「 怪獣 MONSTER」Assassination Classroom Fanfiction

ตอนที่ 37 : VICTIM 35: Sight

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 344
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    8 มี.ค. 62

VICTIM 35

            เอามั๊ย?นัยน์ตาสีอเมทิตส์หรี่มองกล่องขนมป็อกกี้ในมือของอีกฝ่ายด้วยแววตาฉงน อิโตนะไม่รอช้าจับมือถือมาวางกล่องขนมแท่งลงไปราวกับว่าต่อให้อีกฝ่ายคัดค้านเขาเองก็จะไม่รับขนมที่พกมานั้นกลับไปเสีย


เลย์โกะเลิกคิ้วมองเขาด้วยความรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาใจ โดยปรกติแล้วเธอแทบจะไม่มีอะไรตกถึงท้องหากตื่นสายกว่าเวลาที่กำหนดไว้ของตนเอง และเนื่องจากเมื่อคืนนั้นดันใช้ช่วงเวลาสำหรับพักผ่อนไว้คุยผ่านเครื่องมือสื่อสารกับเขาเสียจนรู้ตัวอีกทีก็เกือบจะข้ามคืนมาวันถัดไปเสียแล้ว อย่าว่าเรื่องทานอาหารเช้าหรืออะไรเลย แม้แต่ใช้เวลาหวีผมแค่ไม่กี่นาทีเธอก็ยังทำไม่ได้


            มองหน้าเธอก็รู้ว่าไม่ได้กินข้าวเช้ามา พูดเป็นเล่นเถอะ... เลย์โกะแค่นหัวเราะออกมา ท่าทางของแต่ละคนไม่ได้บ่งบอกถึงกิจกรรมทุกอย่างที่ได้ทำมาเสียหน่อย อีกทั้งเธอไม่ได้ดูไม่มีเรี่ยวแรงถึงขนาดที่ว่าแตะนิดเดียวก็ทรุดลงล้มบนพื้น เรื่องอะไรทำให้เขามั่นใจขนาดนั้นกันล่ะ?


            หืม... งั้นหรอกเหรอ?


            ขอบตาเธอคล้ำน่ะร่างที่เล็กกว่านั้นสะดุ้งพลันได้ยินข้อเท็จจริงหนึ่งจากเพื่อนร่วมห้อง มือบางถูกยกขึ้นมาปิดส่วนดวงตาบนใบหน้าขณะเผลอปากขึ้นด้วยความรู้สึกตะขิดตะขวงใจและเก้อเขินไม่น้อย อิโตนะเผลอกลั้วหัวเราะออกมาอย่างแผ่วเบา


            มันไม่ได้เห็นชัดขนาดนั้นหรอกนะ


            แล้วไม่บอกตั้งแต่แรก เธอผละมือออกจากใบหน้าสวยหวานของตนเอง เบ้ปากด้วยความรู้สึกตะขิดตะขวงใจพลางหรี่ตามองอีกฝ่ายที่แลดูพึงพอใจกับการที่ได้แหย่เธอเล่นเหมือนทุกครั้งครา สุดท้ายแล้วเสียก็แกะกล่องขนมมาทานป็อกกี้ประทังท้องกันหิวไปก่อน


            มีนักเรียนบางส่วนที่ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์เมื่อวานซึ่งเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้พวกเขาต้องยกเลิกคอร์สติวกวดวิชาของอาจารย์โคโระไป แต่ด้วยความเท่าเทียมจึงทำให้ต้องโดนหนวดเส้นหนึ่งของตบเข้าที่ข้างแก้มเล็กน้อยเนื่องจากพวกที่ก่อเรื่องนั้นโดนมาเสียแล้ว


            ขอโทษนะครับ


            ปุบ!


            สัมผัสนุ่มหยุ่นและหนุบหนับแตะลงที่แก้มชั่วครู่แล้วจึงผละออก แรงที่กระทำช่างเบาเสียเหลือเกินจนเธอนึกถึงความเป็นไปได้ในใจว่าต่อให้ไม่ขอโทษก็คงไม่เป็นไรสำหรับเหล่านักเรียนหรอก แต่ในที่นี้คืออาจารย์โคโระผู้เสมือนว่าได้แต่งตั้งคำปฏิญาณอันดับหนึ่งว่าจะเป็นอาจารย์ที่ดีไปเสียแล้วจึงไม่ได้เอ่ยแย้งอะไรออกมา ได้เพียงแต่ยกมือบางขึ้นมาลูบแก้มข้างหนึ่งของตนเองพลันได้รับการกระทำเพื่อความยุติธรรมของทุกคน


            ขอโทษครับ เสียงของอาจารย์ประจำชั้นดังขึ้นอีกคราก่อนที่จะฟาดหนวดเส้นหนึ่งไปยังแก้มของโฮริเบะ อิโตนะด้วยแรงอันน้อยนิด คนที่ถูกลงโทษตามความยุติธรรมเหมือนกับคนอื่นนั้นรู้สึกถึงสัมผัสหนุบหนับอันแปลกประหลาดยามอาจารย์ประจำชั้นลงโทษเขาให้เท่าเทียมกับคนอื่น อิโตนะยกมือขึ้นมาลูบแก้มพร้อมเพรียงกับใบหน้าที่แสดงออกมาในเชิงฉงนและงวยงงอย่างเห็นได้ชัด


            เลย์โกะหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อยพลันเห็นท่าทีและการกระทำของเขา ก่อนที่จะรู้ตัวว่าพลั้งเผลอไปเสียแล้ว ใบหน้าสวยหวานหันไปในทิศทางตรงกันข้ามกับเขา หยิบชิ้นขนมแท่งเคลือบช็อกโกแลตขึ้นมากินเสมือนว่าเธอไม่ได้หลุดเสียงหัวเราะออกมาต่อหน้าเขา


            เนียนจนอยากจะยกรางวัลออสการ์ให้เลยนะ เธอเนี่ยนัยน์ตาสีอำพันคู่สวยหรี่มองเธอด้วยแววตาที่หวังจะจับผิดเธอให้ได้


            เหอะ พูดเป็นเล่น ใบหน้าสวยหวานของสึมุกิ เลย์โกะหันหลับมาทางเขาโดยสีหน้าที่แสดงออกมานั้นอยู่ในเชิงของความเบื่อหน่ายในถ้อยคำอันแฝงไปด้วยความประชดประชันของเขา เธอจิ๊ปากออกมาเล็กน้อยแล้วจึงหยิบแท่งป็อกกี้มาคาบไว้ที่ริมฝีปากบางเล่นๆเพื่อรอเวลาที่ทั้งห้องจะได้เริ่มไปทำกิจกรรมชดใช้แก่ครูใหญ่ของสถานแห่งหนึ่งเสียที


            จะว่าไปเถอะ ตั้งแต่อิโตนะเข้ามาห้องเรียนนี้ก็รู้สึกว่าพวกนายไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยนะ เสียงของมาเอฮาระทำให้พวกเขาเบนความสนใจจากเรื่องของตนเองมายังชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเล่นเพลย์บอยจอมเจ้าชู้แห่งห้อง 3-E คิ้วเรียวของเลย์โกะเลิกขึ้นเช่นเดียวกับอิโตนะ


            จริงๆนะ ฉันเห็นพวกนายไปไหนมาไหนกันบ่อยมากเลย


            กร๊อบ!


