「 怪獣 MONSTER」Assassination Classroom Fanfiction

ตอนที่ 19 : VICTIM 18: Skills ((RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 655
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    8 ต.ค. 61

VICTIM 18

            อีกหนึ่งอาทิตย์ก็จะถึงแผนการลอบสังหารที่เกาะทางโอกินาวะเสียแล้ว... จึงเป็นโอกาสดีเยี่ยมที่เหล่านักเรียนจะมารวมตัวกันฝึกก่อนที่จะปฏิบัติการลอบสังหารที่อาคารเรียนบนเนินเขาอันเป็นเอกลักษณ์ของตนเอง


            และสึมุกิ เลย์โกะกำลังมีปัญหากับการยิงปืนในขณะที่ยืนอยู่กับที่ในเมื่อร่างกายและการโจมตีของเธอจะได้ผลมากทีสุดก็ตอเมื่อกำลังเคลื่อนไหวพร้อมอะดรีนาลีนที่พรั่งพรู


            ต้องฝึกสมาธิในการยิงอยู่กับที่ด้วย ไม่งั้นจะซุ่มโจมตีระยะไกลไม่ได้นะ พ่นลมหายใจออกมาด้วยความรู้สึกเหน็ดหน่าย เลย์โกะย่อตัวลงนั่งเล็งปืนไปยังเป้าหมายด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์


            รู้แล้วน่า รินกัจจิ แต่ถึงกระนั้นก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขัดหูขัดหากับลักษณะการนั่งเล็งปืนที่ไม่ถนัดเสียเท่าไหร่... แต่จะให้ยืนมันก็ยิ่งไม่ถนัดเข้าไปอีก


            ทำไมชีวิตมันอับโชคด้านปืนขนาดนี้...


            แหมๆ พวกเด็กๆจ๋า เหงื่อไหลไคลย้อยเชียว ท่าทางลำบากกันน่าดูเลยนะ ส่วนนักฆ่าสาวหนึ่งในอาจารย์ประจำห้องกลับนั่งเอ้อระเหยดื่มด่ำไปกับน้ำผลไม้ในมือพลางมองพวกเธอเสียนี่ ช่างสร้างความหงุดหงิดได้ดีเชียว


            อาจารย์บิทช์ก็มาฝึกด้วยกันสิครับ มิมูระ โคกิเอ่ยกับคนที่นั่งสบายอารมณ์อยู่


            ความสามารถในการยิงปืนและใช้มีดก็ไม่ได้ต่างชั้นกับพวกผมเทาไหร่เลย อีรีน่ายกยิ้มให้กับประโยคเมื่อครู่


            พวกผู้ใหญ่น่ะขี้โกงนะจ๊ะ เธอเอ่ยขึ้นมา


            ฉันจะปล่อยให้พวกเธอทำตามแผน ส่วนตัวเองก็รอหยิบชิ้นปลามันยังไงล่ะ นัยน์ตาอเมทิตส์เบนสายตาไปมองบุคคลที่เข้ามาหาอีรีน่าจากทางด้านหลัง ยกยิ้มยียวนเล็กน้อยแล้วจึงหันกลับไปความสนใจกับการยิงเล็งเป้าหมาย


            โอ้โห... ฉลาดเหมือนกันนะ อีรีน่า นักฆ่าสาวชาวยุโรปสะดุ้งเฮือก รีบหันขวับไปมองครูฝึกของตนเองซึ่งโผล่มาด้านหลังตอนไหนอีรีน่าก็ไม่ทราบแน่ชัด นัยน์ตาสีฟ้าครามเบิกกว้าง


            -ครูฝึกโลฟโร!”


            “ฉันขอให้มาเป็นอาจารย์พิเศษช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ให้มาช่วยแนะนำแผนการของครั้งนี้จากมุมมองของมืออาชีพน่ะ คาราสึมะ ทาดาโอมิเอ่ยขึ้น อีรีน่ารู้สึกราวกับว่าแววตาคู่นั้นของครูฝึกเธอเสมือนพร้อมที่จะฉีกร่างเป็นชิ้นๆได้เพียงแค่การมองไม่กี่วินาที แม้จะรู้ว่าไม่จริงแต่หากร่างกายเธอสะท้านเนื่องด้วยสิ่งที่เขาสามารถทำกับเธอได้


            ได้พักแค่วันเดียวก็ลืมการลอบฆ่าไปแล้วอย่างนั้นเหรอ?”


