「 怪獣 MONSTER」Assassination Classroom Fanfiction

ตอนที่ 31 : VICTIM 29: Meaning ((RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 549
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    1 พ.ย. 61

VICTIM 29

            ไม่รู้ว่าเวลานั้นผ่านไปนานเสียเท่าไหร่... แต่หัวใจกลับยังคงเต้นถี่กว่าปรกติเป็นเวลานานเสียจนเธอกลับคิดว่าเลยมาเป็นชั่วโมงเสียด้วยซ้ำ มือที่เริ่มอ่อนล้าวางลงบนบ่าอีกฝ่ายเพื่อค้ำให้สมดุลและไม่ล้มลงไป ใบหน้าที่ใกล้ชิดกันจนรู้สึกได้ลมหายใจอันร้อนรุ่มของกันและกัน


            ...จะโดดโฮมรูมรึไง? เสียงใสเอ่ยถามขึ้นขัดบรรยากาศเงียบงัน แม้ใบหน้าจะเห่อร้อนเสียจนไม่อาจสบเขาอีกได้แต่สุดท้ายก็ต้องจำใจยอมเปลี่ยนประเด็นของบทสนทนาให้ช่วยบรรดาลดความเขินอายในสถานการณ์ล่อแหลมเฉกเช่นนี้


            ถึงฉันกลับไปพวกนั้นก็คงถูกจับได้อยู่ดี โฮริเบะ อิโตนะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามปรกติ จนถึงเวลานี้พวกผู้หญิงที่เริ่มทยอยกันมายังห้องเรียนคงจะจับได้แล้วว่าพวกเขามีแผนที่จะส่องใต้กระโปรงเพื่อนร่วมชั้น


            อ๋อ... ไอ้ภารกิจใต้กระโปรงนั่นน่ะเหรอ? เลิกคิ้วขึ้นมองคนตรงหน้าที่กลับรู้ไปเสียทุกเรื่องจนน่าหงุดหงิด  ริมฝีปากบางของเธอคลี่ออกเป็นรอยยิ้มยียวนเพื่อปั่นประสาทเขาเล่น นั่นทำให้อิโตนะแค่นหัวเราะออกมาอย่างแผ่วเบา


            เธอนี่รู้ทุกเรื่องยกเว้นเรื่องตัวเองจริงๆสินะ


            ก็นะ... ไม่ได้ชอบใส่ใจเรื่องตัวเองสักเท่าไหร่ นัยน์ตาสีอำพันสวยคู่นั้นเลื่อนลงมองที่เอวบางซึ่งเขากำลังโอบอยู่ ในใจนึกฉงนว่าผู้หญิงคนนี้ได้ทานอะไรบ้างมั๊ยนอกจากขนมเล็กน้อยแก้ง่วงตอนทำงาน


            ก็ว่าทำไมผอมจนกะหร่อง เอวก็บางเกินไปนะคนตัวเล็กที่ยังคงคร่อมตัวเขาอยู่ชะงักงันกับคำพูดของเขา ตัวเธอนั้นไม่ได้สังเกตหรอกว่าตนเองผอมกว่าเดิมหรืออะไรมากนัก เพราะโดยปรกติเธอจะไม่ทานอะไรให้เสียสมาธิเวลาทำงาน อีกทั้งรวมถึงนิสัยที่ชอบลืมข้าวกล่องทำให้ต้องอดอาหารจนชินชาไปเสีย


            ถึงได้ลากไปกินบ่อยๆ? คิ้วเรียวเลิกขึ้นมองคนที่มักจะชวนเธอไปเรื่องขนมอยู่เป็นประจำเสียจนเธอละวางจากการงานไปไม่รู้กี่คราแล้ว


            กินขนมน่ะนะ ยิ่งฉงนมากกว่าเดิมเมื่ออีกฝ่ายตอบกลับมาแบบนั้น สึมุกิ เลย์โกะหยุดความคิดอื่นเพื่อนึกถึงประโยคที่ตนเองอาจจะเอ่ยผิดพลาดไป


          ‘ถึงได้ลากไปกินบ่อยๆ?


            ลากไปกินบ่อยๆ


          ลากไปกิน...


            หืม? อิโตนะยกยิ้มด้วยความรู้สึกสะใจเล็กน้อยให้กับใบหน้าสวยหวานตรงหน้าเขาที่กำลังขึ้นสีแดงระเรื่อหนักยิ่งกว่าเดิมเมื่อนึกได้ว่าคำพูดของเธอที่เคยเปล่งออกมามันกำกวมเสียจนสามารถเข้าใจไปในทางที่ไม่ดีได้


            เพิ่งรู้รึไง


            ถ้ารู้ตั้งแต่แรกก็คงไม่มีท่าทางแบบนี้หรอกน่า มุ่ยหน้าใส่อิโตนะ คิ้วขมวดกันเป็นปมเล็กน้อยเชิงไม่สบอารมณ์กับตัวเขาที่ชอบกลั่นแกล้งเธอในวิธีประหลาดจนบางครั้งตัวเธอนั้นก็อดคิดไม่ได้ว่าเขา...


