「 怪獣 MONSTER」Assassination Classroom Fanfiction

ตอนที่ 27 : VICTIM 26: Revenge ((RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 605
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    14 ต.ค. 61

VICTIM 26

            เลย์โกะโค้งตัวลงก้มมองใบหน้าของบุคคลที่กำลังหมดสติอยู่ร่อมร่อ ริมฝีปากกระตุกยิ้มเมื่อพึงพอใจผ้าคาดหัวที่ถูกถักรีเมคให้ด้วยตาข่ายจัดการหนวดซึ่งตอนแรกห่อหุ้มตัวของเขาไว้ ใบหน้าของอิโตนะซึ่งปรกติจะถูกปรกด้วยเส้นผมของเจ้าตัวเล็กน้อยบัดนี้สามารถเห็นได้อย่างชัดเจนว่าใบหน้าของเด็กหนุ่มตรงหน้าเธอนั้นจัดได้ว่าออกไปทางแนวหน้ามนหน้าหวาน


            คงตื่นในอีกไม่นานแหละ เสียงใสเอ่ยขึ้นก่อนที่จะผละตัวออกมายืนขนาบข้างฮาซามะเฉกเช่นเดิม รอยยิ้มที่ยังคงปรากฏบนใบหน้าสวยหวานนั้นสร้างความประหลาดใจให้แก่เพื่อนร่วมชั้นได้มากอยู่พอสมควร แต่ในสถานการณ์แบบนี้ก็ไม่ควรไปทักตัวเธอจะดีที่สุดแหละนะ


            อือ... ร่างที่เอนพิงต้นไม้ไว้เริ่มรู้สึกตัว เปลือกตาเปิดออกปรากฏนัยน์ตาสีอำพันสวยที่ตราตรึงสายตาเธอได้เป็นอย่างดี อิโตนะกะพริบตาปริบๆเพื่อปรับการมองเห็น ก่อนที่คิ้วจะเลิกขึ้นด้วยความฉงน


            ในที่สุดก็ตื่นได้สักทีนะ---”


ผัวะ!


มือบางชักกลับทันทีเมื่อสิ้นสุดการลอบทำร้ายร่างกายของคนตัวใหญ่ด้านข้าง เทราซากะหันมาค้อนขวับใส่สึมุกิ เลย์โกะที่กำลังทำสีหน้าราบเรียบไม่รู้ไม่ชี้ราวกับว่าตัวเธอนั้นไม่มีส่วนผิด นัยน์ตาสีอเมทิตส์ปรายมองบุคคลตรงหน้าที่กำลังงวยงงอยู่กับผ้าคาดหัวใหม่ของตนเอง ริมฝีปากบางยกยิ้มอีกครา


เห็นมั๊ย? เหมาะดีออก หันไปแสดงความคิดเห็นกับฮาซามะซึ่งเป็นผู้รีเมคกับมือเอง เกินความคาดการณ์เล็กน้อยที่คนที่ชื่นชอบความมืดมนอย่างฮาซามะ คิราระจะมีความสามารถในด้านคหกรรมอยู่สูง


ฉันเอาตาข่ายจัดการอาจารย์มารีเมคเป็นผ้าคาดหัวให้น่ะ คนมืดมนแห่งห้อง3-Eเอ่ยพูดกับโฮริเบะ อิโตนะ


อย่าได้ใจเกินไปล่ะ ทีนี้คงใช้หนวดไม่ได้แล้วล่ะมั้ง เลย์โกะแค่นหัวเราะออกมาเสียจนมุรามัตสึ ทาคุยะสะดุ้งเฮือก สายตาที่ฉายแววอาฆาตกลายๆถูกส่งมาให้เขาจนอีกฝ่ายลอบกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอนั่น


อิโตนะมันเป็นลูกแกรึไงกันวะ? โอ๋มันจัง!” จ๊ปากเชิงไม่สบอารมณ์ใส่เทราซากะที่โวยขึ้นมาทันควัน อิโตนะที่กำลังฉงนอยู่กับผ้าคาดหัวช้อนตาขึ้นมาสบตากับนัยน์ตาสีอเมทิตส์คู่นั้น ความสงสัยมากมายถาโถมเข้ามาในหัวเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย


เธอ...


