「 怪獣 MONSTER」Assassination Classroom Fanfiction

ตอนที่ 25 : VICTIM 24: False ((RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 620
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    11 ต.ค. 61

VICTIM 24

            การที่ตัวเธอนั้นกลับมาหลังจากการฝึกฟรีรันนิ่งเล่นตำรวจจับโจรกับเหล่าอาจารย์และเพื่อนร่วมห้องจนเหน็ดเหนื่อยนั้นไม่ได้ทำให้ร่างกายรู้สึกล้าเสียจนไม่เป็นการไม่เป็นงานแต่เพียงใด เลย์โกะรัวนิ้วลงที่แป้นพิมพ์ของแล็ปท๊อปหาข้อมูลเรื่อยเปื่อยเป็นว่าเล่นเผื่อจะเจอสิ่งที่เป็นปะโยชน์ในคราวหลัง เท้าคางนั่งบนโต๊ะสีดำลายชมพูอ่อนเป็นบางจุดที่ถูกจัดตกแต่งด้วยสติ๊กเกอร์แปะรูปหัวกะโหลกลายน่ารักและลูกตาแบบในการ์ตูน


            เหนื่อย... บ่นอุบอิบออกมาพันนึกขึ้นว่าตัวเธอนั้นยังไม่ได้หาอะไรใส่ท้องจนถึงปัจจุบัน และคุณผู้แลก็ไม่มีท่าทีที่จะกลับมาโดยเร็วไว เธอเปิดกล่องอีเมลขึ้นมาดูก่อนที่คิ้วเรียวจะขมวดเข้าเสมือนปม พ่นลมหายใจออกมาอย่างเอือมระอาเมื่อข้อความนั้นระบุว่าอีกฝ่ายคงจะกลับมาในอีกสองสามอาทิตย์


            ให้ตายสิ... คัพราเมนจะกลายเป็นเมนูประจำบ้านเธอไปแล้วนะ


            กดออกจากแท็ปบราวเซอร์ดังกล่าวเข้าไปในฟีดข้อมูลของตนเองอีกครั้ง ใบหน้าสวยหวานที่แลดูเหนื่อยหน่ายตามทีนั้นจดจ้องไปที่หน้าจอซึ่งเธอใช้เมาส์ในมือเลื่อนไปเรื่อยๆเพื่อหาข่าวสารที่เป็นประโยชน์ต่อการลอบสังหาร เมื่อไม่นานมานี้คายาโนะก็ได้ทำการสร้างพุดดิ้งยักษ์ที่บบรรจุระเบิดสังหารอาจารย์ไว้ข้างในแล้ว หากแต่ว่าแผนการนั้นล่มไม่เป็นท่าเหมือนการลอบสังหารทุกครา


            หืม?” ครางออกมาด้วยความตกใจเล็กน้อยพลางลากเมาส์คลิกไปยังีดข่าวหนึ่งที่แลดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด นัยน์ตาสีอเมทิตส์คู่เลยเบิกกว้างพลางอ่านข้อความเหล่านั้นในใจ รอยยิ้มที่ฉายแววเลศนัยปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยหวานของนักเรียนตัวปัญหาแห่งห้อง3-E


            ภัยร้ายคุกคาม! โจรตัวเหลืองออกอาละวาดแถวคุนุกิงาโอกะ ขโมยชุดชั้นในคัพFขึ้นไป!’


          เดี๋ยวนะ---” ถ้าจำไม่ผิดแหล่งข่าวเธอไม่เคยเอาเรื่องนี้มาบอกเลยแม้แต่น้อย... การที่มันจะขึ้นมาบนฟีดข่าวสาธารณะโดยที่เธอไม่ได้ทราบจากเส้นสายเธอมาเสียก่อนแบบนี้ก็น่าประหลาดเหลือเกิน


อาจารย์โคโระเหรอ?


...ได้ไงล่ะนั่น!?


