「 怪獣 MONSTER」Assassination Classroom Fanfiction

ตอนที่ 26 : VICTIM 25: Scratch ((RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 584
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    12 ต.ค. 61

VICTIM 25

            พ่นลมหายจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นร่างที่หมดสติของอิโตนะตกลงในอ้อมแขน(หรืออ้อมหนวด)ของอาจารย์ประจำชั้นอย่างปลอดภัยดีครบ จรรยาบรรณของวิชาชีพอาจารย์ของเขาก็คงเป็นอีกข้อดีของสัตว์ประหลาดความเร็วยี่สิบมัคตนนี้กระมัง


            อาคาบาเนะ คารุมะชำเลืองมองเพื่อนบ้านคนสนิทในลักษณะที่เขานั้นไม่เคยเห็นมานานเสียแล้ว คิ้วเรียวของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อใบหน้าสวยหวานนั้นแปรเปลี่ยนกลับไปเป็นสีหน้าเรียบนิ่งดังเดิม


            ก็อย่างที่เห็นแหละครับ คุณชิโระอาจารย์โคโระเอ่ยขึ้นขัดบรรยากาศที่เคร่งเครียดและเงียบงัน


            ช่วยฝากเขาไว้ที่ห้องEแต่โดยดีด้วยเถอะนะครับ คงได้แต่คิดว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายของการที่บุรุษในผ้าคลุมขาวนี้ใช้เด็กชายเป็นเครื่องมือแสวงหาผลประโยชน์ของตนเองเสียที เลย์โกะจะได้สบายใจขึ้น...


            เพราะข้อมูลมันจะหาได้จากปากเจ้าตัว... ให้ตายสิ หากมีใครได้ยินความคิดเธอเมื่อครู่คงคิดกันไปไกลเสีย เธอไม่ได้ใจง่ายรู้สึกรู้สาอะไรกับคนที่เคยเจอกันไม่ถึงสิบครั้งสิบคราเสียหน่อย


            แล้วก็... ช่วยแก้ข่าวให้ด้วยครับว่าผมไม่ใช่โจรขโมยชุดชั้นใน! ไม่ได้มีอารมณ์ถึงขั้นที่จะรู้สึกขบขันกับคำพูดของอาจารย์ประจำชั้นที่ต้องการจะให้อีกฝ่ายแก้ข่าวให้เพื่อดึงความเชื่อใจของเหล่านักเรียนในการปรึกษาซึ่งหายไปของเขานั้นกลับมาอีกครา


            ส่วนคัพหน้าอกของฉันก็บี คัพบีต่างหาก!” เบนสายตาไปมองคายาโนะที่โหวกเหวกโวยวายตามหลังมาด้วยแววตาที่แลดูเอือมระอาจิตกับเพื่อนร่วมห้องผู้ซึ่งมีส่วนเว้าส่วนโค้งน้อยนิดคนนี้


            อ่า... ดูถ้าจะแย่ไม่น้อยเมื่อความเงียบงันปกคลุมอีกครั้งในบรรยากาศตอนดึกตอนค่ำที่ไร้ซึ่งผู้คนรอบข้างนอกจากพวกเธอและชิโระเอง หากแต่ว่าเมื่อรำพึงนึกได้ถึงอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นเนื่องด้วยผลกระทบจากหนวดในตัวของเด็กหนุ่ม เลย์โกะจึงคว้านหาสมาร์ทโฟนในกระเป๋าสะพายข้างแล้วจึงกดเข้าเอกสารข้อมูลด้วยความเร็วเท่าที่จะทำได้


            อึก!” มือชะงักงันเมื่อร่างของอิโตนะผละตัวล้มลงออกจากอาจารย์โคโระพร้อมทั้งใบหน้าที่บิดเบี้ยวเนื่องด้วยความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวที่เกิดขึ้นฉับพลัน มือกุมศีรษะพลางโอดครวญออกมา


            ปวด...


            “อิโตนะคุง!


            “ปวดหัวชะมัด!


สมองจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว!” มือบางกำสมาร์ทโฟนแน่นพลางพยายามข่มอารมณ์ตนเองให้ยังคงมองภาพของโฮริเบะที่ทรมานจากผลกระทบของหนวดด้วยสีหน้าเรียบนิ่งดังปรกติ หากแต่มืออีกข้างซึ่งถูกยกขึ้นมาจับข้อศอกไว้กำลังจิกเข้าเนื้อจนเป็นแผลถลอกลึก


เพราะว่าเกิดอาการช็อกที่พ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่า หนวดก็เลยเริ่มกัดกินจิตใจ นัยน์ตาสีอเมทิตส์ปรายตาของบุรุษในผ้าขาวที่เธอไม่ชอบพอนักตั้งแต่แรกพบ เสียจน ณ ปัจจุบันก็ยังคงระแคะระคายใจกับการที่คนคนนี้ยังคงมีลมหายใจอยู่


ทำใจดีๆเอาไว้นะครับ อิโตนะคุง!


