M y D a y [Mpreg]

ตอนที่ 1 : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 81
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    2 ต.ค. 62

          




         D’café    

         เปิดให้บริการในทุกวันจันทร์ถึงเสาร์ ในเวลา  10:00 – 20:30 น เจ้าของร้านคาเฟ่แห่งนี้เรียนจบจากคณะบริหารธุรกิจ  ซึ่งคนเป็นเจ้าของร้านได้เลือกเรียนบริหารธุรกิจเพื่อที่จะได้รับช่วงต่อจากครอบครัว  แต่หลังจากเรียนจบมาแล้วบรรดาพี่น้องของ เดย์ หรือ เดย์  นรินทร์ อัศวรักษ์  ต่างลงความเห็นกันว่าไม่อยากให้น้องคนรองสุดท้องเข้ามาทำงานในบริษัท เนื่องจากบุคลิก หน้าตา นิสัย ที่บรรดาพวกพี่ๆหรือแม้กระทั่งน้องชายคนสุดท้องต่างทราบกันดี จึงลงความเห็นกันว่าเดย์ ไม่ต้องเข้ามาทำงานในบริษัท  บรรดาพี่น้องเลยเลือก ให้เดย์มาเปิดร้านคาเฟ่แทนเพราะอย่างน้อยก็เป็นสิ่งที่น้องชายชอบ และเหมาะสมกับสิ่งนี้เป็นที่สุด  แต่มิวายคนน้องก็ยังเลือกเข้ามาทำงานในบริษัทบ้างสองถึงสามครั้งต่อเดือน โดยเจ้าตัวให้เหตุผลแสนน่ารักสำหรับพี่ๆว่า  ไม่อยากให้เฮียเยียร์กับเฮียไทม์เหนื่อยกันสองคน  เดย์อยากมาช่วยเหนื่อยด้วย พร้อมกับทำหน้าอ้อนๆประกอบไปด้วย  เนี่ยสุดแสนจะน่ารัก น้องชายของใครวะ  

          กริ๊ง กริ๊ง

    “ สวัสดีค่ะ ร้าน D’cafe ยินดีต้อนรับค่ะ ”

    “ ลาเต้ร้อนแก้วนึงครับ ”

 


     “ ลาเต้ร้อนได้แล้วค่ะ ”

    “ ขอบคุณครับ ” 

    “ เอ่อ ขอโทษนะครับ วันนี้เดย์ไม่เข้ามาร้านหรอครับ ”  ตั้งแต่ที่ได้ก้าวเข้ามาในร้าน สายตาคู่คมได้กวาดมองไปทั่วร้าน แต่ก็ไม่พบบุคคลที่วันนี้เขาต้องการพบ

    “  วันนี้คุณเดย์จะเข้าร้านช่วงเย็นๆค่ะ คุณภูผาต้องการอะไรเพิ่มอีกมไหมคะ ”

    “  ไม่แล้วครับ  ขอบคุณมากครับ ”

         หลังจากได้สอบถามถึงเจ้าของร้านจากพนักงานประจำร้าน  มือหนาของภูผาก็ได้หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองมากดเข้าแอปพลิเคชั่นไลน์  เพื่อส่งไปหาคุณเจ้าของร้านเพราะวันนี้เขาดันมาผิดเวลาเลยทำให้ได้คลาดกัน กดส่งข้อความบอกข่าวสารที่ลุงรหัสของเดย์ฝากมาบอก  บอกเล่ารายระเอียดกันสรรพเสร็จ คุณเจ้าของร้านก็บอกให้เขารออยู่ที่ร้านก่อนเขาจะได้ไม่มาเสียเวลา  เพราะเจ้าตัวกำลังจะขับรถเข้ามาที่ร้านแล้ว

 


         เวลาผ่านไปได้ไม่นานนัก เจ้าของร่างส่วนสูงร้อยหกสิบหกก็มาปรากฏตัวที่ร้าน ในมือขาวถือถุงกระดาษมาวางไว้บนโต๊ะที่คนมารออยู่ก่อนแล้วได้นั่งอยู่