หืม?” เสียงใสครางออกด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายเอ่ยเรียก คิ้วเรียวเลิกขึ้นเมื่อร่างของโฮริเบะ อิโนะค่อยๆยันตัวขึ้นอย่างทุลักทุเลเล็กน้อย สาวเท้าไม่กี่ก้าวมาหาคนที่ตัวเล็กกว่าตรงหน้า มือเอื้อมไปวางลงบนเส้นผมสีบลอนด์อ่อนกลางศีรษะเลย์โกะ ลูบมันเล็กน้อยด้วยสีหน้าที่ยากจะอ่านออก


-เฮ้ย!” เทราซากะอุทานออกมาเมื่อเห็นใบหน้าสวยหวานที่ก่อนหน้านั้นไม่แยแสสิ่งใดขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด มือบางพยายามใช้แรงแกะสัมผัสจากมืออีกฝ่ายออกอย่างเร็วไวแม้จะยากลำบาก ส่งเสียงฮึดฮัดออกมาด้วยความไม่พึงพอใจเล็กน้อยเมื่อไม่สามารถหลุดพ้นจากสัมผัสของอีกฝ่ายได้


เชื่องหน่อยสิ เสียงราบเรียบของอีกฝ่ายเอ่ยขึ้น สึมุกิ เลย์โกะโวยวายสวนกลับมาพลันได้ยินคำพูดของเขา


เดี๋ยวสิ! ฉันไม่ใช่---” มือแกร่งของอีกฝ่ายเคลื่อนลงมาลูบแก้มเธอเล่น หยิกเล็กน้อยราวกับว่าเห็นบุคคลตรงหน้าเป็นเพียงของเล่นที่น่ากลั่นแกล้ง อิโตนะกระตุกยิ้มที่มุมปากขึ้นเล็กน้อย


อิโตนะคุง... เลย์โกะยังคงใช้ความพยายามของเจ้าตัวในการพยายามแกะมืออีกฝ่ายแม้แรงและกำลังจะสู้ไม่ได้เสียก็ตาม


ขอเล่นอีกหน่อย ส่วนเกินที่เหลือในสถานการณ์มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกระแคะระคายใจ


ไปกันได้แล้วน่า!”


แกทำยัยสึมุกิหมดท่าแล้วนะ เจ้าบ้า!”


ยัยสึมุกิโคตรเชื่องเลย แปลกตาชะมัดมือแกร่งผละออกจากแก้มนวลที่บัดนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อเนื่องด้วยแรงที่หยิกและความเห่อร้อนของใบหน้าสวยหวาน เลย์โกะรีบยกมือบางขึ้นมาลูบไล้ใบหน้าเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดเล็กน้อยนั่น


หุบปาก ไปกันได้แล้วเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแข็ง แววตาปรับเปลี่ยนเป็นการฉายแววความรู้สึกก้าวร้าวเหมือนทุกคราของเจ้าตัว ย่อตัวลงคว้านหาของในกระเป๋าเป้สีเข้มของตนเอง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากับเมื่อหาสิ่งที่ต้องการไม่พบเจอ


คงต้องเสี่ยงกับราเม็งของมุรามัตสึแล้วสินะ... พ่นลมหายใจออกมาเมื่อสิ้นสุดเสียง ส่งผลให้คนที่ถูกอ้างชื่อแทบจะโวยวายออกมาเสียหากเธอไม่เอ่ยต่อประโยคของตนเองออกไปอีกครา


ลืมหยิบเงินมาแหละ


แกนี่นะ... หันขวับไปมองเทราซากะก่อนที่จะจิ๊ปากออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ มาฟียเส้นสายแห่งห้อง3-Eยันตัวลุกขึ้นมา มือบางทั้งสองแตะลงบนบ่าของโฮริเบะ อิโตนะด้วยแรงอันน้อยนิด นัยน์ตาสีอเมทิตส์สบตกับคนตรงหน้า เธอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูเคร่งเครียดซึ่งขัดกับรูปประโยคโดยสิ้นเชิง


ขอให้มีชีวิตรอดกับราเม็งล้ายุคนั่นนะ


ให้เกียรติ์กันหน่อยก็ได้นะเว้ย!” เสียงหัวเราะที่ชวนให้มีน้ำโหของตัวเธอดังขึ้นมา เลย์โกะป้องปากพลางพยายามกลั้นอารมณ์ขบขันของตนเองอย่างสุดความสามารถแม้มันจะเล็ดลอดออกมาเสียก็ตาม


          แปลกคนจริงๆ... นั่นคงเป็นความรู้สึกของอิโตนะจากการที่เขามองอารมณ์ของผู้หญิงคนนี้แปรเปลี่ยนไปมาในเวลาไม่ถึงชั่วครู่


            ทนๆแก่อนก็แล้วกันนะ น่าจะหิวอยู่นี่ อิโตนะได้เพียงแต่มองใบหน้าสวยหวานนั้นอย่างเงียบงันจนอีกฝ่ายยกยิ้มพลางไหวไหล่ใส่


            เดี๋ยวเลี้ยงทดแทนทีหลังก็แล้วกันเขายกยิ้มด้วยความพึงพอใจ

           