เด็กคนนี้ถึงขีดจำกัดแล้วสินะ เล็บที่ไว้ในระดับที่ไม่ยาวมากนักลากขึ้นจากตรงส่วนปลายข้อศอกจนข้อมือจนเป็นแผลทางยาวตราตรึงไว้ กัดฟันกรอดพลางพยายามข่มอารมณ์ของตนเองไว้เสียไม่ให้เล็ดลอดออกมาจนเป็นที่น่าสงสัย


คงเอามาใช้เป็นหมากในแผนการของฉันได้แค่นี้แหละ สมาร์ทโฟนในมือแทบจะร่วงหล่นลงไปหากไม่ได้ไหวตัวทันคว้ามันไว้ ความคิดที่รำพึงนึกถึงแผนการจัดการกับสถานการณ์ตรงหน้าว่าวเปล่าพลันได้ยินประโยคเมื่อครู่ คงจะดีกว่านี้หากใบหูที่มีประสาทการได้ยินเยี่ยมนั้นถูกปิดไว้ไม่ให้รับรู้ถึงคำพูดที่ค่อนออกไปในเชิงซึ่งเธอไม่อยากได้ยินมากที่สุด


ช่างเถอะ... ถ้าตรงนี้จัดการไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ไปทบทวนหนังสือต่อก็แล้วกัน


เดี๋ยวฝากจิฮิโระเอง ส่วนเราก็อย่าทำเรื่องเรียนให้พลาดเหมือนเรื่องนี้


หรือว่าอยากให้คนอื่นมาเป็นทายาทแทนล่ะ?’


กัดริมฝีปากพลางข่มอารมณ์ไม่ให้น้ำตาใสเอ่อล้นจนเห็นได้ชัดเจนเสีย เลย์โกะหายใจเข้าออกลึกๆเพื่อพยายามจดจ่ออยู่กับสถานการณ์ตรงหน้าและไม่ให้วอกแวกออกนอกเรื่องในปัจจุบัน ผละฟันออกจากการกระทำกับริมฝีปากบางซึ่งยังคงไม่หายดีจากบาดแผลที่สร้างไว้เมื่อวันหยุดฤดูร้อนที่ผ่านมา มือบางข้างหนึ่งกระชับสมาร์ทโฟนแน่น


อิโตนะ ถ้าทำผลงานออกมาได้แค่นี้ทางองค์กรก็จะไม่ออกค่าใช้จ่ายให้อีกแล้วนะ


เธอไม่มีประโยชน์อีกต่อไปแล้ว ฉันจะไปหาหนูทดลองอื่น จะต้องมีอยู่ที่ไหนสักแห่งอย่างแน่นอน สมาร์ทโฟนราคาแพงถูกจับเก็บเข้ากระเป๋าสะพายอีกคราพร้อมทั้งมือบางนั้นหยิบมีดสั้นของที่ทางรัฐบาลจัดทำให้ขึ้นมา


ลาก่อนนะ อิโตนะ ที่เหลือจัดการเองคนเดียวก็แล้วกัน ความรู้สึกคับแค้นใจเล็กน้อยนั่นทำให้เลย์โกะตวัดปลายของอาวุธที่ทำจากวัสดุชนิดคล้ายคลึงกับยางแข็งนั่นสร้างรอยถลอกถากๆจนบาดแผลเดิมซึ่งลึกไม่มากนัก ริมฝีปากแน่นิ่งพลางมองสถานการณ์


เดี๋ยวก่อนสิครับ! คุณเป็นผู้ปกครองของเขาไม่ใช่เหรอครับ!?” ช่างน่าขบขันที่อาจารย์โคโระเอ่ยแย้งกับบุคคลเลือดเย็นในชุดคลุมสีขาวที่กำลังจะเดินลับสายตาไป ราวกับว่าชิโระไม่สนใจใยดีสิ่งใดทั้งสิ้น เอ่ยตอบขึ้นมาเสียงแข็งก่อนที่จะสาวเท้าออกไปในจุดที่พวกเขานั้นไม่อาจทราบได้


