「 怪獣 MONSTER」Assassination Classroom Fanfiction

ตอนที่ 15 : VICTIM 14: Again ((RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 753
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    8 ต.ค. 61

VICTIM 14

            “ดูให้เต็มตาซะ!” นัยน์ตาสีอเมทิตส์ปรายตามองภาพของสระว่ายน้ำขนาดใหญ่เบื้องหน้าตนเองจากจุดที่อาจารย์โคโระพานักเรียนทั้งห้องมาดู เลย์โกะอยู่ในชุดว่ายน้ำของโรงเรียนที่สวมทับด้วยแจ็กเก็ตวอร์มตัวโคร่งใหญ่กว่าของคนอื่นของพวกนักกีฬาที่พอจะบดบังสัดส่วนโค้งเว้าของร่างกายไม่ให้พวกผู้ชายที่มีฮอร์โมนอารมณ์ทางเพศรุนแรงนั้นเกิดอาการ


            อาจารย์สร้างสระว่ายน้ำให้เป็นพิเศษสำหรับห้องEโดยเฉพาะ!” ควรจะดีใจและกระโจนลงน้ำไปเฉกเช่นคนอื่น หากแต่ว่าเนื่องด้วยความสามารถส่วนใหญ่เอนไปทางการหาข้อมูลในโลกมืดและทักษะคอมพิวเตอร์ทำให้ตัวเธอนั้นต้องมานั่งอยู่ขอบสระพร้อมทั้งแจ็กเก็ตวอร์มโคร่งๆตัวนั้นข้างเคียงกับฮาซามะ คิราระที่กำลังนั่งอ่านหนังสือวรรณกรรมมืดที่เจ้าตัวหลงไหลอยู่


            คุณฮาซามะ คุณสึมุกิ ว่ายน้ำสิครับ!” คนข้างกายช้อนตาขึ้นจากหนังสือในมือ เหลียวแลมองเธอที่กำลังนั่งกอดเข่าอยู่ใกล้เคียง


            เธอเองน่าจะไปว่ายน้ำนี่


            “ว่าย... ไม่แข็ง เอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาพลางเอาใบหน้าซุกลงที่เขาตนเอง ฮาซามะอดนึกคิดไม่ได้ว่าผู้หญิงข้างเธอคนนี้ช่างอารมณ์แปรปรวนอย่างเร็วไวเสียเหบือเกิน หรือว่าเธอจะเป็นพวกโรคแปลกๆอย่างบอร์เดอร์ไลน์กัน?


            “ไม่ค่อยชอบอยู่ในสายตาของคนอื่นด้วยสินะ ถึงได้ใส่แจ็กเก็ตวอร์มไว้น่ะ พยักหน้าตอบรับอีกฝ่ายอย่างเอื่อยเฉื่อย เลย์โกะพ่นลมหายใจออกมาก่อนที่ช้อนตาขึ้นมามองกล้องถ่ายรูปของโอคาจิมะประจำชั้นยึดไปเป็นที่เรียบร้อย


            อืม... เกลียดสุดๆเลยแหละถ้าจะถูกมองแบบนั้น พยายามเมินเสียงเป่านกหวีดที่ดังถี่ๆกันจนน่ารำคาญของอาจารย์โคโระ ดูเหมือนว่าฮาซามะกำลังจะชวนเธอคุย แปลกดีเหมือนกัน... ปกติแล้วเธอไม่ค่อยได้คุยเรื่องอื่นนอกเหนือจากงานอะไรพวกนี้กับใครต่อใครเสียเท่าไหร่


            ฉันแนะนำวรรณกรรมที่แสดงถึงความเกลียดชังต่อมนุษย์เล่มหนึ่ง เพิ่มตีพิมพ์มาสองสามครั้งเอง


            “โอ้... แนะนำมา---”


            คารุมะคุง อย่าเล่นแบบนี้สิครับ--- อย่าโยกสิเดี๋ยวก็ตกน้ำหรอก--- จะตกแล้ว ได้ยินมั๊ย!? ขอร้องล่ะ!” นึกไปนึกมาแล้ว การฟังเสียงอาจารย์โคโระร้องโหยหวนแบบนี้ก็ดีไม่แพ้กันเลยแหละนะ

 

          ครืน!


