「 怪獣 MONSTER」Assassination Classroom Fanfiction

ตอนที่ 21 : VICTIM 20: Lady ((RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 667
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    8 ต.ค. 61

VICTIM 20

            “มีคนป่วยนับสิบคน กับอีกสองคนเฝ้าดูอาการ


นักเรียนที่เคลื่อนไหวได้ทุกคนจะบุกเข้าไปจากตรงนี้  นัยน์ตาสีอเมทิตส์ชำเลืองมองสถานที่ของโรงแรมซึ่งอยู่บนจุดสูงสุดของหน้าผาเบื้องหน้า แลดูไม่สบอารมณ์กับความยากลำบากเสียเท่าไหร่


บุกจู่โจมชั้นบนสุด แล้วก็ไปชิงยารักษามาเถอะครับ!” แต่ถึงกระนั้นก็ต้องไปชิงยารักษานั่นมาให้ได้เสียเพื่อทุกคนที่ล้มป่วยอยู่


แบบนั้นมันอันตรายเกินไป” คาราสึมะเอ่ยขัดสัตว์ประหลาดความเร็วยี่สิบมัคที่อยู่ในโหมดป้องกันสมบูรณ์แบบนั่น


วิธีข่มขู่ที่ดูชำนาญแบบนี้ แสดงว่าศัตรูเป็นมืออาชีพอย่างไม่ต้องสงสัย


ครับ การส่งผมให้ศัตรูอย่างว่าง่ายอาจจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดก็ได้” เจ้าหน้าที่รัฐบาลแต่เพียงผ็เดียวในสถานการณ์ชะงักงัน เลย์โกะปรายตามองเขาก่อนที่จะเลื่อนสายตามามองร่างกลมของอาจารย์โคโระ


จะเอายังไงล่ะครับทุกอย่างขึ้นอยู่กับคุณนะครับ” ในหัวพลันนึกคิดถึงความเป็นไปได้และความปลอดภัยของเด็กนักเรียน คาราสึมะ ทาดาโฮมิไม่ชอบในสถานการณ์แบบนี้เอาเสียเลย มันคงจีกว่าหากพวกเขาได้มาทำการลอบสังหารโดยไม่มีพวกที่ไหนไม่รู้มายุ่มย่าม เลย์โกะกระทุ้งศอกใส่อิโซไกที่เป็นหัวหน้าห้อง พลางให้เขาเธอที่เดินดุ่มเข้าไปจับหินตรงส่วนหน้าผาไว้เพื่อบ่งบอกว่าสามารถปีนขึ้นไปได้อย่างง่ายดายกว่าที่คิด


แน่นอนว่าคนที่นำนักเรียนทั้งหลายแหล่จะต้องเป็นหัวหน้าห้องชายคนนี้เสียเท่านั้น...


หน้าผาสูงขนาดนี้มีหวังได้ตกลงมาตายก่อนปีนถึงโรงแรมแน่ๆ อีรีน่า เจลาวิชเอ่ยทัก ตัวเธอนั้นก็ไม่เสถียรกับการใช้พลังกายในชุดราตรีสีแดงนี่เฉกเช่นเดียวกัน ก็นะ... ใครมันจะไปนึกได้ว่ามีคนเข้ามายุ่งเสียกันล่ะ?


คาราสึมะหมดหนทาง ทุกอย่างในสมองกลวงโบ๋ราวกับเจอทางตัน สุดท้ายแล้วเขาก็คงต้องให้นางิสะและคายาโนะเป็นคนนำอาจารย์ประจำชั้นพร้อมค่าหัวไปเจรจากับคนร้ายเสียแทนสินะ


นางิสะคุง คุณคายาโนะ ขอโทษนะ---” เบิกตาโพลงเมื่อเห็นร่างของอิโซไก ยูมะที่เริ่มจะปีนป่ายส่วนหน้าไปพร้อมๆกับคนอื่น


แหม หน้าผาแค่นี้...” หัวหน้าห้องชายเอ่ยขึ้นก่อนที่เริ่มปีนหน้าผาต่อไปโดยมีคนอื่นๆตามมาจากทางด้านล่าง


ปีนได้สบายอยู่แล้ว


ถ้าเทียบกับที่ฝึกอยู่ประจำแล้วน่ะนะ” โอคาโนะ ฮินาตะกล่าว


นั่นน่ะสินะ ตามมาด้วยฮายามิ รินกะ...