    “  สวัสดีครับเฮียภู ”  นิ้วยาวที่กำลังไถโทรศัพท์ไปมาหยุดชะงัก  เงยหน้าขึ้นมองของเจ้าของเสียงที่แสนคุ้นหูที่ได้เอ่ยทักทาย  พร้อมกับเสียงลากเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

   “ รอผมนานหรือเปล่า ”

          โอ๊ยยยยยยยย

          ก้นยังไม่ทันได้ถึงเก้าอี้ก็มีเสียงโอดครวนคายขึ้นมา   มือหนาที่ทำให้เป็นกำปั้นยื่นมือไปเคาะที่บริเวณศีรษะของคนที่พึ่งเข้ามาใหม่

    “ อย่ามาแปะปากใส่นะ ”

    “ ........... ”

    “ จะให้เฮียบอกเดย์ทุกครั้งเลยหรือไงว่าให้แทนตัวเองว่าอะไร ”



        บอกกี่ครั้งกี่หนกันแล้ว ว่าให้แทนตัวเองด้วยชื่อ




35%




       “ ก็แกล้งนิดแกล้งหน่อยไม่ได้หรือไงเล่า ”  ไอท่ากอดอกแล้วแปะปากทำหน้าตาจะร้องไห้นี่เขาต้องเป็นคนง้อหรือยังไงเนี่ย

       “ ขนมไม่ต้องเอาแล้ว  เดย์งอนเฮีย ”


 “       เดี๋ยวๆต้องเป็นเฮียหรือเปล่าที่ต้องงอน ไม่เจอกันเกือบสองเดือนเรายังแทนตัวเองว่าผมอีก ”

 ไม่รู้ไม่ชี้  เดย์เป็นตัวน่ารัก เดย์มีสิทธิ์งอนได้คนเดียว ”

 

       “ โอเค เฮียขอโทษอย่างสูงเลยนะครับคุณตัวน่ารัก ”  คนเป็นพี่พูดไปด้วยสีหน้าท่าทางที่สุดแสนจะกวนประสาท  ทำให้คนน้องที่ได้มองคันยุบยิบอยู่ในใจ อยากจะยื่นมือไปข่วนหน้าหล่อๆนั่นให้

       “ ชิ นี่เฮียขนมของโปรดเฮีย ”  ถุงขนมที่วางอยู่ถูกดันมาไว้ตรงหน้า มือหนาหยิบถุงขึ้นเปิดดู ปรากฏรอยยิ้มกว้างของคนที่ได้เห็นขนมของโปรดของตัวเอง

       “ มีกับข้าวแถมมาให้เฮียด้วยหรอ ”  หลังจากได้หยิบจับดูก็ถามถึงกล่องที่ถูกใส่อาหารอยู่

       “ ช่าย เดย์รู้ว่าถ้าเฮียกลับคอนโดไปต้องไปกินอาหารแช่แข็งเป็นแน่ ”

            ในบรรดาแก๊งเพื่อนของภูผา  เดย์จะสนิทกับเฮียตง  รองลงมาด้วยเฮียภูผา  ที่เห็นว่าสนิทชิดเชื้อกันแบบนี้ เพราะตอนเรียนมหาลัยเฮียตงที่เป็นลุงรหัสของเดย์ชอบลากไปไหนมาไหนด้วย  และด้วยกับความสัมพันธ์ของเราสองคนที่มันเริ่มเปลี่ยนไปเรื่อยๆตั้งแต่ได้รู้จักกัน

 