            อย่ามาโกหก ฉันไม่เคยเห็นนายสักครั้ง หน้าที่ของการโต้ตอบตกเป็นของอิโตนะในเมื่อริมฝีปากของเธอยังคงไม่ผละออกจากแท่งขนม แม้ว่าแก้มจะสีแดงระเรื่อเล็กน้อยก็ตามแต่การกระทำที่ดีที่สุดในสถานการณ์นี้คือการไม่เล่นตามเกมของมาเอฮาระ ฮิโรโตะเสียจนพลาดท่า เธอหรี่ตามองทั้งสองก่อนที่จะกัดกินแท่งขนมโดยใช้มือจับส่วนที่หักไว้ไม่ให้หล่นอีกครา


            ก็เพราะฉันล้อเล่นยังไงล่ะ! แต่ที่นายพูดแบบนี้แสดงว่าไปไหนมาไหนด้วยกันจริงๆใช่มั๊ย? อิโตนะกลอกนัยน์ตาสีอำพันของตนเองแล้วจึงพ่นลมหายใจออกมา ชั่วครู่หนึ่งเขาเห็นว่าเทราซากะและเพื่อนสนิทของเขากำลังโวยวายเนื่องด้วยเหตุผลที่อาจเป็นสิ่งที่มาเอฮาระยกมาเป็นหัวข้อสนทนาก็เป็นได้ นึกปลงใจกับการที่เพื่อนในห้องมักจะจุ้นจ้านในเรื่องความสัมพันธ์ของแต่ละคนเป็นพิเศษ เขาชำเลืองมองเลย์โกะ


            กร๊อบ!


            ซึ่งอีกฝ่ายไม่หลบหน้าหันไปทาวอื่นเสียอย่างเดียว ยังคงกัดกินขนมซึ่งเขาเป็นคนเอามาให้ราวกับว่าเรื่องนี้เธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องแม้แต่น้อย การกระทำที่เอาแต่ใจและไม่แยแสเขานั้นทำให้คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันด้วยความรู้สึกตะขิดตะขวงใจ


            ใครเป็นคนที่โทรคุยกับเธอจนดึกเพื่อให้เธอสบายใจจากเรื่องที่เครียดกัน?


            ใครเป็นคนที่เอาป็อกกี้ให้เธอซึ่งไม่ได้กินอะไรตอนเช้ามา?


            ใครเป็นคนที่ช่วยติววิชาเคมีให้เธอ?


            ใครเป็นคนที่รีบเร่งออกจากบ้านเพราะเธอโทรมาหาในตอนนั้น?


            ก็เขาคนนี้ไม่ใช่หรอกเหรอ...


            อิโตนะเม้มริมฝีปากพลันเห็นท่าทีซึ่งแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่อยากมีส่วนร่วมในการสนทนาครานี้ เอาตัวรอดเก่งเหมือนเดิมตลอดแหละนะ ขึ้นชื่อว่าสึมุกิ เลย์โกะที่สามารถคุมเกมได้เลยนี่นา... แต่อย่างน้อยก็น่าจะช่วยเขาแก้คำพูดของมาเอฮาระเสียบ้าง พอเงียบแบบนี้ภาระก็ตกลงมาอยู่ที่เขาเองมั๊ยล่ะ?


            มันน่าน้อยอกน้อยใจสำหรับอิโตนะอยู่พอสมควร


            จะว่าไปนะ... เสียงใสเอ่ยขึ้นขัดบทสนทนาของทั้งสอง เพื่อนร่วมห้องส่วนใหญ่ที่กำลังสนอกสนใจในสถานการณ์นั้นเบนสายตามามอง นัยน์ตาน้ำตาลแกมส้มของมาเอฮาระชำเลืองมองเธอด้วยแววตาที่ฉายความอยากรู้ออกมาเสียหมด


            สึมุกิ เลย์โกะกับความสัมพันธ์ของเธอกับใครสักคนคงเป็นเรื่องที่น่าสนอกสนใจเป็นอย่างมากในสายตาคนอื่น...


            วันก่อนนายโดนแฟนของสาวที่ควงเข้ามาหาเรื่องจนต้องวิ่งแจ้นใช่มั๊ยล่ะ? ทั้งๆที่ตอนแรกกะจะทำเป็นเฉไฉและกันตนเองออกจากสถานการณ์กระอักกระอ่วนนั่นแล้ว ทว่าสุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับแววตาที่แลดูน้อยอกน้อยใจของโฮริเบะ อิโตนะเสียได้


            ฮะ!? มือบางคว้านหาสมาร์ทโฟนภายในกระเป๋าสะพายเล็กมาปลดล็อคหน้าจอแล้วจึงเปิดไฟล์วีดีโอจากในคลังข้อมูลให้เพื่อนร่วมห้องทั้งหลายแหล่ดู วีดีโอตรงหน้าเสมือนเป็นสิ่งที่กล้องวงจรปิดของสถานที่แห่งหนึ่งจับได้ ร่างที่ทุกคนเห็นชัดเจนว่าเป็นมาเอฮาระนั้นกำลังวิ่งหนีชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งมีหญิงสาวหน้าตาดีกำลังรั้งห้ามไม่ใช่ฝ่ายนั้นเขาทำร้ายเพลย์บอยประจำห้อง 3-E


