「 怪獣 MONSTER」Assassination Classroom Fanfiction

ตอนที่ 17 : VICTIM 16: Promise ((RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 669
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    6 ต.ค. 61

VICTIM 16

            หลังจากเหตุการณ์ลอบสังหารของอิโตนะที่พังไม่เป็นท่ามาไม่นานก็ถึงช่วงเวลาสอบปลายภาคของภาคเรียนนี้ เนื่องด้วยการพ่ายแพ้ให้กับทางอาคารหลักจึงทำให้นักเรียนห้องEมีแรงฮึดสู้ขึ้นเสียมากกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด อาจารย์ประจำชั้นที่ลงทุนติวให้ได้คะแนนลำดับที่ดีได้ตั้งคำสัญญาไว้ว่าจะให้นักเรียนที่ได้ท็อปของแต่ละวิชายิงหนวดตนเองทิ้งก่อนการลอบสังหารครั้งต่อไป ซึ่งเป็นโอกาสสำคัญของเหล่านักเรียนที่จะฆ่าเขาได้


            เลย์โกะที่กำลังหมกมุ่นอยู่กับการอ่านหนังสือเคมีอย่างขะมักเขม้นเอามือข้างหนึ่งกุมหน้าผากพลางค้ำไว้กับโต๊ะไม่ให้เสียสมาธิ ริมฝีปากบางบ่นพึมพำเนื้อหาที่กำลังอ่านอยู่ออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว สายตาเลื่อนอ่านแต่ละประโยคในทุกบรรทัดของหนังสืออ่านเพิ่มเติม


            ยัยสึมุกิ... นั่นหนังสืออะไรของแกน่ะ?” ช้อนตาขึ้นจากการอ่านหนังสือที่ซื้อมาเพิ่มเติม เลย์โกะปรายตามองเทราซากะก่อนที่จะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแล้วจึงกลับไปให้ความสนใจกับหนังสือต่อ


            เนื้อหาม.ปลายรวมสอบเข้ามหาวิทยาลัย


            “นี่แกเป็นบ้าไปแล้วใช่มั๊ยเนี่ย!?”


            “เปล่า ยังสติดีอยู่...


            “มันมีเด็กม.ต้นปีสามที่ไหนเขาอ่านหนังสือเตรียมสอบมหาวิทยาลัยกันล่ะวะ!?”


            “อาซาโนะ กาคุชู การเอ่ยชื่อชื่อของบุรุษผู้เป็นถึงประธานนักเรียนและนักเรียนคะแนนนดีเยี่ยมประจำโรงเรียนคุนุกิงาโอกะนั้นทำเทราซาะชะงักงัน เขาชักสีหน้าหันกลับไปมองอย่างอื่นเสียแทน จากพวกข่าวที่ทั้งโรงเรียนลือกันให้แซ่ดตอนปีสองก็พอจะได้ยินถึงวีรกรรมของคนที่นั่งข้างๆมาบ้าง


            แต่ที่แน่แท้เลยก็คือข่างลือที่ว่าผู้หญิงคนนี้เกลียดชังอาซาโนะ กาคุชูมากกว่าใครผู้ใด...


          สมการไอออนิกก็ต้อง... เสียงใสนั้นยังคงบ่นพึมพำต่อแม้เวลานี้จะล่วงเลยมาจนถึงช่วงบ่ายแต่ไม่มีอาหารใดตกถึงท้องก็ตามที


            สึกิโนะที่เปิดลำโพงคุยอยู่กับชินโดนั้นสร้างความสนใจให้กับคนอื่นๆในห้องได้เป็นอย่างมากเสียจนพวกเขาเดินเข้าไปฟังพลางล้อมโต๊ะของเด็กหนุ่มไว้ แต่ถึงกระนั้นเลย์โกะก็ยังคงอ่านหนังสืออยู่ในจุดที่นั่งตามเดิมของตนเอง


            ไม่ได้รู้สึกเสียดายแต่อย่างไรเพราะเธอมีสายที่เข้าถึงพวกอาคารหลักได้ดีกว่าคนพวกนี้เป็นหลายเท่าตัว


            ขอบคุณที่เป็นห่วงนะชินโด สึกิโนะเอ่ยตอบหลังจากที่อดีตเพื่อนร่วมชมรมเอ่ยเตือนถึงภัยหลักที่เหบ่านักเรียนอาคารหลักได้เตรียมเพื่อต่อกรกับพวกเขาไว้ มีแกนนำโดยประธานนักเรียนที่มีค่าความนิยมและไอคิวสูงพอกันอย่างอาซาโนะ กาคุชูที่ตัวเลยืโกะนั้นเกลียดนักเกลียดหนาเสียจนอยากจะจำกัดออกไปให้พ้นทาง


