「 怪獣 MONSTER」Assassination Classroom Fanfiction

ตอนที่ 29 : VICTIM 28: Soaked ((RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 662
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    17 ต.ค. 61

VICTIM 28

            หลังจากเหตุการณ์พิลึกพิลั่นเนื่องด้วยอารมณ์และช่วงนั้นของเดือนของเธอนั้นหายไปแล้วก็กลับเข้าสู่การใช้ชีวิตที่ซึ่งระแวงทุกสิ่งทุกอย่างตามเดิม...


            มันก็คงจะเป็นแบบนั้นถ้าหากบุพการีที่แทบจะไม่ติดต่อไปมาหาสู่กันไม่ได้ส่งข้อความมาบอกในเชิงว่าให้ดูแลอิโตนะแทนเขาผู้ซึ่งอยู่เบลเยี่ยมให้ด้วย สึมุกิ เลย์โกะไม่เข้าใจถึงจุดประสงค์ของประธานบริษัทชื่อดังคนนั้น


            เขาจะให้ลูกสาวทางสายเลือดของตนเองมาดูแลผู้ชายไม่ได้นะ... และในเวลานี้ตอนที่ทุกคนควรจะตั้งใจเรียนหรือเตรียมของกลับบ้าน ตัวเธอกลับฟุบหน้าลงไปยังโต๊ะไม้ของตนเองเป็นเวลาประมาณสองชั่วโมงได้แล้ว รู้สึกนอนไม่พอและเหน็ดเหนื่อยจากการจัดการเรื่องงบประมาณที่ถูกส่งมา การที่ต้องมาส่งข้อความบ่งบอกทุกคนในสายเรื่องโฮริเบะ อิโตนะและที่ยากที่สุดคือการที่ตัวเธอนั้นต้องมารับมือกับเด็กชายรุ่นราวคราวเดียวกันที่ชอบแหย่เธอเป็นว่าเล่น


            ครับ งั้นทุกคนไว้มาเจอกันที่ใหม่พรุ่งนี้นะครับ ไม่ได้สนใจเสียงของอาจารย์ประจำชั้นที่กำลังจะออกจากห้องเรียนไปยังประเทศจีนเลยสักนิด เรือนผมสีบลอนด์อ่อนซึ่งถูกปล่อยสยายคงเป็นสิ่งเดียวที่เห็นได้จากโต๊ะหลังห้องระหว่างคารุมะและอิโตนะ ตัวเธอนั้นยังคงฟุบศีรษะอยู่เพื่อข่มใจให้หลับลงแม้ภายในหัวจะมีเรื่องมากมายให้คิดก็ตามที


            เงินเดือนอาจารย์ออกแล้ว เพราะงั้นขอตัวไปกินปูขนเซี่ยงไฮ้ก่อนนะครับ หนึ่ง สอง สาม ไปโลด!รับรู้ได้ถึงแรงลมที่กระทบมาเมื่ออาจารย์โคโระบินออกไปยังประเทศจีน


            อาจารย์ขี้โกง! เธอเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะเรียนหากแต่ไม่ใช่เพราะเสียงโวยวายของคาตาโอกะ เมงุแต่กลับเป็นความรู้สึกแปลกๆราวกับว่ากำลังมีใครมองเธออยู่ นัยน์ตาสีอเมทิตส์ชำเลืองมองคนข้างกายทางฝั่งขวาของตนเอง


            เดี๋ยวนี้รู้ตัวนะ เป็นไปได้ตามความคาดการณ์เมื่อหันไปเห็นอิโตนะที่กำลังจับจ้องมาทางเธอด้วยสีหน้าราบเรียบตามปรกติของเขา คิ้วเรียวขมวดเข้าเป็นปม ริมฝีปากเม้มแน่นก่อนที่จะเอ่ยตอบกลับไป


            อะไรอีกล่ะ?” พักหลังนี้คาดว่าเจ้าตัวจะหาเรื่องชวนคุยที่เป็นส่วนตัวของเกินเหตุเสียจนน่าประหลาดใจเล็กน้อย นับตั้งแต่วันที่ห้องพยาบาลตอนนั้นก็ดูเหมือนว่านัยน์ตาสีอำพันคู่นั้นก็ดูอ่อนลง


            เปล่า... แค่ดูเหมือนว่าเธอนอนไม่พออีกแล้ว คงจะเห็นได้ชัดจากรอยคล้ำเล็กน้อยที่แป้งพัฟซึ่งขอจากอีรีน่าไม่สามารถกลบมิดได้เสีย เธอมุ่ยหน้าพลางมองไปที่อีกฝ่าย พ่นลมหายใจออกมากลางบทสนทนา