            นิสัยไม่เหมือนหน้าตาเลยแฮะ


            ที่พูดเนี่ยต้องการจะสื่ออะ---” คำพูดที่เหลือถูกกลืนลงคอไป เลย์โกะรับรู้ได้ถึงก้อนเนื้อในอกข้างกายที่กลับเต้นถี่กว่าเดิมอีกคราเสียจนจะระเบิดออกมาทั้งแบบนั้น ระยะห่างที่ใกล้ขึ้นเนื่องด้วยใบหน้าของอีกฝ่ายที่กำลังขยับมาใกล้ยิ่งเป็นการทำให้ใบหน้าสวยหวานนั้นเห่อร้อนเสียยิ่งกว่าเดิมเป็นเท่าตัว


            ก็ไม่มีเป็นพิเศษ รู้สึกได้ถึงความร้อนวาบของร่างกายตนเองแม้จะกำลังสัมผัสกันแค่เพียงผิวเผิน ในขณะที่อิโตนะเตรียมพร้อมที่จะรุกล้ำมอบสัมผัสหวานให้กับอีกฝ่าย ประสาทสัมผัสที่ยังคงเร็วไวของเขากลับไปยินเสียงบางอย่าง


            กร๊อบ!


            แม้คนที่ประสาทสัมผัสอ่อนกว่าเขาตรงหน้ายังรู้สึกได้ถึงเสียงของบางอย่างที่อยู่ไม่ใกล้นัก เมื่อตั้งสติได้ก็ผละตัวออกจากเขาเล็กน้อย มือบางถูกยกขึ้นมาปิดริมฝีปากของอีกฝ่าวไว้เสีย อิโตนะขมวดคิ้ว


            ...อาจารย์โคโระแน่ๆ พึมพำออกมาอย่างแผ่วเบาและนึกสาปแช่งอาจารย์ประจำชั้นที่ชื่นชอบการจับคู่ให้นักเรียนมาแต่ไหนแต่ไรเสียจนมันไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจแล้ว


            คงงั้น แล้วสุดท้ายอีกฝ่ายก็ยอมผละมือออกจากการโอบกอดตัวเธอไว้ คนตัวเล็กรีบผละออกตามเดิมก่อนที่จะค่อยๆบีบความชื้นออกจากเสื้อผ้าให้สบายตัวขึ้นเล็กน้อย


            เปียก... สุดๆไปเลยแฮะเสียงใสเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกไม่สบายตัวที่เปียกปอนและชุ่มฉ่ำ พลันในใจนึกโชคดีที่เก็บชุดนักเรียนสำรองไว้ในล็อกเกอร์ที่อาคารเรียนของตนเอง


          ฟู่...


          อ๊ะ!” สะดุ้งฉับพลันเมื่อมีลมหายใจรุ่มร้อนเป่าใส่ทางด้านหลังหู สึมุกิ เลย์โกะหันไปค้อนขวับใส่คนที่กำลังแกล้งเธออย่าหน้าตายอยู่ อิโตนะได้เพียงแต่แลบลิ้นออกมาราวกับว่าเขาไม่ได้แยแสอะไรมากกว่านั้น


            โฮริเบะ อิโตนะ!”


            เอาน่า กลับไปเปลี่ยนชุดกัน แล้วร่างที่สูงกว่าของเขาก็เดินนำตัวเธอไป เลย์โกะชำเลืองมองจุดที่คาดว่าน่าจะเป็นต้นตอของเสียงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงหันกลับมาในทิศทางเดิม ค่อยๆเดินตามอิโตนะไปยังอาคารเรียนไม้เก่าแก่ของตนเอง   


            เอ๋? ชื่อของอิโตนะคุงหมายความว่า ด้ายที่สมบูรณ์ เหรอ? คาบว่างของห้องเรียนไม่ได้มีอะไรมากมายเสียเท่าไหร่นัก บางคนก็ออกไปเดินเล่นรอบนอกอาคารเรียนคลายเครียด บางคนก็นั่งทบทวนบทเรียนการสอนภายในห้องเรียน และบางคนก็กำลังไถ่ถามเรื่องราวของนักเรียนที่เข้ามาเรียนหลังคนอื่นด้วยความใคร่สงสัยมากมาย...


            สึมุกิ เลย์โกะเลื่อนนิ้วโป้งไถหน้าจอสมาร์ทโฟนผ่านฟีดข่าวหลากหลายที่เพิ่มพูนเข้ามาอย่างฉับพลัน ส่วนมากเป็นเพียงข่าวคราวของเคทีคอร์เปอร์เรชั่นที่ได้ร่วมงานสร้างแบรนด์ใหม่ร่วมกับร้านลูกอมชื่อดังของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ หูเสียบหูฟังบลูทูธไว้เพื่อฟังเพลงคลายเครียดไปอย่างเรื่อยเปื่อย


            “เป็นชื่อที่เพราะดีนะ”


            “นี่...”