            มือบางคว้าสมาร์ทโฟนข้างกายมากดโทรออกหาใครสักคนที่คุ้นเคย แล้วจึงยกขึ้นแนบหูเมื่อได้ยินสัญญาณตอบรับสายการโทรจากอีกฝ่าย


            มาโคโตะคุง เห็นข่าวแล้วใช่มั๊ย?” เสียงใสเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียว มืออีกข้างเลื่อนหน้าจอฟีดข่าวในแล็ปท๊อปขึ้นลงไปมาอย่างว่าเล่น


            ช่วยหาข้อเท็จจริงให้หน่อยสิ

 

เช้าวันที่อากาศสดใสของอาจารย์ประจำชั้นห้อง3-Eนั้นไม่ได้ราบเรียบไปเสียอย่างที่เขาคาดหวังไว้ การเดินเข้าห้องพร้อมสมุดเช็คชื่อประจำห้องเรียนอย่างสบายอารมณ์แทบจะผิดแผนไม่เป็นท่าเมื่อรอยยิ้มที่คาดหวังจากเหล่านักเรียนแปรเปลี่ยนเป็นสายตารังเกียจราวกับว่าตัวเขานั้นเป็นขยะในสายตานักเรียนในการปรึกษา


สึมุกิ เลย์โกะหรี่ตามองเขาก่อนที่สายตาจะเลื่อนไปมองหนังสือนิตยาสารข่าวและหนังสือพิมพ์หลากหลายที่มีคนซื้อมาหาให้นักเรียนในห้องได้ดูกัน ริมฝีปากบางบิดเป็นรอยยิ้มที่แสดงออกเชิงสมเพชออกมา นั่นทำให้สัตว์ประหลาดผู้มีความเร็วยี่สิบมัคถึงกับหน้าเสีย


ทำไมถึงกลายเป็นสายตาที่มองเศษขยะไปได้ล่ะ!?” มือบางคว้าหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งที่มีเนื้อหาข่าวไว้ก่อนที่จะปาเข้าไปยังใบหน้ากลมเหลืองของอาจารย์ประจำชั้น หนวดเส้นหนึ่งรับไว้ได้พอดิบพอดีพลางตอนที่เขาเดินเข้าห้องเรียนมา เลย์โกะจึงปาข้อมูลข่าวทั้งหลายแหล่ให้เขาได้เก็บไปอ่าน ท่ามกลางความสับสนของอาจารย์ประจำชั้นที่เดินเข้ามาตรงโต๊ะประจำห้องของตนเองและเริ่มที่จะอ่านพาดหัวข่าวเหล่านั้น


นี่น่ะ ดูยังไงก็อาจารย์โคโระสินะ


บอกตามตรงรู้สึกผิดหวังมากๆเลยล่ะครับ


ทำไมถึงกล้าทำเรื่องแบบนี้ล่ะคะ?”


ด-เดี๋ยวก่อนสิครับ อาจารย์ไม่รู้เรื่องนี้แม้แต่นิดเดียวเลยนะครับ!เขาเอ่ยแย้งขึ้นมา เลย์โกะส่ายหน้าอย่างเอือมระอาพลันได้ยินคำแก้ตัวของอีกฝ่ายที่เอ่ยออกมาอย่างลนลานในสาตาของเหล่านักเรียน


แล้วหลักฐานล่ะ?” ฮายามิ รินกะเอ่ยถามอย่างราบเรียบ


หลักฐาน?” ใบหน้ากลมของอาจารย์ประจำชั้นหันไปหาบุคคลที่เอ่ยถามด้วยความฉงนสงสัย


ช่วงกลางดึกของเมื่อคืนที่เกิดเรื่อง อาจารย์ทำอะไรอยู่ที่ไหนเหรอคะ?”


ทำอะไรน่ะเหรอครับ...?” หยุดชะงักไปเพื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่ตนเองกำลังทำกิจกรรมบางอย่างอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยตอบกลับมา


ก็กระโดดขึ้นๆลงๆที่ความสูงหนึ่งหมื่นถึงสามหมื่นเมตร พร้อมกับเขย่ามันฝรั่งทอดไปด้วยน่ะครับ


เรื่องนั้นใครจะไปพิสูจน์ได้กันล่ะ! เลย์โกะพยักหน้าเชิงเห็นด้วยกับคำพูดที่เทราซากะเอ่ยออกมา บรรยากาศในห้องเริ่มที่จะตึงเครียดเนื่องด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ที่ไม่เชื่อใจอาจารย์ของตนเองในคดีโจรขโมยชุดชั้นในนี้


