「 怪獣 MONSTER」Assassination Classroom Fanfiction

ตอนที่ 9 : VICTIM 08: Lysol ((RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,070
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 97 ครั้ง
    29 ก.ย. 61

VICTIM 08

ข้อความในแอพพลิเคชั่นแชทกำลังบ่งบอกเธอว่าเลขาที่พ่อส่งมาดูแลเธอนั้นได้กลับมาจากงานสัมมนาที่เบลเยี่ยมเป็นที่เรียบร้อย เลย์โกะพ่นลมหายใจออกมาเบาๆเมื่อสองฝีเท้าหยุดลงหน้าบ้านสองชั้นเรียบหรูสไตล์โมเดิร์น คว้านหากุญแจในกระเป๋าสะพายแล้วจึงหยิบขึ้นมาไขกลอนประตูบ้าน ร่างเล็กสาวเท้าเข้าไปในบ้านโดยไม่ลืมที่จะถอดรองเท้าเก็บไว้


            หญิงสาววัยประมาณสิบแปดปีหันมายกยิ้มหวานให้กับเธอ ใบหน้าที่ยังคงเยาว์วัยนั้นถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเล็กน้อย เรือนผมประบ่าสีน้ำเงินถูกรวบขึ้นเป็นมวย ในมือกำลังถือวัตถุดิบสำหรับทำอาหารมื้อเย็นไว้ แววตาสั่นเครือเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มสดใสของคุณเลขา


            หิวรึยังคะ คุณหนู?” เลย์โกะส่ายหน้าตอบไป วางกระเป๋าเป้ที่สะพายไว้ด้านหลังลงบนโซฟากำมะหยี่สีแดงเลือดหมู เธอเอ่ยตอบกลับไป


            ขอตัวนะ จิฮิโระจัง ซาซากิ จิฮิโระพยักหน้ารับรู้ในสิ่งที่คุณหนูของตนได้เอ่ยขึ้น เดินกลับไปยังห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเย็นต่อไปในขณะที่สึมุกิ เลย์โกะเดินขึ้นห้องไปพร้อมกับกระเป๋าสะพายที่ยังคงสะพายข้างไว้


            มือของเลขาและผู้ดูแลของคุณหนูตระกูลสึมุกิเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูในรายชื่อโทรศัพท์ที่เคยบันทึกไว้แล้วกดโทรเข้าเบอร์ของอาคาบาเนะ คารุมะ


            โมชิโมชิ อาคาบาเนะคุง... รอแสตนด์บายได้เลย ฉันว่าคงเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นอีกครั้ง เอ่ยเสร็จเมื่อได้ยินอีกฝ่ายตอบรับมาเสียก็ตัดสายลง เธออยู่กับคุณหนูคนนี้มานานพอที่จะรู้ว่าอาการที่แต่ละอย่างนั้นของสาวเจ้าหมายถึงสิ่งใดต่อสิ่งใด แต่หากแก้ไม่ได้ก็คงต้องมาเตรียมตัวรับมือกันเสียทุกรอบ


            เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อย... และผู้ดูแลอย่างเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะห้ามคุณหนู


            ได้แต่หวังว่าเลย์โกะคงจะเลิกไขว้เขวและทำร้ายร่างกายตนเองเพื่อเตือนสติเหมือนทุกครั้ง แม้ความเป็นจริงจะไม่ใกล้เคียงกับสิ่งที่หวังไว้ก็ตามที


            ขอโทษที่ห้ามไม่ได้นะคะ คุณหนู เอ่ยพึมพำออกมาเบาๆ


            ทางด้านสึมุกิ เลย์โกะ... เมื่อเปิดประตูเข้าห้องไปก็ถลาร่างเล็กลงบนฟูกเตียงนุ่มๆของเจ้าตัว กระเป๋าสะพายถูกถอดออกมาวางไว้ข้างกาย ในหัวยังมีแต่เรื่องที่เกิดขึ้นตอนไปทัศนศึกษา คำพูดของคันซากิ ยูกิโกะที่จำมาจากอาจารย์โคโระอีกครั้งนั้นทำเอาเธอขยาดจนแทบจะสำรอกออกมาเหมือนตอนอยู่ที่เกียวโต


            เพี๊ยะ!