นี่ไม่ใช่การเล่นเป็นศิษย์เป็นอาจารย์นะ ไอ้สัตว์ประหลาด


ทั้งที่แกเองเป็นคนทำลายทุกสิ่งทุกอย่างแท้ๆ ฉันจะไม่มีวันยกโทษให้แกเด็ดขาด... ต่อให้ต้องเสียสละคนไปสักกี่คนก็ช่าง ความต้องการฉันคือการฆ่าแกให้ตายให้ได้ในสถานเดียว


ที่สำคัญมันจะดีเหรอ ที่ปล่อยนักเรียนคนสำคัญเอาไว้แบบนั้นน่ะ?” สายตาเบนกลับไปมองอิโตนะในสภาพที่เริ่มจะควบคุมไม่อยู่ข้างเห็นได้ชัดเจน ร่างของเขาที่ตะเกียดตะกายลุกขึ้นจากพื้นตรงหน้าพลางหนวดที่ไม่สามารถควบคุมได้นั่นเหวี่ยงเข้าหาพวกเธอ


อ่า... รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยอาจารย์ประจำชั้นพุ่งเข้ามาป้องกันได้ทันท่วงทีก่อนที่จะโดนโจมตีเสีย อิโตนะกระโจนออกไปทันทีที่การโจมตีของเขานั้นถูกขัดขวาง ความบ้าคลั่งของหนวดที่กำลังควบคุมจิตใจอยู่นั้นแสดงออกมาผ่านนัยน์ตาสีอำพันคู่สวย ตวัดมีดสั้นพิเศษที่ไม่สร้างบาดแผลมากลงบนรอยแผลที่เล็บจิกเป็นทางยาวไว้


สาหัสสากรรจ์กว่าที่คิดแฮะ ขอพักอีกสักเดี๋ยวนะครับ


ตุบ!


อาจารย์โคโระ!” ร่างของอาจารย์ประจำชั้นล้มลงตึงไปนอนหงายราบลงบนพื้นหญ้า ท่ามกลางความเหน็ดเหนื่อยของตัวเขาและความประหลาดใจของนักเรียนบางส่วนในการปรึกษา เลย์โกะชำเลืองมองมีดสั้นที่เคยอยู่ในมือซึ่งถูกหนวดของเขาคว้าไปไว้เมื่อตอนไหนก็ไม่อาจทราบได้ คิ้วเรียวเลิกขึ้นมองอสจารย์โคโระ


แล้วก็เดี๋ยวอาจารย์ก็จะวานให้คุณสึมุกิกับคุณริทสึหาเรื่องข้อมูลด้วยนะครับ


ค่ะ ริทสึในสมาร์ทโฟนของฟุวะตอบรับไป ส่วนสึมุกิ เลย์โกะนั้นพยักหน้าตอบรับอาจารย์ประจำชั้นไปแทนที่จะเอ่ยคำพูดใดๆออกมา ภายในจิตใต้สำนึกก็ปรากฏบทสนทนาของตนเองที่ถกเถียงกันไปอีกครา


เป็นห่วง... รึเปล่าน่ะ


แต่คงไม่แหละ ก็แค่เพราะงานเอง...


โกหกตัวเองกี่ครั้งก็ปิดบังไม่มิดหรอกนะ ตัวฉันเอง


ทะเลาะกันตนเองแบบนี้มันช้าไปแล้วชัดๆ... ถือซะว่าฉันเหนื่อยเกินกว่าจะเถียงก็แล้วกัน 

ใช้เวลาได้ไม่นานนักหลังจากการแกะรอยตามคดีข่าวร้านค้าขายสมาร์ทโฟนที่คาดว่าน่าจะถูกอิโตนะโจมตีเพื่อมายังบริเวณใกล้เคียงดังกล่าวซึ่งเจ้าที่กำลังสับสนอยู่นั้นนั่งชันเข่าพึมพำและรำพึงถึงคำพูดและเหตุการณ์ในอดีตอยู่


ในที่สุดสีหน้าก็ดูสมเป็นมนุษย์ขึ้นมาแล้วนะครับ อิโตนะคุง เงยหน้าขึ้นไปมองยังต้นเสียงที่มีนักเรียนบางส่วนวิ่งตามมาสมทบ เอ่ยพึมพำออกมาอย่างแผ่วเบาเป็นคำชื่อที่ชิโระให้เขาเรียกสัตว์ประหลาดความเร็วยี่สิบมัคนั้น


พี่...