            กลบไม่มิดจริงๆด้วยสินะ ขนาดทาจนหน้าจะเทาแล้วนะ ส่วนตัวแล้วหากกลบมากไปก็จะดูหน้าเทาเสียจนเห็นได้ชัด อีรีน่า เจลาวิชบ่นเรื่องนี้ใส่เธอสักสิบคราได้เมื่อตอนที่ไปขอยืมมาจากตัวเธอ เลย์โกะนึกปลงใจให้กับอาการง่วงนอนที่ไม่สามารถแก้ได้โดยการหลับได้เนื่องด้วยมีเรื่องให้จัดการอีกมากมาย


            “เด็กม.ต้นที่ไหนเขาโต้รุ่งเพื่อหาข้อมูลกันล่ะ?” มือหนาของอีกฝ่ายยื่นเขามาลูบไล้บริเวณขอบตาข้างซ้ายของเธอ เปลือกตาข้างนั้นปิดลงโดยอัตโนมัติ ใบหน้าสวยหวานนั้นเริ่มขึ้นสีไปอีกครา


            ก็นะ... ช่วยไม่ได้นี่ อยากจะใช้ชีวิตตามปรกติเหมือนกันแต่ใช่ว่ามันจะง่ายดายเสียกับตัวของสึมุกิ เลย์โกะ ข้อมูลทุกอย่างที่จำเป็นต้องใช้อย่างละเอียดเพื่อความปลอดภัยของตนเอง


            แต่บางคราก็อดสงสัยตนเองไม่ได้ว่าปกป้องสิ่งที่เกลียดไปเพราะเหตุใดก็ตามเถอะ...


            ยังดื้อด้านเหมือนเดิมมือบางยกขึ้นไปแตะมืออีกฝ่ายที่กำลังจะเริ่มรุกล้ำไปยังหน้าผากและเส้นผมของเธอ รอยยิ้มยียวนปรากฏบนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีนั่น แล้วจึงดึงมือหนาของอีกฝ่ายออกจากการที่เขาเริ่มจะแกล้งเธอเหมือนเช่นทุกวัน


            ไม่มีอารมณ์ให้ถูกแกล้งหรอกนะ


            “วันนี้มาแปลก แค่นหัวเราะออกมาก่อนที่สายตาจะชำเลืองมองอุปกรณ์ที่เขากำลังสร้างค้างไว้อยู่ ดูล้ำสมัยและไม่น่าจะเป็นสิ่งของที่นักเรียนมัธยมต้นคนหนึ่งทำได้เสีย


            ช่างฉันเถอะน่า แล้วนั่นยังสร้างไม่เสร็จเลยใช่มั๊ยล่ะ?” ชี้นิ้วไปในทิศทางของสิ่งที่คาดว่าจะเป็นรถถังบังคับ


            อืม เขาครางตอบรับมาสด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามเดิม สึมุกิ เลย์โกะเก็บแล็ปท๊อปที่วางไว้ในลิ้นชักโต๊ะกลับเข้ากระเป๋าของตนเอง อิโตนะปรายตามองเธออยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงหันหลับมาให้ความสนใจกับสิ่งประดิษฐ์ของตนเองอีกครา ส่วนมาเอฮาระและนางิสะที่กำลังจะกลับนั้นเดินเข้ามาหาตัวเขา


            อิโตนะคุง ยังไม่กลับอีกเหรอ?” คงเพราะเห็นว่าตัวเธอนั้นกำลังเก็บของเตรียมตัวกลับเลยถามแค่คนข้างกาย ส่วนคารุมะนั้นหายไปนานแล้วเสีย เธอเองก็ใช่ว่าจะสังเกตตัวของเพื่อนบ้านคนสนิทตลอดเวลาด้วยสิ


            ทำอะไรอยู่น่ะ?”


            ก็อย่างที่เห็น รถถังวิทยุบังคับน่ะ ประแจไขตรงจุดที่ต้องยึดให้แน่นขึ้นของตัวรีโมทบังคับ เขาเอ่ยตอบนางิสะไปโดยไม่หันไปสบตาเนื่องด้วยต้องการสมาธิกับการสร้างอุปกรณ์


            ทำไมล่ะ?”


