「 怪獣 MONSTER」Assassination Classroom Fanfiction

ตอนที่ 18 : VICTIM 17: Thoughts ((RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 637
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    6 ต.ค. 61

VICTIM 17

            วันที่ผลการสอบออกเปรียบเสมือนวันประกาศความเป็นความตายของนักเรียนห้อง3-Eและ3-A เป็นวันที่พวกเขาจะได้รู้แน่ชัดว่าใครจะเป็นผู้ชนะและไม่ตกไปอยู่ในอำนาจของสัญญาที่อาซาโนะ กาคุชูร่างขึ้นมา


            ส่วนตัวแล้วเลย์โกะกลับคิดว่าตัวเธอนั้นพอจะมีแววที่ได้คะแนนท็อปอยู่บ้าง อาจจะพอช่วยสมทบเรื่องการแข่งกับห้องAและการตัดหนวดออกอาจารย์ประจำชั้นไปได้อยู่


            เอาล่ะ ทุกคน...


            คะแนนสอบของทุกวิชาออกมาแล้วนะครับ สิ้นสุดประโยคบอกเล่าของอาจารย์โคโระก็ฟุบใบหน้าลงไปกับโต๊ะไม้รอฟังผลคะแนนจากอาจารย์ประจำชั้นแบบเอื่อยเฉื่อย พอมีเวลาให้หลับหลังสอบก็ดันไม่ชินชาเสียแล้ว สุดท้ายก็นอนน้อยเฉกเช่นเดิม


            งั้นจะประกาศเลยนะครับ หนวดเส้นหนึ่งเปิดซองใบคะแนนของนักเรียนออก


            เริ่มจากภาษาต่างประเทศ บรรยากาศเริ่มเคร่งเครียดขึ้นมาเมื่อใบคะแนนวิชาแรกถูกอาจารย์ประจำชั้นยกขึ้นมาดู


            อันดับที่หนึ่งของห้องE... และอันดับที่หนึ่งของชั้นปีด้วยดวงตาของคนในห้องเริ่มเบิกกว้างขึ้นตามผลการแข่งวิชาแรกซึ่งชนะไปแล้วเรียบร้อย


            มีอยู่สองคนด้วย!” เด็กสาวเพียงผู้เดียวที่นั่งแถวด้านหลังสุดของห้องเรียนเงยหน้าขึ้นมา มือเท้าคางรออาจารย์ประจำชั้นประกาศนามของผู้ได้ท็อปวิชาภาษาต่างประเทศ


            ยินดีด้วยครับ คุณนากามุระ ริโอะและคุณสึมุกิ เลย์โกะ!” นากามุระหยิบสมุดขึ้นมาพัดใบหน้าตนเองพลางฉีกยิ้มภาคภูมิใจท่ามกลางเสียงตะโกนด้วยความแปลกใจของเพื่อนในห้อง ส่วนอีกคนหนึ่งก็ยกยิ้มเล็กน้อย นิ้วชี้ลากวนเป็นวงกลมเล็กๆบนโต๊ะตนเอง


            เป็นไงล่ะ?”


            “ก็เก่งนี่


            “แหม เลย์โกะจังก็ได้เหมือนกันนั่นแหละ คนที่ถูกทักไหวไหล่ตอบก่อนที่จะลุกขึ้นไปเอาใบคะแนนสอบตามหลังนากามุระ ริโอะไป ยืนรอให้อาจารย์ประจำชั้นเอ่ยชมคนตรงหน้าเธอเสียก่อน


            กำลังเป็นห่วงอยู่เลย เพราะว่าลูกฮึดของเธอแปรปรวนไปสักหน่อย เด็กสาวกลั้วหัวเราะก่อนที่จะเอ่ยตอบกลับลพางรับใบข้อสอบพร้อมคะแนนมาจากอาจารย์ประจำชั้นของตนเอง