            ถ้าไม่อยากสอบตกก็รีบไปเปลี่ยนชุดซะ!” ร่างหุ่นดีของนักฆ่าสาวชาวยุโรปยันตัวลุกขึ้นอย่างเร็วไว รีบสาวเท้าวิ่งไปยังอาคารเรียนเพื่อทำตามคำสั่งกลายๆของครูฝึกตนเอง


            ค่ะ! ด้วยความยินดีค่ะ!”


            แม้แต่อาจารย์บิทช์ยังไม่กลาหือกับอาจารย์คนนั้นเลยแฮะ


            “อ่า... คงจะกลัวจนหัวหดล่ะมั้ง


            ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือนะครับ เอ่ยขอบคุณโลฟโร บรอฟสกีที่มาช่วยเหลือห้อง3-Eเป็นกรณีพิเศษ คาราสึมะหันไปสบตากับเขา


            จะว่าไปก็น่ากลุ่มใจจริงๆ พวกนักฆ่าอนาคตไกลที่มีอยู่ ไม่รู้ทำไมอยู่ๆก็ติดต่อไม่ได้ โลฟโรเอ่ยถึง


            พอไปถามแอลรายนั้นก็รู้แค่ว่าติดงานเพราะติดต่อไปทางอื่นไม่ได้เลยเหมือนกัน เจ้าของนามแฝง แอล สะดุ้งเฮือกเล็กน้อย บ่ายเบี่ยงจากการฟังบทสนทนาเป็นการรัวฟืนเล็งไปยังเป้าหมายเสียแทน


            ส่วนพวกมืออาชีพที่เคยพลาดท่าเสียทีก็ขอผ่านเป็นแถวสินะ


            ก็อย่างที่ว่าแหละนะ นัยน์ตาสีทับทิมชำเลืองมองเหล่านักเรียนที่กำลังฝึกซ้อมกันอยู่ ก่อนที่จะเคลื่อนไปมองร่างเล็กของอดีตนักโจรกรรมวัยเยาว์


            ตอนนี้มีแต่ต้องปล่อยให้พวกเขาเป็นคนจัดการเท่านั้น


            “ว่าแต่ว่า... เจ้านั้นไม่อยู่หรอกเหรอ?” เมื่อมองไปรอบๆแล้วไม่พบเจออาจารย์ประจำชั้นผู้ซึ่งมีความเร็วยี่สิบมัคก็ครุ่นคิดฉงนสงสัย จึงเอ่ยถามคาราสึมะไป


            เอเวอร์เรส เสียงใสที่อยู่จากมุมที่ไม่ไกลนกัเอ่ยขึ้นมาอย่างราบเรียบ มือยังคงเล็งปืนไปยังจุดเป้าหมายพร้อมกับการรัวกดไกรปืนยิงลูกโป่งทั้งหลายแหล่ให้แตก


            มีสายบอกมาจากหลายแหล่งข้อมูลแหละนะ บวกกับรายงานแจ้งที่เพิ่งส่งมาให้อาจารย์คาราสึมะเมื่อเช้าก็พอจะมีความน่าจะเป็นสูงอยู่


            “ข้อมูลยังแน่นเหมือนเดิมสินะ


            “ฉันซะอย่างนี่ ริมฝีปากบางยกยิ้มด้วยความพึงพอใจเล็กน้อย


            ไม่งั้นคุณคงลืมนามแฝงของสึมุกิ เลย์โกะคนนี้ไปเสียแล้วโลฟโร พรอฝสกีปรายตามองมือที่สั้นเล็กน้อยเนื่องด้วยความเกร็งในการกดไกรปืนยิงเป้าหมาย หากแต่น้ำเสียงนั้นกลับฉายแววสบายอารมณ์เกินกว่าความเป็นจริง นึกแล้วก็น่าขบขันที่เขาดันลืมไปว่าเด็กผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มีเจตนาที่เพื่อหลอกลวงผู้อื่นในเรื่องของตนเองแต่อย่างใด แต่กลับกลายเป็นว่าเธอคนนั้นหลอกลวงตนเองเสียก่อนจนทำให้คนอื่นรอบตัวเชื่อตาม


