「 怪獣 MONSTER」Assassination Classroom Fanfiction

ตอนที่ 13 : VICTIM 12: Contact ((RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 774
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    2 ต.ค. 61

VICTIM 12

งานแข่งกีฬาบอลระหว่างห้องเรียนงั้นเหรอครับ?” เงยศีรษะขึ้นจากการฟุบลงที่โต๊ะไม้ สึมุกิ เลย์โกะปรือตามองบรรยากาศในห้องที่ดูจะเฉื่อยชามากกว่าครึกครื้นกับงานกีฬบอลของโรงเรียน เนื่องด้วยปรกติแล้วที่ห้องEจะไม่ได้ไปร่วมทัวร์นาเมนต์กับห้องอื่นๆ แต่กลับต้องมาแข่งในรอบแสดงกับชมรมเบสบอลแทน


เป็นการส่งเสริมร่างกายและจิตใจให้แข็งแกร่งด้วยกีฬา!” น้ำเสียงของอาจารย์ประจำชั้นนั้นแลดูเหมือนว่าจะเป็นแหล่งพลังงานบวกเพียงสิ่งเดียวในห้อง ช่วงนี้ก็อากาศก็เริ่มอบอุ่นขึ้นทั้งห้องจึงเปลี่ยนมาใส่ยูนิฟอร์มฤดูร้อนเสียแทน เลย์โกะนั้นก็ไม่ได้เคร่งกับกฎระเบียบเพียงแต่แค่มัดเบลเซอร์สีเข้มของตนเองไว้รอบเอว


ว่าแต่ว่า... แต่ก็ต้องชะงักงันเมื่อสายตาที่เลื่อนมองกระดาษแจ้งเกี่ยวกับทัวร์นาเมนต์ เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แตกต่างไปจากเดิมแล้วจึงชูกระดาษหน้าที่ว่าให้นักเรียนในการปรึกษาดูอย่างแจ่มแจ้ง


ทำไมถึงไม่มีห้องEในตารางทัวร์นาเมนต์ล่ะครับ?”


ห้องEไม่ได้จัดให้เข้าร่วมศึกของจริงน่ะ เลย์โกะเท้าคางเหม่อมองหน้ากระดานที่เขียนชื่อเวรทำความสะอาดประจำวันไว้ ทั้งคืนเลยที่เธอตั้งใจดูในเครื่องสมาร์ทโฟนถึงแหล่งที่อยู่ที่ชัดเจนของชิโระและอิโตนะ


ทั้งคืนที่เธอนั่งคาดการณ์ว่าชิโระจะปลีกตัวของจากเด็กหนุ่มตอนไหน


ทั้งคืนที่เธอเหม่อนึกถึงคำพูดที่เขาเอ่ยกับเธอก่อนหน้าระหว่างดูตำแหน่งนั่น


ไว้ค่อยมาเล่นกับเธอทีหลัง...


ด้วยเหตุผลสวยหรูว่าเป็นทีมตกเศษ ก็เลยต้องไปออกในรอบการแสดงโชว์ของงานแทน มิมูระ โคกิเอ่ยกับอาจารย์ประจำชั้น


การแสดงโชว์?”


พูดง่ายๆก็ของโชว์นั่นแหละ


พวกผู้ชายถูกบังคับให้แข่งกับพวกตัวจริงของชมรมเบสบอลต่อหน้าโรงเรียน ส่วนผู้หญิงแข่งกับชมรมบาสเกตบอลหญิงนึกแล้วก็ขำเสียจริง... ที่ต้องมาแสดงเป็นตัวตลกให้กับคนอื่นดูเสียได้ ทั้งๆที่พวกเธอเองก็เป็นนักฆ่านักลอบสังหารที่มีเป้าหมายเป็นอาจารย์ประจำชั้นเสียนี่


แต่ยังไงเธอก็จะไม่แพ้อยู่ดีนั่นแหละ


อย่างนี้นี่เอง เป็นเรื่องปกติงั้นเหรอครับ?”


ใช่ หัวหน้าห้องฝ่ายหญิงอย่างคาตาโอกะตอบกลับไป


ครืน...


