「 怪獣 MONSTER」Assassination Classroom Fanfiction

ตอนที่ 16 : VICTIM 15: Mischevious ((RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 735
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    4 ต.ค. 61

VICTIM 15

            “พวกแกทุกคนก็มาช่วยด้วยล่ะ ฉันจะอัดมันร่วงตกลงน้ำเอง!” การที่เทราซากะโผล่มาในช่วงเวลาพักเที่ยงพร้อมทั้งป่าวประกาศว่าจะลอบสังหารอาจารย์โคโระที่สระน้ำอย่างกะทันหันนั้นเรียกความสนใจของนักเรียนในห้องทั้งหลายแหล่ได้เป็นอย่างดี เลย์โกะปรายตามองเขาพลางเคี้ยวเฟรนช์ฟรายในปาก


            เทราซากะ นายไม่เคยให้ความร่วมมือกับทุกคนนการลอบฆ่าเลยนะ มาเอฮาระลุกขึ้นยืนสวนกลับเขา


            อยู่ๆก็มาสั่งการทุกคนแบบนี้ คิดว่าทุกคนจะตอบตกลงเหรอ?” สึมุกิ เลย์โกะแค่นยิ้ม แล้วจึงคีบชิ้นเฟรนช์ฟรายเข้าปากอีกครา สายตาจดจ้องไปยังสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกนึกชอบพึงพอใจ


            ไม่มาก็ไม่เป็นไร เทราซากะแค่นหัวเราะ


            ฉันจะได้เอาเงินรางวัลหนึ่งหมื่นล้านเยนไปคนเดียวยังไงล่ะ เอ่ยเสร็จก็เดินออกนอกห้องเรียนไป ทิ้งบรรยากาศอึมครึมไว้ให้คนในห้องในพริบตา


            อะไรของเจ้านั่นน่ะ?”


            “แสดงธาตุแท้ออกมาแล้วสินะ


            “ฉันไม่เอาด้วยนะ


            “ฉันก็เหมือนกัน เฟรนช์ฟรายชิ้นสุดท้ายถูกคีบเข้าปากของสึมุกิ เลย์โกะ เธอเคี้ยวมันอย่างเฉยเมยราวกับว่าไม่อยากจะรับรู้สิ่งใดภายในห้องเรียนนี้เสีย นิ้วมืออีกข้างไถดูหน้าจอฟีดข้อมูลไปเรื่อยๆอย่างเอื่อยเฉื่อย


            ทุกคนไปเถอะนะครับ!” เมือกที่ไหลออกจากตัวอาจารย์โคโระซึ่งไม่รู้ว่าโดนอะไรมาจึงได้ขับออกมาในปริมาณมากนั้นไหลลงพื้นและแข็งตัวอย่างรวดเร็ว เลย์โกะยังคงนั่งดูข้อมูลใหม่ๆที่ปรากฏบนหน้าจอฟีดข่าวของตนเอง ยกขาขึ้นกันไม่ให้โดนเมือกของอาจารย์ประจำชั้น


            เทราซากะคุงเขาอุตส่าห์มีไฟที่จะฆ่าอาจารย์ขึ้นมาทั้งที


            “ทุกคนก็มาลอบฆ่าด้วยกันนะครับ จะได้รู้สึกดีแล้วก็คืนดีกันยังไงล่ะ เอ่ยออกมาทั้งๆที่เมือกปกคลุมใบหน้ากลมมิด


            รู้สึกขยะแขยงอาจารย์ก่อนเลย!”


            “ว่ายังไงล่ะ? เธอรู้อะไรมาแน่ๆแหละนะ ช้อนตาขึ้นมองเพื่อนบ้านคนสนิท นัยน์ตาทองอร่ามคู่นั้นฉายแววซุกซนดั่งเคย เลย์โกะเท้าคางมองหรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างตะขิดตะขวงใจก่อนที่จะตอบกลับไปเสียงเรียบ


            โดดกัน


            “หือ?” คิ้วอีกฝ่ายเลิกขึ้น


            ถ้ามีเรื่องก็ค่อยวิ่งมาดูสถานการณ์ มือคว้านเก็บอุปกรณ์ใต้โต๊ะเข้ากระเป๋า สึมุกิ เลย์โกะช้อนตาขึ้นมามองอาคาบาเนะ คารุมะที่กำลังหัวเราะอย่างชอบใจออกมาเบาๆ


            ได้สิ

 

          ตู้ม!