เรียกว่า อาจารย์โคโระเถอะครับ เพราะว่าผมเป็นอาจารย์ประจำชั้นของเธอ เลย์โกะถอยหลังไปยืนขนาบข้างเทราซากะลางมือบางดึงแขนเสื้อที่เลิกขึ้นตามปรกตินั้นให้ยาวแนบชิดติดเนื้อผิวตามคนอื่นๆ กัดฟันกรอดข่มอาการเจ็บเอาไว้เมื่อเนื้อของผ้าแนบชิดติดแผลจนรู้สึกเจ็บแสบขึ้นมาฉับพลัน


อย่ามาออกอาละวาดแบบนี้สิวะ อิโตนะ---”


ผัวะ!


เงียบน่า เทราซากะ เทราซากะหันมาค้อนขวับถลึงตาใส่คนตัวเล็กที่ตบหัวเขาโดยไม่บอกกล่าวแม้แต่น้อย อิโตนะมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาระแคะระคายใจปนฉงนสงสัยในการกระทำพิลึกพิลั่นของทั้งสอง


ว่าง่ายสักนิดก็ไม่เสียหายหรอกนะ ใบหน้าสวยหวานหันกลับมาสบตากับอิโตนะ นัยน์ตาอำพันสวยชำเลืองมองใบหน้าของอีกฝ่ายที่กำลังพยายามเก็บความเจ็บแสบที่แขนไว้ให้ได้มากที่สุดเพื่อที่จะไม่เป็นปัญหาต่อการเจรจา เขาพ่นลมหายใจออกมาก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เมินเฉยต่อคำพูดของเด็กสาวแล้วหันไปมาอาจารย์โคโระ


มาสู้กัน คราวนี้... ฉันต้องชนะให้ได้ คนที่ถูกเมินเฉยยกยิ้มเชิงสมเพช มือไขว้ไว้ด้านหลังต้นคออย่างสบายอารมณ์แม้จะรู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่ลึกๆ


แน่นอนว่ามาสู้กันก็ได้ครับ แล้วพวกเราก็เป็นความลับระดับประเทศงั้นไปสู้กันที่ไหนสักที่ดีมั๊ยครับ?” โฮริเบะ อิโตนะช้อนตาขึ้นมองอาจารย์ประจำชั้นของตนเอง


พอลอบฆ่าเสร็จแล้ว ก็มากินบาร์บีคิวแถวนั้นด้วย


หืม... คงไม่ใช่บาร์บีคิวบราเซียร์เหมือนตอนเมื่อเช้าหรอกนะคะ


คุณสึมุกิ นี่ไม่ใช่เวลาล้อเล่นนะครับ!” คนโดนเอ็ดโรยแลบลิ้นเชิงไม่รู้ร้อยรู้หนาวกับถ้อยคำของอาจารย์โคโระที่กำลังสั่งสอนเธออยู่กลายๆ เธอชำเลืองอิโตนะเฃ็กน้อยก่อนที่ริมฝีปากบางจะคว่ำลงตามนิสัยเมื่อไม่สบอารมณ์ต่อสิ่งใดก็ตาม


มาเรียนการฆ่าอาจารย์ไปพร้อมๆกับทุกคนเถอะครับ ไม่ทันไรก็เกิดความเงียบงันขึ้นในบรรยากาศ ให้เวลาอิโตนะได้คิดไตร่ตรองให้ถีถ้วน สึมุกิ เลย์โกะมองคนตรงหน้าที่กำลังสับสนอยู่อย่างเห็นได้ชัดด้วยแววตาที่อ่อนโยนลงเล็กน้อยต่างจากนิสัยปรกติที่พยายามจะไม่แยแสอะไรรอบตัวของตัวเธอเองนั้นแม้ ริมฝีปากยังคงคว่ำลงก็ตาม


คุ้นๆนะ ความสับสนน่ะ


ไม่สิ นี่ไม่ใช่เวลาสำหรับการประสาทหลอน...


ตู้ม!


นัยน์ตาสีอมเทิตส์เบิกโพลงพลันได้ยินเสียงบางอย่างที่คล้ายคลึงกับระเบิดดังขึ้นรอบตัว ยกมือขึ้นปิดปากได้ทันเวลาก่อนที่จะเผลอตัวสูดดมควันระเบิดเข้าปอดไป จิ๊ปากออกมาอย่างเสียอารมณ์เมื่อแผนการทั้งหลายเริ่มที่จะไม่เป็นไปตามสิ่งที่ต้องการ


อ-อะไรน่ะ?”


