「 怪獣 MONSTER」Assassination Classroom Fanfiction

ตอนที่ 2 : VICTIM 01: Hey ((RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,892
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 194 ครั้ง
    8 พ.ค. 62


VICTIM 01

อึก... ความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ศีรษะทำให้หลุดเสียงออกมาเมื่อร่างเล็กย่างเท้าขึ้นไปยังอาคารเรียนบนเนินเขาชัน ไม่ใช่เพราะว่ามันเหนื่อยหรืออะไรมากมาย แต่การที่ตัวเธอนั้นถูกพักจากการออกกำลังกายเนื่องด้วยการถูกสั่งพักการเรียนจากผู้อำนวยการ ทำให้ประสิทธิภาพลดน้อยลง อีกทั้งผลที่ศีรษะนี้ยังไม่หายดีร้อยเปอร์เซ็นต์เสียด้วยซ้ำ


            สองฝีเท้าหยุดลงหน้าอาคารเรียนไม้สภาพเก่าและเสื่อมโทรม สมกับเป็นที่แห่งจุดด่างพร้อยของคุนุกิงาโอกะเสียจริง เธออดนึกไม่ได้


            หากเพื่อนอีกคนของเธอเข้ามาเรียนตามปกติแล้ว ตัวของเธอเองก็คงเป็นนักเรียนคนสุดท้ายของห้องที่มาเข้าเรียน


            เว้นเสียว่าทางรัฐบาลจะจัดการนำนักฆ่ามาจัดการเจ้านั่นเพิ่ม


            สัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายคลึงกับปลาหมึก ความเร็ว20มัคที่ระเบิดค่อนดวงจันทร์สำเร็จไปแล้วและมีความคิดที่จะระเบิดโลกทั้งใบทิ้งไปด้วย


            และด้วยเหตุผลแปลกๆหนึ่งประการของเจ้าตัวที่ต้องการจะมาสอนนักเรียนห้อง 3-E... ให้ฆ่าตัวเอง


            ครืน!


            เสียงเลื่อนบางประตูดังเกินแรงที่ใช้ไปโดยปริยาย ด้วยเหตุผลของความเปราะและพร้อมจะพังได้ยิ่งทำให้เสียงมันดังมากถึงขนาดที่นักเรียนบางคนในห้องเบนสายตามามองเธอ


            สึมุกิ เลย์โกะปรายตามองสองนักเรียนตัวเล็ก ชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง แม้คนชายจะมีหน้าตาที่สวยเกินเพศไปก็ตาม ในสมองประมวลความคิดจากข้อมูลที่ให้ทางสายไปสืบมาเมื่อสองสามวันก่อน


            ชิโอตะ นางิสะ... เพื่อนสนิทของเพื่อนบ้านเธอ เคยคุยกันมาบ้างแต่ก็ไม่ค่อยสนิท


            คายาโนะ คาเอเดะ น่าแปลกที่ข้อมูลมีน้อยสำหรับสายที่มากความสามารถของเธอ ทุกข้อมูลเธอมักได้มาด้วยความคุ้มค่าและกำไรถึงที่สุด แต่ครั้งมันก็อาจแปลกออกไป


            เพราะมันปรากฏเป็นเพียงชื่อตัวละครประกอบในเรื่องเรื่องหนึ่งเท่านั้น


            เด็กสาวผู้มีเรือนผมสีเขียวอ่อนคนนั้นในเข้ามาอยู่ในรายชื่อน่าสนใจในสมองของสึมุกิ เลย์โกะเป็นที่เรียบร้อย


            อ้าว ชิโอตะ แม้จะถูกเอ่ยหลายต่อหลายครั้งว่าให้เรียกชื่อจริงแต่ก็เจ้าตัวก็ยังเรียกเพียงนามสกุลอยู่เฉกเช่นเดิม การผูกมิตรกับคนมากเกินความจำเป็นจะเป็นผลร้ายต่อหน้าที่การงานลับๆของเลย์โกะ แม้จะเลิกไปแล้วก็ตาม


            สุดท้ายก็เลิกไม่ได้เพราะจับพลัดจับผลูมาอยู่ห้องเรียนลอบสังหารขนาดย่อมน้อยๆเสียอย่างนั้น...