            ใช่-ไม่-ใช่? ถ้อยคำในแต่ละพยางค์ถูกเน้นเสียงพร้อมทั้งรอยยิ้มร้ายกาจบนใบหน้าสวยหวาน มาเอฮาระหน้าซีดเผือกขึ้นมาพลันรับรู้ได้ว่าเขาคงจะต้องโดนเพื่อนร่วมห้องล้อเลียนเป็นอย่างแน่นอนสำหรับวีรกรรมในครั้งนี้เนื่องจากเสียงหัวเราะของคารุมะที่ดังขึ้นมาเป็นคนแรก


            ริทสึ ฝากแจกไฟล์ในแชททุกคนด้วยนะ ไปล่ะ ไม่รีรอให้ใครต่อใครตั้งหลัก ยามริทสึพยักหน้าเชิงรับรู้กับเธอเสียก็รีบคว้าข้อมือคนข้างกายเดินออกมาจากห้องเรียนที่สมาชิกส่วนใหญ่ยังคงให้ความสนใจกับกรณีของมาเอฮาระ ฮิโรโตะเสียมากกว่า


จะบ้าตาย นี่คงเป็นข้อดีของการเก็บคลิปและรูปภาพแบล็คเมล์ของเพื่อนร่วมห้องไว้อิโตนะกะพริบตามองเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกับเขา แม้ว่าจะเห็นได้ยากแต่ช่วงที่เจ้าตัวกำลังพลิกเกมของเพื่อนร่วมห้องนั้นก็ยังไม่มีวี่แววของใบหน้าที่จะเลิกขึ้นสีเลย... ต่อให้มีความสามารถในการพลิกแพลงสถานการณ์แค่ไหนแต่ถ้าหากยังคงเขินอายกับเรื่องที่ถูกเอ่ยแซวก็คงไม่นับว่าเป็นชัยชนะสักเท่าไหร่หรอก


เลย์โกะมองเขาที่ยังคงจดจ้องไปยังใบหน้าของเธอเอง หรี่ตาลงแต่ทว่าอีกฝ่ายก็คงไม่แสดงอาการอื่นใดๆให้เธอได้เห็น สมาร์ทโฟนในมือถูกเก็บเข้ากระเป๋าสะพายแล้วจึงใช้มือบางข้างเดิมหยิบแท่งป็อกกี้อีกชิ้นขึ้นมาคาบคาริมฝีปากไว้ อิโตนะเลิกคิ้วในขณะที่มือบางของเธอหักแท่งป็อกกี้ส่วนหนึ่งจากที่คาบไว้มาถือพร้อมส่งให้กับเขาแล้วจึงกัดกินส่วนที่เหลือด้วยความรวดเร็ว


อ่ะ! แบ่งให้ครึ่งชิ้นสาบานเถอะว่าคำว่า ครึ่งของคุณหนูแอลคนนี้ความจริงคือส่วนของแท่งป็อกกี้ประมาณสักเศษหนึ่งส่วนสี่ของชิ้นเต็ม เขาคาดการณ์ว่าเธอคงไม่ได้กะส่วนของชิ้นที่จะเอาให้เขาเสียเท่าไหร่ แต่ถ้าหากว่ารายนั้นจริงจังขึ้นมาเสียก็คงจะน่าประหลาดเพราะคนอย่างสึมุกิ เลย์โกะจะไม่แยแสอะไรเกินความจำเป็น


...ให้ตายเหอะ ไม่ตอบกันสักนิดเลยนะ แม้ว่าระดับเสียงจะแผ่วเบาแต่เขาเองก็ยังคงได้ยินเสียงเอ่ยรำพึงกับตนเองเล็กน้อยจากริมฝีปากของคนที่อยู่เบื้องหน้าเขา ใบหน้าสวยหวานของเลย์โกะไม่ได้แสดงอาการใดๆแตกต่างไปจากเดิมเว้นเสียแต่แววตาของเธอซึ่งฉายความสับสนออกมาเสียจนตัวเขาเห็นได้ชัด อิโตนะเห็นดังนั้นก็ยกรอยยิ้มขึ้นทันทีทันใด


            เรียกหมอให้มั๊ย? ตอบก็ไม่ตอบ ทีตอนนี้ก็ดันมายิ้ม นัยน์ตาสีอเมทิตส์นั้นบัดนี้หรี่มองเขาด้วยความหมั่นไส้ไม่น้อย ริมฝีปากเบ้ออกเมื่อคนที่ถูกเสนอขนมให้ไม่ยินยอมรับเสียที เธอพ่นลมหายใจออกมา มันไม่ใช่เรื่องอะไรมากมายเสียที่เธอจะต้องมาดิ้นรนเพื่อสนทนากับคนที่ไม่แม้แต่จะเอ่ยถ้อยคำหรือวลีใดๆตอบโต้เธอแม้แต่น้อย


            ไม่ต้อง เขาตอบรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแล้วจึงโน้มใบหน้าลงมาคาบกัดแท่งป็อกกี้หักเป็นเศษหนึ่งส่วนสี่ชิ้นจากมือบางของอีกฝ่ายนั้นไว้ในปาก ใช้เวลาเพียงชั่วครู่ก็จัดการกัดกินและลิ้มรสของขนมแท่งเสร็จสรรพ เลย์โกะมองเขาแววตาคลับคล้ายคลับคลาใจเสียจนเขาต้องยกมือขึ้นมาลูบไล้เส้นผมมีบลอนด์สว่างของเธอเพื่อให้อีกฝ่ายแสดงอาการที่คล้ายคลึงกับเด็กน้อยออกมา


            ฮื่อ วันนี้เป็นอะไรกัน อิโตนะคุง? เมื่อสิ้นสุดถ้อยคำก็เม้มริมฝีปากแน่น ยอมปล่อยให้เขายีเส้นผมของเธอเสียจนยุ่งเหยิงและไม่เป็นทรง ปลายนิ้วของโฮริเบะ อิโตนะเคลื่อนจากเส้นผมลงมาสู่ปอยผมของเธอ ลากผ่านใบหน้าซึ่งเรียวได้รูปลงมาอย่างเชื่องช้าก่อนที่ความเร็วจะเพิ่มขึ้นเมื่อปลายนิ้วของเขาผละออกจากข้างแก้มเธอ


            พรึ่บ!