นัยน์ตาของอาจารย์ทั้งสองเบิกกว้างท่ามกลางความประหลาดใจและเสียงหัวเราะอันเป็นเอกลักษณ์ของอาจารย์โคโระ เลย์โกะปรายตากลับมามองบริเวณหน้าผาสูงชันก่อนที่จะตัดสินใจปีนตามขึ้นได้อย่างง่ายดายเทียบเท่ากับนักเรียนคนอื่น


แต่ว่าเราไม่เคยฝึกต่อสู้กับศัตรูที่เป็นใครไม่รู้ในโรงแรมที่ไม่รู้จัก อิโซไก ยูมะเอี้ยวตัวหันกลับมามองอาจารย์ครูฝึกประจำห้องของตนเองก่อนที่จะเอ่ยต่อไปโดยมีนักเรียนคนอื่นกล่าวสมทบเพิ่มขึ้นไปด้วย


อาจารย์คาราสึมะ ถึงจะยากไปหน่อย แต่ก็บัญชาการให้ทีนะครับ


ไอ้พวกที่มาทำทุเรศๆแบบนี้ มันต้องชดใช้อย่าสาสม!


ไม่เอา แค่นี้ไม่ตายง่ายๆหรอกค่ะ เลย์โกะคลี่ยิ้มบางเบา คาราสึมะมองภาพตรงหน้าด้วยความเงียงันในขณะที่ปากเผยอด้วยความตกใจเล็กน้อย


ก็อย่างที่เห็นพวกเขาไม่ใช่นักเรียนธรรมดาสามัญ มือที่ถือถุงใส่ร่างกลมของอาจรย์โคโระถูกยกขึ้นมาโดยคาราสึมะ เขามองรอยยิ้มปรกติบนใบหน้าของเจ้าสัตว์ประหลาดที่ไม่สามารถอ่านออกได้นั่น


"แต่เป็นกองกำลังพิเศษสิบหกคนที่ที่อยู่ภายใต้การดูแลของคุณต่างหากล่ะครับ


สิบหกคน?” อีรีน่าเลิกคิ้ว ในหัวพลันนึกถึงจำนวนนักเรียนที่ยังไม่แสดงอาการเจ็บป่วยเหมือนกับคนอื่นๆ ครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนที่จีเสียงแอนดรอยด์ของปืนใหญ่อัจฉริยะอัตโนมัติเอ่ยขึ้นมา


อย่าลืมฉันสิคะ! ริทสึเอ่ยจากแหล่งที่อยู่ซึ่งคือในสมาร์ทโฟนของชิโอตะ นางิสะ เธอขยิบตาให้อาจารย์ประจำชั้น


เอาล่ะ... ไม่มีเวลาแล้วนะครับ” อาจารย์โคโระเอ่ยเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อให้คาราสึมะได้คิดไตร่ตรองแผนการณ์ให้ดี


ฟังให้ดี!” ตะโกนสั่งคำสั่งแก่นักเรียนห้อง3-Eที่หลงเหลืออยู่สำหรับภารกิจครั้งนี้เสียงแข็ง


เป้าหมายของพวกเราคือชั้นบนสุดของโรงแรม!”


เป็นภารกิจต่อเนื่องตั้งแต่การลอบฆ่าไปจนถึงการบุกจู่โจม! เลย์โกะพยักหน้าเชิงรับรู้ให้กับอาจารย์ประจำชั้น


ให้ใช้สัญญาณมือตามที่เคยฝึกมา!


มีแค่เป้าหมายเท่านั้นที่ต่างออกไปจากทุกที!”


ให้เวลาสามนาทีในการจำแผนที่ จะเริ่มแผนในเวลายี่สิบเอ็ดนาฬิกาห้าสิบนาที!


โอ้!” เหล่านักเรียนผู้ร่วมแผนการขานรับแก่ครูฝึกและผู้บัญชาการชั่วคราวของพวกเขา

 

ริทสึ ช่วยเช็คเส้นทางการบุกรุกให้หน่อยสิ คาราสึมะเอ่ยกับปืนใหญ่ที่ปรากฏเพียงแค่ในรูปของแอนดรอยด์ในสมาร์ทโฟนของนางิสะ เวลาที่ใช้ในการปีนป่ายหน้าผามานั้นไม่มได้นานมากเสียเท่าไหร่ อีกทั้งสมารรถภาพทางกายของนักเรียนห้อง3-Eยังมีมากกว่าเดิมตั้งหลายเท่าตัวทำให้ไม่เกิดอาการเหนื่อยหน่ายเสียจนมากเกินไป