          เธอกำลังนั่งเอื่อยเฉื่อยอยู่ข้างกายคารุมะจนกระทั่งได้ยินเสียงอะไรสักอย่างระเบิดขึ้น มือวางแล็ปท๊อปลงพื้นก่อนที่จะหยิบมันเก็บเข้ากระเป๋าสะพายที่ถอดวางไว้บนตักตนเอง ชำเลืองมองเพื่อบ้านคนสนิทเสมือนเป็นสัญญาณให้เตียวพร้อม เขารีบวางเครื่องเกมNintendoลงแล้วจึงยันตัวลุกขึ้น


            รีบไปกัน


            “อ่า... กล่าวอย่างราบเรียบ เลย์โกะค่อยๆสาวเท้าเดินตามคารุมะไปยังจุดต้นเหตุเกิดเสียง ปรายตามองบริเวณรอบข้างที่มีแต่เทราซากะเสียก็แค่นรอยยิ้มบนใบหน้าออกมา คนที่ตรงไปตรงมาแบบเขาช่างโง่เขลายิ่งนักเมื่อเป็นแค่เพียงหุ่นเชิดที่ไม่รู้เบื้องหน้าเบื้องหลังในแผนการณ์อันแยบยลของชิโระ


            อะไรกันล่ะเนี่ย?” คารุมะเบิกตาโพลงมองภพของเขื่อนกั้นน้ำที่ระเบิดออก น้ำในสระน้ำเดิมที่เริ่มจะตื้นเขิน... และไม่มีวี่แววของผู้คนนอกเหลือจากเทราซากะ


            ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ


            ไม่ใช่อย่างที่คุยกันนี่นา... นัยน์ตาสีอเมทิตส์มองอีกฝ่ายอย่างเย้ยหยันสมเพช มือคว้าสมาร์ทโฟนราคาแพงขึ้นมาเปิดดูข้อมูลบางอย่างในข้อมูลเครื่อง


            ไหนบอกว่าพอเรียกแล้ว อิโตนะจะมาผลักมันตกน้ำไง ประโยคที่อ้างอิงถึงบุรุษที่สามทำให้คารุมะหันขวับมามองเพื่อนบ้านคนสนิทของตนเองที่เมื่อเห็นท่าทีของเขาแล้วกลับแลบลิ้นหยอกล้อเชิงขอโทษแบบไม่สำนึกผิดอยู่กลายๆ คนซาดิสม์แค่นหัวเราะให้กับเพื่อนสาวข้างกายที่ดูท่าว่าจะสนใจคนคนนั้นเสียจริง


            อย่างนี้นี่เอง... หันกลับไปมองเทราซากะด้วยแววตาที่มีความรู้สึกไม่สบอารมณ์เจือปนอยู่กลายๆ


            ไม่ใช่แผนที่ตัวเองวางเอาไว้ แต่โดนสองคนนั้นบงการอยู่สินะ


            “ถ้ามองในความเห็นฉันคือมีอยู่คนเดียว คิ้วกระตุกขึ้นพลางมองไปที่ใบหน้าสวยหวานซึ่งกำลังฉายแววไม่พึงพอใจอยู่อย่างเห็นได้ชัด มือเธอยกขึ้นมาจากการจัดเบลเซอร์ที่พันรอบเอวให้เรียบร้อยขึ้นมากอดอกมองสถานการณ์ตรงหน้า


            เหมือนถูกบงการทีเดียวสองคน ในที่นี้คนโง่คือเทราซากะ ทั้งสองคนข้างกายเลือกที่จะเมินเฉยต่อคำพูดพิลึกพิลั่นของเด็กสาว เทราซากะหันขวับมาอธิบายเรื่องการโบ้ยความผิดที่ถูกต้องในวิธีการคิดของเขา


            ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้เป็นเพราะฉันใบหน้าเขาเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ตีปะปนกันในหัว


            คนที่คิดแผนพรรค์นี้ต่างหากที่ผิด ที่ทุกคนโดนน้ำพัดออกไปก็เพราะพวกมัน---”


            ผัวะ!