            เลย์โกะมองการกระทำอันซึ่งแปลกกว่าปรกติของเขาด้วยแววตาคลับคล้ายคลับคลาใจ อาจเป็นต้นเหตุเนื่องมาจากการนอนหลับพักผ่อนน้อยของเขาก็เป็นได้ มือหนาของเขากำลังฉวยหยิบป็อกกี้แท่งหนึ่งออกมาจากกล่องในมือเธอ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันพลันนึกสงสัยว่าเพราะเหตุใดจึงไม่ขอดีๆ เนื่องจากสุดท้ายเสียเธอเองก็ใช่ว่าจะไม่ขัดความต้องการในเรื่องของหวานของเขา


            รีบๆกินไปเถอะ อย่าสนฉัน ปลายข้างที่เคลือบช็อกโกแลตอยู่นั้นถูกอีกฝ่ายจับเข้าปากเธอเสียเป็นการบังคับอย่างกะทันหัน เลย์โกะเลิกคิ้วมองเขาด้วยแววตาฉงนปนยียวนเมื่อมุมของริมฝีปากบางนั้นยกขึ้นเล็กน้อย เธอใช้มือข้างหนึ่งจับแท่งป็อกกี้ไว้ก่อนที่จะกัดกินปลายตามสิ่งที่อิโตนะได้กล่าวเอาไว้


          กร๊อบ!


          ถ้านายเป็นผู้หญิง ฉันจะทักว่าอยู่ในช่วงนั้นของเดือนแล้วนะ ร่างเล็กของเลย์โกะเอนหลังพิงผนังอาคารไม้เก่าอย่างสบายอารมณ์ กว่าทั้งห้องจะเลิกล้อเลียนมาเอฮาระกับใบหน้าทีค่อนข้างจะดูไม่จืดในไฟล์คลิปวีดีโอนั่นก็คงอีกนานเป็นพักใหญ่ ยิ่งถ้ามีอาจารย์โคโระอยู่แล้วก็ยิ่งเพิ่มอัตราความอับอายให้แก่เพื่อนร่วมห้องคนนั้นอีกด้วย


            แต่บางคนแถวนี้ก็อารมณ์แปรปรวนและมู๊ดสวิงไปมายิ่งกว่าช่วงนั้นอีก เธอแค่นหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะกัดกินป็อกกี้อีกคำหนึ่ง


            กร๊อบ!


            ฉันรู้สึกนับถือตัวเองที่ทนกับเธอได้ถึงขนาดนี้


            แต่ถ้าไม่ทนตั้งแต่แรกมันก็ง่ายกว่ามั๊ยล่ะ? สู้มาลำบากกับคนคนนึงที่ไม่แคร์นายทำไม?ถ้อยคำที่ถูกเรียบเรียงออกมาเป็นคำถามนั้นถูกเปล่งออกมาด้วยร้ำเสียงราบเรียบ เลย์โกะรู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่มีเหตุผลอื่นใดที่เขาหรือใครคนอื่นจะต้องมาทนลำบากต่อกรกับการกระทำอันดื้อรั้นของเธอเสียอยู่แล้ว ใช่ว่าเธอจะกีดกันพวกเขาไม่ให้ออกห่างจากตัวเธอสักหน่อย


            สาบานเถอะ ว่าเธอไม่แคร์จริง เขาเอนพิงผนังข้างเคียงเธอ ถ้อยคำที่เปล่งออกมาในน้ำเสียงอันราบเรียบนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกที่เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าสื่อถึงอารมณ์หรือความคิดอะไรของเขา เลย์โกะเพียงแต่เม้มริมฝีปากและเบนสายตาหลบ ความรู้สึกผิดเริ่มจะก่อตัวพลันนำถ้อยคำเหล่านั้นมาคิดต่อในใจ


            เธอไม่ได้เลือดเย็นหรือไม่แคร์ใคร เธอแค่กลัวและแสดงออกไม่เก่งร่างกายชะงักงันปชั่วครู่ขณะที่หัวใจเสมือนหยุดเต้นไปเพียงเสี้ยววินาที เลย์โกะรู้สึกได้ถึงภาพของบรรยากาศรอบข้างค่อยๆกลายเป็นสีเทาหม่นและกลับกลายเป็นสีทมิฬภายในหัวเธอ เสมือนว่าถูกดูดกลืนเข้าไปในห้วงภวังค์ของความคิด เลย์โกะรับรู้ได้แต่ความมืดมิดและเสียงทุ้มของเขา...


            เธอไม่ได้เป็นคนเลว แต่เธอแค่กำลังปกป้องตัวเอง เสียงของเขาที่ยังคงเปล่งเพื่อเอ่ยถ้อยคำต่างๆนานากับเธอ ใบหน้าขอเลย์โกะซีดเผือกพลันเริ่มจะรับรู้ได้ว่าเกราะกำบังที่สร้างไว้นั้นกำลังพังทลายลงทีละน้อยในมุมที่แตกต่างกัน เขตเส้นซึ่งแสดงถึงความปลอดภัยของตัวเองเองเริ่มจะจำกัดเนื้อที่น้อยลงและน้อยลง เสมือนว่าความมืดมิดนั้นกำลังจะถูกแทนที่ด้วยอะไรสักอย่าง


            เธอไม่ได้เกลียดตัวเองและสิ่งรอบข้าง เธอก็แค่สับสน มือทั้งสองข้างของเธอสั่นเครืออย่างไร้เหตุผล หากเขตพื้นที่ปลอดภัยของเธอถูกทำลายแล้วจะเกิดอะไรขึ้นกัน? สิ่งที่เธอเกรงกลัวมากที่สุดคือการที่ต้องกลับไปอยู่ท่ามกลางสังคมซึ่งตัวของเธอนั้นแทบจะไร้ตัวตน...


            ใช่มั๊ย เลย์โกะ?แทบจะไร้ซึ่งสิทธิในการแสดงความคิดเห็นใดๆ แทบจะไร้ซึ่งที่นั่งในช่วงเวลาที่รับประทานอาหารกับครอบครัว แทบจะไม่เป็นหนึ่งในบทสนทนาของพวกเขา แทบจะไม่เป็นบุคคลผู้อยู่ในสายตาของพ่อแม่...


            เลย์โกะ? ถ้าหากทุกอย่างพังทลายลงเธอก็คงจะถูกทอดทิ้งเหมือนทุกครั้งครา... ความพยายามทั้งหลายแหล่นั้นจะหายไปเพียงเพราะการเปิดใจแค่เพียงสองสามครา แผนการทุกอย่างกำลังจะสลายตัว สิ่งที่เธอกระทำมาทั้งหมดจะไร้ซึ่งความหมาย


            ไร้ซึ่งความหมายเหมือนตัวของเธอเอง


          เลย์โกะ!”


            ปึก!