            ก็มีเงินรางวัลตั้งหนึ่งหมื่นล้านเยนเลยนี่นา


            อย่าลืมหนวดหนึ่งเส้นด้วยนะคะ อาจารย์โคโระ


            แน่นอนครับ ใบหน้ากลมของอาจารย์ประจำชั้นแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนที่มีวงกลมสีแดงปรากฎอยู่


            ส่วนคุณสึมุกิ ผมก็เป็นห่วงเรื่องความสามารถเฉพาะที่ปิดกั้นการทบทวนเนื้อหาของคุณนะ มือบางรับใบข้อสอบมาดูคะแนนตนเองผ่านตาเล็กน้อย นัยน์ตาสีอเมทิตส์ช้อนขึ้นมองใบหน้ากลมของอาจารย์ประจำชั้น


แต่ดูเหมือนว่าจะพยายามมากเกินจนอดหลับอดนอนนี่สิครับเนี่ย นักเรียนในที่ปรึกษาของเขายกยิ้มบางเบา


เล็กน้อยน่ะค่ะ เป็นเรื่องปกติ


อย่าหักโหมมากก็แล้วกันนะครับ เอ่ยเตือนแล้วจึงใช้ความเร็วยี่สิบมัคของตนเองแจกใบคะแนนให้กับนักเรียนคนอื่นๆ อาจารย์โคระหันไปมองในทิศทางของชิโอตะ นางิสะ


นางิสะคุงก็ทำได้ดีเหมือนกันนะครับ


แต่ว่านิสัยที่ชอบสะกดผิดในจุดสำคัญนี่ยังแก้ไม่หายเลย เด็กหนุ่มหน้าหวานยิ้มแหยๆออกมาพลางมองใบข้อสอบผลเก้าสิบเอ็ดคะแนนที่น่าเสียดายของตนเอง


เอาล่ะ เท่ากับว่าตอนนี้จะได้ทำลายหนวดสองเส้นสำหรับท็อปหนึ่งวิชาสองคนนะครับ สิ้นสุดคำพูดก็ปักธงที่เขียนคำว่า จองแล้วลงบนหนวดทั้งสองเส้น


แต่ว่าจะได้ดีใจรึเปล่า? จะบอกให้หลังคืนข้อสอบครบทุกวิชานะครับ


หลังจากนี้ไปคือชัยชนะอันหอมหวานสำหรับห้อง3-E... ในเมื่อคะแนนรวมของการแข่งขันระหว่างท็อปวิชาจะเป็นสามต่อสองซึ่งทำให้พวกเขาชนะขาดลอย เลย์โกะรู้สึกพึงพอใจกับคะแนนรวมที่เป็นที่สี่ของชั้นปีเล็กน้อย อดที่จะสมเพชเพื่อนบ้านคนสนิทซึ่งแทบจะพังไม่เป็นท่าเมื่อปล่อยปะละเลยเนื้อหาเสียจนอันดับตกลงมาและพ่ายแพ้ให้แก่อาซาโนะสำหรับรายวิชาคณิตศาสตร์

 

ถึงเวลาของการประชุมปิดภาคเรียนในท้ายที่สุดแล้ว นับว่าเธอใจเย็นลงกับอาซาโนะ กาคุชูมากกว่าที่ควรเมื่อเขาเดินออกมาพร้อมเพรียงกับเฮย์และเหล่าอัศวินคนอื่น ได้เพียงแต่คุยเรื่องข้อตกลงของทั้งสองฝ่ายและไม่มีสิ่งอื่นใดเกี่ยวข้องทำให้ไม่เกิดการทะเลาะวิวาทแบบเชิงสงครามเย็นระหว่างอดีตเพื่อนร่วมห้องทั้งสอง


ไม่ถูกกับอาซาโนะคุงจริงๆด้วยสินะ เบนสายตาออกจากการเขม่นใส่นักเรียนห้องอื่นเชิงยียวนเล็กน้อยมาสบกับนัยน์ตาสีเขียวแพริดอตของคุราฮาชิ ฮินาโนะที่ยืนอยู่ข้างหน้า เลย์โกะพยักหน้าตอบรับไป


เคยอยู่ห้องเดียวกันไม่ใช่เหรอ?”