          ก่อนที่คารุมะจะได้ให้บทเรียนกับเทราซากะก็ถูกเจ้าของร่างเล็กที่ไวกว่าฉวยโอกาสวิ่งบึ่งเข้าไปฟาดขาขึ้นเตะก้านคออีกฝ่ายให้ล้มลงไปอย่างรวดเร็วเสียจนเทราซากะล้มตึงไปในพริบตา เลย์โกะปรายตามองอีกฝ่ายก่อนที่จะเดินกลับมายังจุดเดิม


            ใจจริงแล้วคารุมะก็อยากที่จะเอ่ยแซวหากแต่ว่าคิดได้ว่านี่คงไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งหยอกล้อด้วยความสนุกสนาน เสียงที่ยียวนนั้นเอ่ยขึ้นอีกครั้งหากแต่กลับสร้างบรรยากาศตึงเครียดให้กับรอบข้างเสีย


            ที่นายโดนลอยแพไม่ใช่เพราะทุกคน แต่เป็นเพราะนายนั่นแหละ


            ถ้าปากนั่นยังมีเวลามาเห่าแก้ตัวให้ตนเองแม้ว่าจะเพิ่งกัดคนอื่นไป ก็เก็บไปคิดซะนะ เลย์โกะยกยิ้มเย้ยหยันขึ้น


            ...ว่าจะพาเขาไปฉีดยาเย็บแผลหรือปล่อยให้เลือดไหลตายต่อหน้าต่อตาน้ำเสียงที่เอ่ยออกมาอย่างเย็นยะเยือกเสียจนบรรยากาศรอบข้างเริ่มที่จะอึมครึมและเคร่งเครียดยิ่งไปกว่าเดิม เลย์โกะชำเลืองมองคารุมะเสมือนไปสัญญาณให้เตรียมตัวไปเช็คคนอื่นๆในห้อง


            “คิดได้ก็ตามมานะ ไอ้หมาบ้า สิ้นสุดคำพูดก็สาวเท้าเดินออกมาจากบริเวณนั้นพร้อมเพรียงกับอาคาบาเนะ คารุมะที่ดูแล้วจะเสียอารมณ์เล็กน้อย


            นั่นเธอเล่นไปตามบทหรือพูดจริง?” อย่างที่เด็กสาวเดาไว้ เขาคงไม่คิดว่าคนอย่างเธอจะมีความเป็นห่วงเป็นใยผู้อื่นเสียนี่... ซึ่งมันก็คือความจริงส่วนหนึ่ง


            ไม่รู้สิ ฉันสับสนน่ะเอ่ยขึ้นอย่างเอื่อยเฉื่อยแล้วจึงเดินตรงบึ่งไปหาพวกนักเรียนที่เหลือซึ่งกำลังมองสถานการณ์ของอาจารย์โคโระที่กำลังเสียเปรียบอยู่


            “งั้นสินะ... อาคาบาเนะ คารุมะพึมพำออกมาอย่างแผ่วเบา หากเมื่อกี้ตัวเขาเองนั้นไม่ได้ตาฝาดไปเสียจริงก็แสดงว่าเพื่อนบ้านคนสนิทของเขานั้นกำลังพยายามโกหกตนเองอย่างหน้าตายอยู่


            ...แววตาเมื่อกี้มันฉายแววห่วงใยคนอื่นไม่ใช่หรอกเหรอ?

