งเสิ่นเซียงมี่เข้าจวนมาตอนนี้

 

ด้วยแรงคัดค้านอย่างชัดเจน ท่านรองเจ้ากรมคลังก็เหมือนจะถอยไปก้าวหนึ่ง แต่ก็ไม่เลิกไปมาหาสู่กับเสิ่นเซียงมี่ ทั้งยังเป็นการพบปะอย่างโจ่งแจ้งอีกด้วย จนแต่งงานได้เพียงสองเดือนคุณหนูก็ตกเป็นขี้ปากของพวกชาวเมือง ถูกว่าร้ายเสียๆหายๆ ทั้งมิอาจเหนี่ยวรั้งสามีเอาไว้ได้ แม้กระทั่งให้เล่ห์กลอำนาจแล้วยังถูกบุรุษหมางเมิน

 

จนครบเดือนที่สามได้กลางๆเดือนที่แต่งงานกับคุณหนู ท่านรองเจ้ากรมคลังก็มีข้ออ้างที่ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวและนายท่านเซียวปฏิเสธได้ นั่นก็คือ เสิ่นเซียงมี่ตั้งครรภ์

 

เรื่องนี้ไม่ต่างจากฟ้าผ่ากลางใจของคุณหนู และครอบครัวสกุลเซียว สกุลเสิ่นเองชื่อเองก็ป่นปี้ไปหลายส่วนแล้วตั้งแต่คุณหนูแต่งเข้าจวนสกุลเซียว ดังนั้นจึงไม่ยอมอีกเช่นกัน 

 

ทุกอย่างเดินมาถึงจุดบีบคั้น ในที่สุดฮูหยินผู้เฒ่าเซียวกับนายท่านเซียวก็ต้องตกปากยินยอม แต่ที่ทำร้ายจิตใจคุณหนูมากที่สุด ก็คือเพียงได้รับคำอนุญาต ท่านรองเจ้ากรมคลังก็แล่นให้คนจัดการงานแต่ง เสียจนใหญ่โต แม้จะมีพิธีกราบไหว้ฟ้าดินไม่ได้ แต่งานเลี้ยงก็เชิญผู้คนมากมาย และทุกขั้นตอนล้วนลงไปจัดการเอง 

 

ทุกการกระทำล้วนไม่ไหวหน้าคุณหนูแม้แต่เสี้ยวเดียว!

 

คิดแล้วเสี่ยวชุนก็เจ็บใจแทนจนน้ำตารื่น อยากจะบอกกั๋วกงเหลือเกิน ว่าที่คุ้มภัยที่กั๋วกงคิดว่าจะปกป้อง แท้จริงแล้วมันเป็นดังนรกชั้นดีนี่เอง “ฮึก คุณหนูไม่ร้องไห้นะเจ้าคะ ไม่ร้องไห้”

 

อี้เหวินเหอหลับตา ข่มความรู้สึกทุกข์ด้วยความยากลำบาก พยายามสั่งตัวเองไม่ให้ร้องไห้ ทว่ามวลน้ำตาใสๆก็ไหลรินไม่ขาดสายก็ชุ่มไปทั้งอกเสื้อของเสี่ยวชุน “ฮึก...ฮือ”

 

เหตุใดหนอทั้งๆที่รู้ว่าเขาไม่รักนางเลย แต่อี้เหวินเหอก็มิอาจตัดใจจากเซียวอีได้เลย

 

คำอธิบายหลักของเรื่องนี้ 

ดารุณีวัยแรกรุ่น มุ่งหวังวาดฝันในรักจนดูโง่งม

ทว่าเมื่อก้าวผ่านความโง่งมมาแล้ว จะไม่มีทางหวนกลับไปอีก

ส่วนนักอ่านที่รอว่าเมื่อไหร่นางเอกจะหลุดพ้นจากขุมนรก

ตอบ เมื่อหงส์ร่วงดิ่งถึงขีดสุด....

