「 怪獣 MONSTER」Assassination Classroom Fanfiction

ตอนที่ 3 : VICTIM 02: Danger ((RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,247
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    9 พ.ค. 62



VICTIM 02

สึมุกิ เลย์โกะกำลังฉุนเฉียว หากไม่ใช่เพราะคนที่คาดว่าน่าจะเป็นอาจารย์คนใหม่ของห้อง3-Eดันไปกระตุกต่อมลึกในใจเธอก็คงได้เดินเข้าไปเรียวแบบชิลล์ๆสบายๆอยู่แล้ว แบบนี้มันน่าโมโหเสียจริง


            หึ แล้วก็แค่นหัวเราะออกมา เลย์โกะเสยเรือนผมส่วนหน้าม้าที่ปรกใบหน้าขึ้น เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังกัดฟันเพื่อระงับอารมณ์ร้ายของตัวเองอยู่


            เธอกำลังนั่งอยู่ในส่วนหนึ่งของบริเวณใกล้ห้องเรียน เวลาน่าจะล่วงเลยมาสักพัก ใบหน้าเรียวรูปไข่ทาบลงแนบกระเป๋าสะพายเล็กๆที่เอามาวางค้ำไว้บนไหล่ตัวเอง


            ไม่อยากเรียน...


          โลกนี้ใช่ว่าจะน่าสนใจขึ้นสำหรับสึมุกิ เลย์โกะเสียทีเดียว หากมีสัตว์ประหลาดความเร็ว20มัคเพิ่มมาก็อาจกระตุกต่อมในใจเธอให้สนใจเพิ่มขึ้นมาแค่ไม่ถึง10 ยังไงเสียเธอก็คงไม่ได้อยู่นานอยู่แล้ว บนโลกใบนี้น่ะ


            ใครมันจะยอมอยู่เป็นหุ่นให้คนอื่นเชิดกันล่ะ?


          เธอน่ะ ชอบเชิดหุ่นซึ่งก็คือคนอื่นมากกว่าเสียอีก


            เธอพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะยันตัวลุกขึ้นจากพื้นหญ้า รีบสาวเท้าเดินไปยังอาคารเรียนไม้เก่าๆที่ไม่ว่าจะดูกี่ครั้งก็คงไม่มีอะไรแทนที่นิยามของคำว่า 'ตกต่ำ' ได้ดีกว่านี้อีกแล้ว มือเอื้อมไปจับประตูก่อนจะรีบเปิดมันออกทันทีทันใด


            ครืน!


          สายตาทั้งห้องจดจ้องไปที่เธอ เบนสายตาออกจากบริเวณหน้าห้องชั่วขณะ เลย์โกะอมยิ้มเล็กน้อยให้กับสิ่งที่เธอพบเห็น...


            สัตว์ประหลาดตัวสีเหลืองรูปร่างคล้ายคลึงกับปลาหมึกหากแต่มีจำนวนหนวดมากกว่า ใบหน้ากลมตาเล็กจมูกเล็กที่ตอนนี้เป็นสีชมพูราวกับกำลังเคลิบเคลิ้ม สวมใส่ชุดครุยกึ่งชุดอาจารย์


            ส่วนข้างๆก็มีสาวรูปร่างเสมือนนางแบบในชุดอาจารย์สอน เรือนผมสีบลอนด์สว่างเป็นลอน และนัยน์ตาคมสีอัญมณีแซฟไฟร์นั้นเธอคุ้นเคยดี


          ตาแก่นั่นฉลาดมากที่ส่ง 'อีรีน่า เจลาวิช' มา...