          เจ้าของร่างเล็กที่พิงเอนผนังห้องข้างๆคุณเพื่อนบ้านคนสนิทปรายตามองเทราซากะ เรียวมะที่เลื่อนประตูเปิดเข้ามาในห้องขณะที่คนในห้องที่เหลือกำลังตื่นตะลึงใจในความสามารถของอาจารย์ประจำชั้นอยู่


            เหมือนของจริงเปี๊ยบเลย!”


            “ทำอะไรอยู่น่ะ โยชิดะ คนที่ถูกเอ่ยเรียกชะงักงัน หันหลับไปหาเพื่อนในกลุ่มของตนเองด้วยสีหน้าเลิกลั่ก


            -เอ่อ... เทราซากะ เคลื่อนสายตาจากบริเวณประตูห้องมาดูข้อมูลใหม่ที่ทางเส้นสายส่งมาในแอพพลิเคชั่นแชท เบ้ปากใส่เครื่องโทรศัพท์ที่แจ้งว่ายังไม่มีการแจ้งเตือนมาแต่น้อย คิ้วขมวดกันเป็นปม เธอจิ๊ปากออกมา


          สม็อก:: เสียใจด้วยนะ คุณหนู


          กริป:: พวกฉันติดงานน่ะ


          ขนาดว่าติดต่อในช่วงเวลาที่คาดว่าพวกเขาน่าจะว่างกันเสียแล้วแต่กลับผิดคาด เลย์โกะส่ายหน้าอย่างเอือมระอาก่อนที่จะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าสะพายย่อยทีพกติดตัวไว้


            พอดีเมื่อวันก่อนคุยเรื่องมอเตอร์ไซค์กับเจ้านี่แล้วถูกคอ


            “เพราะว่าคนในโรงเรียนเราไม่มีใครสนใจเรื่องนี้เลยน่ะ พูดถึงรสนิยมของแต่ละคนในห้อง3-Eก็แตกต่างกันโดยอย่างสิ้นเชิงแต่กลับเข้ากันได้กับอาจารย์และคนอื่นๆอย่างน่าประหลาดใจ บางครั้งก็อดไม่ได้ที่จะนึกว่าอาจารย์ประจำชั้นคนนี้ไปสืบเรื่องที่นักเรียนแต่ละคนชื่นชอบมาศึกษาเพื่อเข้าหาพวกเขา


            อาจารย์เป็นถึงยอดชายเหนือชายในปฐพีเชียวนะครับ อยากจะเบ้ปากใส่คนมั่นหน้ามั่นโหนกแม้ว่าสิ่งที่เขาพูดว่าอาจจะใกล้เคียงกับความเป็นจริงเสียก็ตามที


            งานอดิเรกแบบนี้ก็แค่ทำเล่นๆไปงั้นแหละ


            แถมมอเตอร์ไซค์คันนี้ยังมีความเร็วสูงสุด 300 กิโลเมตรต่อชั่วโมงเชียวนะครับ ช้อนตาขึ้นมองมอเตอร์ไซค์ที่อาจารย์ประจำชั้นคร่อมอยู่ด้วยแววตาฉงนสงสัย นัยน์ตาสีอเมทิตส์ฉายแววประหลาดใจอยู่เล็กน้อย


            อาจารย์อยากลองขี่ของจริงดูสักครั้งจังเลย ลงจากมอเตอร์ไซค์จำลองแล้วจึงถอดหมวกกันน็อกออก ใช้ความเร็วก่อนตนเองเปลี่ยนกลับไปเป็นชุดครุยแปลกๆของเจ้าตัวอีกครั้งหนึ่ง


            บ้ารึเปล่า? หอบแล้วเหาะไปเองเร็วกว่าเห็นๆ ทั้งห้องหัวเราะพลันสิ้นสุดคำพูดของโยชิดะ เลย์โกะหุบรอยยิ้มเล็กบนใบหน้าลงก่อนที่จะปรายตาไปมองเทราซากะที่กำลังรู้สึกฉุนเฉียวแบบถึงขั้นสุด


          ผัวะ!