 

          คารุมะ แกลองเชิดฉันดูสิ นัยน์ตาสีทองอร่ามชำเลืองมองคนร่างใหญ่ข้างกาย ครางด้วยความสงสัยออกมาอย่างแผ่วเบาปล่อยให้เทราซากะเอ่ยพูดต่อไป


            ลองใช้สมองที่เจ้าเล่ห์นั่นคิดแผนให้ฉันซะ


            แล้วฉันจะลงมืออย่างสมบูรณ์แบบเพื่อช่วยคนที่อยู่ตรงโน้นเอง!” เลย์โกะท้งตัวนั่งลงบนพื้นหญ้า ห้อยขากับตรงส่วนหน้าผาอย่าสลายอารมณ์ ฮัมเสียงทำนองเพลงพลางมองไปที่จุดต่อสู้ของอิโตนะและอาจารย์โคโระ


            ก็ได้อยู่หรอก แต่นายจะทำตามแผนฉันได้รึเปล่าล่ะ?” เสียงยียวนนั้นเอ่ยตอบ มือตวัดมาปลดกระดุมเสื้ออีกฝ่ายอย่างเร็วไว


            อาจถึงตายเชียวนะ แววตามุ่งมั่นของเทราซากะ เรียวมะไม่แปรเปลี่ยนไปจากเดิมแม้แต่น้อย


            ต้องทำได้สิ ก็พวกเราเป็นคนทำความผิดที่มีผลงานมาแล้วนี่นา จากนั้นก็เล่าแผนการให้อีกฝ่ายได้ทราบ เลย์โกะยังคงจดจ้องไปที่บริเวณตรงหน้าซึ่งมีอาจารย์ประจำชั้นและอิโตนะประจันหน้ากันอยู่ นัยน์ตาสีอเมทิตส์เบนออกจากภาพเบื้องหน้ามาหาเพื่อนร่วมห้อง เอ่ยออกมาอย่างเรียบๆ


            ไม่น่าจะฆ่านายหรอกนะ


            “ฮะ?”


            “คิดว่าน่ะ... ยกมือขึ้นมาลูบแก้มข้างที่โดนบุคคลที่สามจู่โจมหอมฟอดไปเมื่อคืนอย่างแผ่วเบา เธอเอ่ยขึ้นอีกครั้ง


            คิดไปคิดมาฉันไม่แน่ใจแล้วแฮะ


            “อะไรของแกเนี่ย!?” คารุมะมองท่าทีเหล่านั้นของเธอก่อนที่จะหลั้วหัวเราะออกมา นัยน์ตาสีทองอร่ามฉายแววซุกซนและอยากรู้อยากเห็น


            ถ้าจะเอาแบบชัวร์ๆอ่ะนะ


            “อิโตนะคงไม่ฆ่าเธอคนเดียวแหละ เลย์โกะ ตามมาด้วยการพยักหน้าพร้อมเพรียงกันของเพื่อนร่วมห้องทั้งหายแหล่ สึมุกิ เลย์โกะขมวดคิ้วเป็นปม


            รีบๆทำให้มันจบก่อนอาจารย์โคโระเดี้ยงเหอะ เทราซากะปัดมือพลางบ่ายเบี่ยงประเด็นการสนทนา


            เออ รู้แล้ว รอยยิ้มแห่งความมั่นใจบนใบหน้าของเทราซากะ เรียวมะทำเธอขนลุกอยู่ชั่วครู่หนึ่ง ร่างสูงใหญ่โดดลงไปยังบริเวณน้ำตื้นเขิน ตะโกนเรียกอีกฝ่ายเสียงแข็ง


            เฮ้ย!”


            “เทราซากะคุง ชิโระหันขวับมามองเขา


            บังอาจมาหลอกใช้ฉันเหรอ!?”


            “แหม... อย่าโกรธเลยนะ ก็แค่ดึงเอาเพื่อนร่วมห้องมาติดร่างแหนิดหน่อยเท่านั้นเอง เขาอธิบายพลันชูนิ้วชี้ขึ้นอย่างสบายอารมณ์


            แถมเธอก็โดนลอยแพจากห้องEพอดีด้วย


            หนวกหูน่า! ฉันไม่ยกโทษให้พวกแกแน่ ถอดเสื้อนักเรียนออกมากำบังร่างกาบเบื้องหน้าแล้วจึงวิ่งผ่านน้ำเข้าไปทางอิโตนะ


            อิโตนะ แกมาเจอกับฉันซะ!”