นัยน์ตีอเมทิตส์ที่กำลังเหม่อมมองหน้ากระดานดำนั่นเหลียวแลไปมองเทราซากะและกลุ่มเพื่อของเขาที่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปเลื่อนประตูไม้ของห้องเรียนให้เปิดออกก่อนที่จะเอี้ยวตัวมาพูดเล็กน้อยกับอาจารย์ประจำชั้น


จะให้พวกฉันไปเป็นตัวจำอวดล่ะก็ขอโทษทีเถอะ


เชิญพวกนายจัดการกันได้ตามสบายเลย สิ้นสุดประโยคก็บอกลาแล้วเดินออกนอกห้องไป สึมุกิ เลย์โกะแค่นหัวเราะออกมาอย่างแผ่วเบา


เฮ้ย เดี๋ยวสิ เทราซากะ!”


ให้ตายสิ...


ปล่อยพวกนั้นไปเถอะน่า อิโซไก นิ้วี้วนเป็นวงกลมเล็กๆบนโต๊ะนักเรียนของตนเอง ช้อนตาขึ้นมาสบกับหัวหน้าห้อง3-Eที่กำลังไม่สบอารมณ์เรื่องเทราซากะอยู่


เรายังมีเจ้าบ้าเบสบอลอยู่นะ


นั่นน่ะสินะ มาเอฮาระ ฮิโรโตะเอ่ยเสริม เขาเอี้ยวตัวไปมองสึกิโนะที่นั่งด้านหลังเขาไปสองแถว


ถ้าเป็นเบสบอลล่ะก็ มีแต่ต้องหวังพึ่งสึกิโนะเท่านั้นแหละ คามเครียดเริ่มเข้ามาถาโถมเมื่อสึกิโนะตอบกลับไปเป็นประโยคยาวเรื่องที่เคยอยู่ชมรมเบสบอลก่อนที่จะถูกย้ายมายังห้องEไปจนถึงความสามารถของตัวเก็งที่ชื่อชินโด คาสึทากะที่พวกเขาจะต้องแข่งด้วย


และเป็นเรื่องที่อาจารย์ประจำชั้นอย่างอาจารย์โคโระจะต้องเป็นฝ่ายคอยสมทบและฝึกฝนพวกเขาสำหรับการแข่งกับพวกทีมของชินโด จนถึงจะแข่งเสร็จก็คงต้องเรียกอีกฝ่ายว่าโค้ชโคโระไปเสียแล้ว


ทางฝั่งของพวกผู้หญิงก็ไม่มีอะไรที่น่าเป็นห่วงมากมายเพียงเพราะความสามารถของแต่ละคนนั้นเด่นชัดเสียอยู่แล้ว ทั้งสมรรถภาพทางกายของคาตาโอกะ เมงุที่มีเทียบเท่ากับผู้ชาย ความคล่องตัวในการเคลื่อนไหวของคายาโนะ คาเอเดะและโอคาโนะ ฮินาตะ ไหวพริบของยาดะ โทกะ สายตาที่เฉียบคมของฮายามิ รินกะ และสุดท้าย...


กัปตันทีมดูเหมือนว่าจะเป็นพวกที่เหยียดห้องเราพอตัวสินะ... ส่วนพวกที่เหลือก็พอๆกันรัวนิ้วลงแป้นพิมพ์ของแล็ปท๊อปที่พกมาโรงเรียนเป็นประจำท่ามกลางบทสนทนาของผู้หญิงภายในห้องเมื่อพวกผู้ชายได้ออกไปฝึกซ้อมกันที่สนาม


เอาจริงเหรอ สึมุกิจจิ?” รอยยิ้มเลศนัยปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยหวานขณะที่สายตายังคงจดจ้องไปที่หน้าจอซึ่งมีข้อมูลของทีมบาสเกตหญิงโรงเรียนอยู่


เวลาจะที่ลอบสังหารใครก็ต้องหาข้อมูลซะก่อน


มันก็ถูกนะ... แต่เลย์โกะจังเนี่ยเก่งเรื่องพวกนี้จริงๆด้วย ปิดหน้าจอลงแล้วช้อนตาขึ้นไปสบกับนัยน์ตาสีมวงอ่อนของยาดะ