            “เป็นชื่อที่ดีออกไม่ใช่เหรอ? เท่ดีด้วย” ความจริงแล้วเพลงนั้นมันจบจากเพลลิสต์ในตัวเครื่องไปเสียแล้วเลยกดปิดไป ไม่มีท่วงทำนองเพลงใดกำลังแล่นอยู่ภายในเครื่องสมาร์ทโฟนราคาและถูกส่งต่อให้หูฟังที่เสียบแนบหูไว้


            “ห้องนี้ก็มีคนชื่อแปลกเยอะเหมือนกันนะ” จะเรียกว่าเธอกำลังแอบฟังพวกเขาอยู่ก็ได้นะ... ในเมื่อมันเป็นความจริงที่ถูกการแสดงซึ่งไม่ได้ดีเลิศมากมายนั้นกลบมิดเสีย หรือไม่ก็พวกเขาไม่อาจเอ่ยขึ้นขัดหรือถามไถ่สิ่งใด


            คิ้วเรียวเลิกขึ้นเมื่อรู้สึกได้หนึ่งสายตาหลากหลายคู่ที่กำลังจดจ้องมายังตัวเธอ มือบางยกขึ้นมาถอดหูฟังไร้สายนั้นออกก่อนที่จะหันไปมองพวกเขาด้วยแววตาและสีหน้าที่ฉงนปนงวยงงเล็กน้อย


            ชื่อฉัน... สินะ เบ้ปากออกมาเมื่อถูกสะกิดต่อมเรื่องชื่อความหมายพิลึกของตนเอง เจ้าของฉายามาเฟียแห่งห้อง3-Eพ่นลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่ายใจก่อนที่จะเอ่ยตอบพวกเขาไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ


            ไม่มีความหมายหรอก แค่ชื่อที่ถูกสุ่มขึ้นมาน่ะ แต่ถึงกระนั้นก็อดที่จะสงสัยไม่ได้ว่าเพราะเหตุใดพวกเขาสุ่มได้และเลือกใช้ชื่อที่มีความหมายว่า เย่อหยิ่ง กับตัวเธอเอง แม้จะใคร่ครวญสงสัยมาเป็นเวลานานก็ตามแต่กลับรู้สึกว่าตนเองนั้นไม่มีความกล้าพอที่จะเอ่ยถามเมื่อยังเยาว์วัย


            ราวกับว่าหน้าที่ของเธอตอนนั้นคือขัดเกลาตนเองให้มีประสิทธิภาพเท่านั้น...


            แต่ชื่อที่สุ่มก็เหมาะดีนะ คิ้วเรียวเลิกขึ้นมองเขาอีกครา อิโตนะเท้าคางมองเธอด้วยสีหน้าที่ไม่สามารถอ่านออกได้ตามปรกติของตัวเขา


            หน้าเธอดูหยิ่งๆ


            นี่พูดจริง?


            อื้อ...


            ให้ตายสิ สบถออกมาอย่างแผ่วเบาเมื่อสิ่งที่ไม่คาดการณ์ไว้ว่าจะถูกพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมานั้นถูกอีกฝ่ายเปล่งออกมา คนหน้าหยิ่งมุ่ยหน้าเล็กน้อยราวกับว่าไม่สบอารมณ์เสียเท่าไหร่


            หยิ่งแค่หน้ากับชื่อแหละ นิสัยเด็กน้อยชะมัด พ่นลมหายใจออกมาด้วยความรู้สึกตะขิดตะขวงใจเมื่อได้ยินดังนั้น นัยน์ตาสีอเมทิตส์ค้อนมองคนที่เอ่ยมาด้วยสีหน้าราบเรียบนั้น เธอจิ๊ปากออกมาก่อนที่จะเปลี่ยนประเด็นการสนทนา


            จะว่าไป... ไปถามคิมูระ จัสติซตรงนั้นคงจะดีกว่านะ ทำให้ความสนใจเบนไปทางของคิมูระซึ่งกำลังพ่นลมหายใจออกมาเนื่องด้วยข้อเท็จจริงที่ไม่สามารถปิดให้มิดจากเพื่อนร่วมชั้นได้


            ในขณะนักเรียนบางส่วนเดินไปยืนล้อมรอบเด็กชายชื่อแปลกไส้ มีเพียงพวกเขาที่ยังคงนั่งอยู่ในที่เดิมตามเคย ความรู้สึกที่ไม่ค่อยอยากจะแยแสใครภายในห้องผุดขึ้นมาในหัวของตัวเธอ เลย์โกะฟุบหน้าลงแนบราบไปกับพื้นผิวของโต๊ะไม้เก่า เอนไปทิศทางของคนที่ตีตราหาว่าเธอหน้าหยิ่งยโสด้วยนัยน์ตาที่สลึมสลือเล็กน้อยเพราะใคร่อยากจะพักผ่อน