            ร้านของทางบ้านมุรามัตสึที่ควรจะปิดในเวลาประมาณนี้กลับต้องมาเปิดเพื่อสมาชิกคนสุดท้ายของห้องเรียนเสียนี่ เลย์โกะนั่งเท้าคางข้างหนึ่งมองบรรยากาศเงียบงันตรงหน้า เม้มริมฝีปากแน่นอีกคราเมื่อเนื้อผ้าเสียดสีกับบาดแผลถลอกที่กระทำกับตนเองจนเกิดความรู้สึกแสบคัน มืออีกข้างไถหน้าจอสมาร์ทโฟนดูฟีดข่าวที่ไม่มีท่าทีว่าจะอัปเดทใหม่เสียเท่าไหร่


            ทำไมถึงต้องพามากินราเม็งด้วยล่ะ?” เบนสายตาไปมองเทราซากะที่เอ่ยถามขึ้นก่อนที่จะเลื่อนไปมองอิโตนะในท่าทีงวยงงสับสนและตะเกียบในมือ


            ท่าทางกำลังหิวอยู่ใช่มั๊ยล่ะ? ถ้าได้กินอะไรสักหน่อยล่ะก็ คงอารมณ์ดีขึ้นมั้ง อาซามะเอ่ยตอบแม้สายตาจะกำลังไล่อ่านตัวหนังสือที่เรียบเรียงออกมาเป็นนวนิยายมืดก็ตาม คนที่ดูเหมือนว่าจะกำลังหิวค่อยๆกินเส้นราเม็งทีละเล็กทีละน้อย


            เป็นไง? ราเม็งร้านฉันห่วยแตกล่ะสิ พ่อกี่รอบแล้วไม่รู้ แต่ก็ไม่ยอมเปลี่ยนสูตรสักที มุรามัตสึ ทาคุยะเอ่ยถามอีกฝ่ายพลางมือยังคงวุ่นอยู่กับการลวดเส้นราเม็งตรงหน้า ไม่ได้คาดหวังคำตอบมากมายจากอีกฝ่ายนักหากแต่ว่าอิโตนะสวนกลับมาด้วยความรู้เรื่องอาหารที่เหนือความคาดหมายของพวกเขา


            ห่วงแตก แถมเก่าอีกต่างหาก คิ้วเรียวของสึมุกิ เลย์โกะเลิกขึ้น


            “แทนที่จะใช้โครงไก่ทำน้ำซุป กลับใช้ซุปก้อนสำเร็จรูป ใช้นารุโตะมากินเป็นท็อปปิ้งตัวชูโรง


นี่มันราเม็งยุคโชวะ ก่อนเจนเนอร์เรชั่นที่สี่ชัดๆเลย์โกะลอบหัวเราะออกมาให้กับความรู้สึกเคร่งเครียดที่แผ่ออกมาผ่านทางคำพูดและสีหน้าอย่างชัดเจนนั่น แลดูเหมือนอีกฝ่ายจะชอบและรู้เรื่องของราเม็งเป็นอย่างดีเกินกว่าคนปรกติแบบพวกเธอสินะ...


ถ้ามีร้านสาขามาเปิดใกล้ๆล่ะก็ มีหวังร้านแบบนี้เจ๊งแน่รอยยิ้มขบขันบนใบหน้าเธอหุบหลังฉับพลันเมื่อเห็นนัยน์ตาสีอำพันออกอีกฝ่ายเริ่มสั่นเครือ


ขนาดพ่อเราที่ศึกษามาเป็นอย่างดี ก็ต้องปิดบริษัทลงอย่างน่าสมเพช บรรยากาศที่เริ่มจะตึงเครียดนั้นหายไปเมื่อสึมุกิ เลย์โกะเอ่ยเรียกชื่ออีกคนในกลุ่มขึ้นด้วยระดับสียงที่ดังพอจะให้ทุกคนในร้านนั้นชะงักงัน


โยชิดะ!!” เจ้าของชื่อลบกลืนน้ำลายก่อนที่จะหันข้างมาหาอิโตนะ


งั้นต่อไปไปบ้านฉันเถอะ เดี๋ยวจะโชว์เทคนิคสมัยใหม่จนราเม็งยุคดึกดำบรรพ์ยังต้องอายให้ดู ตามมาด้วยคนอื่นในกลุ่มที่ลุกขึ้นเตรียมตัวไปยังสถานที่ต่อไป เลย์โกะยังคสีหน้าราบเรียบนั้นไว้หากแต่ว่ามือข้างหนึ่งกำลังจับแน่นไปที่ท่อนแขนอีกข้างเพื่อข่มความเจ็บแสบนั่นไว้ จิ๊ปากออกมาเบาๆให้กับการที่ลืมตัวไปว่าแขนเสื้อยาวนั้นแนบชิดติดเนื้อจนเผลอตัวจิกแขนเป็นรอยเสีย


อยู่ใกล้ๆนี่เองเนอะ อิโตนะมองแววตาที่สั่นเครือเล็กน้อยด้วยความเจ็บที่บาดแผลนั่นอย่างเงียบงัน


แกจะรู้ทุกอย่างไม่ได้นะเว้ย!”


แต่ฉันรู้นี่


แปลกคน...