          สึมุกิ เลย์โกะรับรู้ได้ถึงความเป็นจริงเมื่อคนข้างกายเอ่ยเรียกนามของเธอด้วยระดับเสียงที่กว่าเดิมเล็กน้อย มือบางที่กำลังสั่นเครือนั้นพลั้งเผลอขยับไปทุบผนังอาคารไม้เก่าด้วยเรี่ยวแรงมากพอที่จะดึงสติของตัวเธอกลับมาได้ เลย์โกะกะพริบตาสองสามคราเพื่อปรับการมองเห็นของตนเองในขณะที่มีน้ำตาคลอเบ้าอันเนื่องมาจากการหลุดไปอยู่ในห้วงภวังค์ เธอพยายามหายใจกอบโกยออกซิเจนให้ได้มากที่สุดเนื่องจากสภาพจิตใจในตอนนี้จะทำให้เกิดความรู้สึกที่ว่าหายใจไม่ค่อยสะดวก


            ฉันพูดอะไรผิดไปรึเปล่า? สีหน้าเธอดูไม่ดีเลย ริมฝีปากของเลย์โกะเผยอขึ้นคล้ายจะเอ่ยถ้อยคำออกมา แต่ทว่ามองกลับว่างเปล่าและไร้ซึ่งคำตอบที่เสแสร้งพอจะโต้ตอบเขาไป เธอไม่อยากจะยอมรับเลยว่าสิ่งที่เขาพูดมานั้นมีแนวโน้มความเป็นไปได้สูงริบหรี่


            ขอโทษ... ฉันน่าจะรู้ว่าเธอคงไม่ชอบให้พูดอะไรทำนองนี้ แววตาของเขาแฝงไปด้วยรู้สึกที่เอ่ยถ้อยคำตรงไปตรงมาแบบนั้นออกมาเสีย มือหนาถูกยกขึ้นมาวางบนศีรษะของคนตัวเล็กกว่า ลูบไล้เรือนผมสีสว่างอย่างอ่อนโยนเพื่อปลอบประโลมเธอในวิธีของตัวเขาเอง น้ำตาใสไหลรินลงมาเล็กน้อยพลันเธอเม้มริมฝีปากเพื่อเก็บอาการของตนเอง


            ช่างมันเถอะน่า... ก็ไม่ได้ตายหรืออะไรสักหน่อย เสียงใสของเธอเอ่ยวาจาอวดดีออกมาขณะที่ใบน้าก้มลงมองเท้าของตนเอง สัมผัสที่เขามอบให้สื่อถึงความอบอุ่นอย่างชัดเจนและเธอไม่สามารถหักห้ามตนเองไม่ให้ยอมเขาได้... สุดท้ายเสียก็ปล่อยให้อีกฝ่ายลูบหัวเธอไปในขณะที่พยายามกินป็อกกี้ประทังท้องต่อไปตามเดิม


            คิดว่ามาเอฮาระจะเป็นประเด็นไปอีกนานมั๊ย? ฝ่ามือข้างหนึ่งของเธอถูกยกขึ้นมาปาดน้ำตาบนใบหน้าสวยหวานของตนเอง นัยน์ตาสีอเมทิตส์ชำเลืองมองอิโตนะที่ยังคงจดจ้องมายังเธอโดยไม่ละสายตาไปไหน


            คงอีกสักพัก มีเวลาให้เธอทำใจได้ตั้งเยอะ


            พูดเป็นเล่น เธอแค่นหัวเราะออกมา และแล้วรอยยิ้มบางเบาก็ปรากฏบนใบหน้าเป็นอีกคราของวัน

 

            ทุกคน ฟังทางนี้หน่อยนะจ๊ะ เสียงหวานนุ่มนวลของหญิงสาวที่เป็นครูประจำสถานแห่งนี้ดังนี้ทันทีเมื่อเจ้าตัวปรบมือเรียกความสนใจจากเหล่าเด็กๆเสร็จสรรพ ร่างของเจ้าตัวจ้อยหลายคนหันมามองคุณครูของตนเองด้วยแววตาที่ใคร่อยากรู้เป็นอย่างมาก เลย์โกะหรี่ตามองเหล่าเด็กน้อยทั้งหลายแหล่ด้วยแววตาที่ไม่ค่อยจะสบอารมณ์เท่าไหร่นัก สองขาก้าวขยับไปกึ่งยืนข้างกึ่งแอบอยู่ด้านหลังของคาตาโอกะ เมงุ


            คุณสึมุกิ เป็นอะไรไป? หัวหน้าห้องฝ่ายหญิงนั้นหันมามองเธอด้วยแววตาฉงนเล็กน้อย กระซิบกะซาบถามอย่างแผ่วเบาไม่ให้เป็นการรบกวนบทสนทนาระหว่างคุณครูสาวและเหล่าเด็กๆเบื้องหน้าพวกเขา


            ช่างฉันเถอะ เมงุจจิ เธอก็แค่ไม่รู้วิธีต่อกรกับเด็กมากมายขนาดนี้สักเท่าไหร่ก็แค่นั้นเอง...


            ครูใหญ่ได้รับบาดเจ็บ ก็เลยมาทำงานไม่ได้สักพัก เธอละความสนใจจากคาตาโอกะมายังบทสนทนาของคุณครูสาวและเด็กๆอีกครา แววตาของหญิงสาวแลดูแสดงออกถึงความเป็นห่วงเป็นใยชายชราผู้ได้ชื่อว่าเป็นครูใหญ่ของสถานที่แห่งนี้ไม่น้อย ก็นะ... จากข้อมูลที่เธอได้รับมาเขาผู้นั้นก็เป็นคนที่อุทิศตนเองเพื่อเด็กๆอยู่มากพอสมควร อีกทั้งยังใจดีด้วย


            คนแบบนี้นานๆทีจะมีอยู่บนโลกนี้แหละนะ... ช่างแตกต่างกับตัวเธอเสียจริง


            เอ๋?


            บาดเจ็บเหรอ?