          เมื่อสบตากับเธอก็ชะงักงัน ผู้ที่มีชื่อว่าอีรีน่าเบิกตาโพลงด้วยความตกใจอยู่ชั่วครู่ เลย์โกะพยักหน้าตอบรับเล็กน้อย มือที่แนบลำตัวอีกข้างทำสัญญาณบ่งบอกแผนการณ์กลบความลับนี้อย่างแนบเนียน


          เจ๊แสดงตามฉันน่ะ


          อ้าว! พี่สาวคนนั้นนี่ เป็นอาจารย์ที่นี่เหรอคะเนี่ย?” ใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นการแสดงอาการตกใจ มือยกขึ้นมากุมปากเพื่อเพิ่มความสมจริง อีรีน่าเห็นดังนั้นก็แสดงตอบอย่างแนบเนียนกลับไป


            น้องก็เรียนที่นี่เหรอ? วันก่อนขอบคุณมากเลยนะ!” สาวยุโรปขยิบตาให้ เป็นการแสดงตบตาที่ดีกันเลยเชียว ไม่มีใครสงสัยในเรื่องการแสดง หากปูพื้นมาว่าเคยเจอกันมาก่อนก็คงไม่มีใครสงสัยมากมาย หากมีเสียจริงก็สามารถตอบปัดแบบผิวเผินได้ สึมุกิ เลย์โกะรู้ดี


            รู้สึกกันด้วยเหรอครับ?” ตอนเสียงแปลกๆของสัตว์ประหลาดนั่นทำเอาเลย์โกะตกใจไปเล็กน้อย ใครจะคาดฝันว่าแทนที่ไอ้สัตว์ประหลาดนี่จะมีเสียงที่น่ากลัวกลับเป็นเสียงพิลึกพิลั่นกัน ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะตกใจเลยนะ... เพราะไอ้ตัวประหลาดนี่ต่างหากที่แปลก


            ค่ะ เป็นเสียงตอบเรียบๆพร้อมรอยยิ้มเสแสร้งที่ตอบอาจารย์ประจำชั้นคนใหม่ไป อีรีน่าลอบยิ้มให้เธอ


            สึมุกิ เลย์โกะ เพิ่งจะกลับมาจากการถูกพักการเรียนค่ะ เธอยื่นมือออกไป หวังจะแฮนด์เชกกับเขา


            ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ อาจารย์โคโระ


            “ครับ คุณสึมุกิ!” ส่วนเขาก็ยื่นหนวดมาจับมือด้วย เขย่าสองสามทีก่อนจะผละออก เลย์โกะยังคงรอยยิ้มนั้นไว้บนใบหน้า


            แต่โดนพักการเรียนแบบคารุมะคุงสินะครับ เชื่อไม่ลงเลยจริงๆ เลย์โกะหุบยิ้มลง วินาทีนั้นทั้งห้องเสียงสันหลังวาบกันยกเว้นคายาโนะที่เป็นเด็กใหม่ อยู่ในโรงเรียนคุนุกิงาโอกะใช่ว่าจะไม่รู้จักบุคคลที่ชื่อว่าสึมุกิ เลย์โกะ


            เด็กผู้หญิงวัยสิบห้าปีที่แทบจะเก่งทุกด้าน ลูกสาวของประธานบริษัทเครื่องสำอางชื่อดังที่ขยายสาขาออกไปในหลายๆประเทศ อดีตเอซชมรมฟันดาบที่เป็นเพียงนักเรียนมัธยมต้นปีสองเองในช่วงนั้น เคยอยู่ห้อง เพราะเกรดอยู่ในอันดับต้นๆติดกับพวกของประธานนักเรียน


            แต่โดนพักการเรียนเพราะวางเพลิงในคาบเรียนวิทยาศาสตร์ตอนทดลองโดยใช้ตะเกียงแอลกอฮอล์ และใช้พื้นที่โถงทางเดินในอาคารเป็นพื้นที่ทดลองการระเบิดเมื่อผสมลูกอมเมนทอสกับน้ำอัดลม


            ล่าสุดมีข่าวลือออกมาว่าเมื่อถูกเรียกไปที่ห้องผู้อำนวยการ เจ้าตัวยังเอาดาบไม้ในชมรมไปจ่อคอเขาอีก...


            และทุกการกระทำนั้นล้วนมีรอยยิ้มบางเบากับสายตาเย็นยะเยือกทุกครั้งอีกด้วย


          คนหรืออะไรกันล่ะเนี่ย!?