ทุกคนใจเย็นกันก่อนสิอิโซไกเอ่ยปรามพวกเขาก่อนที่มันจะเริ่มบานปลายไปใหญ่จนกู่ไม่กลับ


 จริงอยู่ที่ว่าอาจารย์โคโระมีกิเลสตัณหามากไปหน่อย แต่ถ้าพูดถึงเรื่องที่ทำมาก็แค่... นึกอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยออกมาอย่างฉะฉาน


เก็บหนังสือโป๊มาอ่านเอย รับสินบนชุดว่ายน้ำเอย หมกมุ่นอยู่กับกราเวียช่วงคาบพักเอย ส่งไปรษณียบัตรไปว่า บรามือมันเชยไปแล้ว ได้โปรดให้ผมเป็นบราหนวดด้วยเถอะเอย---” หัวหน้าห้องชายของห้อง3-Eนั้นหันหลังกลับไม่กล้าสู้หน้าอาจารย์ประจำนั้นพลันนึกถึงความสมเหตุสมผล


อาจารย์... ยอมรับความจริงไปเถอะครับ


อิโซไกคุงก็เป็นไปกับเขาด้วยเหรอ!?”


ประทานโทษครับ อาจารย์เป็นผู้บริสุทธิ์นะครับ!” หนวดแกว่งไปมาอย่างลนลานเมื่อมองไปยังเหล่านักเรียนที่ไม่เชื่อถือตัวเขานั้น


ถ้าเชื่อไม่เชื่อยังไง เชิญไปที่ห้องพักครูด้วยครับ! อาจารย์จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้ดูเอง จากนั้นพวกเธอจะเริ่มที่จะทยอยไปยังห้องพักครูทีละนิดทีละน้อยตามอาจารย์ประจำชั้นที่กำลังจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองไป เลย์โกะที่นึกระแวงถึงบางอย่างนั้นได้สะกิดโอคาโนะ ฮินาตะก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินออกจากห้องไป


มีอะไรเหรอ สึมุกิจจิ?”


สมุดเช็คชื่อนั่น... นิ้วเรียวชี้ไปยังสมุดเช็คชื่อประจำห้องที่ถูกวางทิ้งไว้โดยอาจารย์ประจำชั้นซึ่งตอนนี้กำลังพิสูจน์ตนเองกับนักเรียนในการปรึกษาอยู่


อยากเช็คด้วยมั๊ย?” อีกฝ่ายพยักหน้าตอบรับแล้วจึงเอื้อมคว้าสมุดเช็คชื่อประจำห้อง3-Eมาเปิดดู นัยน์ตาสีบานเย็นอ่อนนั้นเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นคัพไซส์ของนักเรียนหญิงแต่ละคนถูกเขียนไว้ด้านหน้ารายชื่อพวกเธอ ชูสมุดขึ้นมาให้คนข้างกายได้ดู


เลย์โกะหรี่ตามองข้อมูลตรงหน้าด้วยแววตาที่ดูรังเกียจไม่น้อย ไล่สายตามองตั้งแต่ไซส์ของนักเรียนหญิงคนแรกจนถึงคนสุดท้าย


เขียนว่าคาเอเดจจิเป็นศูนย์ตลอดกาลด้วยแหละ น่าเวทยาเสียจริง...


ส่วนของยาดัจจิเป็นคัพอีสินะ... อาจารย์โคโระนี่แย่ชะมัด โอคาโนะก้มลงมองหน้าอกไซส์เล็กของตนเองด้วยแววตาเฉยเมยราวกับว่ามันไม่ค่อยมีผลใดๆกับเท่าเธอเท่ากับคายาโนะ คาเอเดะที่เกลียดคนหน้าอกใหญ่อย่างเห็นได้ชัด


แต่ว่านะ... ฮินัจจิ เสียงใสข้างกายเอ่ยขึ้นพลางชี้ไปยังไซส์หน้าอกหน้ารายชื่อนักเรียนของตนเอง