ค่ะ เดี๋ยวจะแสดงแผนที่ให้ดูนะคะ ภาพของโครงสร้างเบื้องต้นของโรงแรมและเส้นทางที่กำหนดไว้ปรากฏขึ้นบนหน้าจอเครื่องมือสื่อสารนั่น ริทสึนั้นเริ่มที่จะอธิบาย


เช็กเรียบร้อยแล้วค่ะ พวกเขาไม่สามารถใช้ลิฟท์ได้เนื่องจากว่าจำเป็นที่จะต้องมีไอซีการ์ดของแต่ละชั้น


เพราะฉะนั้นต้องใช้บันไดในการเดินขึ้นไปทางเดียว


แต่ว่าที่บันไดมีการกระจายกำลังเฝ้าเอาไว้ด้วย กว่าจะถึงชั้นบนสุดคงเหนื่อยกันน่าดู เลย์โกะเบ้ปากให้กับสถานการณ์ที่ไม่เอื้ออำนวยนั่นเสียเลย ความสะดวกสบายที่เธอแสงหาจากค่ายพักร้อนนี้เสมือนหายไปในพริบตาตั้งแต่มีคนเข้ามายุ่มย่าม มือคว้านหาโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายขึ้นมากดเลื่อนหาข้อมูลเพิ่มเติม


โครงสร้างเหมือนกับสถานีโทรทัศน์เลยแฮะ


หมายความว่ายังไงเหรอ?” ได้ยินเสียงของคายาโนะที่เอ่ยถามจิบะ เรียวโนสึเกะ


ดูเหมือนว่าจะทำโครงสร้างให้ออกมาซับซ้อนคนที่ประสงค์ร้ายจะได้เข้ามาบุกยึดได้ยาก เขาตอบกลับ


รู้ละเอียดจังนะ


ไม่สงสัยเลยว่าทำไมแขกชั่วๆถึงมาใช้บริการประจำ สึงายะ โซสึเกะเอ่ยสมทบ


เรื่องปกติของมนุษย์ชั้นต่ำ สึมุกิ เลย์โกะนั้นไหวไหล่พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เมื่อหาข้อมูลบางอย่างที่ต้องการได้แล้วก็เก็บสมาร์ทโฟนกลับเข้ากระเป๋าตามเดิม


ทำการปลดล็อคประตู สิ้นสุดคำพูดของริทสึก็ได้ยินเสียงกลอนล็อคที่ถูกเปิดออกอัตโนมัติด้วยความสามารถของเจ้าตัว


ไปกันเถอะ ไม่มีเวลาแล้วนะ พยักหน้าตอบรับแล้วจึงวิ่งตามคาราสึมะเข้าไปในล็อบบี้โรงแรม อิโซไกเอ่ยขานรับ


ครับ!”


ก้าวเดินมาได้ไม่ไกลนักก็เจอการป้องกันหนาแน่นของบุคลากรในโรงแรม เลย์โกะหรี่ตามองการ์ดหลากหลายคนที่เดินตรวจตราในบริเวณใกล้เคียงกับแกรนด์เปียโนสง่าตัวใหญ่... แบบนี้คงหาทางผ่านไปไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดสินะ


วางกำลังเอาไว้แน่นหนากว่าที่คิดแฮะ คาราสึมะเอ่ยขึ้นขณะที่ยังไม่ละสายตากับจากเหล่าการ์ดที่กระจัดกระจายอยู่รอบๆแกรนด์เปียโน ครุ่นคิดแผนการอยู่พักหนึ่ง อีรีน่ามองเขาด้วยแววตาที่ไม่แสดงอารมณ์ออกมามากนัก เอ่ยขึ้นขัดบรรยากาศที่เริ่มตึงเครียดนั่น


อะไรกัน? แค่เดินผ่านไปธรรมดก็พอแล้วนี่ นักเรียนที่ยังคงมีสติดีอยู่หันมามองเธอด้วยแววตาเหลือเชื่อ เลย์โกะลอบยกยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ


อ่านสถานการณ์ออกมั๊ยเนี่ยอาจารย์บิทช์


วางกำลังไว้แน่นหนาซะขนาดนั้น จะทำยังไงกันล่ะ?”