เป็นสิ่งเดียวที่พอทำได้น่ะ


แต่ก็เก่งนะ!” รอยยิ้มที่อีกฝ่ายส่งมาให้ทำเอาคนตัวเล็กไปไม่ถูก เบนสายตาออกไปทางอื่นพึมพำเรื่องไม่เป็นออกมาเบาๆ


เขินสินะคะ ชะงักงันก่อนที่หันขวับถลึงตาค้อนใส่ปืนใหญ่อัจฉริยะอัตโนมัติ กัดฟันกรอดกอดอกมองริทสึที่กำลังดูมีความสุขที่ได้แกล้งเธอ


ซอฟท์ขึ้นนะ คุณสึมุกิ ดูจากลักษณะตอนแรกที่ดูเป็นคนแข็งกร้าวและไม่สามารถเดาอารมณ์จากที่แสดงออกมาได้ ตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าจะเป็นกันเองกับคนในห้องมากขึ้น แม้จะเพียงแค่กับคนบางคนเสียเท่านั้น แต่ก็นับว่ามีความนุ่มนวลลงอยู่บ้าง


คงเป็นเพราะได้เจอคุณอิโตนะอีกครั้งแน่นอนค่ะ


ริทสึ!” กลายเป็นว่าแทนที่จะโฟกัสกับข้อมูลก็โดนปืนใหญ่ขากนอร์เวย์เอ่ยแซวเป็นว่าเล่นเสียแทน

 

อาซาโนะ กาคุชูกำลังอยู่ในช่วงพักเบรคการฝึกซ้อมในส่วนของงานแข่งกีฬากีฬาบอลของโรงเรียนคุนุกิงาโอกะ ในฐานะของห้องAแล้ว พวกเขาจะต้องชนะอีกรอบในปีนี้เฉกเช่นเดิมทุกๆปี น้ำสียงเย็นเฉียบของน้ำแตะลงที่บริเวณแก้มทำเอาร่างกายสะดุ้งเล็กน้อย หันไปค้อนขวับใส่คนขี้เล่นที่โผล่มาแบบไม่ให้ส่งไม่ให้เสียง คาราสึมะ เฮย์ฉีกยิ้มยิงฟันใส่เขา


เอ้า! น้ำ โยนขวดน้ำเขาใส่มืออีกฝ่ายก่อนที่จะถือวิสาสะนั่งลงข้างกายของประธานนักเรียนคนเก่งแห่งโรงเรียนคุนุกิงาโอกะ อาซาโนะหรี่ตามองขวดน้ำในมือราวกับว่ากลัวที่จะถูกวางยา


ผมไม่วางยาหรอกน่า เอ่ยออกมาราวกับว่าสามารถอ่านจิตใต้สำนึกเขาออก นัยน์ตาสีฟ้ากลมโตของเฮย์ชำเลืองมองเขาที่ค่อยๆดื่มน้ำอย่างระมัดระวัง คนตัวเล็กกว่ามุ่ยหน้า แล้วจึงกระชากวิกทรงบ๊อบของตนเองออกอย่างง่ายดาย


กลัวอะไรผมหนักหนากัน?”


นายจะไม่ให้ฉันระแวงคนที่จู่ๆก็โผล่หน้ามาบอกว่าเป็นหุ้นส่วนของโรงเรียนทั้งๆที่อายุสิบห้าปีเนี่ยนะ


แล้วนายก็มาโผล่พร้อมกับพ่อฉันตอนนั่งรถกลับบ้านด้วย นับว่าครั้งแรกเขาตกใจที่เด็กผู้ชายหน้าหวานข้างๆเขานี้เป็นผู้ชายแท้ๆที่ชอบสวมใส่เสื้อผ้าผู้หญิงและวิกผมน่ารักเสียจนไม่สามารถแยกเพศได้


เซอร์ไพรส์ไง เอ่ยเสร็จก็บรรจงวางวิกผมสีหวานนั้นข้างกายตนเอง อาซาโนะ กาคุชูเลิกคิ้วมองเรือนผมสีชมพูที่กะเซิงเล็กน้อยของอีกฝ่าย


อย่ามองผมแบบนั้นนะ เดี๋ยวผมก็ท้องหรอก---”