          โชคชะตานี่มันสุดยอดจริงๆ


            คุณสึมุกิ อรุณสวัสดิ์ครับ พยักหน้าตอบรับแทนการพูดเพิ่มเติม แล้วจึงเดินไปยังหลังห้องเรียน จากการที่เธอไปศึกษาเบื้องต้นมาบ้างแล้ว ที่นั่งซึ่งยังหลงเหลืออยู่นั้นคือแถวหลังห้อง กึ่งกลางระหว่างโต๊ะของเทราซากะ เรียวมะ และอาคาบาเนะ คารุมะ นึกแล้วก็อดที่จะเหยียดยิ้มออกมาไม่ได้


            ปีนี้สนุกแน่ๆ


            “นี่คุณสึมุกินะ โดนพักการเรียนเหมือนคารุมะคุงน่ะ เหมือนจะได้ยินการเอ่ยถึงชื่อตัวเองเบาๆ ใบหน้าสวยหวานหันไปตามทิศทางของเสียง นางิสะและคายาโนะหันมาสบตากับเธอ


            ดูไม่เหมือนพวกนักเลงเลยนะ คุณสึมุกิเนี่ย


            แต่ก็ดูไม่เหมือนพวกเกรดต่ำเช่นกัน เธอไหวไหล่พลางตอบกลับไป รอยยิ้มเหยียดๆเปลี่ยนกลายเป็นการอมยิ้มเล็กน้อย เธอหยีตาใส่คายาโนะ


            เนอะ คาเอเดจจิ มันกลายเป็นนิสัยที่เรียกชื่อคนรู้จักผู้หญิงด้วยชื่อเล่นไปเสียแล้ว คายาโนะชะงักงันเล็กน้อย นึกงงในใจก่อนที่เพื่อนผู้ชายหน้าสวยข้างกายจะเอ่ยตอบคำถามในหัวให้


            นั่นแหละ ความสามารถของคุณสึมุกิน่ะเลย์โกะพยักหน้ารับ เอ่ยพึมพำกับตนเองเล็กน้อยพลางล้วงมือเข้ากระเป๋าในเสื้อคลุมเบลเซอร์ผิดระเบียบนั้น คว้าโทรศัพท์สมาร์ทโฟนที่ถูกสวมใส่ด้วยเคสลายสีดำเรียบขึ้นมาไว้ในมือ เปิดเข้าแอพพลิเคชั่นแชทยอดนิยมในเครื่อง นัยน์ตาสีอเมทิตส์หรี่มองข้อความที่แจ้งขึ้นให้เห็นว่ายังไม่ได้อ่าน นิ้วเรียวกดเข้าไปในห้องแชท


            มาโคโตะคุง ชื่อแชทนี้เปลี่ยนตามชื่อที่ถูกเมมไว้ในโทรศัพท์ ความจริงแล้วเขาอายุมากกว่าเธอจนแทบจะถึงรุ่นน้ารุ่นอาเลยเสียด้วยซ้ำ แต่ยังไงซะก็ยังเป็นหนึ่งในเลขาของพ่อที่ถูกส่งมาให้ดูแลเธอ...


            สุดท้ายก็กลายมาเป็นเครื่องมือและลูกน้องของเธอเองแหละนะ สนุกจังเลยชีวิต


          มาโคโตะคุง:: คุณหนูครับ ได้ข้อมูลเพิ่มเติมของนักฆ่าที่ทางรัฐบาลจะจ้างวานเพิ่มแล้วนะครับ


          มาโคโตะคุง:: เป็นคนของโลฟโร บรอฟสกีครับ


            คนของตาแก่นั่น... แบบนี้ก็คุยง่ายเลยสินะ นิ้วเรียวกดพิมพ์ตบตามแป้นคีย์บอร์ดที่หน้าจอสมาร์ทโฟน


          L:: ขอบคุณนะ มาโคโตะคุง


          L:: ได้ข้อมูลแค่นี้ก็ดีแล้วล่ะ


            พิมพ์เสร็จก็ปิดเครื่องลงไม่ให้ใครติดต่อได้ คว้ากระเป๋าสะพายย่อยเล็กๆจากกระเป๋าใบใหญ่แล้วจึงสาวเท้าก้าวเดินไปยังประตูห้องเรียน