           

            เจ้าบ้า รีบไปช่วยเร็วๆเข้าสิ! ถ้าหมอนั่นช็อกจนอาละวาดขึ้นมาอีกจะทำยังไง!?” สึมุกิ เลย์โกะมองภาพตรงหน้าของอิโตนะที่หลุดออกจากมอเตอร์ไซค์ของโยชิดะเมื่อทางนั้นตัดสินใจที่จะเลี้ยวโค้งเบรกความเร็วสูงจนร่างที่อยู่ด้านหลังกระเด็นไปตกใส่พุ่มไม้


            เธออยากจะเอ่ยด่าทั้งคนที่ขับเร็วและไม่เกาะให้ดีเลยนี่สิ...


            ไม่หรอกๆ แค่นี้สบายมาก ส่ายหน้าอย่างเอือมระอาให้กับคนที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวแล้วจึงวิ่งกรูเข้าไปหาคนที่กำลังมึนหัวอยู่กับสถานการณ์ที่เพิ่งเจอ มองใบหน้าที่เคยกล่าววาจาอวดดีดูแคลนคนอื่นที่บัดนี้กลับกลายเป็นพวกเดียวที่ทำเรื่องบ้าๆกับเทราซากะแล้วก็ยกยิ้ม


            ดูไม่จืดเลยนะ สัมผัสเย็นเฉียบจากกระติกน้ำเย็นที่หยิบขึ้นมาถือแนบแก้มอีกฝ่ายทำให้เขาสะดุ้งพร้อมสติที่เต็มตา อิโตนะหรี่ตามองกระติกน้ำสีเข้มซึ่งกำลังถูกคนตรงหน้าถือแนบแก้มเข้าไว้ก่อนที่จะลากสายตาช้อนขึ้นมามองเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกันที่มีแววตาเชิงขบขันและสมเพชปะปนกันอยู่


            หุบปากน่า เธอเองก็ไม่ต่างอะไรจากฉันหรอก คนตัวเล็กกว่าดึงกระติกน้ำกลับมา ถือวิสาสะนั่งขนาบข้างโดยเว้นระยะไว้ประมาณหนึ่ง รอยยิ้มยียวนบนใบหน้าสวยหวานนั่นกำลังมองเขาเชิงต้องการจะยั่วโมโหเสีย


            ก็นะ... ไม่ต่างกันเท่าไหร่ รอยยิ้มของอีกฝ่ายหุบลงเมื่อเธอเห็นว่าเทราซากะยังคงวุ่นอยู่กับการต่อล้อต่อเถียงกับโยชิดะ เลย์โกะยกขาขึ้นมานั่งท่าชันเข่า


            ก็แค่แตกต่างเรื่องอุดมคติ


            “อุดมคติ?”


            อ่า... นายอยากแข็งแกร่งส่วนฉันอยากให้ทุกอย่างมันจบลงโดยที่ไม่มีสิ่งเหนี่ยวรั้งตัวเองไว้ หากให้พูดง่ายๆก็คงเป็นการที่เธออยากจบชีวิตของตนเองลงเมื่อการลอบสังหารอาจารย์ประจำชั้นครั้งนี้สิ้นสุด อิโตนะเลิกคิ้วมองก่อนที่จะตวัดมือมาดีดหน้าผากคนที่นั่งข้าง


            เป๊าะ!


            “ปากเก่งก็ช่วยใจเก่งตามด้วย เลย์โกะมุ่ยหน้า หันขวับมามองอีกฝ่ายที่ยกยิ้มขึ้นราวกับพึงพอใจกับอะไรสักอย่าง


            แค่เอาคืนที่ฉันเคยขโมยจูบยังไม่ได้เลย


ฮื่อ!” ใบหน้าของอีกฝ่ายที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างชัดเจนอีกคราเมื่อความทรงจำจากในช่วงทัศนศึกษาที่เกียวโตหวนกลับคืนมา คนตัวเล็กกว่าชักใบหน้าหันหนี


            อย่าทวนความจำ เสียงใสที่เอ่ยพึมพำออกมาอย่างแผ่วเบาผ่านใบหน้าที่บัดนี้ซุกลงหนีไปที่เขาของตัวเธอนั้นทำให้เขาเลิกคิ้วขึ้น


            แกล้งง่ายกว่าที่คิดเยอะเลยแฮะ...