          เดินเข้ามาเตะมอเจอร์ไซค์จำลองของอาจารย์ประจำชั้นล้มตึง เสียงกรีดร้องของสัตว์ประหลาดความเร็วยี่สิบมัคดังขึ้น เลย์โกะส่ายหน้าอย่างเอือมระอา หยิบขนมโยคังจากในกระเป๋าสะพายย่อยขึ้นมายื่นปลอบให้เขา


            ทำอะไรของนายน่ะ เทราซากะ!?”


            “ขอโทษมาเลยนะ!”


            “บังอาจมาทำให้ยอดชายเหนือชายอย่างอาจารย์โคโระร้องไห้ได้ยังไงกัน!?”


            “ใช่แล้วๆ!” หรี่ตามองอาจารย์โคโระที่เคี้ยวขนมโยคังหนุบหนับพลางน้ำตายังคงไหลรินลงมาด้วยความรู้สึกเสียใจเรื่องมอเตอร์ไซค์จำลองของตนเอง


            พวกแกนี่บ่นเป็นแมลงหวี่อยู่ได้ น่ารำคาญชะมัด เดินเข้าไปหยิบสเปรย์บางอย่างออกมาจากใต้ลิ้นชักของโต๊ะตนเอง


            เดี๋ยวจะกำจัดแมลงให้เอง!” ควันสเปรย์กระจายทั่วห้องเมื่อเขาปามันลงไปกับพื้น นักเรียนทั้งหลายแหล่ปิดปากปิดจมูกพลันนึกคิดว่ามันคือยาฆ่าแมลงหรืออะไรกัน


            อะไรเนี่ย?”


            “ยาฆ่าแมลงเหรอ?”


            “เทราซากะคุง! ถ้าจะเล่นซนก็ต้องมีขอบเขตบ้าง---”หนวดของอีกฝ่ายที่แตะลงบนไหล่ถูกมือเขาปัดออกอย่างไร้ความเคารพยำเกรง เทราซากะช้อนตาขึ้นมามองอาจารย์ประจำชั้นี่เขาไม่ถูกนักไม่ชอบหนา


            อย่ามาจับน่า ไอ้สัตว์ประหลาด


            “น่าขยะแขยงชะมัดทั้งแก ทั้งพวกแกห้องEที่โดนไอ้สัตว์ประหลาดจูงจมูกไปเป็นพวกด้วย เลย์โกะกลอกตาในการมองแค่เบื้องหน้าคนอื่น คนโง่ในสายตาเธอมีท่าทีฉุนเฉียวหงุดหงิดออกมา หากแต่เมื่อเบนสายตาไปมองคารุมะก็ดูเหมือนว่าเพื่อนบ้านคนสนิทจะมีแผนการณ์บางอย่างในใจ


            ขยะแขยงอะไรขนาดนั้นเชียว?” เสียงยียวนนั่นเอ่ยขึ้นมา คารุมะฉีกยิ้มยั่วโมโหตามปรกติ


            ถ้าไม่สบอารมณ์ก็ฆ่าซะเลยก็ได้นี่


            “ยังไงซะห้องเรียนนี้ก็อนุญาตให้ทำแบบนั้นได้อยู่แล้ว แววตาซุกซนและร้ายกาจของคารุมะเป็นหนึ่งในสาเหตุของการทะเลาะวิวาทเนื่องด้วยท่าทีและวาจาที่ไม่ถูกชะตากับทุกคนนั้น เป็นเพียงคนเดียวที่เลย์โกะรับรู้ได้ว่ามีการบริหารทักษะการกวนประสาทผู้อื่นเป็นประจำ


          และตอนนี้เทราซากะก็กำลังตกเป็นเหยื่อของเขา


            แกคิดจะหาเรื่องฉันรึไง!?”