ก็เดินไปแบบธรรมดาๆนี่แหละ นักฆ่าสาวชาวยุโรปเดินดุ่มผ่านพวกเขาไปยังบริเวณเบื้องหน้า ท่ามกลางความตกตะลึงใจเลย์โกะยังคงจดจ้องไปที่แกรนด์เปียโนซึ่งเจ้าตัวกำลังหลอกล่อให้เหล่าการ์ดเฝ้าดูความปลอดภัยนั้นฟังบทเพลงที่กำลังจะบรรเลง


เธอหลับตาพริ้ม นิ้วค่อยๆกดลงที่ลิ้มนิ้วของแกรนด์เปียโนเพื่อบรรเลงเพลงออกมาได้อย่างไพเราะสง่างามเสียจนสายตาทั้งหมดถูกสะกดให้จับจ้องไปที่ตัวของอีรีน่า เจลาวิช


สุด-สุดยอดไปเลย..”  คิมูระ มาซาโยชิหรือคิมูระ จัสติสเอ่ยชื่นชมในความสามารถของอาจารย์สอนวิชาภาษาต่างประเทศของห้องตนเอง


เพลง Fantasie Impromptu สินะครับ นางิสะชำเลืองมองร่างในโหมดป้องกันสมบูรณ์แบบของอาจารย์โคโระที่เขาถืออยู่ในมือ


เป็นนักฆ่าที่ฝีมือล้ำลึกไม่พอ แถมยังมีสเน่ห์เย้ายวนอีกต่างหาก


มิหนำซ้ำยังใช้ความสามารถตัวเองได้อย่าดีเยี่ยม


ใช้ความงามทุกสัดส่วนบนร่างกายบรรเลงบทเพลงเป็นท่วงทำนองที่สามารถสะกดทุกสายตาได้อย่างแท้จริง อาจารย์ประจำชั้นพวกเขาเอ่ยชมนักฆ่าสาว เธอหยุดบรรเลงท่วงทำนองเพลงก่อนที่เรียกให้การ์ดทั้งหลายเข้ามาใกล้ มือข้างหนึ่งส่งสัญญาณเป็นภาษามือบ่งบอกกับคนที่เหลือ


ฉันจะถ่วงเวลาให้ยี่สิบนาที รีบไปซะ


            เลย์โกะยันตัวขึ้นจากการนั่งมองสถานการณ์เบื้องหน้า รีบสาวเท้าเดินตามคาราสึมะไปยังทางขึ้นของอีกชั้นหนึ่งทันที ระหว่างนั้นสายตาก็ชำเลืองมองบรรยากาศในบริเวณรอบข้างเพื่อสร้างความคุ้นชินให้กับตนเองเนื่องด้วยต้องแสดงให้แนบเนียนเท่าที่จะทำได้ แม้ตัวเธอจะไม่เก่งเท่ามาสเสะ ฮารุนะก็ตามที


            ผ่านมาได้ทุกคนเลยสินะ คายาโนะเอ่ยขึ้นอย่างเริงร่า


            “สุดยอดไปเลยนะ อาจารย์บิทช์เนี่ย เล็บยาวขนาดนั้นยังเล่นได้อีก


            อื้อ คิดไม่ถึงเลยว่าจะเล่นเปียโนเป็นด้วย” ” นัยน์ตาสีอเมทิตส์ปรายมองบริเวณที่เพิ่งเดินจากมา ใบหน้าที่มีรอยยิ้มเล็กน้อยนั้นแปรเปลี่ยนเป็นริมฝีปากที่แน่นิ่งสนิทเสียแทน หันขวับกลับมามองบรรยากาศของเพื่อนร่วมห้องและอาจารย์ทั้งสองเฉกเช่นเดิม


            เพราะเวลาปกติยัยนั่นจะดูกระง่องกระแง่งน่ะสิ เสียงใสหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคดังกล่าวของมาจากปากของเจ้าหน้าที่รัฐบาลคนขรึม


            แต่ว่านักฆ่าที่มีฝีมือย่อมมีความสามารถรอบด้านเสมอ


            “ซึ่งที่สอนบทสนทนาให้กับพวกเธอเป็นถึงผู้เชี่ยวชาญในการใช้สเน่ห์ยั่วยวนอันดับหนึ่งหรือสองของโลกเชียวนะ อาจารย์โคโระกลั้วหัวเราะออกมาอย่างแผ่วเบา


            ต่อให้ผมขยับไม่ได้ก็ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วสินะครับ นางิสะและคายาโนะยิ้มตอบรับอาจารย์ประจำชั้นของตนเอง


            เอาล่ะ ไปกันเถอะ


            อื้อ!”