            “หยุดนะครับ เทราซากะคุง!” เสียงของอาจารย์ประจำชั้นดังขึ้นเพื่อเอ่ยห้ามปรามนักเรียนในการปรึกษาของตนเอง


            เธอไม่ใช่คู่มือที่จะเอาชนะเขาได้หรอก!”


            ถอยไปซะ เจ้าหมึกขึ้นอืด!” นักเรียนในการปรึกษาสวนกลับมา ชิโระกลั้วหัวเราะให้กับความอาจหาญของเขา


            กล้าหาญจังเลยนะ แววตาที่ดูเป็นมิตรนั่นแปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นฉับพลัน


            “ทำให้มันเงียบซะ อิโตนะ


            คารุมะคุง!” นางิสะเอ่ยปรามให้คนข้างกายเขารับรู้ว่าเทราซากะกำลังแย่ หากเพียงแต่คารุมะนั้นไม่ได้แยแสใดๆนึกคิดในใจออกตั้งแต่แรกว่าอัตราของเทราซากะที่จะรอดมีอยู่สูงลิ่วเสียจนไมควรนำมารำพึงคิดต่อให้เสียเวลา


            เอาเถอะน่าเสียงยียวนนั่นเอ่ยขึ้น


            “เจ้าชิโระนั่นไม่ได้มีเป้าหมายที่จะฆ่านักเรียนอย่างพวกเรา


            “มันต้องการให้เรารอดเพื่อที่จะรบกวนสมาธิของอาจารย์โคโระต่างหาก เลย์โกะพยักหน้าเชิงเห็นด้วยกับคำพูดของเขา


            มองเผินๆดูเหมือนคุณฮาระอันตรายที่สุด แต่ไม่ได้เป็นเป้าโจมตีของอิโตนะ


            เพราะอย่างนั้นถึงได้บอกเทราซากะไง นัยน์ตาสีอเมทิตส์ยังคงจดจ้องไปยังภาพของเพื่อนร่วมห้องร่างใหญ่ที่กำลังเผชิญหน้ากับผู้ใช้หนวดรุ่นราวคราวเดียวกันอยู่


            ว่าต้องรับหนวดที่แรงถึงขั้นสลบเหมือด


            ผัวะ!


          เพราะทั้งสปีดและพาวเวอร์ขนาดนั้น ถ้าโดนไปก็กระอักแล้ว เทราซากะอยู่ในสภาพที่จุกอยู่พอสมควรหลังจากถูกหนวดตวัดเขาไปที่จุดที่เอาเสื้อนักเรียนมากางกำบังไว้ หอบหายใจเล็กน้อยออกมาอย่างถี่ๆ


            อดทนได้ดีมาก คำเชยชมจากชิโระแลดูไม่เป็นมิตรแม้แต่น้อยในสถานการณ์แบบนี้


            “อิโตนะ จัดให้มันอีกทีสิ ทว่าโชคกลับเข้าข้างพวกเขาในเมื่ออิโตนะจามออกมาพลันดึงหนวดกลับมาจากการโจมตี เลย์โกะยกสมาร์ทโฟนขึ้นมาบันทึกวีดีโอเหตุการณ์ดังกล่าวด้วยความพึงพอใจเล็กน้อย


            เสื้อของเทราซากะเป็นตัวเดียวกันกับเมื่อวานนี้ คารุมะเอ่ยต่อ


            หมายความว่ามันอาบไปด้วยสเปรย์แปลกๆที่เขาทำให้ฟุ้งไปทั่วห้องเมื่อวานนี้ยังไงล่ะ


            อิโตนะก็ไม่ต่างกัน เลย์โกะอมยิ้มพลางมองภาพของอิโตนะที่กำลังเสียเปรียบเพราะจามอยู่เห็นๆ