          จะว่าไปหนวดของอาจารย์นี่แปลกจริงๆนะคะ เลย์โกะเปลี่ยนประเด็น  นิ้วเรียวจิ้มลงที่หนวดอย่างผิวเผิน อาจารย์โคโระนั้นสะดุ้งเล็กน้อยกับการกระทำแปลกๆของเธอ


            ริมฝีปากบางนั้นจู่ๆก้ยกยิ้มแสยะออกมา


            ไม่น่าเชื่อว่าจะถูกตัดได้ด้วยเส้นใยไฟเบอร์นะคะ


            นอกจากมีดที่ทางรัฐบาลส่งมาให้และกระสุนฆ่าอาจารย์โดยเฉพาะนั่น... ก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ไม่ใช่เหรอ?


            -นั้นน่ะสิครับ อาจารย์โคโระเหงื่อซึมเล็กน้อย บรรยากาศในห้องเงียบไปจนกระทั่งอาคาบาเนะ คารุมะ เพื่อนบ้านคนสนิทตะโกนเรียกเธอ


            เลย์โกะๆ มานั่งได้แล้ว เป็นการส่งสัญญาณให้เหล่าอาจารย์ได้รับรู้ว่าตัวสาวเจ้าเองนั้นก็เป็นเด็กมีปัญหาที่สนิทกับคารุมะพอตัวจนอีกฝ่ายเรียกชื่อหน้า


            เลย์โกะเบ้ปากกลอกตาใส่เขา แต่สุดท้ายก็เดินกลับไปนั่งที่ดังเดิม คารุมะยกยิ้มให้เธอเล็กน้อย เป็นการส่งสัญญาณที่เธอต้องการ ก็คือทำดีอยู่พอสมควรนั่นแหละ...


            แต่เธอเบื่อขี้หน้ามันเสียจริง เห็นมาตั้งแต่เด็กยันโต! ตอนแรกก็อยู่กันคนละห้องเพราะเจ้าอยู่ห้อง D ส่วนเธออยู่ห้อง แล้ว... สุดท้ายก็ตกต่ำมาห้องEเหมือนกันเสียได้


            เพื่อนกันต้องศีลเสมอกัน... มันจะเป็นจริงก็ในชีวิตเธอนี่แหละ


          เบื่อหน้าแกว่ะ คารุมะ เลย์โกะจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์เล็กน้อย ขายกขึ้นมานั่งท่าไขว่ห้าง มือค้ำลงไปกับโต๊ะพลางเอ่ย


            เช่นเดียวกันนั่นแหละ เขาตอบกลับเสียงยียวน


            เนอะ เทราซากะ มิหนำซ้ำยังเรียกเทราซากะที่นั่งขนาบข้างอีกฝ่ายของเธอมาเข้าพวกด้วย แต่ดูเหมือนว่าเทราซากะ เรียวมะคนนี้จะไม่อยากสุงสิงกับพวกเด็กมีปัญหาจิตใจหยาบกระด้างแบบพวกเธอสักเท่าไหร่นักนี่สิ


            ไม่ต้องดึงฉันเข้าไปเกี่ยวกับพวกแกเลย!”


            “เห่าได้ก็เห่าไป เธอเอ่ยด้วยเสียงใสเรียบๆ แนบหน้าไปกับแขนที่ทางลงบนโต๊ะเรียนอย่างสบายอารมณ์... มันคงจะดีกว่านี้ถ้าหากเธอนอนมามากกว่าเจ็ดชั่วโมงและไม่ปวดหัวเพราะนอนน้อยรวมกับแผลที่สร้างให้ตัวเองเมื่อวันก่อน


            ท่าทีเหมือนจะคลอไปในทิศทางเดียวกับคำพูดในเชิงหาเรื่องอย่างยียวน แต่ใช่เสียที่ไหนกัน...


            เลย์โกะก็แค่ปวดหัวเท่านั้นแหละ พวกนี้ติ๊ต่างและเออออกันไปเองก็เท่านั้น


            ว่าไงนะ ยัยสึมุกิ!”


            “เลิกเห่าเหอะ รำคาญ!!” ห้อง มีเสียงดังกันตั้งแต่เช้าเลยสินะเนี่ย...