เลอะเทอะ  เอ่ยกระชากเสียงก่อนที่จะลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงดิ่งไปยังซาคากิบาระ เรนที่เป็นหนึ่งในกลุ่มของเขา


ขอให้แพ้นะ น้ำเสียงยียวนที่อีกฝ่ายส่งมากำลังทำให้เขาหงุดหงิดพอๆกับตอนที่พูดคุยกับอาคาบาเนะแห่งห้อง3-E อาซาโนะกัดฟันกรอด

 

ชนะแล้ว! สุดยอดไปเลยล่ะนะการแข่งขันบาสเกตบอลที่เกือบจะแพ้เพียงเพราะคายาโนะก้าวขาไม่ออกนั้นพลิกผันเมื่อเลย์โกะตะโกนเรียกอีกฝ่ายสุดแรงเกิดเสียจนเธอตั้งสติแล้วเลี้ยงลูกบอลส่งต่อให้คาตาโอกะชู้ดทำแต้มได้อย่างหวุดหวิด


คราวหน้าฉันจะก้าวขาให้ได้ตอนเจออกภูเขาไฟของกัปตันบาสได้แน่นอนเลยคอยดู!” เลย์โกะหัวเราะแห้งตอบกลับแรงฮึดของคายาโนะไป มืออีกข้างถือเครื่องสมาร์ทโฟนที่กำลังระบุตำแหน่งที่อยู่จากที่ติดเครื่องระบุตำแหน่งไว้ในเบลเซอร์ของอิโตนะเมื่อสองสามวันก่อน


จะไม่ให้ความโกรธและจิตสังหารพุ่งเข้าตาเหมือนกับครั้งนี้อีกแน่


คายาโนจจิแค้นอะไรกับอกภูเขาไฟมากมายเนี่ย!?”


นี่...อีรีน่า เจลาวิชเงยหน้าออกจากหนังสือเบสบอลนมือเพื่อมาเหลือบดูหน้าจอโทรศัพท์นั่น


ติดใจอะไรเจ้านักเรียนใหม่นั่นกันนักกันหนาฮะ?” เธอเอ่ยถาม


หา!?” เลย์โกะเบ้ปากเลิกคิ้วตอบกลับไป ติดใจอะไรกัน เธอแค่รู้สึกเจ็บใจที่ไม่มีส่วนในการควบคุมนักฆ่าคนล่าสุดที่ถูกส่งต่อมาก็เท่านั้น ทั้งอีรีน่าและริทสึก็เสมือนอยู่ฝ่ายเดียวกับเธอในการหาเส้นสายและข้อมูลเพิ่ม หากมีอิโตนะเพิ่มมาก็คงจะดีไม่น้อย


แกมีความลับอะไรกับเด็กที่ชื่ออิโตนะกันแน่?” สายตาที่เหลือของกลุ่มนักเรียนหญิงที่คุยกันด้านหน้าจู่ๆก็หันมามองเธอเป็นตาเดียว เลย์โกะกลืนน้ำลายลงคอก่อนที่จะกระแทกเสียงตอบกลับไปท่ามกลางความขาดหวังมากมายนั่น


ไม่มี!” เว้นระยะคำพูดไว้เนื่องจากสายตาที่ราวกับว่าไม่เชื่อถือในลมปากเธอ เลย์ดกะเบนใบหน้าที่เริ่มขึ้สีแดงจางๆหนีหลบสายตาเพื่อนร่วมห้อง เอ่ยขึ้นมาอีกครั้งอย่างแผ่วเบา


ถึงมีก็ไม่ควรรู้...สิ้นสุดคำพูดก็รีบสาวเท้าไปดูการแข่งขันเบสบอลของพวกผู้ชายในห้องอย่างเร็วไว ทิ้งให้นักเรียนหญิงที่เหลือรวมถึงอาจารย์สอนภาษาต่างประเทศยืนนิ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉยปนกรุ้มกริ่ม


ริทสึ! รู้อะไรมาใช่มั๊ย?” สาวยุโรปเอ่ยถามนักเรียนคนเดียวที่เข้าถึงข้อมูลส่วนตัวของเด็กสาวได้มากที่สุด ริทสึมีท่าทีเลิกลั่กราวกับสับสนว่าจะบอกหรือไม่ดี


ถ้าเธอบอกพวกฉันจะเป็นอะไรที่ช่วยเหลือพวกเราได้มากเลยล่ะนะ!”