            ทีนี้ก็อาศัยจังหวะที่อิโตนะชะงักให้เจ้าหมึกไปช่วยคุณฮาระซะ โยกมือไปมาเสมือนส่งสัญญาณให้นักเรียนที่เหลือโดดลงไปสาดน้ำเล่นใส่อิโตนะ คารุมะเดินลงตามพวกเขามาพร้อมๆกับเพื่อนบ้านคนสนิทที่ยังคงถ่ายวีดีโอจากกล้องในสมาร์ทโฟน


            มีจุดอ่อนเหมือนอาจารย์โคโระล่ะสินะ งั้นเอาคืนด้วยวิธีเดียวกันได้อยู่แล้ว ทำสัญญาณมือให้นักเรียนเพื่อนร่วมห้องทั้งหายแหล่โดดลงบริเวณน้ำที่ตื้นเขินและสาดมันเข้าหาอิโตนะ เลย์โกะเดินบ่ายเบี่ยงมานั่งลงบนโขดหินข้างๆกับคารุมะมองดูเหตุการณ์ด้วยแววตาสนุกสนานในขณะที่อิโตนะกำลังแย่เนื่องจากหนวดบวมน้ำ


            แล้วจะทำยังไงต่อล่ะ?”  เสียงยียวนนั่นเอ่ยขึ้น


พวกฉันไม่อยากให้นายมาชุบมือเปิบเอาเงินรางวัลไปหรอกนะ


แถมตอนแรกทุกคนก็เกือบเพราะตายแผนของนายด้วย เลยถือโอกาสให้เทราซากะโดนอัดซะเลย เลย์โกะทำท่าไม่รู้ร้อนรู้หนาววางสมาร์ทโฟนพร้อมกับวีดีโอบันทึกของอิโตนะลงบนโขดหินข้างกายตนเอง แกว่งขาเล่นไปมาอย่างสบายอารมณ์


ถ้าจะเล่นต่อ... ทางนี้ก็จะเล่นน้ำให้เต็มที่เหมือนกันอิโตนะเบิกตาโพลงมองดูบริเวณรอบข้างที่ถูกนักเรียนห้อง3-Eล้อมไว้พร้อมกับน้ำที่เตรียมสาดใส่เขาได้ทุกเมื่อ


โดนเข้าจนได้ ถอยออกจากที่นี่กันเถอะชิโระเอ่ยขึ้น


แผนการซับซ้อนที่คิดมาอย่างรอบคอบกลับโดนแผนการและความร่วมมือของนักเรียนทำพังไม่เป็นท่า แลดูเหมือนว่าเขาจะไม่ค่อยสบอารมณ์เสียเท่าไหร่นักอีกด้วย เลย์โกะอมยิ้นพลันได้มองใบหน้าที่ดูหวาดระแวงของอิโตนะ


กลับกันได้แล้ว อิโตนะ ใบหน้าของคนที่ถูกสั่งบิดเบี้ยวไปด้วยความเกรี้ยวกราด อิโตนะกัดฟันกรอด


เป็นยังไงบ้างครับ เล่นกับทุกคนในชั้นสนุกมั๊ยล่ะครับ?” ชะงักงันฉับพลันเมื่อได้ยินเสียงของอาจารย์โคโระแว่วมา


งั้นก็กลับเข้าชั้นเรียนสิครับ


อิโตนะ ร่างของโฮริเบะ อิโตนะชำเลืองมองคนที่นั่งอยู่บนโขดหินอย่างสบายอารมณ์ เลย์โกะยกยิ้มขึ้น แววตาแลดูมีเลศนัยต่างจากทุกครั้งอย่างสิ้นเชิง


เอาเหรียญทองแดงปก่อนก็แล้วกัน พยายามดีแต่จบไม่สวยไปหน่อยนึง เสียงใสเอ่ยออกมาอย่างราบเรียบหากแต่มีเจตนาในการยั่วโมโหอิโตนะ เขาหรี่ตามองเธอในสภาพที่ไร้ซึ่งความชื้นเปียกปอนก่อนที่จะใช้แรงหนวดฮึดสุดท้ายตวัดผลักคนตัวเล็กลงจากโขดหินด้วยแรงที่เบาต่างจากที่กระทำกับเทราซากะโดยสิ้นเชิง


ตู้ม!