มองไม่เห็นอะไรเลย


นี่มัน.. ผงกระสุนจัดการอาจารย์! มือบางคว้านหาผ้าอนามัยป้องกันปากและจมูกจากการสูดดมสารต่างๆขึ้นมาสวมพร้อมกับส่งให้คนอื่นรอบข้าง กะพริบตาเพื่อปรับโฟกัสสายตามองอาจารย์โคโระที่ตอนนี้เนื้อผิวเริ่มจะละลายเพราะผงกระสุนนั่น หันซ้ายหันขวามองหาต้นตอของการลอบโจมตี


การที่ปล่อยอิโตนะไว้ก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนเหมือนกันนะ อาจารย์โคโระ เสียงที่แม้ว่าจะฟังกี่คราก็รู้สึกสะอิดสะเอียนนั่นดังขึ้น ตามมาด้วยการรัวกระสุนปืนสังหารสัตว์ประหลาดที่มีความเร็วสูงสุดยี่สิบมัค เลย์โกะคาดว่าชิโระคงไปตามกำลังเสริมมาเพื่อแผนการในอีกขึ้นหนึ่ง


มัวแต่จับจิตสังหารของอิโตนะคุง เลยไม่ทันได้สังเกต! กัดฟันกรอดอย่างคับแค้นใจที่ตัวเธอเองนั้นก็ไม่สามารถที่จะรู้สึกตัวได้ถึงชิโระและองค์กรเล็กๆของเขา


เอ้า อิโตนะ.. ถึงภารกิจสุดท้ายของเธอแล้ว


ปัง!


ตาข่ายขนาดใหญ่ถูกยิงมาใส่อิโตนะ พวกเขาแบกร่างของเด็กหนุ่มผู้ซึ่งปลูกหนวดไว้ที่ศีรษะขึ้นหลังรถกระบะไปก่อนที่จะขับออก คาดว่าน่าจะเพื่อล่อลวงอาจารย์ประจำชั้นไปยังแผนการถัดไปที่พวกเขาเตรียมเอาไว้


คงจะตามมาสินะ คุณอาจารย์ประจำชั้น


อิโตนะคุง!” หากแต่เสียงตะโกนตามหลังนั่นไม่ใช่เพียงแต่เสียงของอาจารย์โคโระผู้เดียว สึมุกิ เลย์โกะปรายตามองอาจารย์ประจำชั้นที่หันมาถามไถ่นักเรียนส่วนที่เหลือเรื่องอาจารย์บาดเจ็บซึ่งพวกเขาล้วนไม่มีจากการลอบโจมตีของพวกชิโระแล้วจึงตามพวกเขาไปเพื่อช่วยโฮริเบะ อิโตนะ อดไม่ได้ที่เสียงใสจะต้องเอ่ยบ่นอุบอิบขึ้นมา


ลักพาตัวไปมาเลยเนี่ยนะ... ก่อนที่จะแปรเปลี่ยนอารมณ์ตามบรรยากาศที่เริ่มจะเคร่งคเรียดคว้าสมาร์ทโฟนขึ้นมากดโทรออกหาสายหนึ่งที่คุ้นเคยเป็นอย่างมาก น้ำเสียงที่เธอเปล่งออกมานั้นแข็งกร้าวเสียยิ่งกว่าเวลาปรกติ


ทาคามิ ไปตามสมาชิกห้องEทุกคนมา ก่อนที่จะกดวางสายโดยไม่ทันได้รีรอให้อีกฝ่ายขานรับเสีย


มาดูกันว่าคนที่หัวเราะทีหลังจะดังกว่าแค่ไหน... แค่นยิ้มภายใต้ความรู้สึกไม่สบอารมณ์เหล่านั้นของตัวสึมุกิ เลย์โกะเอง

 

การวางแผนที่ใช้เวลาเตรียมตัวอันน้อยนิดเพื่อที่จะลอบโจมตีเหล่าสมาชิกในองค์กรอันน้อยนิดของชิโระเริ่มด้วยการที่คารุมะเหวี่ยงตัวไปกับกิ่งไม้ใหญ่แล้วถีบร่างของหนึ่งในมือปืนให้คนทางด้านล่างรองรับสภาพที่ถูกจู่โจมนั่น ตามมาด้วยการปิดฉากมือปืนคนอื่นตามแต่ละต้นไม้ที่พวกเขาซุ่มยิงใส่อิโตนะแต่กลับมีอาจารย์ประจำชั้นป้องกันไว้อยู่


ผัวะ!