            แปลกคนชะมัด


            “ช่างมันเหอะ!” กระแทกเสียงตอบกลับไปก่อนที่จะรีบลุกขึ้นไปสะกิดฮาซามะให้ทำหน้าที่ส่วนของเจ้าตัว สาวมืดมนแห่งห้อง3-Eยื่นหนังสือเล่มหนึ่งมาให้อิโตนะ


            นายอยากแก้แค้นเจ้าชิโระใช่มั๊ย?” เขาขมวดคิ้วมองหนังสือนวนิยายในมือด้วยความสงสัยปนไม่สบอารมณ์เล็กน้อย


            นี่คือนวนิยายแก้แค้นชื่อดัง ดวลรักดับแค้นมีทั้งหมดเจ็ดเล่ม สองพันห้าร้อยหน้า จงอ่านแล้วปลุกความมืดมิดในจิตใจซะ เลย์โกะคลี่ยิ้มบางเบาให้กับเพื่อนร่วมห้องที่อธิบายเกี่ยวกับหนังสือที่ตนเองชื่นชอบได้อย่างฉะฉาน ในใจนึกอยากไปซื้อมาอ่านหากมีเวลาว่างซึ่งกว่าจะถึงเวลานั้นก็คงอีกนานโข


            ยากไปเว้ย! ฮาซามะ นอกจากแกจะเข้าใจยากแล้วยังเป็นพวกจิตใจดำมืดอีกเหรอ?” ปรายตามองเทราซากะที่ตะโกนโหวกเหวกใส่ฮาซามะที่กำลังล่อลวงอิโตนะเข้าสู้โลกของนวนิยายมืดอยู่ เจ้าตัวที่ถูกต่อว่ายันตัวขึ้นมาคลี่ยิ้มยียวนใส่เทราซากะ


            ก็เอาวิธีที่มันง่ายกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไง ที่หมอนี่ทำตามได้น่ะ?” เมื่อสิ้นสุดประโยคคนขี้โมโหก็ชี้หน้าอิโตนะที่ดูเหมือนว่ากำลังงวยงงกับสถานการณ์ตรงหน้าอยู่ ก่อนที่แววตาจะเริ่มมีบางอย่างผิดแปลกไปจามเดิมเลย์โกะจึงสาวเท้าพร้อมทั้งคว้ากระเป๋าเป้สีเข้มของตนเองไปในมุมหนึ่งโดยที่ยังไม่มีใครสังเกต


            เจ้านี่มันยิ่งทึ่มๆอยู่---” เขาชะงักงันเมื่อเหลือบไปเห็นอิโตนะในสภาพที่ร่างกายเริ่มสั่นระริก แววตาเริ่มแปรเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด เลย์โกะวางกระเป๋าเป้ลงราบไปกับพื้นหญ้ามุมอับสายตาใกล้เคียงบริเวณนั้น


            แย่แล้ว ตัวสั่นหงึกๆเลย


คงจะโกรธที่เทราซากะหาว่าทึ่มละมั้ง


ไม่ใช่... หนวดมันคุ้มคลั่งขึ้นมาอีกแล้ว ผ้าคาดหัวที่ถูกฉีกออกโดยหนวดสีเข้มที่คลุ้มคลั่งนั้นเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงอันตราย พวกที่เหลือในกลุ่มวิ่งหาที่หลบภัยจากอันตรายตรงหน้าของตนเอง


ฉันไม่เหมือนกับพวกแก อย่ามาเหมารวมกันนะเธอมองเห็นเทราซากะที่หันขวับมามองอิโตนะอยู่ครู่หนึ่ง


ฉันจะไปฆ่าเจ้านั่นเดี๋ยวนี้ แล้วก็ต้องชนะให้ได้!” คนร่างใหญ่ขี้โมโหกลับหยุดฝีเท้าลง หันหลับมาเผชิญหน้ากับอิโตนะที่เริ่มจะสูญเสียการควบคุมโดยสิ้นเชิง


เฮ้ย อิโตนะ... ฉันเองก็คิดเหมือนกันว่าจะฆ่าไอ้หมึกวันนี้เลย มือบางของสึมุกิ เลย์โกะค่อยๆรูดซิปเปิดกระเป๋าอย่างช้าๆไม่ให้มีเสียงเล็ดลอดออกมาจนทางฝ่ายนั้นรู้สึกตัว


แต่ว่านะ... อย่างแกในตอนนี้ฆ่ามันไม่ได้หรอก อาวุธสังหารอาจารย์ประจำชั้นที่แทบจะไม่ได้ใช้เลยแม้แต่น้อยถูกหยิบขึ้นมาจากกระเป๋าเป้ ถอดฝักใส่อาวุธนั่นออก


ทิ้งวิลัยทัศน์ที่เป็นไปไม่ได้ทิ้งซะ จะได้รู้สึกสบายใจขึ้นไง มือกำดาบคาตานะสั่งพิเศษแน่นของที่จะตั้งท่าเตรียมตัวอย่างลอบโจมตีในขณะที่อิโตนะกำลังเสียสติและการควบคุมของหนวดโดยสิ้นเชิง


หนวกหู!


ฉัวะ!