            ง่วงอีกแล้วสินะ... ประจำเลยเธอเนี่ยเขาเอื้อมมือมาแตะลงที่บนศีรษะเธอแล้วจึงค่อยๆลูบไล้เรือนผมสีบลอนด์สว่างนั่นอย่างเชื่องช้า คนตัวเล็กที่ถูกลูบหัวนั้นไม่ได้มีท่าทีขัดขืนมากมายได้แต่เพียงหรี่ตามองเขาด้วยสายตาราวกับฉงนอยู่


            ลูบไม่ได้? เขาเลิกคิ้วพลางมองใบหน้าที่เริ่มจะขึ้นสีระเรื่อนั่น


            ...เปล่า โฮริเบะ อิโตนะลอบยิ้มออกมากับท่าทางว่าง่ายเกินปรกติขอองคนตรงหน้าที่อาจเป็นเนื่องด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าที่เริ่มถาโถมเข้ามา สาเหตุนั้นคงไม่พ้นการหาข้อมูลที่มีความจำเป็นเกี่ยวข้องกับห้องเรียนลอบสังหารนั้น


            เวลาว่าง่ายก็น่ารักดีนะ


            ฮะ?คิ้วเรียวที่เลิกขึ้นพร้อมกับการที่ตัวของคนที่ได้ยินประโยคเอ่ยรำพึงคำตนเองเมื่อครู่นั้นเงยหน้าขึ้นจากการแนบใบหน้าไปกับโต๊ะไม้ด้วยความรวดเร็วกว่าปรกติ


            ไม่พูดซ้ำ เอ่ยตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแล้วมือหนาก็กดทับลงที่ศีรษะของคนตัวเล็กกว่าให้ฟุบลงไปกับโต๊ะอีกครา นัยน์ตาสีอเมทิตส์หรี่มองเขาราวกับว่าต้องการคำอธิบายที่แน่ชัดแต่แล้วก็ต้องโวยวายออกมาเมื่อเขาใช้มืออีกข้างนั้นดีดเข้ากลางหน้าผากที่มีหน้าม้าปรก


          เป๊าะ!


            น่าหมั่นไส้


            อิโตนะคุง!” เสียงใสที่จู่ๆก็เปล่งออกมาในระดับเสียงที่ดังกว่าเคยหลายเท่าตัวนั้นเรียกความสนใจให้กับเพื่อนร่วมชั้นที่กำลังสนทนาเรื่องที่มาที่ไปของชื่อตนเองนั้นได้เป็นอย่างดี อิโตนะชำเลืองมองพวกเขาที่เบนสายตามาครู่หนึ่งก่อนที่จะพ่นลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา


            ดังไป


            ช่างสิ คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันพลันได้ยินรูปประโยคนั้นซึ่งคนข้างกายเปล่งออกมา พ่นลมหายใจออกมาแล้วจึงใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าสวยหวานนั้นไว้ นัยน์ตาสีอำพันสวยคู่นั้นหรี่มองเธอ


            ปากเธอนี่นะ แล้วจึงบีบแก้มขาวนวลทั้งสองข้างพร้อมดึงมันเล็กน้อยเสียจนเลย์โกะดวยวายออกมาเหมือนกับทุกคราที่อยู่ใกล้กับตัวเขา อาจจะเป็นเหตุสุดวิสัยในข้อเท็จจริงนั้นแต่หาใช่ไม่...


            ที่เธอโวยวายเนื่องด้วยการที่เขาชอบแกล้งเธอเวลาอยู่ด้วยกันต่างหาก


            อื้อ!” แค่นหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินครางโวยวายของอีกฝ่ายซึ่งกำลังพยายามดิ้นรนออกจากการที่ถูกเขากลั่นแกล้งตามปรกติ อิโตนะยกยิ้มด้วยความพึงพอใจออกมาเล็กน้อยซึ่งยิ่งทำให้คนตรงหน้าเขานั้นขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม


            หืม? เสียงทุ้มครางต่ำอย่างแผ่วเบาก่อนที่มือหนาจะผละออกมาลูบเว้นผมสีสว่างของคนตัวเล็กกว่า เธอแลดูงวยงงกับการกระทำของเขาเสียจนคิ้วที่ขมวดเข้าหากันนั้นเลิกขึ้น แม้จะเกิดบรรยากาศที่กระอักกระอ่วนเล็กน้อยแต่ก็ยอมผละออกจากกันไปให้ความสนใจในบริเวณหน้าห้องเรียนซึ่งมีอาจารย์สอนทั้งสามคนยืนอยู่เสียตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้


            เอ่อ... ม-ไม่ต่อกันแล้วเหรอครับ?” รูปประโยคซึ่งถูกเอ่ยออกมาโดยอาจารย์ประจำชั้นนั้นทำให้ตัวของสึมุกิ เลย์โกะอารมณ์เสียไม่น้อย จิ๊ปากออกมาทันทีทันใด ยกมือขึ้นมากอดอกวางมาดตามนิสัย