            ตบหน้าตนเองจนเป็นรอยแดงเพื่อดึงสติไม่ให้ไขว้เขวจนไม่เป็นอันการงานอีกครั้ง เลย์โกะส่งเสียงโอดครวญขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อรับรู้ได้ว่าแรงที่กระทำกับตนเองนั้นมากไปเกินความจำเป็นจนสร้างรอยแผลแดงเป็นปื้นบนแก้ม


            หากเธอไม่ได้มีเหตุจำเป็นที่ต้องมานั่งขลุกอยู่กับหน้าจอแล็ปท๊อปทั้งวันก็คงไม่ต้องมาดึงสติตนเองแบบนี้ ยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วจึงสาวเท้าไปยังตู้เสื้อผ้าบานใหญ่ เปิดมันออกแล้วคว้านหาบางอย่างด้านหลังชุดเดรสสีหวานที่แทบจะไม่เคยใส่ทั้งหลายแหล่ ด้วยความที่เฟอร์นิเจอร์เก็บเสื้อผ้านี้มันใหญ่เสียจนหาไม่สะดวก จึงจำเป็นที่จะต้องคลานเข้าไปหาสิ่งของในนั้น นึกไม่สบอารมณ์เมื่อเสื้อผ้าที่แขวนไว้บดบังทัศนียภาพการมองเห็นของในตู้เสื้อผ้ามืดๆของเธอ


            ฮึ่ย... มือคว้านหาทอนฟาที่แอบเก็บไว้ที่มุมลึกของตู้เสื้อผ้า แต่กลับหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่อยู่ใกล้มือ... เหมือนเป็นเศษกระดาษอะไรสักอย่างที่อยู่ในนั้น มือคว้ามันขึ้นมาเปิดดูแล้วค่อยๆอ่านออกเสียงอย่างแผ่วเบา


            ฉันเอาไปเก็บให้แล้วนะ... เธอจำลายมือนี้ได้อย่างแม่นยำ


            อาคาบาเนะ คารุมะ!


          ค่อยๆตะเกียดตะกายออกจากตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่พร้อมใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิด หากพวกเขาจะหยุดเธอตอนนี้ก็คงสายไปแล้ว ในเมื่อตัวเธอคนก่อนที่ทุกคนรักใคร่นั้นได้ถูกเก็บไว้ใต้ห้วงจิตไปเสียแล้ว คงจะยากไม่น้อยหากต้องการเรียกกลับคืนมา


          สึมุกิ เลย์โกะหายไปแล้ว...


            มือบางคว้าขวดแก้วที่ใส่คุกกี้คำทำนายแบบจีนบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้ เทขนมข้างในออกมาจนร่วงหล่นไปที่พื้นเสียหมด ริมฝีปากบางบิดเป็นรอยยิ้มแสยะก่อนที่จะยกขวดแก้วนั้นขึ้นไว้เหนือศีรษะ


            ตอนนี้เหลือแค่เพียงคุณหนูแอลเท่านั้น


          เคร้ง!

 

          กลิ่นที่แตะจมูกเมื่อรู้สึกตัวครั้งแรกคือกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ปนกับสารที่เป็นกลิ่นเอกลักษณ์ของโรงพยาบาลอย่างไลโซล


            เป็นกลิ่นอันคุ้นเคยที่รับรู้ผ่านประสาทสัมผัสมาโดยตลอดตั้งแต่วันเสียของคนคนนั้น ไม่ใช่เพราะเรื่องของอาการแปลกๆที่ตนเองเป็นแต่โดยส่วนใหญ่จะเกี่ยวกับงานบ้างเป็นบางสาเหตุ โดยเฉพาะตอนที่เธอเริ่มตัดสินใจรับงานพาร์ทไทม์โจรกรรมข้อมูลที่เซอร์เบีย โลฟโร บรอฟสกีก็ช่วยเธอได้มากอยู่เหมือนกัน


            ตื่นแล้วเหรอคะ?” ได้ยินเสียงหวานของนางพยาบาลขึ้นเมื่อลืมตามองเพทานขาวสะอาดสบายตาของห้องพิเศษในโรงพยาบาล เลย์โกะเตรียมตัวจะยันตัวขึ้นนั่งหากแต่ความรู้สึกเจ็บแปล๊บฉับพลันทำให้ต้องชะงักงัน