ทุกคนในเหตุการณ์เบิกตาโพลงเมื่อหนวดเส้นที่อิโตนะตั้งใจจะฟาดเข้าใส่เทราซากะถูกตัดขาดด้วยอาวุธสั่วทำพิเศษของตัวเธอเอง เลย์โกะพ่นลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้าเล็กน้อยที่ต้องรีบกระโจนเข้ามาตัดหนวดได้ทันท่วงทีจนน่าปะหลาดใจ ร่างเล็กเดินเข้าไปขนาบข้างเทราซากะในขณะที่อิโตนะหลุบตามองลงไปยังหนวดส่วนที่ถูกตัดขาด


เด็กไม่ดี... น้ำเสียงราบเรียบที่เอ่ยขึ้นเรียกร้องความสนใจจากโฮริเบะ อิโตนะให้เขาช้อนตาขึ้นมามองพวกเธอได้


อย่าคิดว่าโลกนี้มีแต่ตัวนายที่ผิดพลาด ดูคนอื่นรอบข้างบ้างเขาล้มเหลวกับการลอบสังหารมากี่ครั้งกี่หนยกมือขึ้นมากอดอกตนเองส่งรอยยิ้มที่แฝงความซุกซนต่างจากปรกติไปให้


มุรามัตสึก็คงจะพัฒนาเรื่องสูตรราเม็งในอีกไม่ช้า คนเราก็ไม่จำเป็นต้องประสบความสำเร็จในเวลาอันน้อยนิดขนาดนั้นทุกคนนี่


แกน่ะ ใจร้อนไปนะ เทราซากะเอ่ยแทรกขึ้น นั่นทำให้คนที่กำลังพูดอยู่จิ๊ปากเชิงไม่สบอารมณ์กับตัวเขาเล็กน้อย


ยัยสึมุกิก็กว่าจะรู้ลึกถึงชีวประวัติแกก็ต้องหามรุ่งหามค่ำแล้วตรวจสอบข้อมูลไปเป็นร้อยๆรอบเพื่อความเป็นจริง ยัยนั่นดูยังไงก็เกลียดไอ้ชิโระออกหน้าออกตาจนจิกแขนตัวเองเป็นรอยไม่รู้กี่รอบ


เดี๋ยวสิ---”


แต่ก็ไม่เคยเห็นยัยนั่นพาลใส่ใครสักครั้ง แถมบางทียังมาหน้าด้านหลับในคาบทั้งๆที่ไอ้ปลาหมึกนั่นกำลังสอนอยู่ด้วย มันเริ่มจะไม่ใช่มานานแล้วนะ... เพราะเหตุใดจึงกลายเป็นการเปิดโปงวีรกรรมในห้องเรียนของเธอให้อิโตนะฟังเสียกันล่ะ?


แบบนี้น่าอายจังเลยนะเนี่ย ให้คนอื่นมาฟังเลยแบบนี้น่ะ


แต่ยังไงซะก็ไม่มีอะไรให้เสียกับอิโตนะคุงแล้วแหละ


ไว้แก้แค้นเทราซากะทีหลังก็แล้วกัน...


จะเอาคืนอย่างเจ็บแสบเลย


พักความคิดที่สนทนากันภายในหัวไว้ชั่วขณะพร้อมทั้วหันไปมองร่างของโฮริเบะ อิโตนะที่กำลังกุมหน้าผากตนเองเนื่องด้วยความสับสนอยู่ สาวเท้าก้าวเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายแล้วจึงเอาคืนในเหตุการณ์เมื่อไม่นานมานี้ด้วยการดีดหน้าผากเขา


เป๊าะ!


อย่าคิดมาก แพ้ครั้งสองครั้งก็ไม่ตายหรอกน่า แล้วจึงหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อย


ส่วนเรื่องเจ้าหมึกนั่น แค่ฆ่ามันได้ก่อนเดือนมีนาคมก็พอแล้วเทราซากะเอ่ยสมทบขึ้นมา น่าแปลกใจไม่น้อยที่ในเวลาแบบนี้พวกเขากลับเข้าขากันได้อย่างดีเยี่ยม


ก็นะ... เงินค่าหัวก็เอามาซื้อโรงงานคืนได้ เพราะยังไงซะเดี๋ยวพ่อแม่นายก็กลับมาอยู่ดีนั่นแหละ ถึงจะมีการคาดการณ์ถึงบุพการีที่น่าจะเป็นฝ่ายออกค่าใช้จ่ายส่วนตัวของอิโตนะมาจนกว่าจะถึงเวลานั้นและเธอที่น่าจะให้สายไปสืบหาพวกเขามาในหัวสมองอยู่ก็ตามที แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงเรื่องสภาวะทางจิตซึ่งเกี่ยวข้องกับครอบครัวของเขา


แต่เลย์โกะก็แค่ห่วงในฐานะแหล่งข้อมูลเรื่องหนวดของเธอเท่านั้นแหละ...


กระมัง?