            แต่ไม่เป็นไรหรอก เขาช้อนตาขึ้นมองเพื่อนร่วมห้องด้วยรอยยิ้ม


            ตอนนี้เป้าหมายของพวกเราไม่ใช่ทำให้หลุดไปจากห้องE แต่เรามีเป้าหมายที่จะต้องทำคะแนนไม่ให้แพ้พวกห้องA”


            “คอยดูก็แล้วกัน ฉันจะต้องทำให้ได้!” ริมฝีปากที่แน่นิ่งยกยิ้มด้วยความพึงพอใจ เลย์โกะปิดหนังสือตนเองลงด้วยความรวดเร็วก่อนที่จะเก็บมันกลับเข้ากระเป๋า


            [ตามใจสิ ฉันรู้ฤทธิ์ห้องEดีอยู่แล้วหรอกน่า] มือกดวางสายทันทีหลังจากที่อีกฝ่ายเอ่ยสิ้นสุดประโยค เลย์โกะกระแอมเพื่อเรียกความสนใจให้สายตาทุกคู่ภายในห้องนั้นเบนมาจดจ้องไปที่ตัวเธอ เสียงใสเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ


            มีคลิปที่ทางสวะทั้ง5กำลังติวให้นักเรียนอยู่นะ จากกล้องวงจรปิด การที่ผู้หญิงคนนี้ล้อเลียนฉายาของพวกอัศวินทั้ง5ได้ด้วยสีหน้าเรียบเฉยที่ช่างน่านับถือเสียจริง


            เลยอยากจะถามอาจารย์โคโระว่าต้องการมั๊ยน่ะค่ะ เผื่ออาจช่วยในการติวได้อยู่บ้าง


            “โอ้ ดีเลยครับ คุณสึมุกิ ไม่มีใครเอ่ยถามเรื่องแหล่งที่มาของคลิปเพราะคงรู้ตัวแน่ชัดว่าหากไม่เอ่ยออกไปจะดีกว่า เลย์โกะเปิดเข้าแอพพลิเคชั่นแกลเลอรี่ในโทรศัพท์แล้วจึงกดแชร์ลงเข้าอาจารย์ของอาจารย์ประจำชั้น


            โอเคค่ะ ส่งให้ทางเมลแล้ว


            “ขอบคุณครับ--- ว่าแต่ว่า... คุณสึมุกิรู้อีเมลอาจารย์ด้วยเหรอครับ?” เอ่ยถามออกมาด้วยความฉงนสงสัย แต่สิ่งที่ได้กลับมาดันเป็นรอยยิ้มหวานที่อาบยาพิษของเจ้าตัว


            รู้ค่ะ


            ฉันรู้ทุกอย่างแหละแต่รูปประโยคจะดูเหมือนกับการจงใจหยอกล้อเขาให้ผวาแต่อาจารย์โคโระกลับเห็นแววตาที่สั่นเครือของเธอผู้นั้น

 

          วันถัดมาก็อาศัยการจองคิวใช้ห้องสมุดของหัวหน้าห้องชายมากความสามารถ นักเรียนบางส่วนจึงมีโอกาสที่จะได้ใช้ห้องสมุดของอาคารหลักที่เปรียบเสมือนสิ่งที่เด็กห้องEเอื้อมไม่ถึงได้ครั้งหนึ่ง เลย์โกะปรายตามองบรรยากาศเงียบเชียบก่อนที่ก้มลงอ่านหนังสือในมุมหนึ่งของชั้นหนังสือประเภทจิตวิทยา เธอปลีกตัวออกมาจากพวกอิโซไกเพราะต้องการสมาธิเป็นพิเศษสำหรับวิชาสังคมศึกษา มือยกขึ้นมากุมหย้าผากตนเองไม่ให้วอกแวกนึกถึงเรื่องอื่น


          เวลาอ่านหนังสือชอบคิดมากตลอดเลย...