            ครูใหญ่น่าสงสารจัง เลย์โกะชำเลืองมองเหล่าบุคคลต้นเหตุที่กำลังเก็บสีหน้าของตนเองไม่ให้แสดงออกมากจนเกินไป แต่แววตายังคงฉายเห็นถึงความรู้สึกสำนึกผิดในข้อผิดพลาดซึ่งตนให้กระทำไปของพวกเขาก็ทำให้แลดูไม่ใช่พวกเห็นแก่ตัวเสียเท่าไหร่ในสายตาของเธอ


            เพราะฉะนั้นต่อจากนี้ไปในอีกสองอาทิตย์ พวกพี่ๆกลุ่มนี้จะมาช่วยงานทุกอย่างเองจ๊ะ


ค่า/ครับ!” เหล่านักเรียนห้อง 3-E ยิ้มแหยๆตอบรับไป มันก็คงจะหยุดกระวนกระวายได้เสียหรอกนะ... ในเมื่อต้องมาช่วยงานและกลับบ้านไปอ่านหนังสือติววิชาสำหรับสอบกลางภาคอีกด้วยน่ะ


            สำหรับเลย์โกะแล้วมันไม่ใช่ปัญหาอะไรหรอก แค่เธอคิดว่ามาบำเพ็ญประโยชน์ชดใช้บาปของตนเองชั่วคราวก็หมดห่วง สิ่งที่จำเป็นต้องดูแลให้ดีในช่วงเวลานี้คือสภาพจิตใจแต่เพียงอย่างเดียวเนื่องจากมีผลต่อกิจวัตรการอ่านหนังสือของเธอในช่วงใกล้สอบ


            หืม? หลุดเสียงครางออกมาด้วยความสงสัยพลันรับรู้ได้ถึงแรงที่ดึงแขนเบลเซอร์ผิดระเบียบข้างหนึ่งของเธอไว้ นัยน์ตาสีอเมทิตส์เบนออกจากการกวาดสายตามองเพื่อนร่วมห้องที่ถูกเด็กนับหลายคนกระโจนเข้าใส่มามองร่างที่เล็กกว่าของเด็กสาววัยปฐมศึกษา ใบหน้าที่ค่อนข้างจะดูเหมือนชาวยุโรป ผิวสีขาวชมพูอ่อนและเรือนผมสีเทาหม่นนั้นทำให้เธอไขขวางสงสัยภายในจิตใจครู่หนึ่งได้กระจ่างเสียแล้ว


            พี่แอลๆ... พี่แอลใช่มั๊ย?เด็กหลงทางเมื่อตอนนั้นที่เธอเจอแถวสถานีรถไฟฟ้าระหว่างกำลังคุยโทรศัพท์อยู่กับผู้ดูแลของตนเอง ใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นแสดงออกมาในเชิงประหลาดใจและตื่นเต้นที่ได้เจอพี่สาวซึ่งเคยช่วยเหลือเธอมาแล้วคราหนึ่งแต่เลย์โกะนั้นกลับรู้สึกระแวงชอบกล ย่อตัวลงไปในระดับเดียวกับคนที่อายุน้อยกว่าแล้วกระซิบกระซาบถ้อยคำที่บิดเบียนไปจากความเป็นจริงเล็กน้อยซึ่งจะช่วยกันเธอให้ห่างจากความเสี่ยงต่อการถูกเปิดเผยได้ไม่น้อยเลย


            ใช่แหละ แต่ว่าแอลเป็นชื่อเล่นของพี่น่ะนะ อย่าเรียกแบบนั้นต่อหน้าเพื่อนๆของพี่เลยนะ พี่ค่อนข้างอายน่ะ สิ้นสุดถ้อยคำก็กลั้วหัวเราะอย่างเก้อเขิน เด็กน้อยผู้ไร้เดียงสานั้นมองเธอด้วยดวงตาสีมรกตอันเป็นประกาย พยักหน้าเออออตามแต่โดยดี


            แล้วแองจี้ควรจะเรียกพี่ว่าอะไรดีคะ?สรรพนามแทนตัวแบบเดิมของเด็กสาวพอจะทำให้เลย์โกะคาดเดาถึงนามของเธอได้ไม่ยาก ผู้มีอายุมากกว่าเล็กน้อยนั้นเม้มริมฝีปากพลางกำลังครุ่นคิดถึงคำตอบที่จะเอ่ยบอกเด็กน้อยไป


            จะให้เรียกนามสกุลก็ไม่เหมาะสมสำหรับเด็กวัยอย่างนี้... แต่ถ้าจะให้เรียกชื่อจริงมันก็กระไรอยู่ ตอนที่เธอเอ่ยนามแฝงของตนเองออกในคราวนั้นถือว่าเป็นข้อผิดพลาดเมื่อโลกใบนี้นั้นกลมเสียจนนำพาบุคคลที่ไม่คาดการณ์ว่าจะพบเจอกันอีกคราเข้ามาหาเธอ


            นัยน์ตาสีอเมทิตส์ชำเลืองมองโฮริเบะ อิโตนะที่กำลังถูกเด็กชายคนหนึ่งเกาะแขนเล่นเสียจนไม่เป็นอันจะขยับตัวไปไหนมากได้ คนที่รับรู้ได้ถึงสายตาของเธอนั้นเบนสายตามาสบเข้ากับเธอ คิ้วของเขาเลิกขึ้นราวกับว่าได้ยินบทสนทนาก่อนหน้าและกำลังครุ่นคิดสงสัยว่าทำไมเธอถึงได้มามองเขาแทนที่การโต้ตอบเด็กน้อยคนนั้นไปเสีย


            อ๋อ... ข้อสงสัยได้ถูกไขให้กระจ่างเมื่อรายนั้นกำลังส่งสีหน้ากระอักกระอ่วนมาให้เขา อิโตนะยกมุมริมฝีปากขึ้นในเชิงเยาะเย้ยเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกับเขาเล็กน้อย


            ให้เรียกชื่อหน้าไปสิ เลย์โกะ


            งั้นหนูเรียกพี่สาวว่าพี่เลย์โกะตามที่พี่ชายคนนั้นพูดนะสึมุกิ เลย์โกะแทบอยากจะวิ่งกรูเข้าไปตบหลังคอต้นเหตุที่ทำให้สถานการณ์กระอักกระอ่วนตรงหน้าร้ายแรงเสียกว่าเดิม อาการประหม่าของเธอที่มีต่อเด็กคนนี้ยิ่งทวีคูณพลันรับรู้ได้ว่าความเสี่ยงที่ความลับเรื่องงานในอดีตของเธอจะถูกเปิดเผยได้เพียงแค่เด็กคนนี้เอ่ยเรียกนามแฝงของเธอออกมา