ฉันรับไม่ได้หรอก... จนกว่าจะหาหนทางแห่งชัยชนะครั้งต่อไปเจอ ฉันไม่รู้ว่าจะทำอะไรฆ่าเวลาดี


แกล้งยัยสึมุกิไง รอยยิ้มบนใบหน้าหุบลงพลันได้ยินคำพูดเหล่านั้นของเทราซากะ สึมุกิ เลย์โกะหันไปถลึงตาค้อนขวับใส่เพื่อนร่วมห้องที่ไม่ถูกชะตาด้วยก่อนที่จะหันกลับมาสบตากับอิโตนะ


ทำเรื่องบ้าๆไปพร้อมกับทุกอย่างอะไรแบบนี้ก็ได้น่า ใช่ว่าจะมีคนมาบงการเหมือนตอนอยู่กับชิโระเลยนี่เนอะ


แต่อย่าแกล้งฉันเลยเถอะคนตรงหน้าเงียบไปเพื่อนึกคิดบางอย่างอยู่ในใจ ดูจากแววตาที่เริ่มจะเสมือนคนปรกติตามเดิมก็คงแสดงออกว่าเขานั้นสงบสติอารมณ์ลงแล้ว


...แต่เธอน่าแกล้งออกนะ


อิโตนะคุง ไม่เอาสิ!”

 

เวลาล่วงเลยมาสักพักแล้ว... เมื่อโฮริเบะ อิโตนะใจเย็นลงและเลิกยึดติดกับชัยชนะมากจนเกินไปก็สามารถทำให้อาจารย์โคโระถอนเซลล์หนวดออกจากร่างกายเขาได้ เนื่องด้วยอยากที่ไถ่โทษเรื่องลืมเงินและของตอบแทนส่วนหนึ่งของอิโตนะทำให้สึมุกิ เลย์โกะต้องพาทุกคนกลับมายังบ้านของตนเองที่ปราศจากผู้คนเนื่องด้วยการที่ผู้ดูแลของเธอติดงานด่วนอีกครา


อยู่ไหนนะ?” พยายามเขย่งเท้าคว้านหานมสตรอว์เบอร์รี่สำหรับเพื่อนบ้านคนสนิทที่คาดว่าจะเก็บไว้ในตู้เก็บของในครัวชั้นบนหากแต่ส่วนสูงอันน้อยนิดของเธอนั้นไม่เอื้ออำนวยต่อสถานการณ์เสีย


ไม่เอาก็ได้ ปิดประตูตู้ลงพลันนึกได้ว่าเธอไม่จำเป็นต้องไปบริการอาคาบาเนะ คารุมะดีถึงขนาดนั้น ตั้งใจจะหันกลับไปหาเครื่องดื่มอื่นมาเสิร์ฟให้กับแขกทั้งหลายแหล่ที่มาเยือนแต่กลับต้องชะงักงันเมื่อเห็นร่างที่สูงกว่าเธอไม่มากนักมายืนอยู่ใกล้เคียง


แขนเธอ


หืม?” คิ้วเรียวเลิกขึ้นมองอิโตนะที่สาวเท้าเดินเข้ามาเลิกแขนเสื้อเธอให้ปรากฏแผลถลอกลึกใต้เนื้อผ้าเป็นทางยาวนั่น ส่งเสียงโอดโอยอย่างเจ็บปวดออกมาเล็กน้อยเมื่อเนื้อผ้าเสียดสีกับแผลนั้นจนรู้สึกเจ็บแสบ


อึก... อิโตนะหรี่ตามองคนตรงหน้าที่เม้มริมฝีปากแน่นพลางข่มอารมณ์ของตนเองไว้ สายตาเคลื่อนลงต่ำมองแผลถลอกลึกเป็นทางยาวที่ยังไม่สมานดีด้วยแววตาระแคะระคายใจ


ไหนว่าสัญญาแล้ว?” มือทั้งสองข้างค้ำตรงส่วนเคาท์เตอร์ในห้องครัวไว้ไม่ให้ร่างเล็กตรงหน้าปลีกหนีได้ เลย์โกะหลุบตาลงมองต่ำพลางเอ่ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ


ก็ไม่ได้บอกว่าห้ามมีแผลนี่... ก็แค่ห้ามเป็นอะไรไปก็เท่านั้น คิ้วของอิโตนะขมวดเข้าหากันเป็นปมเชิงไม่สบอารมณ์เล็กน้อยกับคำตอบนั่น


กล่องยาอยู่ไหนล่ะ?”