            อดีตนักฆ่ามากความสามารถยกยิ้มออกมาด้วยความเวทนาเล็กน้อย


            ขอให้สักวันเปลือกแท้ที่เปราะบางนั้นจะเผยออกมา... และให้คนแบบคุณหนูแอลนั้นได้กลับมาใช้ชีวิตอย่างปกติโดยไม่ต้องระแวงต่อสิ่งรอบกายด้วยเถอะ


          ฉันต้องการที่พึ่งพิง ไม่งั้นจะหมดค่าในตัวเอง


          ‘ให้ฉันร่วมงานเพื่อมีสิ่งยึดเหนี่ยวในการใช้ชีวิตด้วยเถอะค่ะ บรอฟสกี


          ถ้าห้องเรียนนี้สามารถเปลี่ยนอีรีน่าได้ ก็คงเปลี่ยนตัวเธอได้เช่นกันในไม่ช้านี้...

 

            ยินดีต้อนรับสู่โรงแรมฟุคุมะครับ นับว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีซึ่งจะได้มาลอบสังหารกันบนเกาะในโอกินาวะ อากาศที่เริ่มจะร้อนเสียทำให้เลย์โกะอดไม่ได้ที่จะต้องลิ้มรสเครื่องดื่มที่ถูกเสิร์ฟมาให้ตรงหน้า


            เชิญรับเครื่องดื่มเซอร์วิสพิเศษทรอปิคัลจูซครับ ชะงักงันเมื่อปากแตะลงที่หลอดดื่มก่อนที่จะตัดสินใจวางแก้วเครื่องดื่มนั่นลงไปกับโต๊ะอีกครา ฮายามิ รินกะที่นั่งข้างๆเลิกคิ้วมองเธอก่อนที่จะเอ่ยถามออกมา


            ไม่ดื่มเหรอ?”


            “อ่า... เพิ่งนึกได้ว่าไม่ถูกกับน้ำผลไม้ล่ะ ตอบไปพร้อมกับรอยยิ้มแห้งๆซึ่งฮายามิเองก็ไม่ได้เอะใจมากนัก


            ด้วยสภาพอากาศที่ร้อนอยู่พอสมควรจึงตั้งใจที่จะสวมใส่เสื้อผ้าที่สบายและถ่ายเทอากาศได้ดีอย่างเช่นเสื้อแขนกุดเว้อลึกที่มีเสื้อกล้ามสีดำใสเพื่อเซฟไว้ก่อนหน้ากับกางเกงยีนส์ที่มีโซ่เล็กน้อยประดับประดา ปล่อยเรือนผมความยาวระดับประมาณศอกสยายอย่างสบายอารมณ์


            ระวังคอแห้งนะ


            “ไม่เป็นไรหรอกน่า พอดีพกน้ำมาด้วย ตอบกลับไปก่อนที่หยิบสมาร์โฟนขึ้นมาไถหน้าจอดูข้อมูลข่าวในฟีด การที่เธอชะงักงันและตัดสินใจที่จะไม่ดื่มเครื่องด่มเซอร์วิสเหล่านั้นไม่ใช่เพียงเพราะว่าไม่ถูกกับน้ำผลไม้ หากแต่ว่าสายตาเหลือบไปเห็นใบหน้าของบริกรที่ดูคุ้นหูคุ้นตาเสียเหลือเกินจึงต้องเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อมูลอีกครั้ง นิ้วเลื่อนกดออกจากแอพพลิเคลั่นฟีดข่าวเข้าไปในไฟล์ตัวเครื่องก่อนที่กดเข้าไปในเอกสารไมโครซอฟต์เวิร์ดที่มีชื่อว่า 'สม็อก'