 

            ขึ้นมาจนถึงทางเดินของชั้นสามได้ในเวลาที่ไม่นานนักเสียเท่าไหร่ บรรยากาศรอบตัวเริ่มที่คุ้นชินสายตาและความรู้สึกมากขึ้น เลย์โกะหันไปมองคาราสึมะที่กำลังเอ่ยบางอย่างกับพวกเธออยู่


            ตอนนี้พวกเราผ่านทางเข้าออกที่มีการตรวจตราอย่างเข้มงวดได้แล้ว


จากนี้ไปแสร้งทำตัวเป็นแขกได้แล้วล่ะ ถือว่าเป็นงานง่ายในครั้งนี้มากกว่าสิ่งอื่นใด การแสร้งตัวเป็นแขกของทางโรงแรมนั้นไม่คณาฝีมือเธอเสียสักน้อย การกระทำตนเสมือนกับเด็กในแหล่งมั่วสุมนั้นอย่างง่ายดาย... แต่ก็ไม่ใช่ว่าสึมุกิ เลย์โกะจะเป็นคนแบบนั้นหรอกนะ


แขก... มันจะไปมีกลุ่มลูกค้าที่เป็นเด็กม.ต้นได้ยังไงกันล่ะครับ? สึงายะเอ่ยถามตามประสาคนไม่ค่อยรู้ในแวดวงของโลกมืด


มันก็มี พวกนางฟ้าสองหน้าและคนที่ต้องการจะมาเปิดหูเปิดตาอะไรแบบนี้แหละ เลย์โกะตอบแทนคาราสึมะ มือถูกยกขึ้นมาม้วนปลายผมเล่นอย่างสบายอารมณ์


คนเรามักมีด้านมืดซ่อนอยู่แหละนะ ที่มนี่ก็คงมีพวกแบบนั้นอยู่เยอะพอสมควร พยักหน้าเออออให้กับตนเองเล็กน้อยแม้จะมีแต่ใบหน้าฉงนสงสัยของเพื่อร่วมห้องเสียก็ตามที


ใช่แล้วครับ อาจารย์ประจำชั้นในมือของนางิสะเอ่ยขึ้น


เพราะฉะนั้นพวกเธอก็ต้องแกล้งทำท่าทางแบบนั้นเช่นเดียวกัน ลองเดินด้วยท่าทางขวางโลกดูสิครับ” หรี่ตามองภาพเบื้องหน้าของเพื่อนร่วมห้องที่พยายามแสดงท่าทางของเด็กขวางโลกให้ออกมาเหมือนมากที่สุดแม้จะไม่ใกล้เคียงเลยก็ตาม


หรือไม่ก็ทำตัวเหมือนคุณสึมุกิ---”


ถ้าไม่เงียบ ฉันจะเปิดรูปแฉนะคะ” เม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนใบหน้าของผู้ที่ถูกข่มขู่ เขารีบเปลี่ยนประเด็นการสนทนาอย่างเลิกลั่ก


แต่ยังไงก็ตาม พวกเรายังไม่รู้จักใบหน้าค่าตาของศัตรู


พวกศัตรูอาจแสร้งทำตัวเป็นแขกแล้วแอบโจมตีพวกเราก็ได้ เตรียมรับมือด้วยนะครับ” นักเรียนทั้งหลายพยักหน้าเชิงรับรู้แล้วจึงเดินตามเส้นทางที่ริทสึกำหนดให้ต่อไปเรื่อยๆด้วยความระแวงเล็กน้อย


รู้สึกว่าจะเป็นแขกที่มาพักจริงๆนะ


ไม่มีการสบตาด้วย ทางนั้นก็คงพยายามจะหลีกเลี่ยงปัญหาอยู่เหมือนกันล่ะมั้ง


คิดว่าทุกคนในโรงแรมนี้เป็นศัตรูกับพวกเราซะอีก ถ้าเป็นแบบนั้นก็คงไปถึงชั้นบนสุดอย่างสวัสดิภาพล่ะนะ” รู้สึกตะขิดตะขวงใจกับคำพูดของคายาโนะที่เอ่ยออกมาอย่างสบายอารมณ์หมดความกังวล เลย์โกะเม้มริมผีปากแน่นพลันรำพึงนึกถึงเหตุการณ์อันตรายที่อาจเกิดขึ้นในเร็วไวได้


ถ้าเป็นแบบนั้นอย่างไรเสียก็คงไม่ไหว...