 

            ไม่ไปเรียนรึไงฮะ ยัยแสบ?” นั่นเป็นน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งการเสแสร้งของอีรีน่า เจลาวิช หล่อนไม่จำเป็นจะต้องแสร้งเมื่ออยู่ตอหน้าเจ้าหน้าที่รัฐบาลกับเด็กคนนี้... อายุห่างกันตั้งห้าปีแต่ความคิดกลับเท่าเทียมกันในด้านการแสดงและหลอกล่อ จะติดอยู่อย่างเดียวคือฝีปากที่ไม่ค่อยจะถูกกับเธอตั้งแต่เมื่อแปดปีก่อนเสียเท่าไหร่


            อ้างว่าอยู่ในช่วงรอบเดือน


            “มันเชื่อด้วยงั้นเหรอ?” มัน ในที่นี้คงหมายถึงเจ้าสัตว์ประหลาดที่ทุกคนเรียกว่าอาจารย์โคโระ เลย์โกะแค่นยิ้มให้กับอีรีน่า


            เดิมทีพวกเขาสองคนอาจารย์กำลังยืนคุยกันพลางมองนักเรียนในห้อง 3-E กำลังฝึกลอบสังหารอยู่กับอาจารย์โคโระของพวกเขา แต่แล้วนักเรียนสาวคนที่เพิ่งหมดระยะการถูกพักการเรียนก็โผล่มาเสียนี่ โดยอ้างว่าเจ้าตัวอยากอยู่เก็บข้อมูลจากระยะไกลแทนที่จะเข้าในระยะประชิด


            อาจารย์โคโระ จากข้อมูลที่หามาบอกว่ามีจมูกที่ล้ำเลิศ เลย์โกะเอ่ยเกริ่น


            ก่อนที่จะเข้าคาบก็เลยขอตัวไปห้องน้ำ แล้วหยิบผ้าอนามัยไปใส่ แม้จะมีอาจารย์ที่เป็นผู้ชายอย่างคาราสึมะ ทาดาโอมิอยู่ด้วย เธอก็เล่าไปตามน้ำเสียงเดิม เพราะไม่ใช่เรื่องจริงก็ไม่มีเหตุจำเป็นอันใดที่จะเขินอาย


            จากนั้นก็แอบหยดเลือดตัวเองที่เคยเจาะไว้เมื่อนานมาแล้วลงบนผ้าอนามัยให้สมจริงแล้วกลับมาขออาจารย์


            อย่างแกพกแซมเปิ้ลเลือดตัวเองเนี่ยนะ?” คนอะไรมันจะเจาะเลือดตัวเองแล้วพกติดตัวไว้กันล่ะ... ถึงจะเป็นยัยเด็กที่รู้จักกันมาหลายปีก็ตาม อีรีน่าตกตะลึงเล็กน้อย


            คงจะเตรียมแผนมาตั้งแต่แรก เด็กสาวพยักหน้าเพื่อยืนยันความเป็นจริงของข้อสันนิษฐานของคาราสึมะ


            ลงทุนนะยะ จะถือว่าเป็นคำชมจากนักฆ่าสาว อีรีน่า เจลาวิชก็แล้วกัน เลย์โกะไหวไหล่ พิงร่างกายไปกับผนังอาคารไม้อย่างสบายอารมณ์


            แน่นอนสิ ไม่เล่นใหญ่ไม่ใช่ฉันนะเจ๊


            “งั้นดูฉันบ้างก็แล้วกัน นักฆ่าในคราบอาจารย์สาวยกยิ้ม ก่อนที่จะเดินไปยังทางออกอาคารสู่สนามที่เหล่านักเรียนกำลังฝึกกันอยู่ เลย์โกะกลอกตา เอ่ยขึ้นทำลายอีโก้คนอวดดีอย่างยียวนเผื่อมันจะช่วยดึงสติเธอได้บ้าง


            เก่งจังเลยนะคะเธอปรบมืออย่างช้าๆ


            “...อีรีน่าเลิกคิ้ว


          “ถ้าหน้าแหกขึ้นมาล่ะก็นะ เลย์โกะยกยิ้มแสยะ ทิ้งระยะห่างไว้ครู่หนึ่ง นิ้วมือเรียวยกขึ้นมาม้วนเส้นผมสีสวางของตนเองเล่น