อ่าฮะ... เกลียดตั้งแต่ปีหนึ่งเลย


คงอัดอั้นน่าดูเลยนะ พ่นลมหายใจออกมาด้วยเหนื่อยหน่ายใจ คุราฮาชิยังคงฉีกยิ้มหวานให้กับคนที่เริ่มจะไม่พอใจ


เกลียดทุกอย่างที่เป็นอาซาโนะ กาคุชู... ทำไมมันถึงยังมีชีวิตอยู่อีกนะ?” เอ่ยออกมาอย่างไม่สบอารมณ์พลางพยายามข่มอารมณ์ไม่ให้อาละวาดกลางที่พิธีประชุม


เพราะเป็นแบบนี้ล่ะมั้ง เขาถึงตั้งใจจะเขี่ยออกน่ะ


โทนเสียงทุ้มที่รำลึกถึงกี่คราก็รู้สึกขยะแขยงนั้นกลังปั่นประสาทเธอในใจ


 ค่อยๆ หายใจเข้าออกนะ เราจะต้องทำตัวกลมกลืนเป็นที่สุด เสียงแปลกๆที่ดังขึ้นข้างหลังกายทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งเฮือก หันขวับไปมองริทสึตัวปลอมซึ่งเป็นตัวแทนในการทำข้อสอบของปืนใหญ่อัจฉริยะอัตโนมัติซึ่งทางผอำนวยการไม่ให้เข้าสอบเนื่องด้วยความไม่ยุติกรรม


-อืม... ขอบคุณนะ นิเสจจิ


อื้อ!”


คุณสึมุกิๆ รู้จักชื่อของริทสึตัวปลอมด้วยเหรอ?” เลย์โกะยกยิ้มก่อนที่จะเอ่ยตอบกลับไป


โอนากะ ริเสะน่ะ เคยได้ยินมาจากบทสนทนาของอาจารย์คาราสึมะอยู่บ้างน่ะ ความจริงแล้วประโยคเมื่อครู่เป็นคำโกหกหลอกลวง ตัวเธอนั้นใช่ว่าจะไม่ได้ไปหาข้อมูลของตัวแทนริทสึในการสอบมาอยู่บ้าง แต่หากเอ่ยออกไปตรงๆเสียก็คงทำให้แผนการทั้งหมดที่เตรียมเอาไว้สำหรับปีการศึกษานี้จบสิ้นลง


ซึ่งแน่นอนว่าเธอจะไม่ปริปากมันออกมาแม้จะถึงช่วงเวลาสำคัญเพียงใดก็ตาม...


 “อ๋อ... งั้นก็ช่างเรื่องนั้นไปก่อนเถอะ พิธีจะเริ่มแล้ว เด็กผู้หญิงในวัยเดียวกับเธอเฉกเช่นคุราฮาชิ ฮินาโนะ แทบจะต่างกันโดยสิ้นเชิงตั้งแต่เรื่องของความสดใสจนถึงบุคลิกภาพ หรืออาจเป็นเพราะทั้งช่วงชีวิตนี้ตัวเธอเองนั้นกลับหลงอยู่แต่ในกรอบของตนเองจนไม่ได้เหลียวแลมองความแตกต่างของเธอและคนรอบข้างกัน...


อ่า... ครางตอบรับกลับไป


เอ่อ... ถึงจะปิดเทอมหน้าร้อนแต่ก็อย่าขี้เกียจกันล่ะ เสียงของอาจารย์คนหนึ่งดังขึ้นเมื่อเขาเดินขึ้นไปพูดกล่าวในพิธี


เอ่อ... คือว่า... นัยน์ตาคู่นั้นเหลือบมองนักเรียนห้องEที่เปรียบเสมือนส่วนด้อยของโรงเรียน สึมุกิ เลย์โกะถลึงตาใส่เขา จิ๊ปากออกมาอย่างไม่สบอารมณ์จนอีกฝ่ายต้องเบนหน้าหนีสายตาน่าผวานั่น