            กลับมาให้ทันคาบแรกนะครับ นางิสะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายใจ เจ้าตัวถึงจะเรียนเก่งแต่ก็ช่วยมาเข้าคาบบ้างเถอะก็ยังดี เรื่องอาจารย์โคโระน่ะคงจะรู้แล้ว แต่ปฏิกิริยาแตกต่างกับคารุมะคุงที่ดูสนใจเรื่องนี้มากเลยนี่นา ทำหน้าอย่างกับว่าได้กลับมาเรียนแบบปกติอีกต่างหาก


            ส่วนตัวเขาแค่รู้จักผ่านอาคาบาเนะ คารุมะเพราะทั้งสองคนเป็นเพื่อนบ้านกันก็เท่านั้น แต่ก็รู้สึกได้ถึงไอที่แผ่ออกมาในขนาดกว้างซึ่งบ่งบอกว่าไม่ชอบในการขลุกขลิกอยู่กับผู้คน


            สีหน้าท่าทางทุกอย่างแทบจะบิดเบี้ยวจากคำพูดและความคิดเลยนี่นะ ผู้หญิงคนนี้น่ะ


            ไม่กลับได้มั๊ยล่ะ เสียงใสเอ่ยพลางกลั้วหัวเราะเล็กน้อย มือบางจับที่ราวประตูก่อนจะเลื่อมันอย่างช้สๆราวกับว่ากลัวมันพังลงเสียอย่างนั้น


            ได้ซะที่ไหนกันล่ะครับ คุณสึมุกิ!” เห็นคนตัวเล็กโวยวายก็รู้สึกชอบใจเล็กน้อย ปิดปากกลั้นหัวเราะท่ามกลางเสียงโวยวายของชิโอตะ นางิสะ


            รู้แล้วน่าๆ จะพยายามกลับมาให้ทันนะ สำรวจเนินเขานี้คงยาวน่าดู แค่คิดก็เหนื่อยใจแล้ว


            อ๋อใช่!” ตบมือตัวเองฉับพลันจนคนในห้องทั้งสองงงงวยสงสัย เลย์โกะหุบยิ้มขาข้างหนึ่งก้าวออกจากห้องไปแล้ว


            ผมทรงใหม่เหมาะดีนะ แล้วก็ตามมาด้วยขาอีกข้าง


            ดูสวยขึ้นเยอะเลย แล้วก็บรรจงเลื่อนประตูปิดลงอย่างรวดเร็ว


            ผมเป็นผู้ชายนะครับ คุณสึมุกิ!!” แกล้งชิโอตะสนุกจัง สึมุกิ เลย์โกะไม่ได้เอ่ยหากแต่เพียงคิดเบาๆในใจ


            ร่างเล็กก้าวเท้าฉับๆเดินไปอย่างไร้จุดหมาย สายตาสอดส่องมองซ้ายขวาตลอดทาง ในมือกุมกระเป๋าสะพายใบเล็กไว้แน่น ไม่จำเป็นจะต้องเดินไปตามทางใดสักทาง เธอแค่ต้องการจะสำรวจดูทางลัดและอะไรต่างๆก็เท่านั้น


            จะว่าไป... นักฆ่าในสังกัดของบรอฟสกีสินะ ใช่ว่าเธอจะไม่รู้จักชื่อของนักฆ่ามากความสามารถในอดีตที่ตอนนี้เกษียณอายุผันตัวมาเป็นครูฝึกพวกนักฆ่าอื่นๆหลายๆแทน ดูหน้าโหดแต่ก็เป็นคนที่พึ่งพาได้แถมยังใจดีแบบลึกๆอีกด้วย... ถ้าสนิทจริงๆล่ะก็นะ


            เธฮอยังคงจำวันนั้นได้เป็นอย่างดี วันที่เธอขอจิฮิโระไปยังเซอร์เบียเป็นครั้งแรกเพื่อพบกับเขาโดยเฉพาะ


            นั่นคือจุดเริ่มต้นของคุณหนูนักโจรกรรมข้อมูลวัยเยาว์...