            คงไม่ตายดีแหละ เจ๊อีรีน่า ได้ยินดังนั้นอีรีน่า เจลาวิชก็รีบสาวเท้าตรงไปหาสัตว์ประหลาดความเร็วยี่สิบมัคทันที เลย์โกะไหวไหล่ให้กับการกระทำของสาวเจ้า


            “จะเตือนเขาไม่ใช่เหรอ?” คาราสึมะเอ่ยถาม ประโยคเมื่อครู่นั้นทำให้เด็กสาวหลุดหัวเราะออกมาดังลั่น


            ไม่ใช่รึยังไง?” ใบหน้าคมคายยังคงความนิ่งเฉยไว้อยู่ ถึงแม้ในใจอยากตะตวาดใส่ใบหน้าที่ฉายแววไม่รับรู้สิ่งใดทั้งสิ้นนั่นมากแค่ไหนก็ตาม


            ก็ใช่อ่ะนะคะ... เธอเบนสายตาไปยังภาพตรงหน้าของอีรีน่าที่กำลังหลอกล่อเจ้าสัตว์ประหลาด รอยยิ้มนั้นหุบลงอีกครั้ง นัยน์ตาสีอเมทิตส์หรี่มองอย่างไร้ความปราณี


            อีรีน่า เจลาวิชไม่เคยทำพลาดสักครั้ง ทำให้มีอีโก้และความมั่นใจที่สูงจนน่ารำคาญสำหรับคนอื่น


            “... คาราสึมะนิ่งเงียบ รอให้เด็กสาวเอ่ยปากพูดต่อไป 


            ก็นะ ฉันไม่ใช่คนที่พูดบางอย่างออกมาอย่างซื่อตรงด้วยนี่สิ ยากหน่อยเนอะที่จะเตือนตรงๆ


            รีบเข้าประเด็นได้แล้ว คุณสึมุกิ เลย์โกะแค่นหัวเราะ


            หากเตือนเป็นเชิงนัยๆแล้วแต่ก็ไม่ฟัง... สุดท้ายแล้วก็ต้องให้ชะตากรรมจัดการ เจ้าหน้าที่รัฐบาลนิ่งเงียบ มองเด็กสาวด้วยแววตาที่ไม่เชื่อถือเลยสักนิด


            ไม่มีใครหยุดฉันได้หรอกค่ะ เธออมยิ้ม


            แล้วถ้ามีล่ะ คนคนนั้นจะเป็นใคร?” สึมุกิ เลย์โกะเอามือทาบแก้ม นึกคิดตามประโยคคำถามของคาราสึมะ... จะว่าไปแล้วตัวเธอนั้นก็ไม่ได้มาเรียบเรียงสิ่งที่ตัวเองชอบไม่ชอบมานานแล้วเหมือนกัน นานๆทีจะกลับไปศึกษาตนเองอีกครั้งก็ไม่เสียหายอะไร


            เป็นคนที่คล้ายๆกับนักล่าล่ะมั้งคะ แบบนักล่าที่ไม่ใช่พวกเจ้าเล่ห์ลอบสังหารน่ะเสียงใสเอ่ย


            ฉันไม่ชอบพวกมีเล่ห์เหลี่ยม แต่ชอบพวกที่ซื่อตรงต่อตนเองมากกว่า จะให้คนคนนั้นมีเล่ห์เหลี่ยมเกินเธอก็รับไม่ได้หรอก... เธอไม่ชอบอยู่ใต้อาณัติของใครทั้งนั้น


            แต่ถ้าเป็นพวกที่เอ่ยมาข้างต้นก็ไม่แน่...