ฉันเพิ่งได้รู้อย่างแน่ชัดว่าหน้าอกมันใหญ่ขึ้นก็วันนี้แหละก็ไม่ได้มีปัญหากับการใส่บราเซียร์ของตนเองขนเห็นได้ชัดว่ามันคับลงหรืออึดอัดมากเสียขนาดนั้น ก็แค่รู้สึกหนักไหล่ขึ้นมาเล็กน้อยแต่เจ้าตัวเธอกลับคิดว่าเป็นอาการแรกเริ่มของออฟฟิศซินโดรม


ความแตกต่างของคัพซีกับดีมันไม่ได้น้อยขนาดนั้นนะ สึมุกิจจิ อีกฝ่ายมองเธอด้วยสายตาเหลือเชื่อ


เอ... เสียงใสลากยาวพลางเบี่ยงเบนสายตาไปมองทางอื่น ตัวเธอนั้นก็ไม่ได้สนใจใยดีอะไรนอกเหนือจากการหาข้อมูลเสียด้วยสิ


เอาเถอะ! รีบไปหาทุกคนกัน แล้วจึงลากเธอออกไปยังห้องพักครูพร้อมกับสมุดเช็คชื่อนั่นในมือ เลย์โกะพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย


เธอก็รู้อยู่แล้วแหละว่าเขาไม่ใช่คนทำ...


แต่มันก็น่าแกล้งให้เสียหน้าเล่นแหละนะ


นี่ ทุกคน มาดูสมุดเช็คชื่อนี่สิ เดินเข้าไปทางที่ฮาซามะ คิราระยืนอยู่แล้วจึงรีบสาวเท้าเข้าไปหาเพื่อนนักเรียนข้างในคนอื่นๆ ชูสมุดเช็คชื่อขึ้นในหน้าที่เป็นรายชื่อพร้อมทั้งไซส์หน้าอกของเหล่านักเรียนหญิง


ตัวอักษรภาษาอังกฤษที่อยู่หน้าชื่อนักเรียนหญิง ดูยังไงมันก็คัพหน้าอกของทุกคนชัดๆ ทันทีที่ได้เห็นอย่างแจ่มแจ้งชัดเจน คายาโนะก็แทบจะพุ่งเข้าไปหาเรื่องอาจารย์ประจำชั้นที่คาดว่าน่าจะเขียนนำหน้าชื่อของเธอว่า ศูนย์ตลอดกาลเสียทันทีหากโอคุดะไม่ได้ห้ามไว้


เดี๋ยวสิ! ทำไมหนูถึงได้ศูนย์ตลอดกาลอยู่คนเดียวล่ะคะ!?” ระหว่างที่คายาโนะนั้นส่ายสมุดขึ้นลงอย่างเสียอารมณ์ก็บังเอิญว่ามีกระดาษแผ่นหนึ่งตกลงมา มาเอฮาระคว้ามันไว้ทันแล้วจึงเคลื่อนสายตาอ่านข้อมูลตรงหน้าอย่างคร่าวๆ


แถมหน้านี้ กระดาษแผ่นหนึ่งถูกชูตราหน้าอาจารย์โคโระไว้ มาเอฮาระ ฮิโรโตะสวนกลับด้วยข้อเท็จจริงที่อาจารย์ประจำชั้นนั้นไม่สามารถอธิบายได้


นี่มันรายชื่อผู้หญิงในคุนุกิงาโอกะที่มีหน้าอกคัพเอฟขึ้นไป


เดี๋ยวก่อนครับ อาจารย์ไม่ได้เป็นคนทำ---” คำพูดที่จะเอ่ยขึ้นปฏิเสธถูกตัดขาดไปชั่วขณะเมื่อได้เห็นสายตาแห่งความผิดหวังของนักเรียนในการปรึกษาของตนเอง เลย์โกะปรายตามองเขาด้วยแววตาเย้ยหยัน


อาจารย์ไม่ได้คนทำอะไรเหรอคะ?” กระแทกเสียงตอบกลับไปเล็กน้อยเพื่อทำให้เขานั้นลนลาน


อ๊ะ จริงสิ! หลังเลิกเรียนทุกคนมาทำบาร์บีคิวด้วยกันเถอะครับ หยิบที่ใส่ไม้บาร์บีคิวที่เก็บไว้ใต้โต๊ะของตนเองขึ้นมาเปิดโชว์ให้นักเรียนทั้งหลายแหล่รวมถึงคาราสึมะและอีรีน่าที่อยู่ในห้องได้เห็นเผื่อทีจะช่วยสถานการณ์ของตนเองได้