            ข่าวสารที่ถูกนำมาบอกโดยเฮียภูผา คือการนัดแนะกันไปเที่ยวระหว่างกลุ่มเพื่อนและน้องรหัสของบรรดาพี่ๆ  ส่วนบรรดารายละเอียดต่างๆพวกพี่ๆจะตัดสินใจแล้วมาบอกรายละเอียดอีกที  ความเป็นจริงแล้วพวกเขาก็ต่างพากันออกทริปด้วยกันบ่อยๆสมัยเรียน  พอเรียนจบต่างคนต่างแยกย้ายกันไปทำงานทำตามความฝันของตัวเองจึงไม่ค่อยได้ออกทริปด้วยกันบ่อยนัก ด้วยเหตุผลหลักๆคือเวลาว่างแต่ละคนไม่ตรงกัน  แล้วช่วงนี้ก็เข้าใกล้เทศกาลวันหยุดยาวช่วงปีใหม่ พี่บีมหนึ่งในเพื่อนสนิทของเฮียตงจึงนัดกลุ่มเพื่อนรวมทริปไปเที่ยวด้วยกัน

 

          “ หนูวันไปเที่ยวเรานอนด้วยกันนะ  ”    เมื่อสรรพนามที่แสนคุ้นหูถูกเอ่ยออกมา แก้มสองข้างของคนที่ถูกเอ่ยถึง ปรากฏสีแดงอมชมพูถูกแต่งแต้มไว้บนแก้ม  หนู ที่ถูกใช้เป็นสรรพนามแทนชื่อของเดย์ ภูผามักจะใช้เวลาต้องการอ้อนอีกคน

          “ อื้อ ยังไงหนูก็นอนกับเฮียอยู่แล้ว

 

             และมันมักจะได้ผลอยู่เสมอ กับครั้งนี้ก็เหมือนกัน : )

 



 

              ไม่รู้ว่ามีใครเคยบอกหรือเปล่าว่าคนที่ชื่อภูผานั้นแสนร้ายกาจ หลังจากที่เดย์ตอบตกลงด้วยน้ำเสียงอ่อมแอ้มออกไป  อีกคนก็เอาแต่ยิ้มล่าไม่หยุดกับคำตอบที่แสนจะโคตรถูกใจ  ปล่อยไว้แต่เจ้าหนูที่นั่งหน้าแดงไปกับคำตอบและความไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของอีกคน

               เวลาผ่านไปนับว่าหลายปีที่เราเริ่มรู้จักกัน และได้เริ่มต้นความสัมพันธ์แบบเรื่อยๆที่เราทั้งสองได้ตกลงกันไว้  สถานะการเป็นแฟนที่เขาสองคนยังไม่พร้อมที่จะใช้มัน ด้วยกับปัจจัยหลายๆอย่างของปีก่อนๆที่ผ่านมานั้นทำให้เราทั้งสองคนยังไม่สามารถเริ่มต้นสถานะของคำว่าแฟนได้  แต่ก็ต้องบอกว่าสถานะที่เราทั้งสองตั้งไว้ให้กันก็ดีมากๆแล้ว ตอนนี้ก็เพียงรอเวลาที่จะทำให้ทุกอย่างมันถูกต้อง และเป็นการให้เกียรติกับความรู้สึกของเราทั้งสองคน 

 

         “  แล้ววันนี้หนูจะอยู่ยันร้านปิดเลยมั้ยครับ ”

        “ ครั้งแรกว่าจะอยู่ครับ  แต่ตอนนี้คงไม่แล้ว ”

        “ แล้วหนูจะไปไหนต่อครับ ”

 


        “  หนูว่าจะไปส่งหนุ่มหล่อที่คอนโดสักหน่อย ”




 

             ประตูถูกปิดลงหลังจากสองร่างได้ก้าวเข้าไปยังในห้อง รองเท้าถูกถอดออกแล้ววางอย่างเป็นระเบียบที่ชั้นวางรองเท้า  จะเป็นแบบนี้อยู่เสมอเวลาที่ทั้งสองเข้ามาในห้อง แต่ถ้าเป็นบรรดาเพื่อนๆของภูผาคงถอดกันไว้เฉยๆ