          เคร่งเครียดแบบนี้ไม่เหมาะกับเลย์ตันเลยนะ เสียงในโทรหวานเกินชายดังขึ้นข้างหลังกาย เลย์โกะตวัดปลายมีดสังหารอาจารย์ไปจ่อบริเวณคอหอยของต้นเสียงด้านหลัง คิ้วกระตุกขึ้นเมื่อได้ยินเสียงกลั้วหัวเราะเล็กลออดออกมาจากริมฝีปากอีกฝ่าย


            ไม่มีไอสังหารแม้แต่น้อย เป็นคำวิจารณ์ที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมา เลย์โกะโยนอาวุธชนิดพิเศษเข้าใส่มืออีกฝ่าย หันขวับมาถลึงตาใส่อย่างไม่สบอารมณ์ การกระทำเหล่านั้นทำให้คาราสึมะ เฮย์หุบรอยยิ้มตนเองลง


            ฉันไม่ได้ชอบอะไรแบบนี้


            “แต่ก็ยังทำแหละนะ เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างกายเธอ แววตาฉายแววฉงนสงสัยพลางมองไปที่ใบหน้าสวยหวานซึ่งไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆนอกเหนือจากความรู้สึกไม่สบอารมณ์... ก่อนที่มันจะค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกอื่น


            ถ้าไม่ไหวก็ไม่ไหวหรอก เด็กคนนั้นเอาดีด้านนี้ไม่ได้เลย


          ‘แต่สุดท้ายแล้วโคเฮย์ก็ไม่มีทายาทคนอื่นแล้วนี่ ทุกอย่างเลยตกไปอยู่ที่ยัยหนู


          ‘คงต้องบังคับให้เด็กคนนั้นฝืนทนไปสินะ ไม่งั้นอาจโดนตัดทายาทกันไปเลยนี่สิ


            ถ้าฉันไม่ทำ... คิ้วเลิกขึ้นพลางมองเพื่อนสมัยเด็กตนเองที่ขยุ้มกระโปรงนักเรียนฉับพลัน เธอกัดฟันกรอดหักห้ามไม่ให้ความรู้ทั้งหลายแหล่ถาโถมออกมาในคราเดียว พ่นลมหายใจออกมาอย่างไม่สบอารมณ์แล้วจึงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแตกต่างจากเดิมเพราะเสียงใสสั่นเครือเล็กน้อยนั่น คาราสึมะ เฮย์เบนสายตามองหนังสือที่เรียบเรียงบนชั้นอย่างเป็นระเบียบเสียแทนเพื่อแสดงออกว่าเขานั้นไม่ได้คิดที่จะกดดันเธอแต่อย่างใด


            ฉันก็จะไม่มีอะไรให้ยึดติดด้วย...


            “แล้วฉันก็... จะหายไปตลอดกาล แม้ว่ารูปประโยคนั้นจะดูเหมือนว่าเขานั้นเข้าถึงเธอได้ หากแต่มันเป็นเพียงประโยคที่ไม่มีการอธิบายเพิ่มเติมใดๆทั้งสิ้นซึ่งไม่มีความหมายที่ตายตัวเสียเลย เฮย์รู้ดีว่าอย่างไรเสียตัวเขาก็ไม่มีสิทธิ์ในการช่วยเธอคนนี้แม้เวลาจะผ่านไปกี่ปีก็ไม่ได้ทำให้กำแพงที่ตัวเธอสร้างไว้ร้าวหรือแตกหักลงแม้แต่น้อย อยากจะช่วยแต่ตัวเขาเองกลับไม่ได้แข็งแกร่งพอที่จะช่วยเธอ


            ก็พอจะรู้อยู่หรอก ว่าคนคนนั้นที่จะอยู่เคียงข้างเธอนั้นไม่ใช่และจะไม่มีวันเป็นเขาโดยสิ้นเชิง


            งั้นผมไปล่ะ บอกลาก่อนที่จะรีบสาวเท้าเดินออกจากห้องสมุดไป เอนร่างพิงกับผนังข้างอาคารพลางแค่นหัวเราะ


            เจ็บแฮะ...

 

            แม้จะรู้อยู่กลายๆแต่ตัวเธอเองกลับเลือกที่จะไม่สนใจคาราสึมะ เฮย์... มันไม่ใช่หน้าที่ในตอนนี้แม้ว่าจะเคยสนิทกันมาตั้งแต่เด็กเสีย คนเราสักวันก็จะต้องเติบโตและทิ้งบางอย่างในอดีตไป แต่เลย์โกะไม่แน่ใจว่าเป็นเธอที่ทิ้งทุกอย่างแล้วก้าวเดินต่อไปหรือเป็นทุกอย่างที่ทิ้งเธอเสียก่อนแต่กลับไม่ยอมให้เธอจากไปง่ายๆ


            ทุกวันนี้นอกจากจะต้องมานั่งรำพึงนึกถึงวิธีการลอบสังหารของอาจารย์ประจำชั้นก็ยังต้องมานั่งศึกษาเรื่องเรียนไม่ให้เกรดตกและสภาพจิตใจที่แปรเปลี่ยนไปได้อย่างรวดเร็วในช่วงเวลาอันสั้นด้วย


            ฟุบ...