            “พอดีเลย ฉันไม่ชอบขี้หน้าแกมาตั้งแต่วันแรกแล้ว เดินเข้ามาหวังจะต่อยใส่หากแต่มือแกร่งของอีกฝ่ายคว้าหมับไปที่ใบหน้า นิ้วชี้อีกข้างจรดริมฝีปากตนเองอย่างยียวน


            ไม่เอาน่า เทราซากะ เสียงยียวนนั้นเอ่ยขึ้น


            ถ้าจะท้าตีก็ลงมือเลยสิ อย่าดีแต่ปาก


            ปล่อยฉันนะ!” ปัดมืออีกฝ่ายออกด้วยความฉุนแยว เทราซากะหันขวับมามองคนในห้องหนึ่งรอบก่อนที่จะเดินออกไปอย่างเสียอารมณ์... ในช่วงนั้นเองที่สายตาบังเอิญเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ


            ผู้หญิงที่สนิทกับอาคาบาเนะ คารุมะพอตัวและนั่งคั่นกลางระหว่างพวกเขาในห้อง ใบหน้าที่ดูเรียบเฉยเป็นส่วนใหญ่กลับกำลังมองเขาด้วยแววตาเชิงสมเพช ริมฝีปากค่อยๆยกยิ้มแสยะขึ้นมา เทราซากะรู้สึกขนลุกฉับพลันรีบเดินบึ่งออกจากห้องไป


            ครืน!


          เลย์โกะหุบยิ้มลง ทำสีหน้าตามเดิมเพื่อไม่ให้ใครจับได้ถึงพฤติกรรมแปลกๆของตัวเธอเอง

 

            [เริ่มแผนการพรุ่งนี้ ที่เหลือฝากด้วยนะ] สิ้นสุดประโยคมือบางก็กดปิดเครื่องมือสื่อสารที่แอบไว้ในส่วนหนึ่งบนเนินเขานี้ ก็พอจะดูออกอยู่แล้วว่าเทราซากะที่แทบจะไม่ทะเยอทะยานแต่อย่างใดแต่กลับแสดงออกอย่างชัดเจนว่ามีแผนบางอย่างอยู่ในใจ


            เลย์โกะจุ่มปลายขาเปลือยเปล่าลงบนน้ำเย็นเฉียบในสระน้ำที่อาจารย์โคโระสร้างให้ทั้งห้อง ร่างเล็กอยู่ในชุดไพรเวทเดรสยาวคลุมเช่าสีขาวบางคลุมทับด้วยคาร์ดิแกนสีเข้ม เธออาศัยจังหวะที่ผู้ดูแลประจำตัวติดงานด่วนที่บริษัทหนีออกมานั่งเล่นบริเวณใกล้ห้องเรียน


            เย็นดีแฮะ... ลมเย็นที่ปลิวไสวกระทบผิวขาวนวลเป็นระยะ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขนลุกกับบรรยากาศเงียบๆที่มีเพียงเสียงลมเอื่อยเฉื่อยเฉกเช่นนี้


            ตอนนี้คาดว่าเทราซากะคงกลับบ้านไปพร้อมเงินค่าตอบแทนจากชิโระ...


            ไม่ใช่คนดีขนาดที่ต้องบอกทุกคน เลย์โกะรู้ทุกอย่างหากแต่ไม่พูดออกไป อีกทั้งยังรับรู้ได้ว่าพรุ่งนี้คงเป็นวันเผด็จศึกที่อาจพลั้งพลาดอีกครั้งของโฮริเบะ อิโตนะและชิโระ


            หืม?” ครางออกมาเบาๆเมื่อได้ยินเสียงใบไม้ที่ขยับเพราะอาจถูกแรงบางอย่างกระตุ้น ใบหน้าสวยหวานหันขวับไปมองด้านข้างตนเองเมื่อร่างกายรู้สึกอุ่นวาบเนื่องด้วยลมหายใจในระยะประชิด เมื่อเตรียมมีดฆ่าอาจารย์ที่พกมาเผื่อไว้หากแต่ต้องชะงักงันปล่อยมันลงเมื่อสายตาปรับจุดโฟกัสของบุคคลหนึ่งในระยะประชิดได้