            อ่า--- อืมเห็นได้อย่างชัดเจนว่ารอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าของอิโตนะยังคงไม่ห่างหายไปไหน เลย์โกะนึกปลงใจกับเรื่องสนุกในความคิดของเขาทั้งๆที่ภายในใจของเธอนั้นลนลานเสียยิ่งกว่าอื่นใด ในกรณีนี้คือโอกาสเสี่ยงมาจากเด็กคนหนึ่ง และสึมุกิ เลย์โกะไม่ได้เลือดเย็นถึงขนาดหาข้อมูลมาแบล็คเมล์เด็กตัวเล็กๆคนนี้


            กลับไปทำหน้าตายต่อสิพองลมในแก้มเล็กน้อยพลันเห็นว่าเขาไม่มีท่าทีเปลี่ยนไปจากเดิมเลย รายนั้นแลดูไม่แยแสถ้อยคำที่เธอเปล่งออกไป เพียงแต่เงี่ยหูฟังเหล่าเพื่อนร่วมห้องหลายคนที่กำลังสนทนาเรื่องสถานการณ์ปัจจุบันที่เริ่มเป็นประเด็นมาสนทนามาได้ครู่หนึ่งแล้ว


            ขอโทษนะโอคาจิมะเอ่ยขึ้น สีหน้าที่แสดงออกมานั้นแสดงออกถึงความรู้สึกผิดอย่างถ่องแท้ เขาไม่คาดการณ์เลยว่าทางลัดในการไปยังสถานีรถไฟฟ้านั้นจะก่อให้เกิดความวุ่นวายเสียจนเป็นสาเหตุที่ทำให้พวกเขาทั้งห้องต้องยกเลิกการติววิชาสำหรับการสอบกลางภาคไป เลย์โกะนั้นหรี่ตามองเขาด้วยแววตาที่ยากจะอ่านอารมณ์ออกได้ ถือวิสาสะนั่งลงบนพื้นและดึงยางรัดผมออกขัดรำคาญ


            ไม่ต้องคิดมากหรอก พวกฉันเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าจะทำให้คนอื่นต้องบาดเจ็บ คันซากิเอ่ยตอบกลับโอคาจิมะไปอย่างอ่อนโยน ในขณะที่เลย์โกะยังคงหรี่ตามองพวกเขาเสียอย่างนั้น เด็กสาวที่อายุน้อยกว่าก็ทำตัวส่งสัญญาณขอเล่นผมเธอ เจ้าของนามแฝงคุณหนูแอลนั้นเลิกคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ยินยอมแต่โดยดี เรือนผมสีบลอนด์อ่อนถูกคนตัวเล็กนำไปเล่นมัดทรงไปมาเสียเมื่อตัวเธอนั้นได้อนุญาตแล้ว


            นั่นสินะ ฉันเองก็มีส่วนที่ต้องรับผิดชอบเหมือนกัน ฮาซามะกอดอกพลางเบนสายตาไปมองมุรามัตสึ โยชิดะ และอิโตนะ


            ในฐานะผู้ฝึกสอนคณะละครสัตว์หรรษายังไงล่ะ และแล้วบทสนทนาก็ดำเนินต่อไปโดยที่ตัวเธอนั้นหาได้แยแสมากมายไม่ นัยน์ตาสีอเมทิตส์ปรายตามองรอบๆสถานแห่งนี้ โดยเบื้องต้นแล้วเธอล่วงรู้ได้ว่านี่คือโรงเรียนที่สองเสมือนว่าเป็นโรงเรียนกวดวิชาไม่ก็เนอร์สเซอร์รี่แห่งหนึ่งที่อยู่ภายใต้การดูแลของครูใหญ่หรือชายวัยอาวุโสผู้เคราะห์ร้ายประสบอุบัติเหตุที่พวกเธอมีส่วนเกี่ยวข้อง โดยหลักๆแล้วไม่มีพวกเด็กมีปัญหาสักเท่าไหร่ แต่จะว่าไม่มีก็คงพูดไม่ได้แหละนะ... เพราะตามข้อมูลที่ได้รับมาดันมีอยู่สักคนหนึ่ง


            ครืน!


            ร่างเล็กของสึมุกิ เลย์โกะสะดุ้งเล็กน้อยพลันรับรู้ได้ถึงการสั่นแจ้งเตือนของสมาร์ทโฟนภายในกระเป๋าสะพายเล็ก เธอชำเลืองมองแองจี้ที่ยังคงหมกมุ่นอยู่กับการเล่นเส้นผมของเธอ เมื่อเห็นว่าเด็กคนนั้นไม่ได้มีท่าทีจะก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวอย่างได้ชัดเจนเสียก็คว้านหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเปิดดูข้อความที่ถูกส่งมาจากเบอร์โทรศัพท์อันคุ้นเคย


            สึมุกิ โคเฮย์:: อิโตนะเป็นยังไงบ้าง?


            ถ้อยคำที่สื่อความหมายชัดเจนผ่านทางตัวอักษรนั้นทำให้ริมฝีปากของเธอเผลอเม้มแน่นเสียจนผิดสังเกตสำหรับใครบางคนที่เฝ้ามองการกระทำอยู่ครู่หนึ่งแล้ว เธอรู้สึกถึงมือไม้ที่เริ่มจะสั่นเฉกเช่นเดียวกับการหายใจที่ค่อนข้างจะไม่ทั่วท้องอันเนื่องมาจากข้อความตรงหน้า ปลายนิ้วเรียวข้างที่ถนัดค่อยๆพิมพ์ข้อความตอบกลับผู้เป็นบิดาทางลายเสือดไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่งแม้ว่าแววตาที่ฉายออกมาผ่านนัยน์ตาสีประดุจดั่งอัญมณีหม่นๆนั้นจะตรงกันข้ามกันโดยสิ้นเชิง


            :: ยังไม่ตายหรือป่วยจนต้องแอดมิด ก็คงนับว่าดีแหละค่ะ


            เธอไม่ยำเกรงต่อสิ่งที่กำลังจะพบเจอเลยแม้แต่น้อย ไม่มีความเกรงกลัวใดๆภายในแววตาอันหม่นหมองนั้น หากเพียงแต่แสดงออกถึงอารมณ์อื่นทั้งหลายแหล่ที่ปะปนกันเสียจนเละเทะและยากจะอ่านออกได้


            แล้วพวกโอตาคุจะช่วยอะไรได้ไม่ทราบ ไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงอันแข็งกร้าวของเด็กสาวคนหนึ่งดังขึ้นเยื้องๆกับตัวเธอ สาวน้อยผู้มีเรือนผมสีชมพูสั้นทรงบ๊อบย่างกรายเข้ามานักเรียนห้อง 3-E คนอื่นๆก่อนที่จะช้อนนัยน์ตาสีฟ้าเข้มอันแฝงไปด้วยความแข็งกร้าวขึ้นมามองพวกเธอ