            เมื่อวานฉันโดนเจ้าหมึกนั่นกักตัวให้นั่งเรียนหนังสือทั้งวัน แถมกว่าจะปล่อยขนมที่เล็งไว้ก็หมด ความเครียดเลยสะสมน่ะ


            แถมกว่าจะง้อยัยนั่นเรื่องขนมได้ก็ปาไปตั้งหลายชั่วโมง ฉันจะใช้เจ้านี่ฆ่าตัวต้นเหตุนั่น รีโมทที่อยู่ในมือสั่นเครือเพราะความโกรธของคนที่กุมมันไว้ซึ่งกำลังแผ่ซ่านไปยังสิ่งของตรงหน้า นางิสะเลิกคิ้วเล็กน้อยกับการที่เขาเอ่ยถึงบุคคลที่สาม มาเอฮาระ ฮิโรโตะชำเลืองมองเด็กสาวที่นั่งในโต๊ะข้างเคียงกันกับอิโตนะ ผู้ซึ่งกำลังจัดเก็บแล็ปท๊อปเหมือนเช่นทุกวัน


            คนอะไรก็ไม่รู้ ขี้น้อยใจชะมัด


            “คนที่ความจริงแล้วจะกลับบ้านแต่ดันถูกใครบางคนรั้งให้ไปกินขนมด้วยแต่สุดท้ายก็ติดเรียนของของจำนวนจำกัดหมดยังไงล่ะ!”  กระแทกเสียงใสตอบกลับไปก่อนที่คิ้วเรียวจะขมวดเป็นปมพร้อมหันใบหน้าสวยหวานมามองเขา


            ให้ตายสิ... หงุดหงิดง่ายชะมัด กระเป๋าถูกยกขึ้นมาสะพายข้างแม้ว่าตัวเธอนั้นยังจะคงนั่งอยู่ก็ตามที


            ปากนายพาซวยมากกว่า หันข้างมาในทิศทางเดียวกับเขา แปรเปลี่ยนเป็นท่านั่งเป็นการไขว่ห้างพร้อมทั้งกอดอกมองเขา นัยน์ตาสีอำพันคู่สวยนั้นชำเลืองมองท่อนขาสวยที่เห็นได้ชัดจากท่านั่งและกระโปรงที่เลิกขึ้นเล็กน้อยนั่น การที่เลย์โกะสวมใส่ถุงเท้ายาวถึงต้นขาก็คงเป็นรสนิยมที่นับได้ว่าเซ็กซี่ไม่น้อยแต่กลับตัดกับใบหน้าสวยหวานนั่นได้เป็นอย่างดีอยู่


            เป็นสไตล์น่ารักแบบแสบๆงั้นเหรอ?


            เอ่อคือ... หน้าอยู่ด้านบนนะ เขาชะงักงันก่อนที่ผละสายตาออกจากการมองส่วนล่างของร่างกายอีกฝ่าย ช้อนตาขึ้นมามองใบหน้าหวานของอีกฝ่ายที่บัดนี้ขึ้นสีแดงจางๆอีกคราเพราะถูกมองในส่วนที่ไม่คาดว่าจะเป็นจุดสนใจเสียเท่าไหร่


            รู้ แต่ขาเธอสวย ปรับเปลี่ยนท่านั่งให้กลับมาอยู่ในท่าปกติทันทีพลัน้ยินประฌยคเอ่ยชมที่แปลกหูนั่น อิโตนะขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจเล็กน้อย


            อ่าฮะ... เบนสายตามองไม่ที่มุมอื่นของห้องอย่างช่วยไม่ได้ ก็ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครชมขาเธอเลยแหละนะ... ไม่สิ ไม่มีใครเคยชมอะไรแปลกๆเกี่ยวกีบร่างกายเธอเลยต่างหาก


            แล้วนั่นก็รีบจังเลยนะ ซาซากิคงไม่กลับมาตอนนี้หรอก หลังจากเหตุการณ์เมื่ออาทิตย์ที่แล้วก็ทำให้เขาได้สนิทสนมเพิ่มเติมกับผู้ดูแลของเธอบ้างเล็กน้อย น่าโมโหเล็กน้อยที่กลับกล้ายเป็นว่าทั้งสองฝ่ายเหมือนจะมีแผนการแลกเปลี่ยนเรื่องของเธอเป็นประเด็นสนทนาประจำเสียอย่างนั้น


            มีเรื่องคุยกับอาจารย์บิทช์ต่างหากล่ะ คงอีกนานแหละกว่าจะกลับยันตัวลุกขึ้นพร้อมกระเป๋าสะพายเตรียมตัวที่จะเดินออกจากห้องไปเสียอย่างเรียบร้อย