ดูไม้เสียบนี่สิครับ น่าอร่อยใช่มั๊ย---” ต้องชะงักงันเมื่อไม้เสียบที่ควรจะมีแต่เนื้อและผักบางส่วนในการทำอาหารปิ้งย่างนั้นถูกแทนที่ด้วยบราเซียร์ลูกไม้ไซส์ใหญ่อันหลากหลาย สายตาของนักเรียนในห้องเริ่มที่จะแปรเปลี่ยนเป็นความรังเกียจที่มากกว่าเดิมเพิ่มพูนหลายเท่า


ไปหมดแล้วสินะ... ความเชื่อถือและความนับถือทั้งหลายแหล่นั่นน่ะ


วันนี้ทั้งวันเหมือนโดนเข็มแทงเลยนะ คารุมะเอ่ยขึ้นอย่างยียวนเมื่ออาจารย์ประจำชั้นและนักเรียนบางส่วนเริ่มที่จะออกไปจากห้องและมุ่งหน้ากลับที่อยู่พักพิงอาศัย เลย์โกะยกยิ้มพลันนึกถึงเรื่องสนุกในอีกวันถัดๆไปขึ้นมา


จะอยู่ก็ลำบาก จะหนีก็ไม่ได้สินะ... โถ น่าสงสาร เสียงใสข้างกายเอ่ยขึ้น นิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอขึ้นลงอย่างเอื่อยเฉื่อย


เธอนั่นแหละตัวดีเลย ทั้งไปสมทบพวกที่คิดรังเกียจอาจารย์โคโระและมองเขาด้วยแววตาเย้ยหยันนั่น... บางทีนี่อาจจะเป็นการกลั่นแกล้งในเชิงที่แก้แค้นถึงสิ่งที่เขาเคยทำกับเธอเมื่อวันสุดท้ายของค่ายวันหยุดฤดูร้อนที่โอกินาวะก็เป็นได้


ในเมื่อเขาเล่นทิ้งให้ทุกคนเดินกันไปเป็นคู่ๆผ่านบททดสอบความกล้าแล้วดันทิ้งให้เธอซึ่งเป็นเศษเกินของห้องมานั่งก่อปราสาททรายเล่นอย่างไม่ใยดีเสียนี่


สมน้ำสมเนื้อที่เขาเคยทำไว้แหละนะ...


แต่ว่าอาจารย์โคโระเป็นคนทำจริงๆน่ะเหรอ? คดีอาชญากรรมไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะนางิสะเอ่ยขึ้นถามเจ้าของน้ำเสียงยียวนอันเป็นเอกลักษณ์นั่น


ถ้าเทียบกับเรื่องที่จะระเบิดโลก มันก็แค่เรื่องเล็กน้อยน่า


มันก็ใช่...


แต่ว่าถ้าฉันเป็นโจรขโมยชุดชั้นในที่มีความเร็ว20มัคล่ะก็ คงไม่ทิ้งหลักฐานเกลื่อนกลาดไว้ขนาดหรอก สิ้นสุดประโยคก็โยนลูกบาสเกตบอลที่มีบราเซียร์ลูกไม้สีชมพูติดอยู่ไปให้นางิสะ  คนตัวเล็กกว่ารับมันได้ทันท่วงที


บอลที่อยู่ในห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาน่ะ


ถ้าทำเรื่องแบบนี้ล่ะก็ พวกเราย่อมรู้อยู่แล้วว่ามันเป็นเรื่องต้องห้ามสำหรับอาจารย์ แววตาซุกซนของคารุมะแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดเล็กน้อยพลางยังคงเอ่ยความคิดของตนเองออกมา


โดยเฉพาะอาจารย์ประหลาดท่าทางเพี้ยนๆ การทำให้พวกเราหมดความไว้เนื้อเชื่อใจมันก็เป็นเรื่องที่ควรหลีกเลี่ยงพอๆกับไม่ให้โดนลอบฆ่าง่ายๆนั่นแหละ


อืม ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน นางิสะคลี่ยิ้มบางเบาขึ้นมาบนใบหน้าหวานเกินชายนั่น