จะได้ไม่เป็นเหมือนห้องE” ไม่มีเสียงหัวเราะด้วยความสะใจแต่อย่างใดขึ้นมา บรรยากาศเริ่มที่จะอึมครึมเมื่อพวกเขาทราบดีว่าท็อปของชั้นปีส่วนใหญ่ดันมาจากห้องเรียนที่เป็นปมด้อยของสถาบัน


-งั้นมาเริ่มเข้าเรื่องเลยดีกว่า... ดูท่าว่าอาจารย์คนนี้จะหน้าเสียไม่น้อย รีบเปลี่ยนประเด็นการสนทนาเป็นการแนะแนวอีกสักพักก่อนที่จะปล่อยนักเรียนทั้งหลายแหล่ของโรงเรียนคุนุกิงาโอกะกลับห้องเรียนไปเสีย


ส่วนที่เหนื่อยที่สุดของการมาเป็นนักเรียนห้องนี้คือการเดินลากขาขึ้นมายังบนเนินเขาที่เป็นสถานที่ของห้องเรียนนี่แหละ... เหนื่อยจนเหงื่อไหลไคลย้อยเสียจนหน้าดูมันไปเสียเลย สึมุกิ เลย์โกะหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นจากกระเป๋ามาซับเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นบนใบหน้าสวยหวาน


ร้อน...


ก็มันน่าร้อนแล้วเนอะ หันไปมองคายาโนะที่ฉีกยิ้มทั้งๆที่ร่างบางเริ่มจะเหนื่อยแรงแล้ว เลย์โกะหยิบขวดน้ำเย็นให้อีกฝ่ายรับไปดื่มแก้กระหายและความเหน็ดเหนื่อย สุดท้ายแล้วพวกเขาก็เดินมาถึงบนอาคารเรียนไม้เก่าแก่เสียจนได้


ว่าไงยะ ยัยหนู?”


ก็ดี แต่เหนื่อย ตอบบ่ายเบี่ยงพร้อมกับเดินผ่านนักฆ่าสาวชาวยุโรปไปนั่งที่โต๊ะแถวหลังสุดของตนเอง อีรีน่าจิ๊ปากมองเด็กแก่แดดที่ทำตัวไม่รู้ร้อนรู้หนาวเสียจนน่าระแคะระคายใจ


ปึก!


            หนังสือคู่มือเล่มหนาปึกที่บันทึกเกี่ยวกับช่วงปิดเทอมหน้าร้อนไว้ถูกวางลงบนโต๊ะหน้าชั้นซึ่งเป็นของอาจารย์โคโระ เลย์โกะสาวเท้าไปยังโต๊ะของอาจารย์ประจำชั้นพลางยิ้มแห้งๆเมื่อเห็นความหนาของมัน


            รับไปคนละหนึ่งเล่มนะครับเขาเอ่ยออกมาโดยที่ไม่ได้คำนึงถึงความลำบากของนักเรียนที่ต้องแบกไอ้หนังสือคู่มือเล่มหนานี้กลับบ้านไปเลยสักนิด


            เป็นคู่มือที่โอเวอร์เหมือนเคยเลยแฮะ มาเอฮาระ ฮิโรโตะบ่นออกมา


            เหมือนหีบเพลงเลย ตามมาด้วยนักเรียนบางส่วนที่พลิกดูแต่ละหน้าที่ยาวเหยียดนั่น เลย์โกะมองคู่มือที่ถูกอาจารย์ประจำชั้นส่งต่อมาในมือซึ่งหนักพอสมควร ร่างบางจึงเซเล็กน้อย


            แค่นี้ยังไม่พอเลยนะครับสัตว์ประหลาดความเร็วยี่สิบมัคในคราบของอาจารย์ประจำชั้นห้อง3-Eเอ่ยขึ้น เลย์โกะสาวเท้าเดินกลับไปยังที่นั่งของตนเองพร้อมกับหนังสือคู่มือเล่มใหญ่