            “งั้นถ้าจะกลับเมื่อไหร่ก็โทรมาบอกด้วยแล้วกันนะคิ้วเรียวเลิกขึ้นอีกครา


            ทำไม---”


            เผื่อทีฉันยังไม่กลับแล้วจะได้ไปส่งเธอ เม้มริมฝีปากแน่นพลันได้ยินประโยคอาจจะที่ไม่ได้หมายถึงสิ่งใดเป็นพิเศษ พยักหน้าตอบรับแล้วจึงเดินออกจากห้องเรียนไปหาอีรีน่า เจลาวิชในห้องพักครู ซึ่งดูเหมือนว่าเจ้าตัวกำลังจะสอนเรื่องมารยาหญิงให้กับนักเรียนของตนเองอยู่


            หืม? วันนี้มาฟังด้วยเหรอ? แปลกดีนะ เธอส่ายหน้าตอบกลับไปก่อนที่จะถือวิสาสะนั่งลงบนเก้าอี้ของอาจารย์ประจำชั้นอย่างสบายอารมณ์


            วันนี้กะจะมาเล่าเรื่องที่เกียวโตน่ะ มีริโอจจิ โทกัจจิและฮินาโนจจิอยู่ด้วยก็คาดว่าน่าจะได้โอกาสแล้ว นัยน์ตาทั้งสามคู่นั้นฉายประกายของความอยากรู้อยากเห็นอย่างชัดเจน คนที่จำใจยอเล่าเพราะเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวนั้นพ่นลมหายใจออกมาก่อนที่จะเริ่มเล่าทั้งใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อเมื่อผ่านไปในแต่ละฉาก


            ...ก็นั่นแหละ สิ้นสุดทั้งเรื่องที่เล่าออกก็หน้าแดงเสียยิ่งกว่าลูกมะเขือเทศสุก สึมุกิ เลย์โกะฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะของอาจารย์ประจำชั้นที่บัดนี้อยู่ที่เซี้ยงไฮ้นั้นพลันเห็นสายตากรุ้มกริ่มและเขินอายจากเพื่อนร่วมชั้นและอาจารย์สอนภาษาต่างประเทศ


            อิโตนะคุงนี่ร้ายกาจกว่าที่คิดแฮะ


            “คุณสึมุกิก็กล้าไปท้าเขานะคะ...


            แต่ก็นะ เป็นฉันก็ไม่คิดหรอกกว่าจะโดนแบบนั้นน่ะ


            “อย่าย้ำ!” แม้จะไม่เห็นใบหน้าแต่น้ำเสียงที่แฝงความเขินอายอย่างเห็นได้ชัดนั้นทำให้พวกเขาหลุดยิ้มออกมา ใครจะคิดว่าคนแบบเธอคนนี้จะมีอารมณ์อ่อนไหวในด้านเรื่องของความรักเช่นนี้ ราวกับสาวน้อยที่เริ่มมีความรักอย่างนั้นเลยแหละ


            เขาใช้ลิ้นรึเปล่าล่ะ?” อีรีน่าเอ่ยถามด้วยความสงสัย


            ไม่! แล้วไม่ต้องย้ำด้วยเลย แทบจะแทรกแผ่นดินหนี ทำไมเธอถึงคิดที่จะบอกพวกเขาไปนะ... ก้อนเนื้อหัวใจในอกที่เต้นระรัวเนื่องด้วยความรู้สึกเมื่อช่วงเหตุการณ์กลับตามมาติดๆ เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนที่จะช้อนตาขึ้นมองคนอื่นภายในห้องพักครู


            น่ารักจังเลยนะ เลย์โกะจังเนี่ย


            “ไปตายไป ริโอจจิ คนที่ถูกต่อว่าทันควันกลั้วหัวเราะใส่เธอ ในเวลาไม่นานนักพวกเขาก็กลับบ้านของตนเองกันไปส่วนเลย์โกะยังคงนั่งอยู่ในที่เดิม ภายใต้บรรยากาศที่จู่ๆก็เงียบงันอย่างประหลาดใจแต่หากไม่ได้มีสีหน้าเคร่งเครียดปรากฏอยู่บนใบหน้าของทั้งคู่แต่เพียงใด


            นี่... อีรีน่าเริ่มเปิดประเด็นสนทนาซึ่งทำให้คนที่ถูกเอ่ยทักนั้นช้อนตาขึ้นมาสบกับนัยน์ตาสีฟ้าสวยของเธอ นักฆ่าสาวยกยิ้มเลศนับให้นักเรียนและอดีตเพื่อนร่วมงานของเธอที่กำลังลนลานอย่างเห็นได้ชัด