ใช่ๆ! เป็นการทำให้พวกเราสนิทกับเลย์โกะจังมากกว่าเดิมยังไงล่ะ ริทสึพยักหน้ารับรู้ ก่อนที่เอ่ยตอบรับด้วยรอยยิ้ม


ก็ได้ค่ะ ไว้จะเปิดให้ดูหลังการแข่งนะคะ


ขอบคุณนะ ริทสึ!”

ฟุบ...


ร่างเล็กของสึมุกิ เลย์ดกะทิ้งตัวลงบนฟูกเตียงคิงไซส์นุ่มๆของตนเอง คว้าสมาร์ทโฟนขึ้นมาตรวจหาข้อมูลต่อไปด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์เสียเท่าไหร่ ถึงแม้ว่าห้องเธอจะชนะทั้งสองการแข่งขันโชว์แต่กลับดูเหมือนว่าจะไม่มีผลอะไรเสียเลยกับค่านิยมห้องEแบบดั้งเดิม


ฮะ?” อุทานออกมาอย่างแผ่วเบาเมื่อกดเข้าแอพพลิเคชั่นที่ติดตั้งไว้เพื่อตามเครื่องมือติดตามมีสายโทรวีดีโอคอลเข้ามา...


ตอนแรกก็สงสัยเสียอยู่แล้วว่าทำไมถึงได้มีปุ่มวีดีโอคอลโผล่มาในแอพพลิเคชั่นบ้าๆนี่ พอไปถามมาจากคาราสึมะ เฮย์ เจ้าตัวก็ดันบอกว่าเพื่อได้คุยกันอะไรแบบนี้... ซึ่งเธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้มีระบบแปลกๆเข้ามาในเครื่องมือติดตามนั่น


นิ้วกดรับสายทั้งๆที่ยังคงนานราบไปกับฟูกเตียงในชุดนักเรียนที่ปลดกระดุมบนออกเล็กน้อยให้หายใจสะดวก ยกหน้าจอสมาร์ทโฟนขึ้นสูงจ่อหน้าตนเองก่อนที่จะหรี่ตามองเมื่อคนที่โทรมาไม่ใช่ชิโระที่จับได้ว่าเธอแอบเอาเครื่องมือติดตามใส่ไว้


เธอแอบเอามาใส่ไว้ตอนไหน?” นั่นคือคำถามแรกที่โฮริเบะ อิโตนะเอ่ยถามเธอ เลย์โกะแค่นยิ้มพลางมือยังคงยกคงสมาร์ทโฟนเหนือศีรษะในท่าทีนอนหงายไปกับฟูกเตียง


ตอนที่ใครบางคนโยนเบลเซอร์ทิ้ง เอ่ยตอบไปอย่างราบเรียบจนอีกฝ่ายเลิกคิ้วมองเธอ


อะไร? ฉันดูไม่ฉลาดในสายตานายงั้นสินะ กลั้วหัวเราะออกมาอย่างยียวน เลย์โกะหรี่ตายกยิ้มมองใบหน้าอีกฝ่ายผ่านทางหน้าจอสมาร์ทโฟน


ประมาณนั้น


ปากจัด


ส่วนเธอก็ปากหมา คิ้วขมวดเป็นปมพลางหักห้ามใจตนเองไม่ให้กำสมาร์ทโฟนแน่จนแตกเป็นรอยร้าว


ปากนิ่มด้วย ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่


ค่ะ! เข้าเรื่องเลยเถอะ กระแทกเสียงตอบกลับไป เลย์โกะยันตัวลุกขึ้น มือที่ถือสมาร์ทโฟนยกลงให้เสมอกับระดับใบหน้า


ทิ้งชิโระแล้วมาห้องE”


ไม่ เป็นคำตอบที่เธอคาดการณ์เอาไว้ตั้งแต่แรก อย่างไรเสียอิโตนะก็คงจะไม่มีวันทิ้งชิโระหากอีกฝ่ายไม่ตัดหางปล่อยวัดเขาเสียก่อน รอยยิ้มเชิงสมเพชปรากฏบนใบหน้าของเด็กสาว