            พูดค้างกันถึงเรื่องไหนแล้วนะคะ แม้จะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบดังเดิมหากแต่ว่านัยน์ตาสีอเมทิตส์คู่สวยนั่นไม่ได้ฉายแววเป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย ริมฝีปากที่กลับมาแน่นิ่งตามเดิมค่อยๆผลิรอยยิ้มแฝงความเลือดเย็นออกมา


            งั้นค้างไว้เรื่องไหนก็พูดต่อนะคะ แล้วจบประเด็นการสนทนาใหม่เพื่อให้ยาดะ โทกะได้เอ่ยถึงการเลือกใช้โค้ดเนมเวลาทำงานเหมือนกับเหล่านักฆ่าที่เจอในโอกินาวะ ซึ่งอาจารย์ประจำชั้นผู้มีความเร็วยี่สิบมัคก็ได้ทำการเตรียมใบและกล่องสุ่มที่ตั้งใจว่าจะให้นักเรียนแต่ละคนเสนอให้เพื่อนร่วมห้องของตนเองคนละหนึ่งชื่อและสุ่มมันออกมาเป็นผลลัพธ์


            คาดว่าตัวเธอนั้นคงได้รับชื่อแฝงซึ่งตรงกันข้ามกับ คุณหนูแอล โดยสิ้นเชิงเป็นแน่แท้... พลันนึกได้ดังนั้นก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบาเมื่อมือที่ซึ่งถือปากกาไว้กำลังขีดเขียนโค้ดเนมที่ตนเองตั้งให้สำหรับเพื่อนร่วมชั้นอยู่


            เลย์โกะ เงยหน้ามาหน่อย ร่างกายขยับตามที่คนข้างกายเอ่ยเรียก ใบหน้าสวยหวานเงยขึ้นมาสบกับนัยน์ตาสีอำพันของโฮริเบะ อิโตนะ คิ้วเรียวเลิกขึ้นเมื่อเขากลับจดจ้องเธออย่างนิ่งงันภายใต้บรรยากาศเงียบเชียบของห้องเรียน


            มีอะไร?”


            กำลังวิเคราะห์อยู่ว่าหน้าเธอเหมือนแมวสายพันธุ์ไหน คิ้วเรียวนั้นกระตุกพลันได้ยินประโยคซึ่งเอ่ยออกมาอย่างราบเรียบของอีกฝ่าย ริมฝีปากบางนั้นคว่ำลงอย่างเห็นได้ชัด


            เพื่อนเล่นรึไง?”


            “เล่นได้ แต่ไม่ใช่เพื่อน


            “ตรรกะบ้าบอ แล้วจึงเบนสายตากลับมายังชื่อโค้ดเนมของเพื่อนร่วมห้องที่เธอได้บรรจงเขียนออกมา พิจารณาไตร่ตรองว่าควรลบแล้วคิดใหม่หรือไม่อยู่สักพักแต่สุดท้ายแล้วก็ไม่ได้แก้ไขมันพร้อมส่งอาจารย์ไปเสียอย่างนั้น


            ขอโทษนะ ชิโอตะ นางิสะ... นอกจากคำว่า เพศ แล้วเธอไม่มีอะไรที่บ่งบอกถึงตัวเขาได้ดีกว่านี้ในสมองเล

 

            จากโค้ดเนมที่ได้รับนั้นทำให้ตัวของสึมุกิ เลย์โกะรับรู้ได้ถึงนามของผู้ที่คิดค้นตั้งให้อย่างถ่องแท้เนื่องด้วยสาเหตุบางประการ


            เหมาะดีออก


            “มาเฟียวิเชียรมาศเนี่ยนะ!?”


            “นั่นแมวของประเทศไทยเลยนะ แถมอยู่คล้ายเธออีก ยู่หน้าพลันได้ยินประโยคของเขา เพราะเหตุใดแมวของชาติสยามถึงได้มีใบหน้าคล้ายคลึงกับเธอในความคิดของเขากัน?


            หมายถึงนิสัยน่ะนะ อิโตนะแก้ประโยคของตนเองก่อนที่จะยื่นสมาร์ทโฟนของเขาซึ่งระบุข้อมูลเบื้องต้นถึงอุปนิสัยของแมวสีขาวงาช้างสายพันธุ์นี้ไว้ไปให้เธอ


            แมววิเชียรมาศเป็นพวกดื้อเงียบ มนุษย์สัมพันธ์ต่ำ ขี้โวยวายร้องไม่มีปี่มีขลุ่ย กินน้อย สกิลผาดโผนต่ำ มิหนำซ้ำยัง---” มือบางที่เอื้อมมาปิดปากเขาเสียก่อนที่ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับตัวเธอนั้นจะถูกเปิดเผยไปพร้อมเพรียงกับข้อมูลของลักษณะนิสัยแมววิเชียรมาศที่เขาพบในเว็บบอร์ดหนึ่ง อิโตนะหรี่ตามองเจ้าของฝ่ามือที่กำลังตะกรุบส่วนปากของเขาไว้ไม่ให้ส่งเสียงใดเล็ดลอดออกมาได้ก่อนที่จะพ่นลมหายใจออกมา ความรู้สึกร้อนรุ่มบริเวณมือนั้นทำให้ตัวของเลย์โกะต้องชักมันกลับอย่างรวดเร็ว


            “-อะไรกันล่ะนั่น!?”