            น้องอย่าเพิ่งลุกนะ เดี๋ยวปวดหัวแย่


            “ค... ค่ะ เอ่ยตอบไปอย่างสั้นๆ คาดว่าแก้วคงจะบาดไม่ลึกมากแต่ศีรษะคงเป็นรอยเย็บเพราะแตกไปอีกแผล... โชคดีที่ทุกอย่างถูกกลบด้วยผมหน้าม้าที่แบ่งออกเป็นสามแฉกที่ละจุดของเธอ... กัดริมฝีปากแน่นเพื่อเก็บอาการทั้งหมดไว้


            ยังเจ็บอยู่เหรอ? หรือว่าปวดหัว--- มีอะไรบอกพี่ได้นะ พยาบาลสาวฉีกยิ้มบางเบาให้ก่อนที่จะหันหลังกลับไปกะจะไปดูคนไข้ท่านอื่น แต่ก็ต้องชะงักงันเมื่อเหลือบเห็นเด็กสาวจากหางตาตนเอง


            -น้อง! เป็นอะไรรึเปล่าคะ?” เลิกคิ้วก่อนที่จะรู้สึกได้ว่าขอบตาร้อนผาว หยดน้ำใสค่อยๆไหลรินออกจากดวงตา เลย์โกะเบิกตากว้างมองมือที่ลูบคลำใบหน้าเปียกชื้นเพราะน้ำตา ทั้งแขนค่อยๆสั่นเครือ... ตามมาด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวลงอย่างเห็นได้ชัด


            คนที่เก่งและเป็นที่รักของทุกคนน่ะ เขาไม่ร้องไห้กันหรอกนะ


          เพราะการร้องไห้และสะอื้นคือสัญลักษณ์ของผู้อ่อนแอยังไงล่ะ


            น้องสาว!” ช้อนตาขึ้นมองพยาบาลสาวที่วิ่งเข้ามาหาอีกรอบ นัยน์ตาสีอเมทิตส์ปิดลงแล้วจึงค่อยๆคลี่ยิ้มส่งต่อให้


            ไม่เป็นหรอกค่ะพี่... หนูแค่ปวดหัวแล้วก็อยากนอนพักน่ะ


            “สงสัยนอนไม่พอจนเกิดอาการแบบนี้... เนอะ ควบคุมสติได้ก็ลืมตาขึ้นสบกับอีกฝ่าย คราบน้ำตาที่ค่อยๆแห้งเหือดไปนั้นแสดงออกได้อย่างชัดเจนว่าอารมณ์ทั้งหมดมันเป็นแค่ความรู้สึกชั่วครู่ที่ไม่คงที่


            -งั้นเหรอ?”


            “ค่ะ พี่สาวไปดูคนไข้คนอื่นเถอะ อีกฝ่ายยิ้มรับแล้วจึงหันกลับ เดินออกไปดูคนไข้คนอื่นในแผนกใกล้เคียง


            เมื่อร่างของพยาบาลสาวลับสายตาไป รอยยิ้มบนใบหน้าสวยหวานนั้นก็หุบลง จิ๊ปากออกมาอย่างไม่สบอารมณ์กับอาการปวดศีรษะอย่างรุนแรงจนน้ำตาไหลไปเพราะความเจ็บนั้น สบถออกมาเบาๆอย่างแข็งกร้าว


            ปวดหัวชิบ... สายตาเบนไปมองนาฬิกาเรือนหนึ่งที่แขวนอยู่บนผนัง... เข็มสั้นชี้ไปยเลขเจ็ดไปเรียบร้อยแล้วสักเศษๆ เบ้ปากลงใส่เจ้าตัวบอกเวลาตรงหน้า นี่เธอต้องหยุดเรียนสินะ... ถามปกติแล้วจิฮิโระจะต้องลาอาจารย์ให้สินะ เจ้าตัวก็คงจัดการเรื่องนั้นไปเรียบร้อยแล้วด้วย


            แต่ที่น่าโมโหที่สุดคงเป็นการที่เธอหลับข้ามวันข้ามคืนแบบนี้ คงเพราะเหนื่อยจากการเดินทางกลับมายังโตเกียวด้วย... มันน่าเสียอารมณ์จริงๆ ยิ่งเป็นวันที่ ปืนใหญ่อัจฉริยะอัตโนมัติ ถูกส่งมาห้อง3-Eอีกด้วย