แต่ว่าเป็นฝีมือของใครกันแน่นะ คายาโนะเอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสัย นั่นทำให้สึมุกิ เลย์โกะผละมือออกจากสมาร์ทโฟนของตนเองแล้วจึงคว้านหาแล็ปท๊อปของตนเองขึ้นมาเปิดหาข้อมูบที่บันทึกไว้จากเมื่อคืนมาเปิดให้คนที่เหลือดู


ความจริงแล้วมันไม่ใช่ฝีมือของอาจารย์โคโระหรอกนะ


แล้วทำไมเลย์โกะจังถึงได้---”


เป็นการเอาคืนเล็กๆน้อยๆน่ะ มาเฟียแห่งข้อมูลเส้นสายประจำห้อง3-Eจิ๊ปากออกมาเชิงไม่สบอารมณ์


สรุปว่าตัวปลอมสินะ...หลายตาหลากหลายคู่เบนไปมองเด็กสาวหัวกะลาครอบที่เคยเฉลยถึงแผนการของสม็อกจากค่ายฤดูร้อนนั้นมาแล้ว ฟุวะ ยูสึกิเท้าคางค้ำโต๊ะนักเรียนไว้ ใบหน้าเริ่มที่จะฉายแววเคร่งเครียด


ยูสึกิจจิ?” คิ้วเรียวเลิกขึ้นพลางมองไปที่เพื่อนร่วมห้องของตนเอง


แสดงว่าคนร้ายต้องเป็นใครสักคนที่รู้ข้อมูลอาจารย์โคโระเป็นอย่างดี อีกฝ่ายลุกขึ้น ฟุวะชี้นิ้วขึ้นฟ้าอธิบายออกมาอย่างฉะฉานแล้วจึงหันไปในทิศทางของเธอและปืนใหญ่อัจฉริยะอัตโนมัติที่อยู่เยื้องๆกัน


ริทสึ คุณสึมุกิ มาช่วยฉันแกะรอยและหาข้อมูลเพิ่มได้มั๊ย?”


ค่ะ แอนดรอยด์ของอาวุธยักษ์จากนอร์เวย์ขานรับแล้วจึงทำท่ารับทราบ เปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดนักเรียนคุนุกิงาโอกะเป็นชุดนักสืบ


ก็ได้อยู่แหละนะ รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจปรากฏอยู่บนใบหน้าของสึมุกิ เลย์โกะพลางมือบางของเธอนั้นทำหน้าที่จัดเก็บเครื่องมือสื่อสารทั้งหลายนั้นเข้ากระเป๋านักเรียนดังเดิม


ก็คงเป็นประมาณนี้แหละนะ ถึงจะไม่เข้าใจว่าทำไปเพื่ออะไรก็เถอะ เธอปรายตามองคารุมะที่กำลังเดินเข้าไปหยอกล้อเทราซากะตามนิสัยปรกตอของเจ้าตัว ใบหน้าของอีกฝ่ายแลดูไม่สบอารมณ์เสียเท่าไหร่นัก


แต่ถ้าข่าวลือแพร่ออกไปจนเจ้านั่นอยู่ในเมืองนี้ไม่ได้ล่ะก็ มีหวังพวกเราโดนชวดเงินรางวัลค่าหัวแน่


งั้นก็ไปจับคนร้ายกัน... สินะ เสียงใสเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ รยยิ้มนั้นยังคงตราตรึงอยู่บนใบหน้าสวยหวาน ผู้คนที่ร่วมแผนการเอ่ยสมทบกลับมา


อื้อ!”