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 212 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

545 ความคิดเห็น

  1. #370 Pujeap (@Pujeap) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 11:01
    เขาทำขนาดนี้ ยังจะรักเขาอยู่ได้ แม่นางเอก
    #370
    0
  2. #141 orn2515 (@orn2515) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 21:28
    เจ็บปวดดั่งไฟนรกผลาญ
    #141
    1
    • #141-1 Ratphak (@Ratphak) (จากตอนที่ 10)
      17 พฤษภาคม 2563 / 19:04
      น้องทรมานจริงๆ
      #141-1
  3. #23 InthiraP (@IP31122518) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 08:30

    รอวันที่นางเอกหลุดพ้น แม้จะโหดร้ายต่อจิตใจก็จะตามอ่านไรด์

    #23
    1
    • #23-1 Ratphak (@Ratphak) (จากตอนที่ 10)
      9 พฤษภาคม 2563 / 06:00
      อีกไม่นานนี้ค่ะ
      #23-1
  4. #22 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 00:37

    นางเอกเรื่องนี้ผ่านอะไรเยอะมาก ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเขาไม่รักก็ยอมแต่งงาน ด้วยเหตุผลหลายอย่าง และความอยู่รอดของคนในสกุลด้วย ส่วนสามีเกลียดนางโดยไม่ลืมหูลืมตา แถมยังทำร้ายด้วยการมีสัมพันธ์กับแฟนสาวก่อนแต่งงาน และวันแต่งยังไม่เข้าหออีก เสิ่นเซียงเองถูกแย่งคนรัก แต่ว่าไม่น่าจะเอาตัวเองมานอบโต้ด้วยการแย่งสามีคนอื่น ร้ายจริง ๆ คนดี ๆ เขาคงไม่ทำกันอย่างน้อยก็มีความละอายบ้าง. แต่นี่ไม่มีเลยตอนนี้ท้องได้แต่งเข้าบ้านเดียวกันแล้วคงดีใจน่าดู ทำไมเราคิดว่าคนท่ีช่วยนางเอกตอนตกน้ำไม่ใช่เซียวอี คิดว่าเป็นพระเอกแต่เขาไม่ได้ออกมาแสดงตัว แล้วเซียวอีก็ไม่ได้แก้ข่าว รอดูความหายนะท่ีกำลังจะเกิด เรือนคงร้อนเป็นไฟแน่ อย่าแท้งลูกแล้วกันไม่งั้นโทษนางเอกเราอีกแน่ เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ ๆ ค่ะ ขอบคุณค่ะไรท์



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 8 พฤษภาคม 2563 / 00:40
    #22
    1
    • #22-1 Ratphak (@Ratphak) (จากตอนที่ 10)
      9 พฤษภาคม 2563 / 06:00
      ชอบมากเลยค่ะ อี้เหวินเหอผ่านอะไรมามาก จริงๆ นางคิดหลายเรื่องมาก
      #22-1
  5. #21 Xiuyan (@Xiuyan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 23:20
    รออยู่นะคะไรท์
    #21
    1
    • #21-1 Ratphak (@Ratphak) (จากตอนที่ 10)
      9 พฤษภาคม 2563 / 05:59
      วันนี้ได้อ่านแน่นอนค่ะ
      #21-1
  6. #19 -SB- (@Seabraz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 19:17
    หน่วงเกินไปแล้ววว
    #19
    1
  7. #17 AYTHAI (@AYTHAI) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 16:47
    ก็เพราะว่าคนเมันโง่ไง5555
    #17
    1
    • #17-1 Ratphak (@Ratphak) (จากตอนที่ 10)
      10 พฤษภาคม 2563 / 07:33
      ไม่โง่ค่ะ ไรต์แค่หลอกแนบเนียนเกินไป ฮีๆ
      #17-1
  8. #16 2531 (@2531) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 12:14
    โง่ในรักก็ต้องเจ็บอยู่เรื่อยไปและเมื่อไรที่รักตัวเองเป็นวันนั่นจะมีความสุขมากกว่าในอดีต
    #16
    1
    • #16-1 Ratphak (@Ratphak) (จากตอนที่ 10)
      7 พฤษภาคม 2563 / 12:16
      อีกไม่นานนางจะรักตัวเองค่ะ
      #16-1
  9. #14 นัท (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 11:33

    รออออออมาวันละ2ตอนได้ไม๊คะ

    #14
    1
    • #14-1 Ratphak (@Ratphak) (จากตอนที่ 10)
      7 พฤษภาคม 2563 / 11:40
      ตามาจากเรื่องวายุหวนหรือไม่คะเนี่ย เดี๋ยวเกลาๆก่อนนะคะ อาจมีลุ้น 2 ตอน
      #14-1
  10. #13 galaxy_6188 (@galaxy_6188) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 11:31
    จะรอจนนางเอกเก่ง
    #13
    1
    • #13-1 Ratphak (@Ratphak) (จากตอนที่ 10)
      7 พฤษภาคม 2563 / 11:39
      เรื่องนี้นางเอกก็ก๋ากั่นอยู่แล้ว แต่เพราะความรัก นางจึงอ่อนแอ เมื่อพ้นวิบากกรรม นางจะสดใสขึ้น
      #13-1