            ดูจากรูปที่มีอยู่นั้นก็มั่นใจเสียจริงว่าน้ำนี่ไม่ปลอดภัยไม่มากก็น้อย หากแต่ว่าเธอควรจะระแวงไว้เสียก่อน


            อีกใจหนึ่งก็อยากจะเอ่ยเตือนคนข้างกายหากแต่ว่ามีเสียงแทรกเข้ามาเสียก่อน สึมุกิ เลย์โกะขมวดคิ้วฉับพลัน


            สึมุกิ มาเตรียมวีดีโอได้แล้ว!” ขอตัวจากฮายามิเพื่อเดินไปหาโอคาจิมะและมิมูระที่มีแฟลชไดรฟ์ของไฟล์อยู่ในมือ เลย์โกะเบ้ปากมองพวกเขาที่กำลังพูดคุยกันเรื่องจัดการวีดีโอที่ใส่ความน่าขายหน้าของอาจารย์ประจำชั้นไว้


            แล้วทำไมถึงมีเธอน่ะเหรอ? ง่ายๆ...


            ก็ไฟล์พวกนั้นมันของสึมุกิ เลย์โกะเสียแปดสิบเปอร์เซ็นต์เลยนี่


            โอเค เตรียมตรงจุดไหนอะไรยังไง?” โอคาจิมะชะงักงันราวกับนึกได้ ยกมือขึ้นชี้ไปยังจุดของโดมไม้ที่มีทางเชื่อมระหว่างจุดตรงชายหาดไปหา


            ตรงนั้นแหละ น่าจะต้องเทสต์ดูอีกสองสามรอบแล้วก็พร้อมแฉอาจารย์โคโระแล้ว


            “อืม แต่ฉันกลัวเรื่องภาพนี่สิ ถ้าขัดข้องก็ต้องแก้อีก มันก็มีความเป็นไปได้ที่เมื่อเรนเดอร์ไฟล์วีดีโอจากตัวโปรแกรมแล้วเกิดข้อผิดพลาด พวกเขาต้องทำวีดีโอขย่มขวัญอาจารย์โคโระนี้ให้สมบูรณ์แบบที่สุดเพื่อดึงความสนใจมาจากสิ่งอื่น


            ทางนี้พกแฟลชไดรฟ์เปล่ามา เผื่อต้องเรนเดอร์ซ้ำ เอ่ยขึ้นก่อนที่คว้านหาแฟลชไดรฟ์ว่างเปล่าขึ้นมาจากกระเป๋าสะพายเล็กที่สาพยพาดบ่าไว้ ยื่นมันให้มิมูระ


            อ่า... ก่อนหน้านี้ฉันดูไฟล์มาครั้งล่าสุดกับมาเอฮาระแล้วน่ะ


            “หือ?” หรี่ตามองคนตรงหน้า คาดหวังว่ามันจะสร้างปัญหาในภายหลังให้เธอนะ


            ซาวน์มันแปลกๆไป เพราะฉะนั้น โอคาจิมะ สึมุกิ... พ่นลมหายใจออกมาพร้อมเพรียงกับโอคาจิมะ ไทกะเมื่อสมองประมวลผลลัพธ์ที่สามารถเดาทางออกได้อย่างง่ายดายจากประโยคของมิมูระ โคกิ


            ไปแก้งานกันราวกับว่ามีคนให้สัญญาณ พวกเขาโอดครวญออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน


            ไม่เอาน่า!”


            “ฉันเกลียดนายว่ะ มิมูระ!”


            ฉันก็ไม่ได้อยากแก้หรอกเฟ้ย แต่มันต้องทำ!”