            “เป็นเพราะความเย้ายวนของหน้าร้อนก็เลยไม่มีเวลาเขียนทั้งหมด หนวดสองเส้นถูกวางเสมือนมือลงบนโต๊ะอาจารย์หน้าห้อง


            เอาล่ะ จากนี้ไปจะเข้าสู่ช่วงปิดเทอมหน้าร้อน แต่ว่าทุกๆคนคงมีกิจกรรมหลักในใจอยู่แล้วสินะครับ


            อื้อ ก็เจ้านี่ที่ได้มาจากการท้าพนันไง นากามุนะเอ่ยขึ้นพลางชูหนังสือที่รวบรวมข้อมูลของแหล่งท่องเที่ยวที่ได้รับมาจากชัยชนะที่มีต่อห้องA


            “เดิมทีเป็นของที่เตรียมไว้ให้ห้องเรียนที่มีผลการเรียนยอดเยี่ยม สรุปก็คือเป็นสิธิพิเศษของห้องAนั่นแหละครับ


            แต่ว่าปลายภาคครั้งนี้ห้องAกับห้องEแทบจะเหมาอันดับหนึ่งในห้าสิบไปทั้งหมดเลย พวกเธอจึงมีสิทธิ์พอที่จะรับยังไงล่ะครับโดยส่วนตัวแล้วสึมุกิ เลย์โกะชื่นชอบการอยู่แบบเอื่อยเฉื่อยในบริเวณบ้านของตนเองมากกว่าการออกไปเที่ยว แต่ในช่วงเวลาแบบนี้มันก็ต้องมีการไปสังสรรค์เฮฮากับพวกหมู่เพื่อนร่วมห้องเสียบ้าง แม้จะไม่ได้สนิทมากแต่ก็ไม่ได้รังเกียจแต่เสียอย่างไร


            หนังสือที่รวบรวมข้อมูลไว้เล่มหนึ่งถูกเปิดโดยนางิสะและคายาโนะ นัยน์ตาทั้งสองคู่เป็นประกายฉายแววตื่นเต้น


ปิดเทอมหน้าร้อน หลักสูตรอบรมระยะสั้นภาคฤดูร้อนพิเศษโรงเรียนมัธยมต้นคุนุกิงาโอกะ ที่รีสอร์ทบนเกาะโอกินาวะสองวันสองคืน!”


ยะฮู้!” เหล่าส่งเสียงโห่ร้องด้วยความพึงพอใจดังลั่นห้องเรียน เลย์โกะเพียงแต่ส่งเสียงอย่างแผ่วเบาออกไปเนื่องด้วยสภาพที่เหน็ดเหนื่อยจากการนอนไม่เพียงพอและการเตรียมตัวสอบที่ทารุณ... อีกส่วนหนึ่งก็มาจากเหตุผลเรื่องอิโตนะที่เธอเก็บไปคิดตลอดทั้งสองสามคืนที่ผ่านมา


และในเวลาผ่านมาหัวหน้าห้องชายอย่างอิโซไก ยูมะก็เสนอบางอย่างให้กับอาจารย์ประจำชั้นสำหรับกิจกรรมปิดเทอมหน้าร้อน


            “ตามความต้องการของพวกเธอ...


            ครับ พวกเราจะขอสิทธิ์ทำลายหนวดระหว่างการเข้าค่ายหน้าร้อนครับ


            หนวดแปดเส้นนี่ก็ถือว่าต่อให้เยอะแล้ว แต่ก็ยังไม่พอใจ... ที่นับรวมเป็นแปดก็คงเพราะรวมวิชาคหกรรมที่พวกเทราซากะได้ท็อปมาด้วย อดที่ฉีกยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจไม่ได้ในความฉลาดที่เลือกนับคะแนนส่วนของรายวิชานี้มาด้วยของฮาซามะ


            ก็เลยจะใช้เกาะที่มีน้ำล้อมรอบซึ่งอาจารย์แพ้ทางด้วย เป็นการจ้องเอีวิตที่โลภมากเลยนะครับ สิ่งที่คาดหวังไว้จากตัวอาจารย์คงจะเป็นการที่เขาอนุญาตให้พวกเธอลอบสังหารได้ในครั้งนั้น เหล่านักเรียนตั้งตารอคำตอบจากอาจารย์ที่ปรึกษาอย่างใจจดใจจ่อ