            เธอนี่ไม่แข็งกร้าวเหมือนที่แสดงออกมาเลยนะ พอมาเป็นสำหรับเรื่องแบบนี้เนี่ย


            “ก็ไม่ได้อยาก... เสียงใสเอ่ยตอบอย่างแผ่วเบา


            มันก็แค่... อีรีน่ากลั้วหัวเราะพลางมองท่าทางที่ไม่ได้แข็งกร้าวอวดเบ่งตามลักษณะนิสัยปกติอของเด็กสาว


            มีความสุขก่อนเรียนจบก็ดีเหมือนกันนะ


            “ความสุขอะไรกันล่ะ... บ้าบอน่า เด็กสาวเบ้ปากเชิงไม่สบอารมณ์เล็กน้อย เบนสายตาไปมองภาพของต้นไม้และป่ารอบข้างผ่านทางหน้าต่าง


            ไม่ได้มีความสุขสักหน่อย พยายามหุบกลั้นรอยยิ้มบนใบหน้านั้นไว้อย่างสุดความสามารถ

           

          แปะ...


            เสียงน้ำหยดกระทบพื้นไม้สร้างความสนใจให้กับอิโตนะผู้ซึ่งกำลังตามหารถถังวิทยุบังคับของตนเองที่ถูกพังพอนทำร้ายไปจนพังเละเทะ ความจริงแล้วหน้าที่ส่วนนี้เป็นของคิมุระ หากแต่ว่าตัวเขาเองกลับต้องการที่จะมาเอาตัวสิ่งประดิษฐ์กลับไปด้วยตนเอง


            ในหัวที่กำลังคิดเสียดายที่ไม่ได้เข้ามาในห้องเรียนนี้เสียตั้งแต่แรกทิ้งความคิดเหล่านั้นออกไปเมื่อนัยน์ตาสีอำพันสวยสบเข้ากับร่างเล็กของบุคคลที่คาดว่าน่าจะมารงเรียนเช้าเพราะไม่มีอะไรทำซึ่งกำลังเปียกโชกอย่างเห็นได้ชัด ส่วนเสื้อนักเรียนที่ไม่ได้ปกคบุมด้วยเบลเซอร์สีเข้มนั้นชุ่มน้ำเสียจนเห็นผิวขาวนวลข้างใน เรือนผมที่ลู่ลงแนบชิดติดใบหน้าสีบลอนด์อ่อนนั้นแทบจะบดบังทัศนียภาพของเจ้าตัว สึมุกิ เลย์โกะหันขวับมามองเขา ริมฝีปากเม้มแน่นพร้อมส่งสายตาราวกับว่าต้องการความช่วยเหลือ เขาสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้เธอก่อนที่จะหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ


            บริเวณตรงนี้คือจุดของสระน้ำที่อาจารย์ประจำชั้นสร้างให้ในช่วงฤดูร้อน เขาจำได้ดีเพราะการลอบสังหารที่เตรียมแผนมากับชิโระนั้นพังไม่เป็นท่าแถมยังเสียหน้าต่อทุกคนในห้องอีก


            และที่สำคัญคือเขาใช้หนวดผลักคนข้างกายตอนนี้ตกน้ำไปในคราวนั้นด้วย...


            เป็นอะไรมาล่ะนั่น? เปียกเชียว ใบหน้าสวยหวานนั้นก้มงุดลงไปมองเข่าที่ชันขึ้นของตนเอง เอ่ยตอบออกมาอย่างแผ่วเบาด้วยความอับอายที่ไม่อยากจะใครอื่นใดรับรู้


            ลื่น... อิโตนะขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยแววตาสับสน


          หน้าไม่ให้กับความซุ่มซ่ามเลยแฮะ...


          สมน้ำหน้า ด้วยนิสัยปากจัดที่แก้ไม่หายทำให้เอ่ยคำพูดนั้นออกมา คนที่ถูกซ้ำเติมนั้นช้อนตาขึ้นมามองเขาด้วยสีหน้าที่แตกต่างไปจากเดิม ริทฝีปากคว่ำลงพร้อมทั้งสายตาเชิงสมเพชตนเองอย่างเห็นได้ชัด


            ก็แหงล่ะ แค่นหัวเราะออกมาอย่างแผ่วเบา เลย์โกะนึกสมเพชตนเองที่กลับลื่นล้มตกน้ำในสระประจำห้องแม้ว่าความสามารถด้านการหาข้อมูลผ่านทางสายและติดต่อผ่านทางแหล่งต่างๆของเธอนั้นจะมีมากมายเพียงใดก็ตามแต่ไม่สามารถหักล้างความประมาทในการใช้ชีวิตได้แม้แต่น้อย


            คงจะมีคนที่รู้สึกสะใจไม่น้อยสินะ...