คุณสึมุกิ!” อาจารย์ประจำชั้นร้องเสียงหลงเมื่อเห็นนักเรียนในที่ปรึกษาของตนเองตกลงไปยังพื้นน้ำที่แม้จะตื้นเขินแต่ทว่ากลับทำให้ร่างกายเปียกปอนอยู่พอสมควร เสื้อและกระโปรงนักเรียนบางแนบชิดติดผิวหนังจนเห็นส่วนโค้งส่วนเว้าชัดเจน เลย์ดกะร้องโอดโอยออกมาเล็กน้อยเนื่องด้วยแรงกระแทก ดึงยางรัดผมออกแล้วจึงเสยเรือนผมสีบลอนด์ที่ปรกหน้าขึ้น เสียงใสกลั้วหัวเราะด้วยความสะใจออกมา


รุนแรงเนอะ ริมฝีปากยกยิ้มยียวน อิโตนะเอี้ยวตัวหันมามองเธอ


นี่เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว ขืนใส่แรงเต็มมีหวังกระดูกบางๆเธอร้าวแน่ แลดูเหมือนจะเป็นห่วงแต่ว่าหนวดที่บวมน้ำนั้นไม่สามารถใช้งานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพจึงง่ายต่อการลดแรงที่ใช้


งั้นเหรอ?” นัยน์ตาสีอำพันสวยปรายตามองรูปร่างของคนตัวเล็กที่เห็นได้ชัดเนื่องจากเสื้อผ้าที่แนบชิดติดผิวหนัง


เอาเบลเซอร์ปิดร่างกายตัวเอง เอ่ยขึ้นมาอย่างราบเรียบซึ่งคนตัวเล็กก็ยอมทำตามแต่โดยดี ถอดเบลเซอร์ที่มัดรอบเอวตนเองมาคลุมทับเสื้อนักเรียนที่เปียกโชก


อ่า เขาใช้แรงหนวดดันตัวเองให้เดินตามชิโระ ก่อนไปเอ่ยทิ้งท้ายไว้


ซ่อนรูปเหมือนกันนะ เธอเนี่ย สิ้นสุดคำพูดก็กระโจนออกไปพร้อมเพรียงกับชิโระ เลย์โกะขมวดคิ้ว หุบรอยยิ้มลงฉับพลันพร้อมใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ


ไม่ได้ถามมั๊ยล่ะ... ให้ตายสิ


เป็นความสัมพันธ์ที่พิลึกเหลือเกินจนทั้งห้องไม่อยากจะรู้

อย่าไปพูดอะไรแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นที่ไม่รู้เรื่องสิ

โบกลาพระเอกที่หายไปนานตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปได้เลย... เอ๊ะ หรือว่ายังไม่หมด---




(c) Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #84 Mikan22 (@Mikan22) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 19:37
    น่ารักกกกกกก แกล้งกันน่ารักจัง
    #84
    0
  2. #56 โมโมะจัง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 01:06
    แหม่ๆ แกล้งกันไปมาจับเตีย-แค่กๆ
    #56
    0
  3. #53 Miyogosang (@Miyogosang) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 16:23
    รอต่อปายยย•3~~~
    #53
    0
  4. #52 penpornpenmit (@penpornpenmit) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 09:29
    <p>พิมพ์อะไรดี เห็นด้วยกับเม้นด้านล่างจัง</p>
    #52
    0
  5. #51 MelodiiSakura (@MelodiiSakura) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 23:02
    ก็ยังไม่รู้จะเม้นไรดี
    #51
    1
    • #51-1 Cres-Sense (@Ratchie-Ruby31) (จากตอนที่ 16)
      6 พฤษภาคม 2561 / 07:52
      ไปเรียนคิดมุขมาาาาา
      #51-1
  6. #50 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 22:32
    รอเอาหนวดออกจะได้ดีด๋ากัน
    #50
    1
  7. #49 kasamiya (@kasamiya) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 22:06
    กรี๊ดดดดดด น่ารักอ่ะ แกล้งกันอย่างนี้เลยเหรอ อ๊ายยยยยย
    #49
    0