          ช่างมัน สะบัดความทรงจำเก่าๆที่หวนคืนมาออกไป สายตาเลื่อนไปเห็นกองหนังสือเล่มอยู่ในลักษณะกางออกแต่คว่ำไว้ หน้าปกก็คงไม่ต้องถามว่าเป็นเรื่องอะไร แต่ดูท่าว่าเจ้าอาจารย์ประจำชั้นคนใหม่นี่จะเป็นพวกเสพของทางกามารมณ์ ไม่แน่ใจว่าถึงขั้นร้ายแรงหรือไม่ แต่อย่างน้อยก็ไม่น่าจะลามไปถึงการใช้นักเรียนเป็นเครื่องมือสนองความต้องการเหล่านั้น


            หากดูกลายๆก็คล้ายคลึงกับมนุษย์สินะ...


            คุณสึมุกิ เสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยขึ้นด้านหลังร่างทำให้เธอไหวตัวทัน เปิดกระเป๋าสะพายออกแล้วจึงรีบคว้าขวดใส่สารอันตรายออกมาเขวี้ยงไปทางผู้ที่ปรากฏข้างหลัง ไม่ได้ร้ายแรงถึงขั้นตาย อย่างน้อยก็ใบหน้าเสียหน้าเสียโฉม


            ปัง!


          จิ๊ปากเล็กน้อย เบนสายตาไปมองขวดน้ำกรดที่ถูกยิงและโดนแรงกระสุนอัดให้หลบไปอีกทางหนึ่ง ของเหลวชนิดที่ทำร้ายให้ใบหน้าเสียโฉมได้ไหลออกจากขวดแก้วใส ไม่ได้รู้สึกสงสารอะไรพวกต้นไม้ที่ต้องมาดูดซึมมันเข้าหรอก แค่เสียดายเพราะนั่นเป็นขวดสุดท้ายที่ซื้อติดไม้ติดมือไว้ก็เท่านั้น


            แล้วก็ลากสายตากลับขึ้นมามองชายร่างกำยำใส่สูทเสมือนบุคคลของรัฐบาล ใบหน้าคมคายที่ดูหล่อเหลาแต่ดุร้าย มือแกร่งบรรจงเก็บกระบอกปืนเข้าที่เช่นเดิมแล้วจึงตวัดสายตาขึ้นมามองเธอ


            “ไม่ได้เจอกันตั้งนาน เธอเองก็เปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะ เป็นคำทักทายแทนที่จะเริ่มด้วยคำว่ากล่าวตักเตือน น่าประหลาดใจแปลกๆแต่เลย์โกะก็พยักหน้าตอบรับแต่โดยดี


            นั่นน่ะสินะ ล่าสุดก็... นิ้วมือเกี่ยวปลายผมขึ้นม้วนเล่น นัยน์ตาสีอเมทิตส์แลดูไม่ประหลาดใจเสียเท่าไหร่ที่เจอเขาในภารกิจนี้ของทางรัฐบาล


            งานศพของรุ่นพี่ไอฮาระ คาราสึมะ ทาดาโอมิต่อประโยคชั่วครู่ให้จบ เลย์โกะแค่นยิ้มออกมา ปล่อยนิ้วมืออกจากเส้นผมบลอนด์สลวยส่วนหนึ่ง


            นานมานับ 8 ปีแล้วสินะคะ


            “นั่นน่ะสิ ว่าเสร็จก็เบนสายตาไปทางขวดแก้วใสน้ำกรดที่เขาเพิ่งยิงไป บ่งบิกถึงความใคร่สงสัยถึงสาเหตุที่นักเรียนชั้นมัธยมต้นปีสามจะพกของแบบนี้


            ป้องกันตัวน่ะค่ะ เธอไหวไหล่


            งานพิเศษเมื่อหลายปีที่แล้วทำพิษเล็กน้อยอ่ะ ลำบากเลย เอ่ยอ่อยๆราวกับเหน็ดเหนื่อยใจ เบ้ปากเล็กน้อย


            งั้นนักฆ่าที่ทางรัฐบาลจ้างวานมาวันนี้คงรู้จักเธอดีสินะ เลย์โกะเลิกคิ้ว ก่อนที่ริมฝีปากจะคลี่รอยยิ้มเลศนัยออกมา เขาคงไปสืบเรื่องเธอมาเยอะเหมือนกันสินะ... แบบนี้ก็รู้สึกมีคุณค่าขึ้นมาเล็กน้อยแฮะ


            ยังทำตามสัญญาอะไรนั่นอยู่อีกสินะคะ


            “อืม


            “น่าขำสิ้นดี ไม่ได้อยากให้ใครมาห่วงหรอก... ไม่ว่าจะสัญญากับคนคนนั้นไว้ก็ตาม


            สุดท้ายแล้วก็ตายไปอยู่ดีไม่ใช่หรือคะ น้า?