            ขอยอมรับเลยนะครับ ว่าพวกเธอเป็นนักเรียนที่ดูถูกกันไม่ได้จริงๆ หนวดเส้นหนึ่งถูกยกขึ้นมาเหาแกรกๆพลางเหงื่อซึมกับการวางแผนที่ดีเยี่ยมของเหล่านักเรียนในการปรึกษาของตน


            อาจารย์ส่งหนังสือแจ้งให้ผู้ปกครองทราบก่อนหน้านี้แล้ว


            “ส่วนนี่เป็นหนังสือแจ้งจากอาจารย์ถึงทุกคนครับ กระดาษที่มีลายหน้าของสัตว์ประหลาดความเร็วยี่สิบมัคและวงกลมหนึ่งวงถูกไว้ขีดเขียนปลิววิ่นไปทั่วห้องเรียนเมื่ออาจารย์โคโระจงใจโปรยมันขึ้นฟ้า เลย์โกะหยิบแผ่นหนึ่งมาเก็บไว้ในมือ รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้ากว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอมองกระดาษแผ่นที่เหลือซึ่งยังคงปลิวไปกับสายลมเอื่อยๆในห้องพลางกลั้วหัวเราะ


            เอาพื้นฐานที่เรียนในภาคเรียนที่หนึ่งมาใช้ให้อย่างเต็มที่เลยครับ


            “ปิดเทอมหน้าร้อนนี้ขอให้เที่ยวอย่างสนุก เรียนรู้ให้มากๆ


            “แล้วมาฆ่าอย่างเต็มที่กันเถอะครับ สิ้นสุดคำพูดก็ใช้ความเร็วยี่สิบมัคของต้นเองเคลื่อนที่ไปยังหน้าอาคารเรียนพร้อมเพรียงกับเหล่านักเรียนที่เริ่มเดินออกจากอาคารไม้เก่าแก่นั่น


            โรงเรียนมัธยมต้นคุนุกิงาโอกะ ห้อง3-E ห้องเรียนลอบสังหาร...


            ปิดภาคเรียนลง ณ บัดนี้!”

 

            [คุณหนูแน่ใจนะครับว่าจะไม่ให้แฝงตัวตามเข้าไป?]


            “แน่สิ ทาคามิคุง


            [นั่นที่โอกินาวะเลยนะครับ เกรงว่ามันจะเป็นภัยต่อคุณหนู---] เสียงในสายนั้ยชะงักงันเมื่อได้ยินเสียงแค่นหัวเราะเล็ดลอดออกมาจากคู่สนทนา


            สิ่งเดียวที่เป็นภัยต่อฉันคือตัวฉันเอง


            “อย่าลืมไปว่าสึมุกิคนนี้เป็นเศษสวะของโลก--- อ๊ะ! อย่าเถียงนะ ถ้าไม่อยากโดนหักเงินเดือน


            [-ครับ...]


            “แค่ส่งสายบางส่วนไปให้ฉันใช้งานเผื่อมีข้อผิดพลาดก็แล้วกันนะ แลกกับโบนัสที่จะแฮคเข้าบัญชีตาแก่นั่นมาโอนใส่เพิ่มให้นิ้วชีเรียวม้วนเส้นผมสีอ่อนเล่นๆพลางเหม่อมองไปยังเด็กสาวผิวขาวราวกับชาวอเมริกาวัยประมาณสิบขวบที่คาดว่าน่าจะกำลังหลงทางอยู่


            [ได้ครับ คุณหนู] รีบสาวเท้าไปยังเด็กสาวคนนี้ก่อนที่จะย่อตัวหยิบแบงค์ห้าร้อยเยนมาวางใส่มือป้อมเล็กของเธอคนนั้น เลย์โกะคลี่ยิ้มบางพลางมืออีกข้างยังคงถือสมาร์ทโฟนแนบหูไว้


            หลงทางใช่มั๊ย?”