            สรุปง่ายๆคือต้องมานั่งแก้และเรนเดอร์งานอีกรอบตลอดทั้งช่วงเวลาเพื่อเตรียมตัวสำหรับการลอบสังหารหลังเวลาทานมือค่ำบนเรือสำราญที่เช่าไว้เพื่อการนี้โดยเฉพาะด้วยเงินของทางรัฐบาล โดยเลย์โกะนั้นได้แอบเติมเงินส่วนที่เป็นของเซอร์วิสพิเศษเพิ่มอีกสักนิดเพื่อความสะดวกสบายก่อนทีเริ่มการลอบสังหาร

 

            เราจะกินข้าวเย็นที่ภัตตาคารบนเรือที่เช่าเหมาลำกันนะครับ


มากินข้าวไปชมทะเลยามค่ำคืนไปเพลินๆเถอะครับ อิโซไกเอ่ยขึ้น ในมือถือแก้วใส่น้ำเปล่าเอวไพลางมองร่างและใบหน้าที่ไหม้เกรียมเพราะแดดแผดเผาของอาจารย์โคโระ


อย่างนี้นี่เอง... ก่อนอื่นก็ทำให้ผมเมาเรือเพื่อที่จะได้ตัดกำลังรบสินะครับ เลย์โกะช้อนตาขึ้นจากอาหารในมือขึ้นมามองนากามุระ ริโอะที่นั่งอยู่ข้างกายเธอ อีกฝ่ายเลิกคิ้ว


ไหวแน่นะ? เรื่องยิงหนวดแทนฉันน่ะ เนื่องด้วยความต้องการที่อยากจะเป็นฝ่ายขับเรือยนต์พร้อมกับฮาระ คารุมะและคายาโนะจึงต้องให้ใครสักคนมาแทนที่ในการยิงหนวดของอาจารย์ประจำชั้นเสียแทน


แน่นอนสิ ฉันดูไม่น่าไว้ใจขนาดนั้นเลยเหรอ เลย์โกะจัง รอยยิ้ยียวนปรากฏลงบนใบหน้าของนากามุระ ริโอะ


ถ้าบอกว่าใช่นี่จะโดนอะไรมั๊ย?” เลย์โกะตอบกลับด้วยสีหน้าราบเรียบ


เอาน่า สบายมาก!” อีกฝ่ายกลั้วหัวเราะออกมา


ขอให้เป็นแบบนั้นเถอะ... หลุบตามองแก้วน้ำในมือก่อนที่จะยกมันขึ้นดื่ม


ถูกต้องครับ เพราะว่านี่เป็นหนึ่งในพื้นฐานการลอบสังหารยังไงล่ะครับ บทสนทนาของอิโซไกและอาจารย์โคโระยังดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง เลย์โกะเบนสายตามองพวกเขาที่กำลังพูดคุยเรื่องการลอบสังหารกันอยู่


อันที่จริงมันก็ถูกอยู่หรอก...


แต่ว่ามันจะไปได้สวยขนาดนั้นเลยเหรอ?” หนวดเส้นหนึ่งคว้าแก้วน้ำในถาดซึ่งอิโซไกถืออยู่มาควงเล่นอย่างสบายอารมณ์


สำหรับอาจารย์ที่รู้สึกตื่นเต้นกับการลอบฆ่ามาก่อนหน้านี้อยู่แล้ว แค่อาการเมาเรือน่ะไม่เท่าไหร่--


ดำปี๋เลย!” กลับกลายเป็นว่าร่างกายมีดำสนิทเนื่องด้วยการถูกแดดเผานั่นสร้างความลำบากใจให้อาจารย์ประจำชั้นเสียจนตัวเขาต้องผวากับการตอบสนองของเหล่านักเรียนในการปรึกษาของเขา


ดำขนาดนั้นเลยเหรอครับ?”


อ่านสีหน้าไม่ออก แถมแยกข้างหน้าข้างหลังไม่ได้ด้วยนากามูระเอ่ย


 ระแคะระคายตามากๆเลยนะคะ เลย์โกะเสริมต่อ


มันลำบากนะคะ ทำอะไรสักอย่างทีสิ คาตาโอกะอิดโรยออกมาเป็นคนสุดท้ายใส่อาจารย์ประจำชั้น ซึ่งตัวเองนั้นกลับหัวเราะออกมาด้วยโทนเสียยงพิลึกพิลั่นของตนเอง


““ลืมไปแล้วเหรอครับทุกคน? “ นักเรียนทั้งหลายแหล่ในห้องภัตตาคารบนเรือสำราญเบนสายตามามองอาจารย์โคโระ