          ทิ้งตัวลงบนฟูกเตียงเหมือนกับทุกครั้ง วันนี้ดูเหมือนจะใช้เวลาในห้องสมุดนานจนถึงช่วงเย็นได้และกว่าจะเดินทางมาถึงบ้านของตนเองเวลาก็ปาไปประมาณหกโมงเย็นได้เสียแล้ว ใบหน้ารู้สึกชาวาบเล็กน้อยที่เข้ามาและไม่เจอใคร เธอคาดว่าซาซากิ จิฮิโระคงมีงานด่วนเหมือนเคยไม่ก็ติดโอทีที่บริษัทเสีย


            ถึงจะชินชาแต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหงา... แม้ว่าจะใช้ชีวิตแบบทางเดินของคนคนเดียวมาหลายไปแต่กลับไม่เคยรู้สึกชื่นชอบความสงบที่ไร้ซึ่งเสียงพูดคุยหัวเราะสนุกสนานเลยแม้แต่ครั้งเดียว ทุกครั้งที่กลับเข้าห้องนอนเธอจะถอดหน้ากากทั้งหายแหล่นั่นออก ปล่อยให้เป็นตัวของตนเองและบางครั้ง... ความทรงจำอันเลวร้ายในอดีตก็ถาโถมเข้ามาเสียจนตื่นขึ้นมากลางดึก


            เงียบ...จัง เอ่ยพึมพำขึ้นมากับตนเอง มือสวมกอดหมอนสีขาวสะอาดของตนเองพลางกัดฟันแน่นไม่ให้แสดงอารมณ์แต่อย่างใดออกมาเสีย เธอไม่ควรไปเจอเฮย์เมื่อตอนกลางวัน สีหน้าที่ดูเหมือนกำลังฝืนของเขาเสมือนบ่งบอกว่าตัวเธอนั้นเปลี่ยนไปมากแค่ไหนเสียจนไม่สามรถกู่กลับได้อีกแล้ว


            ช่วงเวลาที่อ่อนแอที่สุดคงเป็นช่วงสอบ... ไม่มีการหาข้อมูลจากเส้นสาย ไม่มีการเตรียมแผนลอบสังหารอาจารย์ ไม่มีการพูดคุยเรื่องการลอบสังหารกับครูประจำชั้น


            การที่ต้องมานั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบอย่างมุ่งมั่นต่างจากเมื่อก่อนนั้นยิ่งตอกย้ำตนเองว่าครั้งล่าสุดที่ใช้ชีวิตโดยปราศจากการเสแสร้งเล่นไปตามบทนั้นนานเกินที่จะรำพึงนึกได้


            คนอย่างเธอเนี่ย คงเหนื่อยมากสินะ ชะงักงันเมื่อได้ยินเสียงทุ้มเล็กน้อยของใครบางคนที่ไม่อยากจะพบดังขึ้นในบริเวณใกล้เคียง เม้มริมฝีปากแน่นก่อนที่หันขวับไปหาร่างของผู้ใช้หนวดอีกคนซึ่งกำลังนั่งอยู่ตรงบริเวณหน้าต่างที่เธอลืมปิด


            ก็ไม่ค่อย ตอบกลับอิโตนะไป นัยน์ตาสีอำพันสวยหรี่มองเธอราวกับว่าไม่เชื่อถือในคำพูดนั้น เลย์โกะจิ๊ปากออกมา


            ถูกทิ้ง?” มือขยุ้มปลอกหมอนแน่นเมื่อได้ยินคำถามที่ไม่อยากจะฟังออกมา เลย์โกะหลุบตาลงต่ำพยายามปรับเสียงที่สั่นเครือนั้นให้ดูราบเรียบดังเคยแม้มันจะไม่ได้ผล