ที่ไหนสักที่ คำพูดที่ชวนให้มีน้ำโหถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากของคนตรงหน้าเข้า สึมุกิ เลย์โกะเบนสายตาหนีไปมองในทิศทางอื่นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตนเองจากความเป็นจริงว่าในตอนนี้เธอกำลังโดนเขาต้อนจนมุมในห้องครัวของบ้านตนเอง


เลย์โกะอีกฝ่ายไม่ให้เพิ่มระดับของเสียงหากแต่ว่ากลับยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้หูเธอพร้อมกระซิบชื่อเรียก


-ก็ฉันไม่รู้อ่ะ... มันก็ไม่ได้แปลกขนาดนั้นที่คนอย่างเธอจะไม่เคยรู้ว่ากล่องยาหรือกล่องเครื่องมือปฐมพยาบาลอยู่ตรงไหน มันนานมามากแล้วที่เธอนั้นทำแผลให้กับตนเองเป็นครั้งสุดท้าย


"ไปหาให้เจอแล้วทำแผล" หันขวับมามุ่ยหน้าใส่คนที่สั่งเธอ เลย์โกะเม้มริมฝีปากแน่นขึ้นพลางกัดฟันพูดตอบโต้กลับไปแม้ใบหน้าจะห่างกันไม่มากนักเสียจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของอีกฝ่ายก็ตามที


ก็... ได้ ในคราแรกแรกเธอตั้งใจที่จะปฏิเสธไปแต่กลับต้องชะงักงันเมื่อสบกับนัยน์ตาสีอำพันสวยคู่นั้น ใบหน้าที่เห่อร้อนแต่แรกเริ่มขึ้นสีเข้มกว่าเดิมจนได้ชัด อิโตนะมองคนตรงหน้าที่เริ่มจะเลิกลั่กด้วยสีหน้าราบเรียบหากแต่เขาลอบยกยิ้มที่มุมปากตนเอง


ทำแผลเองได้นะ


แน่นอนสิฉั นไม่ได้กากแบบใครบางคนแถวนี้นะ ก็พอจะรับรู้ได้ว่าเขานั้นไม่มีความสามารถในด้านงานละเอียดอ่อนเฉกเช่นการทำแผลอย่างเห็นได้ชัด สึมุกิ เลย์โกะยกยิ้มด้วยความภาคภูมิใจในชัยชนะอันเล็กน้อยของตนเองก่อนที่จะใช้มือค่อยๆดันอกอีกฝ่ายซึ่งเขาก็ถอยออกแต่โดยดี


ออกไปรอสิ ฉันจะเตรียมขนม เอ่ยไล่เนื่องด้วยการที่เขาเข้ามาหาเธอจนเป็นที่น่าสงสัยในเวลานานเฉกเช่นนี้อาจสร้างปัญหาให้คนในห้องครุ่นคิดฉงนได้ อิโตนะปรายตามองเธอสักครู่ก่อนที่พยักหน้ายินยอม


งั้นก็ไปได้แล้ว---” ชะงักงันเมื่ออิโตนะนั้นกลับเดินเข้าใกล้พร้อมประดับริมฝีปากลงบนแก้มนวลของเธอ ใบหน้าเริ่มขึ้นสีแดงจัดอีกครา มือที่กำลังจะเอื้อมไปแตะประตูตู้เย็นนั้นค้างไว้กลางอากาศ


-อะไรอีกเนี่ย?” ชักมือข้างนั้นกลับขึ้นมาปิดบริเวณแก้มที่ถูกอีกฝ่ายลอบจู่โจม อิโตนะเพียงแต่มองเธอด้วยสีหน้าราบเรียบนั้นแล้วจึงเดินออกไปยังห้องนั่งเล่น


รางวัลของเด็กดีไงล่ะ เสียงทุ้มเล็กน้อยนั่นเอ่ยตบท้าย...


นี่เขาเอาคืนที่เธอเรียกว่า เด็กไม่ดี ตอนนั้นใช่มั๊ย?


OOCมั๊ยเนี่ย? ไม่รู้แล้วนะ5555

ต้องเป็นคนยังไงถึงลืมที่เก็บกล่องยา...

ปล. เครสเผลอลบตอนอื่นออกไปนานแล้วนะ ก็ต้องบอกไว้ก่อนว่าจะขอนับตอนที่ลงชื่อว่ารีถึงตอนที่ยี่สิบแปด

หลังจากนั้นคือเปลี่ยนแปลงเนื้อหาเล็กน้อยแต่จะไม่ขึ้นหน้าตอนว่ารีแล้ว (ซึ่งอัพอีกทีก็เปิดเทอม)



(c) Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #105 Jitkanyakladklay (@Jitkanyakladklay) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 19:55
    ฟินนนนน -///- รอนะ~
    #105
    0
  2. #104 MelodiiSakura (@MelodiiSakura) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 19:23
    ท่านอิโตนะกลับมามีบทแล้วววววววว ฟินค่ะ//ตายอย่างศพสีชมพู
    #104
    0
  3. #103 penpornpenmit (@penpornpenmit) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 17:42
    <p>อ้ายยยย ละมุนนนน</p>
    #103
    0
  4. #102 Hamantsu (@Hamantsu) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 17:06
    โอ้ยยยยย -///- ฟินนนนน
    #102
    0
  5. #100 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 16:50
    โด่ง ไม่มีฉากทำแผลหรอ
    #100
    0