เลย์โกะเหวี่ยงตัวเองกับกิ่งไม้ใหญ่แกร่งแล้วคว้ากระบองเหล็กที่เอามาจากหนึ่งในเส้นสายอขงเธอตีเข้าที่ท้ายทอยของมือปืนคนหนึ่ง แล้วจึงถีบอีกฝ่ายให้ตกลงมาในจุดเซฟที่พวกผู้ชายบางส่วนมีไว้รองรับร่างไร้สติของบุรุษคนอื่นในชุดผ้าคลุมขาว จิ๊ปากเล็กน้อยแล้วหย่อนตัวลงนั่งบนกิ่งไม้นั่นอย่างสบายอารมณ์


พวกนาย... ทำไมถึง---” สมาชิกห้องเรียนลอบสังหารที่เป็นฝ่ายเรียกนักเรียนคนอื่นๆให้ออกมาตามแผนการที่วางไว้คลี่ยิ้มบางเบาท่ามกลางความฉงนสงสัยของอิโตนะ


เอาง่ายๆคือพวกเราทุกคนน่ะเกลียดขี้หน้าชิโระจนอยากจะฆ่าให้ตาย... ยกนิ้วแรกขึ้นพลางเอ่ยบอกอย่างสบายอารมณ์


และอีกอย่างนึงคือเรายังเคลียร์กันไม่จบนะ อิโตนะคุง แลดูเหมือนว่าจะมีอีกหลายอย่างที่ต้องแลกเปลี่ยนความรู้ในส่วนของชิโระและเซลล์หนวดของเขาซึ่งเธอไม่สามารถถามอาจารย์ประจำชั้นได้อย่างตรงไปตรงมา


พวกนายนี่มันอะไรกันแน่เนี่ย?”


กิ๊กกั๊กกันก็บอกมาเหอะ เลือกที่จะเมินเฉยต่อคำพูดของเพื่อร่วมห้องชายที่เอ่ยออกมาด้วยความเอือมระอาใจ สึมุกิ เลย์โกะไหวไหล่อย่างไม่แยแสก่อนที่จะโดดลงมาจากจุดที่นั่งพักพิงอยู่ชั่วครู่ รีบสาวเท้าเข้ามาหาอาจารย์โคโระที่กำลังจัดการตาค่ายในตอนที่ชิโระนั้นเผลอตัว


ทุกคนครับ ทำได้ดีมาก สิ้นสุดคำเอ่ยชมก็เร่งฝีเท้าเข้ามาแกะตาข่ายออกจากตัวอิโตนะที่หมดสติไปเสียแล้ว มองใบหน้าที่ไร้ซึ่งพิษสงก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้มออกมาเล็กน้อยพลันนึกถึงคำพูดและวาจาอวดเก่งที่อีกฝ่ายของเอ่ยขึ้น


เวลาอยู่นิ่งๆก็ใช่ว่าจะเลวร้ายเลยนี่นา...


ยอมกลับเถอะครับ คุณชิโระ ได้ยินเสียงของอาจารย์ประจำชั้นที่กำลังสนทนาอยู่กับบุรุษในชุดผ้าคลุมขาวอยุ่ไม่ไกลนัก มาเอฮาระและอิโซไกที่ผละตัวออกจากหน้าที่ของตนวิ่งกรูเข้ามาช่วยเธอในการแกะตาข่ายซึ่งกำลังละลายหนวดของอิโตนะอยู่ทีละเล็กทีละน้อย


เดี๋ยวทางนี้จะเป็นคนดูแลอิโตนะคุงเอง พวกเขาเห็นแววตาของเด็กสาวข้างกายดูอ่อนโยนและเคร่งเครียดในคราเดียวกัน...

 

ตราบใดที่อิโตนะคุงยังยึดติดกับพลังและชัยชนะจนเกินเหตุ เซลล์หนวดจะยึดติดจนถอนไม่ได้เลยครับ อาจารย์โคโระเอ่ยขึ้นในขณะที่พวกเธอกำลังจดจ้องไปที่ร่างไร้สติของโฮริเบะ อิโตนะนั้น นัยน์ตาสีอเมทิตส์ย่อตัวลงคว้านหาบางอย่างภายในกระเป๋าเป้ที่ให้ทาคามิ เซย์ หรือหนึ่งในเส้นสายและคนรู้จักของซาซากิ จิฮิโระวานหยิบมาให้พร้อมกับสิ่งอื่นที่ตัวเธอนั้นต้องการ


ไม่มีวิธีที่จะทำให้ถอนออกมาได้เลยเหรอคะ?”