            ฉัน... ทิ้งทุกอย่างไปเองนี่


            “เพราะฉันรู้ว่าสุดท้ายก็ต้องถูกทิ้งเลยชิงหนีออกมาก่อน


            “โง่มาก... สินะ ช้อนตาขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยนัยน์ตาที่ร้อนชุ่มไปด้วยน้ำตา กัดปากข่มอารมณ์ไว้ไม่ให้หลุดเสียงสะอื้นออกมา ซุกใบหน้าลงใบที่หมอนในมือปล่อยให้คนข้างกายที่นั่งอยู่ที่หน้าต่างเดินเข้ามาหาเธอทั้งๆแบบนั้น


            ถ้ามันจอมปลอมก็ไม่มีซะยังจะดีกว่าจริงๆนั่นแหละ เขาเอ่ยออกมาอย่างราบเรียบ


            เธอไม่ผิดหรอก... สถานการณ์นี้คงเป็นบรรยากาศอึมครึมที่ชวนน่าอึดอัดใจเป็นที่สุด เขาที่ถูกพ่อแม่ทิ้งไว้ข้างหลังเนื่องด้วยปัญหาทางธุรกิจและเธอผู้ที่เลือกทิ้งทุกอย่างก่อนที่สิ่งเหล่านั้นจะทอดทิ้งเธอ


            ความเหงา ความโดดเดี่ยว ความเว้งว้าง... ทุกสิ่งที่พวกเขาเคยรู้สึกมันช่างเหมือนกันยิ่งนัก


            เธอไม่ผิดหรอก... เธอไม่ผิดเขากัดฟันพูดออกไป เอื้อมมือเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างช้าๆ


          ‘แล้วผมล่ะครับพ่อ?’


          ‘ทำไมผมถึงไปกับพ่อแม่ไม่ได้ล่ะ?’


          ความทรงจำอันเลวร้ายถาโถมเข้ามาในหัวกำลังทำให้เขาเริ่มที่จะหงุดหงิด ชิโระบอกว่าถ้าแข็งแกร่งก็จะไม่มีใครทิ้งเขาไปอีกแล้ว เขาก็แค่ต้องแข็งแกร่งยิ่งกว่าใครใดๆก็เท่านั้นนี่...


ถ้าฝืนก็พอเถอะ เสียงใสที่สั่นเครือนั้นเอ่ยขึ้น อิโตนะชะงักงัน เขาชักมือกลับอย่างรวดเร็วพลางมองไปที่ใบหน้าเปื้อนน้ำตาของคนตรงหน้าที่ช้อนตาขึ้นมามองเขา


เดี๋ยวก็ได้ดิ่งกันทั้งคู่หรอก แค่นหัวเราะออกมา เลย์โกะปาดน้ำตาที่เปื้อนไปหน้าออก คนตรงหน้ากำลังมองเธอด้วยแววตาที่ยากจะอธิบายได้ในความคิด ไม่อยากแม้แต่จะเอ่ยถามเขาว่ารู้ที่อยู่เธอได้อย่างไร ไม่อยากจะเอ่ยถามว่าทำไมถึงมายุ่งกับเธอตั้งแต่แรก...


แต่ว่าเธอ...เลย์โกะส่ายหน้าอย่างเอือมระอา หลุบตาลงต่ำก่อนที่จะเอ่ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบซึ่งอาจอธิบายได้ว่าตัวเธอนั้นพอจะควบคุมสติตนเองได้แล้ว


ฉันไม่เป็นไร มีหน้าที่ที่ต้องทำอีกเยอะ


ส่วนนายน่ะมุ่งไปกับความแข็งแกร่งและการฆ่าอาจารย์ต่อไปเถอะ ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน


เพราะพอเสร็จหน้าที่แล้ว ฉันก็ตายไปเอง


หมับ!


มืออีกฝ่ายจับท่อนแขนเธอทั้งสองข้างไว้ บีบมันแน่นราวกับว่าต้องการจะเอ่ยอะไรบางอย่าง ประโยคเมื่อครู่นั้นทำให้อิโตนะเผลอตัวไปเอง เขากัดฟันหรอดมองใบหน้าของเลย์โกะที่สวมหน้ากากอยู่และไม่สามารถเดาอารมณ์ได้อีกต่อไปแล้ว


อะไร?”