          ท่อนแขนทั้งสองข้างยกขึ้นมากอดอกตัวเอง เล็บนิ้วมือจิกเข้าที่แขนเสื้อเบลเซอร์ แม้จะไม่ได้สร้างรอยแผลมากนักแต่หากเป็นแค่รอยช้ำเล้กน้อยๆก็ยังดีสำหรับสถานการณ์แบบนี้


            แต่นั่นไม่ใช่สาเหตุสำคัญ เธอเป็นหนึ่งในห้องเรียนลอบสังหารนี้แล้ว ฉันคงปล่อยเธอให้อยู่ในสภาพแบบนี้ต่อไปไม่ได้


            “งั้นเหรอคะ?” เป็นเหมือนคำท้าทายเล็กๆน้อยๆจากหนึ่งในนักเรียนที่เขาจำเป็นต้องสอน คาราสึมะนึกเหนื่อยหน่ายใจ นักเลงแบบอาคาบาเนะ คารุมะน่ะ เจ้าหมึกนั่นคงจัดการได้อยู่หมัดอยู่แล้ว


            แต่สำหรับเด็กคนนี้มันต่างกันออกไป


            จะจับฉันไปหาจิตแพทย์หรือนักบำบัด? ตลกน่าคุณคาราสึมะ


            ไม่ใช่แตกต่างด้านฝีมือ...


            คุณคิดว่าตอนนี้จะมีคนหยุดฉันได้จริงๆเหรอคะ?”


          เธอคนนี้ไม่ได้มีฝีมือมากกว่าอาคาบาเนะ คารุมะหรือเทราซากะ เรียวมะเลยสักนิด


          เพราะคนคนนั้นตายไปนานแล้ว สุดท้ายก็ไม่มีใครหยุดฉันได้จริงๆนั่นแหละค่ะ


            แต่เป็นเพราะว่า...


          ยังไงซะฉันก็ต้องช่วยเธอให้ได้แหละนะ คุณสึมุกิ เธอแค่นหัวเราะ


            บ้าบอน่า คุณคาราสึมะ เธอเปลี่ยนไปมากจนเขาแทบจะจำไม่ได้หากไม่ได้ดูลักษณะทางกาย ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเสียอย่างนั้น


            สึมุกิ เลย์โกะน่ะตายไปแล้วนะ ร่างบางสาวเท้าผ่านกายกำยำของเข้าไป


            ถ้าจะช่วยน่ะ... แล้วสองฝีเท้าก็หยุดลง เธอเอี้ยวใบหน้าสวยหวานหันมามองคนที่คาดว่าน่าจะเป็นครูฝึกคนใหม่ของห้องE ริมฝีปากนั้นเผยรอยยิ้มแสยะที่บิดเบี้ยวด้วยเหตุของอารมณ์และความรู้สึกหลากหลายที่ตีซ้ำย้อนแย้งกันในสมอง


            ก็ต้องฆ่าคุณหนูแอลให้ตายก่อนอ่ะนะ


            สภาพทางจิตนั่น



กลับมาแล้ว ปิดเทอมเท่ากับรีไรท์ได้ตลอด แต่รีอยากมาเลยเรื่องนี้ขอบอกไว้555
ความสัมพันธ์แบบน้าหลานไม่แท้ของสองคนนี้ช่างน่ารัก หลานชาย(?)สั่งให้ดูแลด้วยใช่มั๊ยคะจารย์คาราสึมะ-- 
เลย์โกะมีการอัปเกรดความแสบและเยือกเย็นแบบคูณสอง
แต่พออยู่กับอีพระเอกก็โชว์ลายแมวเหมือนเดิมอยู่ดีนั่นแหละ


(c) Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 194 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #4 0815477959 (@0815477959) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 20:44
    555 ยัยเด็กเปรตเลยเหรอเจ๊
    #4
    1
    • #4-1 Cres-Sense (@Ratchie-Ruby31) (จากตอนที่ 2)
      7 เมษายน 2561 / 20:50
      เจ๊แกเจอมาเยอะ555
      #4-1