จะมาทำให้มันวุ่นวายกว่าเดิมสิไม่ว่าเลย์โกะนึกปลงใจเล็กน้อยกับการกระทำก้าวร้าวของเด็กสาวผู้มีอายุน้อยกว่า จากข้อมูลที่เธอได้รับมาก็เสมือนว่าเธอคนนั้นมีความหลังไม่ดีเอาเสียกับโรงเรียนและการปฏิสัมพันธ์กับผู้คนที่อายุมากกว่าหรือตัวใหญ่กว่า... ก็พอจะเห็นใจได้อยู่แหละนะ


เธอชำเลืองมองไปยังหน้าจอสมาร์ทโฟนซึ่งบัดนี้กำลังแสดงให้เห็นโดยชัดเจนมากำลังได้รับสายโทรเข้าจากเจ้าของเบอร์โทรที่ส่งข้อความให้ไปล่าสุด คิ้วเรียวของเลย์โกะขมวดเข้าหากันเป็นปม นึกฉงนว่าเพราะเหตุใดเจ้าตัวประธานของบริษัทชื่อดังถึงได้มีกะจิตกะใจโทรหาลูกสาวที่แทบจะตัดขาดกันเสียอยู่แล้วได้...


เนื่องจากปรกติแล้วอีกฝ่ายจะเมินเฉยต่อข้อความอันไร้ซึ่งมารยาทและกาลเทศะของเธอไปเสียแล้ว


หน้าจอของสมาร์ทโฟนถูกส่งไปให้ผู้ที่กำลังหมกมุ่นอยู่กับการเล่นผมเธอ แองจี้รับรู้และยอมผละมือออกแต่โดยดี ร่างเล็กของสึมุกิ เลย์โกะยันตัวลุกขึ้นท่ามกลางเสียงของเด็กสาวผู้ซึ่งเธอล่วงรู้ชื่อมาก่อนแล้วกำลังเอ่ยถ้อยคำอันไร้ซึ่งความเคารพยำเกรง มือข้างหนึ่งยังคงกำสมาร์ทโฟนแน่นเสียราวกับว่ากลัวมันจะตกหล่นหายไป


อย่างพวกนายคงทำได้แค่---”


อืมๆ พูดต่อไปเลยนะ ซากุรัจจิ เสียงใสนั้นเอ่ยออกมาราวกับว่ากำลังตัดรำคาญเป็นอย่างมาก นัยน์ตาสีอเมทิตส์แทบจะไม่เหล่มองคนตัวเล็กกว่าแต่อย่างใด หากเพียงแต่สาวเท้าเดินออกไปพร้อมเพรียงกับเครื่องมือสื่อสารในมือซึ่งเป็นตัวบ่งบอกเพื่อนร่วมห้องไปเสียแล้วว่าเธอมีธุระที่ต้องไปคุยโทรศัพท์ข้างนอกอาคาร


-เดี๋ยวสิ!” เมื่อไม่มีเสียงตอบรับกลับมา ความฉุนเฉียวของคิยาชิกิ ซากุระก็ทวีคูณเพิ่มขึ้นเมื่อรับรู้ได้ว่ามีคนเอ่ยขัดสิ่งที่เธอกำลังพูดอยู่ เตรียมตัวอ้าปากจะเอ่ยถ้อยคำถัดไปออกมาแต่กลับต้องชะงักงันอีกครายามเหลือบเห็นอีกหนึ่งสมาชิกของห้อง 3-E เดินผ่านร่างของเธอออกไปโดยไม่มีแม้แต่คำเอ่ยใดๆออกมาเสีย


สึมุกิน่ะพอเข้าใจ แต่อิโตนะออกไปทำไมกันล่ะนั่น?” เทราซากะชำเลืองมองบานประตูที่เพื่อนในกลุ่มของเขาเดินออกไปด้วยแววตาฉงน เขาเอ่ยตอบมาเอฮาระตามความคิดของตนเอง


ไม่รู้ว่ะ ปกติพวกมันสองคนก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”


ตามปรกติแล้วพวกเขาทุกคนในกลุ่มก็พอจะดูออกหรอก แต่ดูเหมือนกับว่าพักหลังนี้อิโตนะมองสึมุกิ เลย์โกะบ่อยขึ้นกว่าเดิมเสียอีก...


พักหลังมานี้ ถ้าเนื้อเรื่องดำเนินช้าไป เครสก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ

ตั้งใจจะเน้นเรื่องอาการของเลย์โกะแบบลึกกว่าตอนซีซั่นหนึ่งจนมันกินจำนวนอักขระไปมากกว่าที่คาดคะเนไว้ค่ะ

---ส่วนเรื่องตลค.ของแองจี้นี่เป็นไอเดียที่มามาตอนคิดจะรีไรท์ใหม่ค่ะ ปรากฏตัวครั้งแรกตอนที่น้องแกหลงทางแถวสถานี

ถูกสร้างมาเพราะเห็นได้ชัดว่าเลย์โกะแทบจะไม่มีปฎิสัมพันธ์กับรุ่นน้องคนไหนเลย เส้นสายส่วนใหญ่ก็อายุน้อยกว่าทั้งนั้น

ทำให้เครสเริ่มคิดอยากจะให้นางมี Little sister figure สักนิด เพราะว่าในหมู่ญาติก็อายุน้อยสุดด้วย

แองจี้จะเป็นความสดใสเล็กๆน้อยๆในชีวิตเลย์โกะค่ะ ส่วนสำคัญที่เหลือก็มอบหน้าที่ให้อิโตนะไป

ในตอนนี้ก็สงสารซากุระจังหน่อยๆ ไม่ทันไรก็ทำให้เลย์โกะรำคาญไปแล้ว ถถถ



             
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #157 JessicaBelle (@JessicaBelle) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 01:01
    สนุกค่า~
    #157
    1
  2. #156 Mook​yZ (@mook7265) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 23:59

    เย้ๆๆๆๆ ไรท์มาแล้ว ดีจัยมากเลย เราชอบเรื่องนี้มากๆเลย ติดตามอยู่นะคะ
    #156
    1
  3. #129 0815477959 (@0815477959) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 07:53
    มอสองเหมือนกันเลยค่ะ
    #129
    3