            หรือว่าต่อให้มีอะไรก็ตาม อาจารย์คาราสึมะที่เป็นแนวหน้าก็จะคอยรับมือให้เอง ส่วนตัวแล้วคิดว่าจุดอ่อนที่ไม่ควรละลเลยคือสวัสดิภาพของนักเรียนที่ไม่บาดเจ็บจากการถูกลอบทำร้ายที่อาจเกิดขึ้น เพราะมิเช่นนั้นอาจารย์คนนี้อาจจะพุ่งกรูไปรับการโจมตีแทนพวกเขาเสีย


            “ดูยังไงพวกเราก็ชนะสบายบรื๋อ


            “อย่าประมาทสิ


            ตอนนี้ก็เดินมาถึงห้องโถงของชั้นที่สามกันแล้ว เวลาล่วงเลยไปไม่มากเสียเท่าไหร่นัก แต่เนื่องด้วยความเร่งรีบของเทราซากะและโยชิดะ...


            “ไม่มีเวลาแล้วนี่ รีบๆล่วงหน้าไปกันเถอะ


            เฮ้ย!” วิ่งนำหน้าไปในทิศทางที่มีบุคคลหนึ่งเดินเข้ามา เลย์โกะที่กำลังวุ่นอยู่กับมองการจัดตกแต่งห้องโถงในบริเวณใกล้เคียงนั้นเลิกคิ้วขึ้นมองฟุวะที่กระตุกแขนเสื้อเมื่อเจ้าตัวต้องการที่จะยืนยันบางสิ่งบางอย่าง


            คนนั้นน่ะ ใช่คนที่---” รีบพยักหน้าตอบรับอย่างเร็วไวไปเสียก่อนที่อีกฝ่ายจะได้เอ่ยจบประโยค ฟุวะ ยูสึกิหันไปตะโกนห้ามปรามพวกเทราซากะที่กำลังวิ่งไปหาบุคคลอันตราย


            เทราซากะคุง หมอนั่นอันตรายนะ!” ทั้งสองคนเอี้ยวตัวมามองด้วยสีหน้างวยงงและก็ถูกคาราสึมะกระชากออกไปทางด้านหลังในชั่ววินาทีที่คนร้ายซึ่งเคลื่อนตัวมาใกล้คว้าที่พ่นควันพิษเข้าใส่ กลับหลายเป็นว่าเจ้าหน้ารัฐบาลคนเดียวในเหตุการณ์กลับโดนพิษเสียเอง


            “อาจารย์คาราสึมะ เลย์โกะคว้านหาโทรศัพท์มาเปิดหาไฟล์ข้อมูลขอนักฆ่าตรงหน้าพร้มอกับส่งต่อให้กับฟุวะซึ่งอยูข้างกาย อีกฝ่ายเบิกตากว้างขึ้นเมื่อเห็นข้อมูลข้างในไฟล์ไมโครซอฟท์เวิร์ดนั่น เลย์โกะคลี่ยิ้มบางเบา


            ต้องมีคนมานำแทนฉัน” เด็กสาวข้างกายเธอนั้นลอบกลืนน้ำลายก่อนที่จะรับมันมาถือไว้ในมือด้วยความประหม่าเล็กน้อย


            เป็นคนที่น่ากลัวจริงๆด้วยสินะ...


            คาราสึมะถอยหลังผละตัวออกจากคนที่ลอบโจมตีพร้อมเพรียงกับในช่วงที่ควันแก๊สพิษค่อยๆจางลง ใบหน้าของอีกฝ่ายนั้นชัดขึ้นในสายตาของพวกเขา เขาถอดผ้าปิดปากกันแก๊สพิษนั่นออกพลางช้อนตาขึ้นมามองฟุวะ ยูสึกิ


            ทำไมถึงรู้ได้ล่ะ?”


การลงมือโดยที่ไม่รู้สึกถึงจิตสังหารนับว่าเป็นวิธีที่ฉันถนัดเชียวนะ ยัยหนูหัวกะลาครอบ


ก็ลุงเป็นคนเสิร์ฟเครื่องดื่มเซอร์วิสตอนที่พวกเรามาโรงแรมไม่ใช่เหรอ?” สึงายะอุทานออกมาด้วยความตกใจอย่างแผ่วเบาหลังสิ้นสุดประโยคคำถามแรกของฟุวะ นักเรียนคนอื่นๆเริ่มที่จะจดจำใบหน้าของคนที่ลอบโจมตีซึ่งเคยเห็นมาครั้งหนึ่งได้


คุณฟุวะ!”