          ซวยซ้ำซวยซ้อน ชีวิตเจริญจังเลยสึมุกิ เลย์โกะ


          นอนอืดตายไปสองสามวันก็ได้ เอ่ยเสร็จก็หยิบขนมในตะกร้าอย่างเตียงซึ่งน่าจะเป็นของที่จิฮิโระซื้อให้มาเข้าปาก

 

            เสียงรัวนิ้วมือลงแป้นพิมพ์ของคุณหนูตระกูลสึมุกิดังอย่างไม่หยุดหย่อนในช่วงเย็นของวันถัดไป เลย์โกะเปิดหน้าต่างโปรแกรมบนหน้าจอแล็ปท็อปไม่ต่ำกว่า 3 โปรแกรมได้ รัวพิมพ์ข้อมูลในไฟล์ให้สอดคล้องกับข้อมูลอื่นที่ได้รับมาเป็นการสรุป อีกด้านหนึ่งก็ต้องประสานงานต่างๆเรื่องนักฆ่าคนถัดไปอย่างเร็วไว นัยน์ตาสีอเมทิตส์เลื่อนมองข้อความที่ปรากฏลงบนหน้าจอจากอีเมลที่ได้รับมาใหม่ๆก่อนจะกดเซฟไฟล์ใส่ในโฟลเดอร์ลับ


ตั้งแต่ตื่นมาเมื่อวานก็โดนสั่งพักฟื้นแม้แผลจะหายแล้วประมาณสองวัน เนื่องด้วยจิฮิโระได้ให้สาเหตุว่าคงต้องจัดการกับกลิ่นอะไรสักอย่างในบ้านเพื่อให้เธอรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น คาดว่าก็คงไม่พ้นการซื้อของจำพวกอโรมาเธอราพีที่ช่วยให้ผ่อนคลายมาไว้ในบ้าน


เบื่อเว้ย!” ยิ่งเป็นวันที่ได้ข้อมูลมาจากคารุมะว่าอาจารย์โคโระดัดแปลงปืนใหญ่อัจฉริยะอัตโนมัติให้เป็นสาว 2D น่ารักๆนั่นอีก รัวนิ้วลงแป้นพิมพ์เป็นครั้งสุดท้ายแล้วจึงปิดหน้าจอแล็ปท๊อปลง เอนกายไปกับเตียงห้องพิเศษ คว้าสมาร์ทโฟนขึ้นมาเปิดดูเล่น


หืม?” เห็นหน้าจอขึ้นสีแปลกๆก็ครางออกมาอย่างฉงนใจ


คุณเลย์โกะใช่มั๊ยคะ?” ทว่าจู่ๆก็ปรากฏภาพเคลื่อนไหวของผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกับเธอในชุดนักเรียนโรงเรียนคุนุกิงาโอกะและถุงน่องยาวถึงเข่าสีขาว เรือนผมทรงประหลาดตาสีม่วงอมชมพูอ่อนๆ นัยน์ตาสีฟ้าและริมฝีปากบางที่คลี่ยิ้มหวานให้


อืม ริทสึสินะ...


ข้อมูลแน่นแบบที่อาจารย์โคโระบอกจริงๆด้วยสินะคะ ครุ่นคิดสงสัยว่าไอ้อาจารย์ปลาหมึกนั่นมันเอาข้อมูลอะไรของเธอไปให้กับปืนใหญ่อัจฉริยะอัตโนมัติตัวนี้กัน


ใช่... สาวน้อยโมเอะนี่คือปืนใหญ่ที่สามารถถ่ายทอดข้อมูลผ่านเครื่องมือสื่อสารอื่นได้


ริทสึค่ะ! ถ้ามีอะไรอยากให้ช่วยก็บอกได้เลยนะคะ ยกยิ้มอย่างถูกใจกับปืนใหญ่อัจฉริยะตรงหน้า สึมุกิ เลย์โกะหวังมาตั้งพักใหญ่แล้วว่าสิ่งที่ทางนั้นส่งมาลอบสังหารแต่ละคนแต่ละอย่างนั้นก็คงน่าสนใจไม่แพ้กัน


ฉันแค่อยากได้ความคืบหน้าของคนที่เกี่ยวข้องในวงการนี้มาเรื่อยๆน่ะ ได้มั๊ย?” คบี่ยิ้มพลางถาม สาวสองมิตินิ่งงันไปชั่วครู่ก่อนที่จะสองนิ้วตอบกลับเธอไป


ทางนี้ได้แสกนข้อมูลบุคคลที่เกี่ยวข้องกับคุณเลย์โกะหมดแล้วค่ะ จะเรียกถามตอนไหนก็ได้เลยค่ะ


โอ๊ะ ขอบคุณ เอ่ยด้วยความตื่นเต้นที่ได้เส้นสายคนใหม่มาในธุรกิจหาข้อมูลเพื่อการลอบสังหารของเธอ ก่อนจะหยุดเมื่อนึกได้เรื่องสำคัญบางอย่างที่อยากถามออกไป


ว่าแต่ทำไมเรียกฉันด้วยชื่อหน้าล่ะ?”