            น่าสมเพชจริงๆเลย


          อิโตนะพลันนึกได้ถึงอารมณ์ที่แปรปรวนของอีกฝ่ายก็รู้สึกได้ว่ากระทำการผิดพลาดไป มือเอื้อมไปแตะใบหน้าขาวนวลของอีกฝ่ายที่กำลังอยู่ในสภาพชุ่มชื้นและเย็น


            อากาศวันนี้มันหนาวแปลกๆด้วยสิ...


            แถมยังตกน้ำอีก...


            เธอหนาวมั๊ย?” เลย์โกะส่ายหน้าตอบเขาไป ยกมือขึ้นมากอดอกคลายความรู้สึกหนาวเหน็บของตนเองเนื่องด้วยเสื้อผ้าที่ชุ่มน้ำนั้นกระทบกับสายลมเย็น เขามองเธอที่กำลังแสดงออกอย่างย้อนแย้งกันด้วยสายตาที่แฝงความรู้สึกตะขิดตะขวงใจไว้


            ไม่หนาวแน่นะ?” คนตัวเล็กข้างกายยังคงพยักหน้าตอบรับว่าว่าไม่รู้สึกหนาวเหน็บหากแต่ร่างนั้นกำลังสั่นระริก


            กำลังทำโทษตัวเองอยู่รึไง?” น่าแปลกที่คนพูดน้อยแบบเขากลับกลายเป็นคนที่รัวคำถามใส่คนตัวเล็กที่ยังคงแสดงอาการย้อนแย้งจนน่าหงุดหงิดอยู่ในตอนนี้ ทั้งๆที่ทุกคราแล้วจะเป็นเขาที่ไม่ค่อยพูดอะไรมากในสังคมเพื่อนและครอบครัว


            อ่า... ดึงร่างของเลย์โกะมาแนบเอนอิงร่างกายตนเอง ความชื้นที่รับรู้ได้จากเสื้อ้าและเส้นผมนั้นทำให้เขาประหลาดใจว่ายัยนี่ทนความรู้สึกชื้นๆเหนอะหนะพวกนี้ได้อย่างไรกัน มือหนาโอบไหล่เธอไว้ไม่ให้ผละตัวออกซึ่งคนตัวเล็กก็ไม่มีท่าทีขัดขืนมากมายใดๆ


            แบบนี้คงอุ่นขึ้นหน่อย


            เป็นอะไรถึงมากอด?” อิโตนะเลิกคิ้วให้กับคำถามของคนตรงหน้า ก่อนที่จะตระหนักได้ว่าเขากำลังกอดเธออยู่จริง... แล้วก็ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วด้วย


            ไถ่โทษเรื่องที่เผลอไปซ้ำเธอ


            “แล้วถ้าจะให้ไถ่โทษเพิ่มล่ะ เสียงที่อู้อี้เนื่องด้วยมือเขานั้นก้มใบหน้าสวยหวานของเธอให้จมอกไปพียงเพราะไม่อยากได้ยินคำพูดต่อรองของคนเรื่องมากที่บางครั้งก็ไม่ได้เก่งเหมือนปากว่าเสียเท่าไหร่


            ยังไง?” ยังคงเอ่ยถามไปแม้ในใจนึกอยากใคนตรงหน้าเลิกเรื่องมากเสียที วันก่อนเขาก็เพิ่งจะขอโทษขอโพยเธอจนหมดแรงไปกับการที่อาจารย์โคโระนั้นสอนเขาเลยเวลาจนขนมจำนวนจำกัดที่นัดว่าไปซื้อด้วยกันดันหมดเสียก่อน


            แต่นึกไปนึกมาอีกทีเขาก็ไม่จำเป็นต้องนี่...


            ช่างมันเถอะ


            อย่างนี้


ตู้ม!