อาจารย์ยังมีการลอกคราบอยู่นะ แค่ลอกผิวดำทิ้งไปซะ ถอดหมวกบนศีรษะออกแล้วจึงลอกคาบให้กลับมาเป็นตามเดิมด้วยความรวดเร็วยี่สิบมัคที่เป็นลักษณะพิเศษของเจ้าตัว เลย์โกะเลิกคิ้วมองเขา


นี่ไง เหมือนเดิมแล้ว เอ่ยออกมาอย่างสบายอารมณ์


อ๊ะ ลอกคราบเดือนละครั้งนี่นา ฟูวะเอ่ยทัก นั่นทำให้อาจารย์โคโระหยิบคราบสีมืดของตนเองที่เพิ่งจะลอกออกมาชูดูให้ทุกคนได้เห็น


ใช้แบบนี้ก็ได้เหมือนนะครับ


เดิมทีเป็นไพ่ไม้ตายที่ใช่ในยามฉุกเฉิน แต่ว่า---” เมื่อรู้สึกได้ว่ากำลังบั่นทอนกำลังรบของตนเองก็เหงื่อซึมบนใบหน้ากลมมนสีเหลืองนั่น อาจารย์ประจำชั้นห้อง3-Eกรีดร้องออกมาเสียดังลั่นให้กับความผิดพลาดของตนเองที่ก่อไว้ ก้มลงเอาหนวดปิดใบหน้าด้วยความอับอาย


เลย์โกะปรายตามองเขาในสภาพที่น่าสงสารแต่ก็เป็นประโยชน์สำหรับห้องEนั้น นึกไปนึกมาเธอเองก็ไม่อยากที่จะเวทยาอาจารย์ประจำชั้นที่พวกเขาต้องการจะฆ่าเสียด้วยสิ


บ้าชะมัด ดันทำลายกำลังรบของตัวเองก่อนโดนลอบฆ่าเนี่ยนะ


อนาถา


สะเพร่าขนาดนี้ทำไมพวกเรายังฆ่ามได้อีกล่ะเนี่ย?”


ปึก!


            นี่ๆ คารุมะกระทุ้งศอกใส่พร้อมเอ่ยเรียก เลย์โกะหันขวับไปมองเพื่อนบ้านคนสนิทที่มีรอยยิ้มยียวนเป็นเอกลักษณ์นั่นประดับบนใบหน้าด้วยแววตาเอือมระอากับตัวเขา


            พร้อมมั๊ย?” สำหรับวีดีโอที่เผยความน่าอับอายของอาจารย์โคโระและแผ่นที่จะขับขี่เจ็ตสกีในส่วนของการลอบสังหารนั่น...


            ถ้าไม่พร้อมก็ต้องพร้อมอยู่ดีนั่นแหละ ริมฝีปากบางยกยิ้ม


          “สึมุกิ เลย์โกะซะอย่าง


ฟีลแก้งานเป็นอะไรที่น่ากลัวที่สุด... มันจะตามมาหลอกหลอนทุกช่วงอายุ5555

โดยเฉพาะจำพวกเรนเดอร์วีดีโอเพราะถ้ามันผิดนิดเดียวก็ต้องแก้แล้วเรนเดอณืใหม่อีก... ยิ่งพวกไฟล์ใหญ่ๆนะ เห้ออ



(c) Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #69 kasamiya (@kasamiya) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 07:01
    ร้ายไม่เบาแฮะเลย์โกะ
    #69
    0
  2. #68 penpornpenmit (@penpornpenmit) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 20:42
    <p>ทำไมพระเอกเรื่องนี้น่าสงสารจังง</p>
    #68
    1
    • #68-1 Cres-Sense (@Ratchie-Ruby31) (จากตอนที่ 19)
      8 พฤษภาคม 2561 / 20:52
      บทน้อยเพื่อเพิ่มความกระหายของทุกคน555
      #68-1
  3. #67 MelodiiSakura (@MelodiiSakura) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 18:54
    ............พระเอกผู้ที่ปรากฏมาแค่ชื่อ สาบานว่าเจ้ายังเป็นพระเอก555555
    #67
    1