            เหมือนกันในแบบนั้นแหละ และแล้วเด็กสาวรุ่นคราวเดียวกับเขาก็ขมวดคิ้วอีกครา ใบหน้าของอิโตนะระบายรอยยิ้มออกมาอย่างบางเบาซึ่งนั้นยิ่งทำให้ตัวเธอนั้นรู้สึกร้อนฉ่าบริเวณใบหน้า เบนสายตาหนีเขาในจังหวะที่เพื่อนร่วมขั้นคนอื่นเริ่มทยอยกันเข้าห้องเรียนมาหลังจากที่ล้างหน้าล้างมือเองเสร็จสรรพ


            เปล่าสักหน่อย... เสียงใสนั้นเอ่ยในเชิงการบ่นรำพึงกับตนเองเล็กน้อย


            หืม? นี่ฉันพลาดอะไรไปสินะมือบางคว้าหมับไปที่มีดสั้นใต้โต๊ะเรียนของตนเองแล้วจึงตวัดโยนใส่เพื่อนบ้านคนสนิทที่เพิ่งจะเดินกลับเข้ามานั่งที่และเอ่ยคำพูดด้วยน้ำเสียงยียวนอันเป็นเอกลักษณ์นั่น ถึงแม้ว่าเขาจะหลบมันได้ทุกคราเสียก็ตามที


            ไม่กลัวเปลืองรึไงล่ะ เลย์โกะ?” อาคาบาเนะ คารุมะเอ่ยถามพลางหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้อย่างสบายอารมณ์


            รวยค่ะ เสียงใสเอ่ยตอบออกมาอย่างราบเรียบ เลย์โกะยกยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจในฐานะการเงินของตระกูบตนเองซึ่งสะดวกในการใช้ชีวิตของเธอไม่น้อย


            ระวังเงินหมดล่ะ หันขวับไปค้อนใส่คนข้างกายอีกคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ทางฝั่งขวาของตัวเธอเอง โฮริเบะ อิโตนะไหวไหล่ตอบเธอไปตามท่าทางกิริยา


            แช่งกันเหรอ?” สึมุกิ เลย์โกะแค่นหัวเราะออกมาอย่างแผ่วเบาเมื่อประโยคชั่วครู่ของอีกฝ่ายนั้นสามารถสื่อไปในทางของการสาปแช่งได้หากคำนึงถึงอุปนิสัยที่ตรงไปตรงมาและความปากร้ายของเจ้าตัว เธอเองไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรมากมายเนื่องด้วยนิสัยที่ไม่ค่อยจะแยตนเองเสียเท่าไหร่นั้นมากมายแต่กลับรู้สึกเปล่าเปลี่ยวใจในอกเล็กน้อยพลันนึกได้ว่าธุรกิจของทางครอบครัวเขาล้มละลาย


            น่าตลกชะมัดเลยละนะ


            “เดี๋ยว อย่าเพิ่งงอนฉัน เขารู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ดื้อด้านกว่าใครเป็นไหนๆอีกทั้งยังมีนิสัยคิดเล็กคิดน้อยในบางเรื่องแม้เจ้าตัวจะไม่แสดงออกมาอย่างชัดเจนเสียก็ตาม อิโตนะพ่นลมหายใจออกมาแล้วจึงเอื้อมมือไปคว้าสมาร์ทโฟนของเขาในมือบางนั้น


            ไม่ มือบางที่ยังคงกำเครื่องมือสื่อสารนั่นชักกลับเข้าหาตนเอง เขามองท่าทีเชิงที่ทำให้เขารู้สึกไม่สบอารมณ์นั่นอย่างแน่นิ่ง แล้วจึงเบนสายตากลับไปหาหน้ากระดานซึ่งอาจารย์ประจำชั้นกำลังจะเอ่ยกล่าวถึงคุณค่าของชื่อเพื่อหว่านล้อมคิมูระให้ได้ใช้ชื่อตามเดิมของเขาจนกว่าจะจบชั้นปีนี้


            ไว้ค่อยจัดการกันต่อในตอนเลิกเรียนก็แล้วกัน...