แล้วมือบางนั้นก็จับหมับเขาที่เบลเซอร์เขาก่อนที่จะดึงมือที่กดศีรษะเธอออก ยันตัวลุกขึ้นแล้วใช้แรงเหวี่ยงผลักร่างเขาให้ตกลงไปยังพื้นน้ำข้างเคียงโดยไม่ทันได้ตั้งตัว แม้น้ำนั้นจะสูงไม่มากนักเพียงเหนือเข่าเล็กน้อยแต่ด้วยแรงที่เธอเหวี่ยงมาทำให้เปียกปอนไปด้วยน้ำที่กระเซ็นเหล่านั้น โฮริเบะ อิโตนะหรี่ตามองคนที่แสดงสีหน้าสะใจออกมาในจุดเบื้องบน ในหัวนึกอยากจะสบถออกมาให้กับตนเองที่ดันหลวมตัวไปสวมกอดเธออยู่ครู่หนึ่ง


            ยัยแสบ... เลย์โกะป้องปากพลางกลั้นขำให้กับเรือนผมสีขาวเงินที่กระเซิงของคนตรงหน้า ผ้าคาดหัวที่บัดนี้แทบจะหลุดออกจากศีรษะเขาไปแล้วและเสื้อผ้าที่เปียกปอนคล้ายคลึงกับเธอ


            สมน้ำหน้า เอ่ยตอกย้ำกลับไป นานๆทีเธอจะเอาคืนใครครั้งหนึ่งเสียบ้าง ปากคอเราะร้ายของอิโตะนก็ควรได้รับบทลงโทษอยู่พอสมควร


            ก่อนที่เธอจะชะงักงันไปเมื่อคนตรงหน้านั้นจดจ้องมายังเธอด้วยแววตาเหมือนคราแรกที่สบตากัน... แววตาดุร้ายราวกับอสูรที่พร้อมจะขยุ้มร่างของเหยื่อให้ไม่เหลือซาก


            ไหนๆก็เปียกอยู่แล้วนะ เบิกตาโพลงเมื่อเขาเอามือขึ้นมากระชากท่อนแขนเธอให้ร่างเซตกไปยังพื้นน้ำเฉกเช่นเดียวกัน หลับตาลงเร็วไวเพื่อรอรับชะตาที่จะต้องเปียกปอนอีกครา


อึก... เธอได้ยินเสียงน้ำกระเซ็นหากแต่ว่าเมื่อเปลือกตาเปิดออกกลับต้องตกใจกับสภาพของตัวเธอที่ถูกโอบกอดไว้จากทางด้านหน้าให้อยู่ในท่าทางซึ่งคร่อมร่างเขาอยู่ ก้อนเนื้ออวัยวะภายในอกซ้ายเต้นระเรือหนักเสียกว่าเดิม


            ว่าไง?” แรงกระชับตรงส่วนที่โอบกอดเธอไว้นั้นทำให้ระยะห่างระหว่างตัวเธอและเขาลดลงไปในอีกระยะหนึ่ง ใบหน้าสวยหวานที่ขึ้นสีระเรื่ออย่างเห็นได้ชัดพยายามบ่ายเบี่ยงสายตาหันไปมองในทิศทางอื่น


            อย่าหนีสิ เลย์โกะ กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ คนตัวเล็กที่คร่อมร่างเขาอยู่หันขวับมาสบกับนัยน์ตาสีอำพันสวยนั่นอีกครา แล้วสายตาจึงเลื่อนมองสังเกตคนตรงหน้า ริมฝีปากที่เม้มแน่นนั้นคลายออกเมื่อสังเกตเห็นว่าใบหน้าของเขาก็ขึ้นสีเฉกเช่นเดียวกัน สถานการณ์ตอนนี้มันช่างล่อแหลมอย่างน่าประหลาดใจ อีกทั้งเวลาที่ยังไม่ถึงคาบโฮมรูมทำให้บรรยากาศรอบข้างเปล่าเปลี่ยว


            แล้วจะให้... ทำอะไรล่ะ?” เสียงใสเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา อ้อมกอดถูกกระชับให้แน่นขึ้นอีกคราพร้อมทั้งเสียงหัวใจที่เร่งถี่ขึ้นจนรู้สึกตะขิดตะขวงใจ


            อยู่นิ่งๆ...


            ฮะ?”