มีแต่จะต้องทำให้เขาเลิกยึดติดเท่านั้นแหละครับ เพราะฉะนั้นเราจำเป็นที่จะต้องทราบเหตุผลให้มากกว่านี้ และนั่นคงเป็นอีกสาเหตุที่ทำให้ตัวเธอนั้นมีประโยชน์ในสถานการณ์ต่อไปนี้ของห้องเรียน มือบางคว้าแฟ้มเอกสารหนาปึกขึ้นมาไว้ในมือพลันสอดส่องมองทุกคนที่ยังคงจดจ่อไปกับความคร่งเครียดตรงหน้าจนไม่ทันได้เห็นตัวเธอที่กำลังหยิบข้อมูลออกมา


พรึ่บ!


เอกสารที่แบ่งย่อยออกมาเป็นหลายหมวดหมู่นั่นถูกยกขึ้นจากแฟ้มมาวางบนพื้นกระเบื้องนั่น เลย์โกะทิ้งตัวลงนั่งอย่างสบายอารมณ์พลางเตรียมตัวอธิบายข้อมูลคร่าวๆออกมาท่ามกลางสายตาประหลาดใจของเพื่อนร่วมห้องทั้งหลายแหล่ ตัวเธอนั้นยกยิ้มขึ้นบนใบหน้าสวยหวาน


ลืมกันได้ลงคอนะ


-ขอโทษครับ คุณสึมุกิ! อาจารย์มัวแต่---” ไม่ทันไรที่อาจารย์ประจำชั้นจะได้แก้ตัวเอ่ยอ้างถึงเหตุผลของเขาไปเลย์โกะก็เริ่มยื่นเอกสารที่ถ่ายออกมาไม่น้อยกว่าสิบหน้าขึ้นให้หนวดนั่นรับมันไว้ในมือ เสียงใสเริ่มที่จะเอ่ยอธิบายอย่างคร่าวๆรวดเดียวด้วยความกระชับเร็วไว


ครอบครัวของอิโตนะคุงเป็นบริษัทที่ทางโรงงานส่งออกชิ้นส่วนสมาร์ทโฟนไปทั่วโลก เมื่อสองปีก่อนประสบกับหนี้มากมายจนธุรกิจล้มละลาย อิโตนะคุงถูกส่งให้ไปอยู่กับลุงในขณะที่พ่อแม่ของเขาหายตัวไปโดยที่ไม่มีใครพบเจออีก ในระหว่างที่กำลังสิ้นหวังและสับสันเขาจะเจอชิโระและถูกยุให้เชื่อเรื่องชัยชนะและความแข็งแกร่ง สุดท้ายแล้วก็ปลูกถ่ายเซลล์หนวดเข้าร่างกายเพื่อทำตามความมุ่งมั่นของตนเอง


...เอ๊ะ?” คิ้วเรียวเลิกขึ้นเมื่อทั้งห้องมองเธอด้วยแววตาที่ดูแปลกประหลาดไปจากปรกติ อาจเป็นความรู้สึกตื่นตะลึงใจหรือฉงนสงสัยในแหล่งข้อมูลที่แน่นอะเอียดของเธอนั่น


สุดยอดมากเลยครับคุณสึมุกิ! ความสามารถในการหาข้อมูลนี้เอามาใช้ในการลอบสังหารได้ดีเลยครับ


อ่าค่ะ... งานอดิเรกน่ะ ยิ้มรับตอบกลับไปแล้วจึงยันตัวลุกขึ้นจากพื้นคอนกรีตที่นั่งอยู่


แต่ว่านะ นี่มันกี่หน้ากระดาษเนี่ย?” เบนสายตาไปมองในอีกมุมหนึ่งเมื่อถูกทักเรื่องข้อมูลที่ถ่ายเอกสารออกมาไม่น้อยกว่าสิบหน้า ใบหน้าสวยหวานขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยพลันนึกได้ว่าตัวเธอนั้นอาจจะลงทุนมากเกินไปกับข้อมูลพวกนี้


"เลย์โกะจังนี่หาข้อมูลเก่งจนน่ากลัวแปลกๆแฮะ"


โทกัจจิ ยาดะหัวเราะแห้งตอบกลับมาเมื่อตัวเธอนั้นขมวดคิ้วมุ่ยหน้าใส่


ช่างเรื่องนั้นก่อน อิโตนะมันก็เป็นแค่เด็กใจแตกไม่ใช่รึไง?” เทราซากะเดินฝ่าวงล้อมเข้ามาข้างในตรงจุดกึ่งกลาง