        “  เฮียเข้าไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวหนูอุ่นกับข้าวไว้รอ”

              ฟอดดด

        “ ขอกอดหนูก่อนได้มั้ย ”

       “ มาครับ เติมพลังกันนะ ”

             เมื่อแขนเล็กถูกกลางออก ร่างหนาก็เข้าไปสวมกอดอีกคนทันที  เด็กชายภูผาเวอร์ชั่นนี้น่ะ แสนจะขี้อ้อน แถมยังน่ารักเป็นบ้า

      “ ทำงานเหนื่อยเลยใช่มั้ยครับ ”

      “ อื้อ เหนื่อยมากเลยครับ แต่โทรคอลกับหนูก็พอหายเหนื่อยแล้ว”

      “ โอ๋ๆนะครับ”

      “ เฮียไปอาบน้ำก่อนดีกว่า  ถ้ากอดหนูนานกว่านี้ เดี๋ยววันนี้จะไม่ได้กอดหนูอีก”

ที่ต้องรีบผละออกจากกอดของน้อง เพราะเขากลัวว่าตัวเองต้องไปเข้าห้องน้ำนาน แล้วเวลาที่จะได้อยู่กับน้องก็น้อยลง 

 

 

          โซฟาเบดที่ถูกตั้งไว้อยู่ที่กลางห้องโถง  ถูกปรับเบาะให้เป็นแบบเตียง  พื้นที่ตรงกลางถูกสองร่างของเจ้าของห้องและคนรักของเขาใช้เป็นพื้นที่สำหรับพักผ่อน หลังจากที่ร่างสูงอาบน้ำและออกมากินข้าวเรียบร้อย  ทั้งสองก็มานั่งพักอยู่ที่โซฟา ตัวยาว  เดย์ที่สังเกตเห็นอีกคนร่างกายเริ่มไม่ไหวตั้งแต่ที่เราโทรศัพท์หากันก่อนหน้านี้แล้ว เขาได้บอกอีกคนไปแล้วว่าให้รีบกลับคอนโดเลย  ไม่ต้องมาหาเขาที่ร้านก็ได้   แต่อีกคนก็ดื้อกับเขามากเหลือเกินบอกจะมาให้ได้  ยั งไงก็จะมาให้ได้  ธุระที่เฮียตงฝากมาจริงๆเดย์ก็รู้ว่ามันเป็นข้ออ้าง  ตอนนี้เจ้าคนดื้อของก็หลับไปแล้ว  หลังจากที่พากันมานอนอยู่บนโซฟาได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง  ใบหน้าคมคายที่เวลาปกติเพียงได้มองก็ทำให้คนอื่นใจสั่นได้ไม่ยาก แต่ตอนนี้ใบหน้าคมคายที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ในห้วงนิทรา ก็ทำให้คนที่ได้มองใจสั่นได้ไม่น้อยไปกว่ากันเลย

           จุ้บ

           คนที่ถูกกอดอยู่ในอ้อมกอดของคนที่หลับไหลขยับตัวขึ้นไปจูบที่หน้าผากของอีกคน

 


       “ หายเหนื่อยไวๆครับ”










TBC.

ฮั่นแน่เวลาอ้อนน้องหนูอย่างงั้นหนูอย่างงี้

คนอ่านงงในการเรียกชื่อมั้ยคะ คำว่าหนู เฮียภูผาแกมักใช้แค่เวลาอ้อนน้องแค่นั้น ของแบบนี้ใครเขาใช้กันบ่อยๆใช่มั้ยล่ะ

ส่วนความสัมพันธ์ของสองคนนี้ คนอ่านคงพอเดากันได้แล้วเนอะ :)

ถ้าใครงงในความสัมพันธ์ของสองคนนี้ บอกเราได้นะคะ

ไว้เจอกันตอนหน้าคั้บ  

แล้วเราจะไปเที่ยวด้วยกัน 

#myday 








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น