            ณ จุดนี้คงจะไม่สะดวกเสียเท่าไหร่

 

          คำพูดที่อาจารย์โคโระนั้นเอ่ยกล่าวกับคิมุระ จัสติซนั้นไม่ได้ส่งผลต่อเธอที่ไม่ได้มีอารมณ์ร่วมมากมายกับชื่อตั้งของตนเองเสียเท่าไหร่ ร่างบางหย่อนตัวนั่งลงบนฟูกเตียงนุ่มภายในห้อง มือทั้งสองข้างค้ำร่างกายไว้อย่างสบายอารมณ์ก่อนที่นัยน์ตาสีอเมทิตส์คู่นั้นจะช้อนขึ้นมองแขกคนสำคัญที่ได้รับอภิสิทธิ์พิเศษในการมาติววิชาที่ไม่ถนัดให้กับเธอ


            ก็เคยมาแล้วนี่ ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปหรอกน่า จากที่จำความได้จากการที่จู่ๆตัวเขานั้นก็โผล่ในช่วงหนึ่งแล้วจึงหายไปนานนับหลายเดือนในช่วงนั้น คนที่กำลังสอดส่องมองการตกแต่งภายในห้องขนาดใหญ่นั้นเบนกลับมามองเธอ


            ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยเห็นทั้งห้องแบบชัดๆ เลย์โกะพยักหน้าเชิงรับรู้ไปแล้วจึงคว้านหยิบแผ่นตารางธาตุซึ่งพับได้ออกมาจากกระเป๋าที่พกไปห้องเรียนเป็นประจำนั้นของเธอขึ้นมาคลี่ดู


            ถ้าเธอยังจำได้ตารางธาตุไม่ได้จริงฉันจะโดดออกทางหน้าต่างนี่ต่อหน้าต่อตาเธอแน่ เสียงใสหลุดหัวเราะออกมาพลันเห็นท่าทีเอาแต่ใจเกินขาดของคนตรงหน้าซึ่งกำลังเบนใบหน้าไปมองริมหน้าต่างที่ถูกเปิดออกนั่น เธอวางแผ่นกระดาษแข็งซึ่งระบุข้อมูลวิชาเคมีนั่นลง


            จำได้กลายๆ อาจารย์โคโระช่วยน่ะนะ


            “ทำไมเธอถึงได้เป็นนักเรียนคะแนนท็อปอันดับต้นๆของโรงเรียนกันนะ... คิ้วขมวดพลันได้ยิน เลย์โกะยกยิ้มขึ้นขัดกับส่วนอื่นของใบหน้าสวยหวานที่แสดงออกเชิงไม่สบอารมณ์นั่น


            แล้วก็เอาของของฉันคืนมาได้แล้ว นับตั้งแต่ช่วงนั้นก็ใช่ว่าเธอจะได้คืนสมาร์ทโฟนของเขาไปเสีย เนื่องด้วยสาเหตุของการถกเถียงเรื่องโค้ดเนมของอาจารย์โคโระที่บัดนี้ถูกปรับเปลี่ยนให้กลายเป็น เจ้าหมึกกระจอกงี่เง่าหื่นกาม เสียแทน... เธอคิดว่ามันเหมาะสมอยู่ไม่น้อย


            หาเอาเองสิ เอ่ยทิ้งท้ายไว้ให้เขาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความฉงนก่อนที่ร่างเล็กจะนอนราบไปกับเตียงขนาดใหญ่ซึ่งยังไม่ได้นำผ้าคลุมสีเข้มออก อิโตนะมองการกระทำที่ไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่อเพศตรงกันข้ามของเธอนั้นด้วยแววตาคลับคล้ายคลับคลาใจ


            มันคงไม่ได้ยากขนาดนั้น ไม่ใช่ที่เบลเซอร์ก็คงเป็นในกระป๋าสะพายเล็กซึ่งบรรจุอยู่ในกระเป๋าใหญ่ของตัวเธออีกทีหนึ่ง... อิโตนะสาวเท้าย่างกรายเข้ามาใกล้เธอ นัยน์ตาสีอำพันสวยคู่นั้นจดจ้องไปยังเจ้าของร่างบางในชุดนักเรียนคุนุกิงาโอกะซึ่งสวมทับด้วยเบลเซอร์ทำมือสีเข้มแล้วจึงเลื่อนลงไปมองท่อนขาเรียวที่สวมใส่ถุงเท้ายาวถึงต้นขาสีดำนั่น


            หืม?” เสียงใสครางออกมาด้วยความฉงนพลันเห็นเขายกยิ้มที่มุมปากนั่น...


          ตุบ...