การที่มีคนแบบนั้นมาป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้ดูยังไงก็น่าสงสัยชัดๆ


จริงด้วย


ช่างสังเกตจริงๆเลยนะ” ถือว่าเป็นคำชมจากนักฆ่าที่มีความสามารถวางยาพิษกับตัวของเด็กสาวผู้คลั่งไคล้มังงะประจำห้องเรียน


งั้นก็เป็นฝีมือแกที่วางยาทุกคนจริงๆด้วยสินะ?” คายาโนะขมวดคิ้วเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยท่าทีที่ไม่สบอารมณ์ อีกฝ่ายหัวเราะตอบกลับไป


หลักฐานที่เอามาตัดสินยังมีน้ำหนักไม่พอนะ ไม่จำเป็นต้องเป็นเครื่องดื่มก็มีโอกาสวางยาอยู่ตั้งเยอะตั้งแยะ” ซึ่งคำตอบทำให้ผู้กล่าวหาชะงักงัน เลย์โกะกระทุ้งศอกเชิงบ่งบอกให้ถึงคิวของคนข้างกาย ฟุวะกลั้วหัวเราะออกมาเบาๆ พลางอธิบายเหตุผลได้อย่างฉะฉาน


ของที่ทุกคนดื่มเหมือนกันก็มีแต่เครื่องดื่มนั่นกับเครื่องดื่มตอนที่ไปดินเนอร์บนเรือเท่านั้น


แต่ว่ามิมูระคุงกับโอคาจิมะคุงที่ไม่ได้ไปเพราะกำลังเตรียมคลิปไปฉายก็ติดเชื้อกับเขาด้วย


สาเหตุที่ติดเชื้อจึงเหลือแค่เครื่องดื่มเมื่อตอนกลางวันเท่านั้น บวกกับหลักฐานของข้อมูลของคุณลุงที่พวกฉันรู้มาอีกด้วย ตวัดปลายนิ้วชี้ไปยังผู้ร้ายที่วางยาพิษเหล่านักเรียน


เพราะฉะนั้น.. คนร้ายคือคุณยังไงล่ะ -คุณลุงสม็อก! พูดชื่อโค้ดเนมอีกฝ่ายตะกุกตะกักไปเล็กน้อยเนื่องด้วยความรู้สึกไม่ค่อยจะชินชาจนต้องเปิดดูที่สมาร์ทโฟนของเลย์โกะอีกครา อีกฝ่ายชะงักงันชั่วครู ถอยหลังไปสองสามก้าวโดยอัตโนมัติเนื่องด้วยความคิดหวาดระแวงในแหล่งข่าวของเด็กสาว ในที่นี้คงมีคนคนหนึ่งที่น่าจะรู้ข้อมูลของพวกเขา


เกี่ยวข้องกับคุณหนูแอลที่รู้ข้อมูลละเอียดยิบ... หรือว่าเป็นตัวคุณหนูแอลจริงๆกันแน่?


ขอบคุณนะ เดินกลับไปพร้อมส่งสมาร์ทโฟนราคาแพงกลับใส่มือของเจ้าของแต่ถึงกระนั้นนักเรียนบางส่วนก็ยังคงหันมาเชยชมเธอแม้จะเล็กน้อยเสียก็ตาม


เสียงหัวเราะของสม็อกดังขึ้นเมื่อเห็นคาราสึมะที่เริ่มจะโดนพิษเล่นงานจนเกือบล้มตึงไปกับพื้นหากมือสองข้างนั้นไม่ค้ำร่างกายไว้ได้ทันท่วงที


ก็นะ... ถ้าคิดจะเปิดโปงฉันล่ะก็ มันสายไปแล้วล่ะ


ใช้ยาพิษสินะครับ แถมนำมาใช้ประโยชน์ได้อย่างดีเยี่ยมอีกต่างหาก อาจารย์โคโระเอ่ยขึ้น


แก๊สสูตรพิเศษที่สูดดมเข้าไปแล้วจะสลบเหมือดนั่นแหละค่ะ อาจารย์โคโระ เลย์โกะเอ่ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สม็อกเบนสายตาไปมองเด็กสาวที่เขาไม่เคยเห็นใบหน้าอย่างชัดเจนมาเสียก่อนซึ่งตอนนี้ก็ได้เห็นเสียแล้ว...