 ทุกคนต่างมีเรื่องที่ต้องกลุ้มใจทั้งนั่นแหละ ขึ้นอยู่กับว่ามันจะมากหรือจะน้อยเท่านั้นเอง สึมุกิ เลย์โกะยกยิ้มด้วยความพึงพอใจก่อนที่คว้าเอกสารคืนมาจากอาจารย์ประจำชั้นเพื่อจัดเก็ยใส่แฟ้มข้อมูลดังเดิม


เดี๋ยวพวกฉันจะช่วยดูแลหมอนี่เอง ถ้ามันยังจะตายอีก ก็ช่วยไม่ได้แล้วล่ะนะ มือแกร่งของคนขี้โมโหคว้าร่างไร้สติของโฮริเบะ อิโตนะไว้


ยัยสึมุกิ แกเองก็มาด้วย


หา?” เอ่ยถามด้วยความรู้สึกฉงนเล้กน้อยที่คนอย่างเทราซากะซึ่งเธอไม่ลงรอยด้วยกลับเอ่ยลากเธอเข้ามาเอี่ยวในส่วนที่เขาตั้งใจจะจัดการ


ฉันก็ยังไม่ชอบแกอยู่ดีนั่นแหละนะ แกเองก็คงไม่ชอบฉันเหมือนกัน ปรายตามองอีกฝ่ายก่อนที่จะพยักหน้าตอบรับไป


แต่ถ้าไม่มีแก พวกฉันก็ลำบากแย่สิเว้ย


เอาอย่างง่ายเลยก็คือทุกคนกำลังเห็นเธอเป็นอะไรที่สามารถต่อกรกับอิโตนะได้เสียอย่างนั้น


โดยความเป็นจริงแล้วเลย์โกะนั้นเป็นคนน่ารัก

แต่จะมาเผยอะไรเล็กน้อยตอนนี้ตั้งซีซั่นสองกันล่ะ5555

สปอยล์ความสัมพันธ์กับเทราซากะและเลย์ดกะที่กำลังจะกลายเป็น 'แกเป็นเพื่อนแฟนฉัน ส่วนฉันก็เป็นเพื่อนแก' ในอนาคต

เห็นก่อนหน้านี้(ตอนหน้าตอนที่ยังไม่รีที)มีคนบอกว่าทำไมไม่มีฉากทำแผลให้เลย์โกะ

เดี๋ยวเครสจะเสิร์ฟของดีทดแทนก็แล้วกัน---


(c) Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #135 Black Bird-222 (@2822) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 00:56
    มีตังจ่ายค่าตัวอิโตนะแล้วสินะ555
    #135
    1
  2. #101 Hamantsu (@Hamantsu) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 16:51
    ค้างงงงงง
    #101
    0
  3. #99 Jitkanyakladklay (@Jitkanyakladklay) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 10:29
    ในที่สุดอิโตนะก็มีบทไม่ใช่ตัวประกอบแล้ว555//รอต่อนะ~
    #99
    0
  4. #98 MelodiiSakura (@MelodiiSakura) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 09:40
    มองข้อมูล........ต้องหาขนาดนี้มั้ยยยยยยยย ท่านอิโตนะกลับมามีบทแล้ว ฮูเร่!!!
    #98
    1
    • #98-1 Cres-Sense (@Ratchie-Ruby31) (จากตอนที่ 26)
      15 พฤษภาคม 2561 / 09:59
      นางเป็นคนทำงานละเอียด55555
      #98-1
  5. #97 penpornpenmit (@penpornpenmit) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 00:14
    <p>ในี่สุดดด นางเอกกับพระเอกก็เอ่ยถึงกันมากกว่า 2 บรรทัดดด</p>
    #97
    0
  6. #96 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 23:20
    เทราซากะหยาบคายอ่ะ เรียกผู้หญิงว่า แก ได้ไง ต้องเรียกว่า-ไม่ก็ชะนีสิถึงจะสุภาพ(?) 55555
    #96
    0
  7. #95 Yukine. (@veve50) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 21:20
    ในที่สุดก็จะได้เจออิโตนะคุงทุกวันแล้ว~~~>///<
    #95
    0
  8. #94 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 21:13
    ขอฉากหวีดที่รอคอยหน่อยเถอะ
    #94
    1
  9. #93 L A - R I S (@Alisa_RedRis) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 21:07
    <p>เอาเลย ไปเลย ทำแต้มเลยยยยยยยยย</p>
    #93
    0