 

สถานที่เบื้องหน้าพวกเธอในตอนนี้คือค่ายฝึกอบรมนักแสดงมืออาชีพที่หาข้อมูลมาแล้วว่าในคืนนี้จะเป็นคืนก่อนวันสุดท้ายของค่ายฝึกสองอาทิตย์ของเกิร์ลกรุ๊ปอกใหญ่ที่คนร้ายไม่น่าจะอดใจไม่ว่าคว้าโอกาสมากมายเหล่านี้ไปเสียได้ ตามการคำนวณของริทสึแล้วเปอร์เซ็นต์นั้นอยู่ที่เก้าสิบเก้าจุดเจ็ดแปด


พวกเขามองลาดเลาเบื้องหน้าเพื่อสังเกตหาสิ่งผิดปรกติก่อนที่นางิสะจะเหลือบไปเห็นอาจารย์ประจำชั้นที่แอบซ่อนอยู่ในพุ่มไม้ซึ่งไม่ไกลมากนักจากจุดปัจจุบันที่พวกเขาอยู่


อาจารย์ก็มาจับคนร้ายตัวจริงเหมือนกันเหรอ?” ตั้งคำถามไว้กับตนเองแต่ความคิดเห็นต่อไปของเทราซากะนั้นทำให้เลย์โกะหลุดขำออกมา เอามือป้องปากกลั้นเสียงหัวเราะเท่าที่จะทำได้


ดูยังไงก็เหมือนมาขโมยเองชัดๆ


ก็นะ... เสียงใสเอ่ยขึ้นพลางกลั้วหัวเราะอย่าสบายอารมณ์


ดูสิ! ถึงจะโกรตคนร้ายตัวจริงก็เถอะ แต่ตัวเองกลับจ้องชุดชั้นในตาเป็นมัน กิเลสตัฯหาของเจ้าสัตว์ประหลาดความเณ้วยี่สิบมัคนี้ไม่สามารถห่างหายไปได้แม้ว่าคุณจะทำอะไรก็ตามกัตัวเขาสินะ...


ดูยังไงเจ้านั่นก็เป็นคนร้ายตัวจริงชัดๆ เลย์โกะชะงักงันเมื่อได้ยินเสียงบางอย่สงกำลังเคลื่อนไหวอยู่ไม่ไกลนัก เสียงพุ่มไม้ที่ขยับเขยื่อนนั้นเรียกความสนใจออกจากตัวอาการประจำชั้นที่เธอกำลังจดจ่ออยู่ได้เป็นอย่างดี หันขวับมามองชายร่างใหญ่ที่สวมใส่หมวกกันน็อคสีเหลือง


ทางนั้นน่ะ


มีใครกำลังมา


ผู้ชายตัวใหญ่ตัวสีเหลือง!ร่างใหญ่นั้นวิ่งกรูเข้ามาเก็บเอาบราเซียร์ของเกิร์ลกรุ๊ปที่ตากทิ้งไว้ให้แห้งเหล่านั้นด้วยความเร็วเกินมนุษย์มนาที่ไม่ถึงขั้นยี่สิบมัคเฉกเช่นอาจารย์โคโระเสียเท่าไหร่


การเคลื่อนไหวแบบนั้น ไม่ใช่คนธรรมดานี่นา!


แย่ล่ะ จะหนีไปได้แล้ว! แต่ก่อนที่เขาจะหลบหนีไปได้ก็ถูกอาจารย์โคโระจับตัวไว้ได้เสียก่อน แม้จะพยายามคลานหนีก็ยังคงมีสัตว์ประหลาดความเณ้วยี่สิบมัคสอยตามติดมาด้วย


รู้สึกอย่างกับว่ากำลังทำเรื่องเลวร้ายยิ่งกว่าโจรขโมยชุดชั้นในอีกแฮะ


เห็นด้วยอย่างยิ่ง


เสียงหัวเราะเหมือนในข้อมูลเปี๊ยบเลย นัยน์ตาสีอเมทิตส์หลุบมองอาจารย์โคโระที่กำลังทำการถอดหมวกกันน็อคของคนร้ายคดีนี้ที่ป้ายความผิดให้กับตัวเขา


ปัก!


ใบหน้าของโจรผู้ร้ายถูกเปิดเผยในท้ายที่สุด ทั้งนักเรียนและอาจารย์ประจำชั้นต่างก็ต้องชะงักงันเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยจากวันแรกที่คาราสึมะเดินเข้ามาบอกเรื่องการลอบสังหารตลอดปีการศึกษานี้ แม้ว่านักเรียนที่ถูกพักการเรียนทั้งสองในสถานการณ์นั้นจะไม่รู้เห็นด้วยก็ตามที


ค-คนนั้น... หรือว่าจะเป็น... ลูกน้องของอาจารย์คาราสึมะ?”