-เปล่า... ขอโทษ ปล่อยมือออกมาแขนทั้งสองข้างของอีกฝ่าย อิโตนะผละตัวออกมาจากเธอ


ถ้าเธอไม่อยากให้ยุ่งก็ไม่เป็นไรนัยน์ตาสีอำพันช้อนขึ้นมาสบกับเธอเป็นครั้งสุดท้าย


เราจะได้เจอกันอีกครั้งเมื่อฉันลอบฆ่าอาจารย์โคโระครั้งต่อไป


นั่นน่ะสินะ... มันควรจะเป็นแบบนั้นมาตั้งแต่แรกแล้ว หน้าที่ของพวกเธอคือการลอบสังหารอาจารย์ประจำชั้น


ฉันไม่อยากฆ่าใครในห้องเรียนที่อ่อนแอกว่าฉันเธอแค่นยิ้มตอบกลับเขาไป


เพราะฉะนั้นอย่าเพิ่งเป็นอะไรไปก่อนล่ะ เป็นคำที่เอ่ยมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กลับแฝงความหมายมากมายกว่าที่คิด เสียงใสแค่นหัวเราะออกมา ยกยิ้มเลศนัยให้อีกฝ่าย


อยากให้เป็นคำสัญญาสินะ


อืม เอื้อมมือขึ้นมาลูบเส้นผมเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกันอย่างแผ่วเบา เลย์โกะหุบยิ้มลง เม้มปากเป็นเส้นตรงเมื่อได้ยินประโยคถัดมาของอีกฝ่าย


ถึงจะรู้ว่าเธอเชื่อถือไม่ได้หรอก


แต่อย่างน้อย... ในฐานะของคนที่อยู่ในสถานะใกล้เคียงกันก็ได้ สิ้นสุดประโยคก็เดินออกไปยังบานหน้าต่างที่เปิดอยู่ ดวงอาทิตย์แทบจะลับฟ้าเสียอยู่แล้ว หากชิโระที่ออกไปเตรียมของรู้ว่าเขาหายไปคงเป็นเรื่องใหญ่โตแน่


อืม... พยักหน้าตอบรับเธอผู้เพิ่งจะเอ่ยครางคำตอบออกมาอย่างแผ่วเบา อิโตนะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยก่อนที่จะโดดลงทางหน้าต่างออกไปยังจุดที่ชิโระอยู่ซึ่งไม่ไกลนักจากบริเวณนี้เสียเท่าไหร่


ฉันสัญญา ใบหน้าสวยหวานก้มลงซบกับหมอนสีขาวสะอาดนั่นอีกครั้ง


มาเสิร์ฟฉาก Breakdown แบบ Angsty กันเล็กน้อยบ้าง... มีเฮย์จังมานิดนึงด้วย

ไม่แน่ใจว่ารวบรัดหรือแปลกไปรึเปล่าตอนนี้ แต่ก็พยายามสื่อมันออกมาเท่าที่จะทำได้แล้วนะ 

ตอนอื่นไม่ต้องบอกก็ได้แต่แค่อยากรู้ว่ารีดเดอร์โอเคกับตอนนี้รึเปล่า มันแปลกไปมั๊ยหรือว่าสื่ออกมายังไม่ดีพออะไรแบบนี้

เพราะว่าดันเริ่มรีตอนเย็นซึ่งอารมณ์ Angst มาได้ยังไงไม่รู้ด้วย

เนื้อเรื่องมันก็น่าจะสื่ออยู่แล้วแหละว่าอารมณ์นางแปรปรวนง่ายมากจนน่ากลัว 

แต่จบน่ารักนิดเพราะเล่นให้จิตตกมากไม่ได้ ไม่ใช่สงสารใครที่ไหนแต่กลัวอารมณ์ตัวเองมันดิ่งก่อนนอนนี่แหละ555


(c) Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #60 penpornpenmit (@penpornpenmit) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 09:38
    <p>อิโตนะไม่ออกมาเลยยยย///มีแค่ชื่อออออออออ</p>
    #60
    0
  2. #59 MelodiiSakura (@MelodiiSakura) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 08:12
    อืมมมมมมมมม ก็ยังไม่รู้ว่าเม้นอะไรดี
    #59
    0
  3. #58 kasamiya (@kasamiya) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 08:03
    อิโตนะน่ะกว่าจะออกมา นานโคตร//ก็ไม่ค่อยนานนะ เฮ้อออออ
    #58
    0
  4. #57 Yukine. (@veve50) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 01:15
    ยัยตัวร้ายของอิโตนะคุง~~//อ้ายยยยย>///<
    #57
    0
  5. วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 22:35
    หลัวยังค่าตัวแพงเหมือนเดิมเลยอ่ะ วงวาร(?) หากิ๊กให้น้องหน่อยก็ดีนะ=w=
    #55
    0