อาจารย์โคโระลงข้อมูลไว้ว่าคุณเลย์โกะไม่ค่อยชอบถูกเรียกด้วยนามสกุลน่ะค่ะ แปลก... แปลกมากที่คนอย่างอาจารย์จะรู้ว่าทุกครั้งที่มีคนเรียกนามสกุลเธอจะเป็นบ่งบอกถึงชาติตระกูลที่ทิ้งหนีเธอไปตลอดกาล


เขารู้ได้ยังไงกัน?


งั้นเหรอ... ลากเสียงยาวตอบกลับ


ค่ะ ตอนนี้มีอะไรที่อยากรู้มั๊ยคะ?” ริมฝีปากที่คลี่ยิ้มหุบลง มือบางกดเปิดแล็ปท๊อปบนตักตนเอง ปืนใหญ่อัจฉริยะอัตโนมัติย้ายถิ่นฐานจากในโทรศัพท์มาอยู่บนหน้าจอเครื่องเทคโนโลยีคู่ใจเธอ ริทสึหลีกทางให้เด็กสาวที่มีเส้นสายมากเกินไวจัดการเปิดข้อมูลในโฟลเดอร์หนึ่งไปขึ้นมา


คนคนนี้...


ใช่... นักฆ่าคนถัดไป ถ้าเธอช่วยฉันหาข้อมูลไปด้วยกันก็คงจะดีไม่น้อย


ค่ะ


เกมครั้งนี้ฉันจะไม่แพ้อิโตนะคุงเหมือนคราวก่อนเด็ดขาด


ข้อมูลที่ได้มาเมื่อคืนทำให้เธอรู้ว่าริทสึถูกนำไปปรับเปลี่ยนให้กลับไปเป็นเหมือนเดิม ซึ่งก็น่าเสียดายเล็กน้อยแต่ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ก็ไม่รู้ว่าจะไปคิดมากได้อย่างไร ส่วนตัวก็คิดว่ามันไม่น่าจะจบแบบนี้ไปเสียหรอก


สองฝีเท้าหยุดลงหน้าประตูห้องเรียนไม้ที่แลดูไม่ปลอดภัยและอาจผุพังลงมาตอนไหนก็เป็นได้ก่อนที่จะเลื่อนเปิดมันออก ไม่แน่ใจว่าที่หยุดไปนี่พลาดบทเรียนไปกี่อย่าง แต่ส่วนตัวแล้วเลย์โกะก็คิดว่าตนเองน่าจะพอตามเนื้อหาที่พลาดไปทันได้


อ้าว มาแล้วเหรอ?” คาราสึมะเอ่ยถาม เลย์โกะพยักหน้าตอบรับก่อนที่เดินเลียบเข้าไปหลังห้องแล้วหย่อนตัวนั่งลงที่โต๊ะของตัวเอง หน้าจอของริทสึยังคงดับสนิทอยู่ คาดว่าคงจะเริ่มทำงานยิงกระสุนไม่ยั้งแบบที่คารุมะบอกเธอตอนเริ่มคาบสอนอย่างแน่นอน วันนี้เธอก็มาสายพอตัวแล้วเพราะดันหมกมุ่นอยู่กับการจ่ายค่ารักษาและค่าห้องพักตนเอง


อาจารย์ครูฝึกประจำห้อง3-Eเดินเลียบออกจากห้องไป ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของอาจารย์ประจำชั้นความเร็วยี่สิบมัคแทน


ยินดีต้อนรับกลับครับคุณสึมุกิ ผมมัวแต่ปรับปรุงเรื่องคุณริทสึเลยไม่ได้ไปเยี่ยม ต้องขอโทษจริงๆครับ