            “อยู่นิ่งๆแบบนี้ก็พอ...ลมหายใจที่รุ่มร้อนซึ่งรับรู้ได้ในระยะประชิดนั่นไม่ได้ทำให้หัวใจเธอสงบลงแม้แต่น้อย


            แววตาตรงหน้าไม่ใช่อสูรที่พร้อมจะขยุ้มร่างของเหยื่อได้ทุกเมื่ออีกต่อไป... ภาพความคิดตรงหน้าแปรเปลี่ยนเป็นอสูรที่ค่อยๆมองเหยื่อของเขาอยู่ใต้อาณัติก่อนที่จะค่อยๆกลืนกินทางสายตาอย่างละเมียดละไมจนตัวเหยื่อนั้นขวัญเสียมากกว่า


            แต่ไม่ว่าทางไหนเหยื่อก็ยังคงเป็นเธออยู่ดีสินะ...


            ให้ตายสิ



เสิร์ฟของหวานให้พอกรุบกริบ(เหรอ?)

อิโตนะลืมรถถังบังคับไปแล้วสินะ---

มาถึงตอนที่จะระบุว่ารีไรท์ตอนสุดท้ายละ ขอไปพักแต่งเรื่องอื่นก่อนนะ

สัญญาว่าจะมาต้นเดือนพฤศจิเลยนะ ขอดองไว้เล็กน้อยก่อน

เดือนนี้สาบานว่าอัพถี่เกินจนสูบพลังไปหมดเลย555 แต่โชคดีที่ผ่านมาได้ล่ะนะ

เจอกันเดือนหน้านะคะ วิเคราะห์ชีวประวัติเลย์โกะไปก่อนก็ได้ 

(จะว่าไปคาโอรุจากตอนที่แล้วก็เป็นตัวละครใหม่ที่เผยแค่ชื่อกับนามสกุลเลยนี่นะ---)


(c) Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 23:58
    ทำไมรู้สึกว่าโคโระเซนเซย์อาจเเอบถ่ายรูปอยู่ที่ไหนซักมุมกันนะ?
    #146
    0
  2. วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 23:57
    หุบยิ้มไม่ลงเลยจริงๆ เเหม อิโตนะ~~
    #145
    0
  3. #138 JessicaBelle (@JessicaBelle) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 14:23
    ทำไมเราเพิ่งจะมาเห็นเรื่องนี้!! แถมอิโตนะเป็นพระเอกด้วย!! ไหนจะนางเอกที่เราต้องการอ่านแบบนี้มานานมาก!! อ้ากกกกกกก ไรท์แต่งได้ดีมากๆๆๆเลยค่ะ! เราอ่านเพิ่งเห็นเลยมาอ่านรวดเดียวเลย ภาษาดีมากๆเลยค่ะ นิสัยของเลย์โกะทำเอาเราชอบมากๆเช่นกัน สู้ๆนะคะ รออ่านเสมอค่าาาาา >^<
    #138
    1
    • #138-1 Cres-Sense (@Ratchie-Ruby31) (จากตอนที่ 29)
      18 ตุลาคม 2561 / 15:57
      ฮื่อ ขอบคุณมากเลยนะคะ! เป็นฟิคที่แต่งแล้วรู้สึกแหวกแนวเล็กน้อยเพราะว่าส่วนใหญ่เค้าจะเลือกคารุมเป็นพระเอกกันด้วยอ่ะนะ ส่วนนิสัยเลย์โกะเป็นอะไรที่กังวลมากเลยว่าจะถูกใจคนอื่นมั๊ย เพราะว่าซับซ้อนต่อการแต่งมากเลย แถมยังต้องคงคาร์ให้ดูไม่สมดุลไว้อีก ดีใจที่ชอบนะคะ^^
      #138-1
  4. #137 walenta (@araner) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 13:26
    ฮรือออ นั้ลรั้กที่ฉุดดด คือบับคุณอสูรร้ายกับเหยื่อตัวน้อยๆของเขาา หนีไม่พ้นแล้วล่ะจ้าาเลย์โกะจังง555 ไม่มีความสุขเลยย แต่ยิ้มไม่หยุดด โอ้ยๆๆ นั้ลรั้กกก
    #137
    1
    • #137-1 Cres-Sense (@Ratchie-Ruby31) (จากตอนที่ 29)
      17 ตุลาคม 2561 / 14:25
      มันจะค่อยๆเป็นค่อยๆไปอ่ะนะคะ(เหรอ---)
      #137-1
  5. #111 kasamiya (@kasamiya) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 13:14
    คู่นี้ชั่งน่ารักกันจริงๆ
    #111
    0
  6. #110 MelodiiSakura (@MelodiiSakura) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 06:50
    มดกินหน้าจอ5555
    #110
    3
  7. #109 penpornpenmit (@penpornpenmit) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 05:13
    <p>คุณหนูแอลลลลล น่าเอ็นดูอ่ะะะะ</p>
    #109
    0