            อิโตนะ... คุง” ในระยะประชิดที่จะใช้ความเร็วของเจ้าตัวเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ นัยน์ตาสีอำพันสวยสบตากับเธอ สัมผัสของปลายเรือนผมสีขาวเงินทำให้เลย์โกะรำพึงนึกได้ว่าระยะห่างระหว่างเขากับเธอมีเพียงไม่กี่คืบเท่านั้น ใบหน้าขาวนวลค่อยๆขึ้นสีแดงระเรื่อ มือไม้รู้สึกอ่อนแรงขึ้นมาฉับพลัน


            จ๋อม!


          มีดสั้นที่ใช้สังหารอาจารย์ประจำชั้นตกลงไปที่พื้นน้ำ สายตาทั้งสองคู่ประสานมองไปยังจุดเดียวกัน ก่อนที่อิโตนะจะชำเลืองตาขึ้นมามองเธออีกครา


            มีดตกแหละ


            “เห็น ตอบกลับอย่างห้วนๆขัดกับใบหน้าที่ดูไร้พิษสงนั้นอย่างสิ้นเชิง เลย์โกะเบ้ปากให้อาวุธที่เสียไป พองลมในแก้มพลางมองมีดสั้นที่ค่อยๆลอยจากไปจากบริเวณที่เธออยู่


            ไม่เก็บ?”


            “ดูสภาพชุดฉันก่อนมั๊ยล่ะ?” สวนกลับไปขณะที่มือจับที่ชายกระโปรงบางบ่งบอกอีกฝ่ายว่าต่อให้เก็บทันแต่เสียอย่างไรก็ต้องเปียกอยู่ดี แล้วผู้หญิงที่ไหนเขาจะโดดลงน้ำไปเก็บมีดทั้งชุดกระโปรงบางๆกัน?


            “สวย... เสียงทุ้มพึมพำออกมาเบาๆ เลย์โกะพยายามสะบัดความคิดแปลกๆที่ผุดขึ้นในหัวออกไป เบนใบหน้าที่แดงจัดไปทางอื่น มือขยุ้มเนื้อผ้าส่วนชายกระโปรงจนยับยู่ยี่ เม้มปากแน่นเป็นเส้นตรง


            หมายถึงชุดเธอ” พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เสียงใสแค่นหัวเราะออกมาอย่างแผ่วเบา ส่ายหน้าดึงสติตนเองอีกครา


            ก็แน่สิ ใครมันจะไปคิดอย่างอื่นกันล่ะ?”


            “เธอทำหน้าเหมือนกับคิดว่าฉันชมเธอ


            “หึ เปล่าสักหน่อย คิ้วยังคงขมวดกันเป็นปมเนื่องด้วยความรู้สึกตะขิดตะขวงใจเล็กน้อย สึมุกิ เลย์โกะหันขวับมาสบกับนัยน์ตาที่ฉายแววเปรียบดั่งอสูรนั่น


            อย่าปากแข็งไปเลยน่า


            “เปล่าสักหน่อย” กระแทกเสียงตอบกลับไป เธอตีเท้ากับพื้นน้ำเป็นเสียงเบาๆ


แน่ใจนะ ราวกับว่าใบหน้าที่ไร้การแสดงออกนั่นกำลังปั่นประสาทเธออยู่ลึกๆ เลย์โกะชักสีหน้าหันข้างเบนสายตาออกจากอีกฝ่ายมือกระชับดึงคาร์ดิแกนที่สวมใส่ให้แน่นขึ้น


หมับ!


            ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อสัมผัสของฝ่ามือแกร่งจับเข้าที่ท่อนแขนตนเอง เลย์โกะกัดปากตนเองได้ทันท่วงทีเพื่อไม่ใช่ร้องเสียงหลงออกมาด้วยความตกใจ สายตาเคลื่อนมองมืออีกฝ่ายที่กำลังจับร่างกายเธออยู่


            มีอะไรก็มาว่า เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ตะขิดตะขวงใจเล็กน้อย


            “ฉันไม่ได้ว่างทั้งคืน


            และอาจารย์โคโระอาจอยู่ใกล้ๆด้วย อย่าลืมว่าเจ้าตัวแทบจะอาศัยอยู่ในห้องเรียนนี้อยู่แล้วนะ


            เธอดูหงุดหงิดนะ ริมฝีปากอีกฝ่ายที่ยกยิ้มเยาะเธอกำลังทำให้เลย์โกะฉุนเฉียว มืออีกข้างเตรียมตั้งท่าดีดหน้าผากหากแต่ว่าอีกฝ่ายดันเอ่ยประโยคถัดไปมาเสียก่อน


            พรุ่งนี้ฉันจะฆ่าพี่ชาย คิ้วเลิกขึ้นพลางมองหน้าอีกฝ่ายที่กำลังแบมือเธอพร้อมกับหยิบเครื่องมือติดตามมาวางลงบนฝ่ามือเธอ เลย์โกะเบ้ปากใส่เขา


            ยังไงซะเธอก็ไม่ต้องมาตามฉัน คิ้วขมวดพลันได้ยินประโยคน่าโมโห ตัวเธอเองนั้นก็ใช่ว่าอยากจะตามติดถึงที่อยู่เขาราวกับโรคจิตเสียหน่อย หากแต่ถ้าไม่ใช่เรื่องงานลอบสังหารก็อย่าคิดว่าสึมุกิ เลย์โกะคนนี้จะไม่มีวันสืบเรื่องผู้ชายเป็นบ้าอย่างแน่แท้


            เพราะสุดท้ายแล้วฉันก็ต้องฆ่าเขาได้อยู่ดี เบ้ปากให้กับความหลงในพลังของตนเอง ซึ่งอิโตนะมองเธอนิ่งเมื่อเห็นการตอบสนองดังนั้น กระตุกมือดึงร่างเธอเข้ามาใกล้ก่อนที่เสียงทุ้มเล็กน้อยนั่นจะกระซิบลงข้างใบหูเธอ


            เชื่อฉันสิ เลย์โกะ” เอ่ยเสร็จก็แอบฉวยโอกาสสูดดมกลิ่นหอมบริเวณแก้มนวลของอีกฝ่าย อิโตนะผละออกจากร่างเล็กก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นยืน เอ่ยทิ้งท้ายไว้แล้วจึงรีบเดินออกไปหาชิโระ


          ชิโระคงตามหาฉันอยู่แน่ๆงั้นก็...


ฝันดีนะ เจอกันพรุ่งนี้ ทิ้งให้คนที่ไม่ทันได้ตั้งตัวนั้นมุ่ยหน้าด้วยความรู้สึกใจเต้นแรงพร้อมใบหน้าที่แดงก่ำอยู่ที่เดิมเพื่อเรียบเรียงความรู้สึกตนเองให้แน่ชัด


            ...อยากจะบ้าตาย


เอาอีกแล้วคู่นี้ เหมือนมีความสัมพันธ์ด้วยกันแต่มันไม่ใช่ คือไรวะ555

ส่วนตัวแล้วชอบ Vibe ที่มันคิดว่าอีกฝ่ายน่าสนใจของสองคนนี้ แลดูเข้าหาเพราะความรู้อยากเห็นล้วนๆ



(c) Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #48 kasamiya (@kasamiya) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 20:10
    อยากให้คู่พระนางออกมาแล้วอ่ะ น่ารัก >///<
    #48
    0
  2. #47 Hamantsu (@Hamantsu) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 11:46
    ชอบบบบบบบบ &#8805;3&#8804;
    #47
    0
  3. #46 penpornpenmit (@penpornpenmit) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 07:50
    <p>ถ้าเป็นคารุมะเดินมาข้างหลังแทนอิโตนะล่ะก็ด่าไปแล้วความสองมาตราฐานสูงงง</p><p><br></p>
    #46
    1
  4. #45 MelodiiSakura (@MelodiiSakura) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 07:46
    ก็ยังไม่มีมุขมาเล่นอ่ะ งืออออออออ
    #45
    1