          นัยน์ตาสีอเมทิตส์เบิกกว้างเล็กน้อยพลันถูกจู่โจมเป็นอีกคราหนึ่งจากอิโตนะ หลุบมองลงไปยังมือหนาแกร่งข้างหนึ่งที่จับเข้าด้วยแรงไม่มากนักบริเวณปลายคางเธอในขณะที่อีกข้างหนึ่งกำลังไต่ขึ้นไปยังบริเวณเบลเซอร์สีเข้มของเธอ ระยะของใบหน้าในระยะประชิดนั่นยังคงไม่เกิดความชินชาทางความรู้สึกเสียเท่าไหร่จึงเป็นสาเหตุของใบหน้าสวยหวานที่กำลังรู้สึกเห่อร้อนอีกคราหนึ่ง นึกสบถในใจกับการที่เขาชอบแกล้งเธอด้วยวิธีการขึ้นคร่อมหรือการกระทำอื่นในทำนองเดียวกัน


            สนุกมากมั๊ย?” หรี่มองใบหน้าที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวเลยสักนิดกับสถานการณ์ล่อแหลมซึ่งเขาทำให้ก่อเกิดอยู่... อิโตนะได้เพียงแต่แค่นหัวเราะพลางมองเธอ


            การที่ได้แกล้งฉันด้วยวิธีนี้เนี่ย?”


            ก็ไม่... แค่การตอบสนองของเธอมันทำให้ฉันอารมณ์ดี


            “โอ้... ให้ตายสิ ที่ฉันไปปลุกอะไรในตัวนายอีกล่ะ?” มือหนาซึ่งคว้านหาสามร์ทโฟนของเขาได้ในกระเป๋าเบลเซอร์นั่นได้ผละออกพร้อมเพรียงกับร่างกายเขาที่ลุกออกจากการที่คร่อมร่างเล็กของเธอไว้


            หาคำตอบเอาเองสิสึมุกิ เลย์โกะแค่นหัวเราะให้กับท่าทีในเชิงล้อเลียนคำพูดเธอก่อนหน้า ยันตัวลุกขึ้นนั่งบนฟูกนุ่มของเตียงแล้วจึงหยิบแผ่นตารางธาตุนั้นขึ้นมาอ่านเล่นฆ่าเวลาให้อีกฝ่ายได้เริ่มจัดแจงเนื้อหาสำหรับการติววิชาซึ่งตัวเธอนั้นไม่ถนัด


            แต่ว่าไม่มีค่าจ้างนะ ความจริงแล้วไปกินราเม็งกับพวกเทราซากะก็ได้ เอ่ยออกมาอย่างเอื่อยเฉื่อยโดยอิงถึงข้อเท็จจริงที่เขาไม่จำเป็นต้องมาช่วยเธอในเวลาที่ควรจะไปสังสรรค์กับเพื่อน นัยน์ตาสีอเมทิตส์ชำเลืองมองเจ้าของนัยน์ตาสีอำพันซึ่งกำลังจดจ่ออยู่กับกระดาษเอกสารเรียนเพิ่มเติมที่อาจารย์ประจำชั้นได้มอบมาให้


            ไม่จำเป็น... ฉันได้ค่าจ้างแล้ว


            “หา?” คงไม่ใช่ว่าซาซากิ จิฮิโระซึ่งเป็นเลขาของพ่อเธอได้โอนเงินส่วนการติวิชาเคมีของเธอไปให้เขาแล้วเสียกันนะ...


            ยังไงกันล่ะ?”


            “... โฮริเบะ อิโตนะได้เพียงแต่หันมายิ้มให้กับเธอ


กลับมาในวันแรกของเดือนพฤจิพอดิบพอดี... 
ความจริงเครสก็ไม่ได้จะอัพให้ตรงเดือนหน้าแบบเป๊ะๆเลยนะ 
---แต่ก็นึกได้ว่าถ้าอัพเดือนหน้าตรงๆก็ดีเหมือนกันสำหรับตอนนี้
เปลี่ยนจากเปอร์เซียในตอนแรก(ก่อนรีไรท์)เป็นวิเชียรมาศแทนเพราะว่าเลย์โกะไม่น่าออกแนวแมวขนฟูสักเท่าไหร่
ข้อมูลแมววิชเียรมาศได้มาจากคอมเม้นต์หนึ่งในพันทิปนะคะ ถ้าผิดจริงก็ต้องขออภัยล่วงหน้าด้วยค่ะ


             
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #140 JessicaBelle (@JessicaBelle) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 20:29
    ตอนนี้ทำเอาเราเขินไปหลายฉากเลยค่าาาาา >/////</
    #140
    1
    • #140-1 Cres-Sense (@Ratchie-Ruby31) (จากตอนที่ 31)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 20:37
      ความพยายามของเครสสำเร็จผลสินะคะเนี่ย... หืมมม
      #140-1
  2. #139 Linfa191 (@Linfa191) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 20:07
    ชอบคู่นี้ชะมัด!
    #139
    1
    • #139-1 Cres-Sense (@Ratchie-Ruby31) (จากตอนที่ 31)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 20:17
      ดีใจที่ชอบนะคะ
      #139-1
  3. #116 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 22:01
    ร้ายกาจจ
    #116
    0
  4. #115 MelodiiSakura (@MelodiiSakura) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 21:59
    ท่านอิโตนะ (โคตร)ร้ายกาจ!!!
    #115
    1