ฉันจะแข็งแกร่งแล้วกลับไปฆ่าอาจารย์โคโระ ด้วยความโชคร้ายของทางบ้านเขาที่ทำให้เด็กคนหนึ่งถูกทอดทิ้งหลังจากบริษัทล้มละลาย การที่เขาอยากแข็งแกร่งอาจเป็นสิ่งเดียวที่จะยึดเหนี่ยวจิตให้มุ่งมั่นและมีชีวิตอยู่ต่อไปได้


แต่สำหรับเธอมันไม่เหมือนกัน... เลย์โกะทิ้งทุกอย่างก่อนที่พวกมันจะค่อยๆทิ้งเธอทีละเล็กทีละน้อย จนสุดท้ายแล้วเธอกลับไม่เหลืออะไรให้ปกป้องแม้แต่ตัวเธอเอง


เขามีสิ่งที่ยึดเหนี่ยวอยู่ แต่เธอไม่


 นี่คือความแตกต่างที่น่าสนใจเกี่ยวกับตัวเขาและเธอ...


ยิ้มอะไรของเธอ?” อีกฝ่ายเอ่ยถาม


สมเพชตัวเองเล็กน้อย


... ไม่มีเสียงตอบรับหลังจากประโยคเมื่อครู่ อิโตนะพยายามนึกใคร่ครวญว่าเด็กสาวผ่านทางหน้าจอนี้กำลังจะสื่ออะไร เธอส่ายหน้าตอบเขา


ถ้าไม่อยากก็ไม่เป็นไร


ไม่อยากบอกข้อมูลฉันก็ไม่ต้องบอก


แปลกคนนะ เธอเนี่ย ตอนแรกดูเหมือนจะเป็นประเภทที่ไม่ยอมแพ้ต่อสิ่งใด แต่ตอนนี้กลับแสดงอาการพิลึกพิลั่นยอมแพ้กับการที่เขาตอบว่าไม่และอ้างเหตุผลเพียงเล็กน้อย


แน่นอนสิ เลย์โกะกลั้วหัวเราะตอบกลับเข้าไป


ช่างเถอะ เดี๋ยวชิโระคงมานัยน์ตาสีอำพันคู่สวยเหล่มองซ้ายขวาอย่างหวดระแวงว่าจะถูกจับได้จากผู้ติดตามของตนเอง


อีกไม่นานฉันก็จะกลับไปฆ่าพี่ชายเขาเอ่ยเสียงเรียบ


เพราะฉะนั้น ฝันดี ยกยิ้มทิ้งท้ายก่อนที่จะตัดสายไป เลย์โกะหรี่ตามองหน้าจอที่กลับมาเป็นแผนที่ระบุตำแหน่งเฉกเช่นเดิม ริมฝีปากบิดเป็นรอยยิ้มแหยๆพลางวางสมาร์ทโฟนลงบนฟูกเตียง


อืม... แล้วจึงทิ้งร่างกายลงนอนพักบนฟูกนุ่มๆ วันนี้เธอเหนื่อยกับการแข่งบาสเกตบอลมามากพอแล้ว ปกติแทบจะไม่ต้องออกแรงมากมายกับการลอบสังหารในวิธีของตนเอง ในอีกไม่นานอาวุธที่เธอสั่งไว้ก็จะได้ออกโรงในการลอบสังหารอาจารย์ประจำชั้น... แค่คิดก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาแล้ว


ฝันดีเช่นกัน อิโตนะคุง



มีริทสึผู้ทรยศต่อเลย์โกะและบทของเฮย์จัง---

โมเม้นต์คู่นี้ก็มาอีกรอบหนึ่ง สาบานว่าตอนนี้กำลังรีไปเรื่อยๆจนมึนหัวขั้นสุด

(c) Chess theme

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #43 MelodiiSakura (@MelodiiSakura) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 17:23
    เฮย์.............นายน่าจะเปย์เป็นเกย์แทนนะ.....พระเอกโดนขึ้นค่าตัวใช่มั้ยค่ะซิส!!!//ยังไม่จบเรื่องค่าตัว
    #43
    3
  2. วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 17:19
    เฮย์จัง...
    ตั้ลล้ากกก~~~
    #42
    1