ไม่ได้เจอกันตั้งนานมาหลบอยู่ในห้องเด็กเปรตนี่เองหรอกเหรอ?


ก็นะ... แต่ฉันก็เข้าใจดีแล้วล่ะว่าพวกแกไม่คิดที่จะเจรจา ถอยหลังหันกลับไปโดยตั้งแต่จะเดินออกไปจากบริเวณห้องโถงนั่น


การเจรจาล้มเหลว เดี๋ยวฉันขอไปรายงานบอสก่อนนะ หากแต่ว่าเหล่านักเรียนที่เคลื่อนไหวรวดเร็วกว่านั้นปิดทางออกทุกส่วนทุกมุมไว้ เตรียมตั้งท่าโจมตีเขาหากริอาจเดินบุ่มบ่ามเขามา


กรณีที่เจอศัตรูโดยบังเอิญ...


ให้ปิดเส้นทางการหลบหนีทันที


แล้วก็ตัดขาดการติดต่อด้วย!


ใช่มั๊ยครับ อาจารย์คาราสึมะ?” คาราสึมะยันตัวลุกขึ้นยืนด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเอ่ยยอกมาในน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือเนื่องด้วยร่างกายที่เริ่มจะไม่เสถียรนั่น ใบหน้ามีเม็ดเหงื่อผุดซึมขึ้นอยู่หลายจุด


แกน่ะ พริบตาที่เจอพวกเรา...


 “ควรจะไม่ลงมือโจมตี แล้วก็กลับไปรายงานมากกว่านะ


ยังอุตส่าห์พูดข่มฉันได้อยู่อีกนะ” สม็อกหันขวับมาประจันหน้ากับเจ้าหน้าที่รัฐบาลในคราบอาจารย์ครูฝึกประจำห้อง3-E ดึงผ้าปิดปากขึ้นมาก่อนที่จะเอ่ยปากอย่างในช่วงก่อนโจมตีด้วยแก๊สพิษ


มันก็แค่การรวมตัวกันของพวกเด็กเปรต


เดี๋ยวพอแกตาย...พวกมันจะไม่มีผู้บัญชาการ


แล้วก็หนีหางจุกตูด!


ผัวะ!


ร่างท้วมของสม็อกล้มลงเมื่อคาราสึมะใช้แรงฮึดสุดท้ายในการแตะอีกฝ่ายก่อนที่เขาจะได้โจมตีอีกครั้ง ชั่ววินาทีที่เหือบจะหมดสตินั้นสายตาของนักฆ่าได้ไปสบกับนัยน์ตาสีอเมทิตส์คู่สวยของบุคคลที่เคยร่วมงานกันมาก่อนแต่กลับไม่สนิทชิดเชื้อกันมากนัก ริมฝีปากเธอขยับพูดออกเป็นคำหนึ่งซึ่งเสียงใสนั้นไม่ได้เปล่งออกแต่เพียงใด คำนั้นทำให้สม็อกนึกสมเพชตนเองในใจ


อนาถา


เป็นคนที่ร้ายได้กับทุกคนเสียจริงนะ คุณหนูแอล...


เลย์โกะเป็นคนรว้ายรว้าย---
ตอนหน้าลงรีพรุ่งนี้ค่ะ ต้องไปทำลายไหดองอ่อนๆของอีกเรื่องเสียก่อน

(c) Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #78 penpornpenmit (@penpornpenmit) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 10:09
    <p>คุณหนูแอลลลลลล</p>
    #78
    0
  2. #77 M_May0-0 (@M_May0-0) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 01:40
    คุณหนูแอล~
    #77
    0
  3. #76 kasamiya (@kasamiya) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 16:41
    คุณหนูแอล นี่มันเหมือนกับแอลวงโนเนมเลยแฮะ
    #76
    3
    • #76-2 kasamiya (@kasamiya) (จากตอนที่ 21)
      11 พฤษภาคม 2561 / 09:36
      แต่ที่แน่ๆ แอลในวงโนเนมย่อมาจาก รีไวล์ ส่วนคุณหนูแอลย่อมาจาก เลย์โกะ
      #76-2
    • #76-3 Cres-Sense (@Ratchie-Ruby31) (จากตอนที่ 21)
      11 พฤษภาคม 2561 / 11:12
      นั่นน่ะสินะ
      #76-3