            “-คะ... หนูหาหม่ามี้ไม่เจอ


            “ไปหาพี่ชายตรงนั้นนะ บอกเข้าว่าชื่ออะไรแล้วก็หม่ามี้พลัดหลงกันที่ไหน... ทำได้ใช่มั๊ย? เราดูเก่งขนาดนี้นี่ชี้ไปทางเจ้าหน้าที่ประจำสถานีรถไฟซึ่งอยู่ในบริเวณใกล้เคียงกัน


            “-ทำได้ค่ะ! ขอบคุณนะคะพี่สาว โค้งขอบคุณให้ก่อนที่จะเดินจากไป เด็กสาวที่อายุน้อยกว่านั้นชะงักงันก่อนที่จะเอี้ยวตัวมาหันมองเธออีกครา


            พี่สาวชื่ออะไรเหรอคะ?”


            “เรียกว่าแอลก็ได้นะ นัยน์ตาสีรัตติกาลของเด็กคนนี้ฉายประกายก่อนที่จะหยีลงเพราะรอยยิ้มบนใบหน้า


            แองจี้จะจำชื่อพี่แอลไปตลอดเลยนะคะ ขอบคุณค่ะ!” เอ่ยเสร็จก็วิ่งกรูไปหาเจ้าหน้าที่เพื่อขอความช่วยเหลือ


            [คุณหนูครับ มีอะไรรึเปล่าครับ?] เลย์โกะส่ายหน้าฉัยพลันแม้รู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายจะยังคงไม่เห็นอยู่ดี


            เปล่าหรอก เตรียมงบประมาณการลอบสังหารไว้ต่อเถอะหันกลับไปในทิศทางตรงไปยังที่อยู่อาศัยของตนเองดังเคย


            [แน่ใจนะครับ?]


            “อืม...


          “ฉันแค่รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนเลวแปลกๆเลยล่ะ


          มันคงจะดีกว่าหากเธอไม่เอ่ยชื่อจริงกับเด็กคนนั้นไป... เพื่อตัวของเลย์โกะเอง



คนเลวที่ไหนเขาทำแบบนี้กันคะ เลย์โกะลูกกกก

อีกประมาณหกตอนก็จะได้เจอพระเอกอีกรอบค่ะ หกตอนเอ๊งงง

เพราะว่าอาร์คถัดไปจะเน้นเรื่องพฤติกรรมและนิสัยเลย์โกะอย่างนึกพริกถึงขิงเท่าที่จะทำได้

แต่คงไม่มีฉากไหนให้ได้เท่าฉากล้วงคอตอนทาคาโอกะแล้วล่ะนะ555



(c) Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #66 kasamiya (@kasamiya) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 08:49
    โอ้โห นี่เขินจนอยากจะระเบิดเลยเหรอ เลย์โกะ
    #66
    0
  2. #65 penpornpenmit (@penpornpenmit) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 07:03
    <p>พระเอกเก่งงง โผล่มาแค่ชื่อนางเอกก็เขินจะตายอยู่ล่ะะ 5555</p>
    #65
    0
  3. #64 เงียบเหงา-_- (@1234567891234569) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 22:17
    เดี๋ยวน่ะทำไมใจเราไปอยู่เรืออิโตนะแล้วเนี่ยยยย
    #64
    0
  4. #63 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 22:12
    แม้จะโผล่มาแค่ชื่อ แต่ก็ทำนางเอกเราเขินได้ สุดยอดดด 5555
    #63
    0
  5. #62 MelodiiSakura (@MelodiiSakura) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 21:52
    โฟกัสตรงล่อลวง..........เชื่อสิถ้าทำได้ลีดจะทำก่อน แพ้ความโชตาาาาาาาาาาาา55555
    #62
    1
  6. #61 Faii26120 (@Faii26120) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 21:51
    ว๊ายยยๆๆๆๆ เขาถามถึงบ่อยด้วยหล่าาาาา
    #61
    0