แปลกนะเนี่ย... เอ่ยออกมาด้วยความตกตะลึงเล็กน้อยแต่นัยน์ตาสีอมเทิตส์นั่นต้องเบิกกว้างกว่าเดิมเมื่อกรงผ้าใบที่คาดว่าน่าจะทำมาจากเส้นใยไฟเบอร์ผุดขึ้นรอยตัวอาจารย์ประจำชั้นที่กำลังจับตัวผู้ร้ายอยู่ ในขณะที่ลูกน้องของคาราสึมะฉวยโอกาสค่อยๆคลานออกจากกรงนั่น


ผมเจรจาขอยืมลูกน้องของอาจารย์คาราสึมะกับทางรัฐบาลมาน่ะครับ เพื่อช่วยล่อให้คุณเข้ามาในกรงผ้าใบจัดการอาจารย์นี่ยังไงล่ะ หันขวับไปมองในทิศทางของชิโระที่เดินเข้ามาจากมุมหนึ่ง ริมฝีปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรงด้วยความไม่สบอารมณ์ในใจเธอ


เป็นวิธีที่นักเรียนของคุณทำที่เกาะทางตอนใต้นั่นแหละกัดฟันกรอดอย่างคับแค้นใจที่อีกฝ่ายกลับรู้ทุกการเคลื่อนไหวของพวกเธอมากกว่าตัวเธอเองที่รู้เกี่ยวกับพวกเขาเสีย นัยน์ตาสีอมเทิตส์หรี่มองบุรุษในผ้าคลุมสีขาวสะอาดนั่น


เด็กสมัยนี้รู้จักประยุกต์ดีนะ รู้จักล้อมรอบก่อนแล้วค่อยจู่โจมด้วย ไม่ได้อยากรับเป็นคำชมเสียเท่าไหร่ สึมุกิ เลย์โกะลอบกลอกตาเบ้ปากใส่อีกฝ่ายที่ไม่ทันได้สังเกตเห็นพวกเธอตั้งแต่แรก


เอาล่ะ... อาจารย์โคโระ มาเริ่มเดธแมตช์สุดท้ายกันเลยดีกว่า แล้วจึงดีดนิ้วให้สัญญาณแก่ใครบางคนที่ตัวเธอเองนั้นรู้เป็นอย่างดี เลย์โกะช้อนตามองร่างที่สูงกว่าเธอไม่ถึงสิบเซนติเมตรซึ่งกำลังกระโจนเข้าหาอาจารย์โคโระในกรงผ้าไฟเบอร์พร้อมกับหนวดสีขาวของเจ้าตัวที่บัดนี้ติดอาวุธปกคลุมครบเครื่องเหล่านั้น มือบางถูกยกขึ้นมาป้องปากแล้วเบิกตากว้างราวกับตกใจจริง


อ้าว! อิโตนะคุง ก่อนที่จะคลี่ยิ้มด้วยความพึงพอใจภายในมือบางที่ปิดบังรออยยิ้มนั่น


ก็นะ... กำลังสงสัยอยู่เลยว่าจะหาใครไปเป็นเพื่อนเล่นดี


จ๊ะ! แม่คนอินดี้

เลย์โกะไม่น่าจะรอดได้แล้ว หลังจากอาร์คเล็กๆของอิโตนะนี้---

เพราะต่อจากนี้ไปก็จะโดนอิโตนะแกล้งทุกวี่ทุกวันแน่ๆ (เอาจริงๆคือไม่สงสารนางเลยนะ555)



(c) Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #134 Linfa191 (@Linfa191) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 22:21
    อิโตนะเเกล้งเลย์โกะเยอะๆเลย
    #134
    0
  2. #92 MelodiiSakura (@MelodiiSakura) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 19:30
    เลย์ๆตันกลายเป็นมาเฟียแล้วววว ไปอยู่กับเรื่องรี-ติ๋ด- เถอะ ถุ้ย!!! ข้ามเรื่องอีกล่ะ ในที่สุดท่านอิโตนะก็ปรากฏตัวววววววววว (โรคโชตะค่อนกำเริบ)
    #92
    1
  3. #91 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 17:21
    เดินเข้าไปตบหัวนางทีได้ไหมคะไรท์
    #91
    1