          พวกที่มีเป้าหมายชัดเจนอะไรแบบนี้ล่ะมั้ง แววตาแข็งกร้าวก็ได้นะ มันก็แปลกเหมือนกันที่เด็กนักเรียนอายุสิบห้าปีจะมานั่งเล่าเรื่องความชอบของตนเองให้ชายอายุยี่สิบแปดปีฟัง


            เขาเองก็คงไม่ได้ไปหาคนแบบนั้นมาให้เธอหรอก แค่อยากรู้ให้มั่นใจว่าจะมีคนแบบนั้นมาเปลี่ยนแปลงเธอให้กลับเป็นเหมือนเก่าหรือไม่


          คนคนนั้นคงเสียใจหากหลานสาวเปลี่ยนไปเพราะตนเองแบบนี้


          เพราะฉันเป็นคนหลอกลวงเลยชอบพวกที่ตรงไปตรงมาน่ะค่ะเธอไหวไหล่ ถ้าให้พูดตามตรงเลย์โกะไม่คิดว่าจะมีคนแบบนั้นอยู่หรอก ทั้งชีวิตนี้เธอแทบจะปลีกตัวออกจากมนุษย์เพศผู้อย่างเท่าเทียมกันเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว มีแค่คนสนิทประมาณสองคนเท่านั้นที่เธอเรียกชื่อหน้า


            อย่าให้นึกถึงการเพิ่มคำเรียกหลังชื่อว่า คุงเลย... เพราะมันคงไม่มี


            สายตาชำเลืองมองบรรยากาศด้านนอกก่อนจะรู้ตัวว่าถึงจุดที่เธอต้องออกไปตามบทที่เตรียมมาแล้ว เลย์โกะโบกมือลาคาราสึมะแล้วจึงสาวเท้าออกไป


          มันจะไม่มีใครที่เปลี่ยนตัวเธอได้

 

            ฉัวะ!


            นั่นเป็นเสียงดังในโกดังที่ถูกทิ้งร้างแห่งหนึ่ง กระสอบทรายที่ถูกหนวดสีขาวตวัดทะลุใส่ตกลงตามแรงโน้มถ่วงเช่นเดียวกับกระสอบอื่นๆในโกดัง เสียงหอบหายใจถี่ๆของเด็กหนุ่มส่วนสูงประมาณร้อยหกสิบเซนติเมตรดังขึ้นอย่างแผ่วเบา บุคคลที่สวมใส่ชุดคลุมสีขาวสะอาดปรบมือเบาๆให้เป็นการเชยชม


            ทำได้ดีมาก อีกไม่นานคงจะฆ่าเขาได้ เด็กหนึ่งกุมศีรษะส่วนที่ปวดเล็กน้อย พยายามหายใจลึกๆเพื่อดึงสติให้กลับมา บุคคลในชุดคลุมเดินมาขนาบข้างเขา


            ฉัน... จะฆ่าพี่ชายให้ได้


            “ตอนนี้เธอยังไม่พร้อมดีนัยน์ตาสีอำพันชำเลืองมองอีกฝ่าย


            ฉันน่ะ... แข็งแกร่งขนมช็อกโกแลตบาร์ถูกยื่นให้เด็กชาย เขารับมันแต่โดยดีก่อนจะฉีกซองออกเพื่อลิ้มรสของหวาน


            “และอีกไม่นานเธอจะแข็งแกร่งกว่านี้อีกนะ


            อิโตนะ



จะหลอกอาจารย์ยังต้องลงทุนขนาดนี้ สมกับเป็นน้องสาว(ไม่แท้)ของอาจารย์บิทช์

อ่ะ เหินมั่นใจต่อไปค่ะเลย์โกะ ระวังหน้าแตกในภายหลังน้าา

รู้สึกว่าตอนรีไรท์จะต้องเพิ่มฉากพระเอกให้มากขึ้นสินะ... เพิ่มไปเรื่อยๆเลย

จำลุคนี้ไว้ ซีวั่นสองจะเป็นลุคแมวๆ สาบาน

ตอนที่แล้วลงผิดวิธี ความจริงต้องยกเลิกการซ่อนก่อนแล้วค่อยอัพอ่ะนะ

อย่าลืมไปอ่านตอนที่แล้วก่อนด้วยล่ะค่ะ!



(c) Chess Theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #5 0815477959 (@0815477959) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 16:46
    โห แสดงว่าเป็นเด็กแสบใช่เล่นเลยนะเนี่ยอาจารย์คาราสุมะถึงได้พูดแบบนั้น
    #5
    1