ไม่ถือค่ะ ตอบออกมาอย่างห้วนๆก่อนที่อาจารย์โคโระจะเริ่มสอนเนื้อหาเรียน


นัยน์ตาสีอเมทิตส์ก้มลงมองโทรศัพท์ที่แอบใส่ไว้ใต้โต๊ะเพื่อดูเวลา... คาดว่าน่าจะเป็นเวลาปกติที่ริทสึจะเริ่มโจมตีจนคนอื่นๆไม่มีอันการจะเรียน มันก็ไม่ได้โดนลูกหลงมากมายเพียงเพราะว่านั่งอยู่ในแถวเดียวกับปืนใหญ่อัจฉริยะ


ชำเลืองมองหน้าจอที่ค่อยๆเริ่มปรากฏข้อมูลโค้ดต่างๆนานา คาดว่าคงถึงเวลาแล้ว จุดที่เก็บปืนเปิดออก ทุกคนในห้องพร้อมเพรียงกันยอมรับชะตากรรมของกระสุนที่ฆ่าอาจารย์โคโระซึ่งกำลังจะถูกยิงออกมารัวๆในช่วงเวลาเดียวกัน


มาแล้วสินะ...


ปัง!


นัยน์ตาสีอเมทิตส์เบิกกว้างขึ้นพลางมองกลีบดอกไม้หลากหลายชนิดที่ร่วงโรยออกมาจากตัวของริทสึ ชุดที่ควรจะมีปืนยิงออกมากลับกลายเป็นดอกไม้ช่อใหญ่สี่ช่อ ริมฝีปากบิดเกลียวเป็นรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจ


ฉันได้สัญญาแล้วค่ะว่าจะสร้างดอกไม้ให้คงเป็นสัญญาที่มีต่อคนใดสักคนภายในห้องเรียนนี้...


อาจารย์โคโระได้ต่อเติมโปรแกรมของดิฉันทั้งหมด985ครั้ง


เจ้านายของฉันคิดว่าที่อาจารย์ต่อเติมให้ไม่เป็นประโยชน์ต่อการลอบสังหาร ถอดมัน ลบมันและตั้งค่าให้เป็นเหมือนเดิม


แต่สิ่งที่ฉันได้เรียนมาจากห้องEทำให้ดิฉันคิดได้ว่าการร่วมมือกันเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับการลอบสังหาร ก่อนที่มันจะถูกลบ... ดิฉันได้ซ่อนมันไว้ในมุมลับเล็กๆของหน่วยความทรงจำ


มหัศจรรย์!” เลย์โกะหลุดหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ


ถ้าอย่างนั้น คุณริทสึ---” หน้าจอสืมืดที่เต็มไปด้วยโค๊ดสั่งการแปรเปลี่ยนเป็นรูปของอวาตาร์ริทสึเหมือนดังเดิม


ค่ะ! ดิฉันขัดขืนคำสั่งของเจ้านายเองค่ะ! ประโยคนั้นทำให้อาคาบาเนะ คารุมะหัวเราะขึ้นอย่างชอบใจเฉกเช่นเดียวกับเลย์โกะ


ไม่เลวนี่


นับถือเลยล่ะนะ ริทสึ


นับจำนวนเส้นสายที่เพิ่มมาอีกหนึ่ง... ปืนใหญ่อัจฉริยะอัตโนมัติหรือริทสึ



และแล้วนางเอกของเราก็ได้ปืนใหญ่อัจฉริยะอัตโนมัติมาเป็นหนึ่งในเส้นสาย

ตอนที่แล้วก็ไม่แจ้งเช่นเคย เป็นงี้มาโดยตลอดจนมันน่าน้อยใจเด็กดีจริงๆ

ชื่อตอนจะมีความนัยแฝงอยู่นะ ตั้งแต่ตอนแรกๆแล้ว 

อย่างเช่นตอนนี้ 'ไลโซล' ที่เป็นสารมีกลิ่นซิกเนเจอร์ของโรงพยาบาลซึ่งเลย์ดกะคุ้นเคยนั่นเอง



(c) Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 97 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #30 MelodiiSakura (@MelodiiSakura) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 21:48
    เจ๊ลบเม้นหนูไงคะะะะ งอแงได้ม่ะคะเจ๊............เรื่องนี้พระเอกค่าตัวแพงใช่มั้ย555555
    #30
    2
  2. #29 kasamiya (@kasamiya) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 17:37
    เลย์โกะต้องมีปมในอดีตแน่ น่าสงสาร
    #29
    1