「 怪獣 MONSTER」Assassination Classroom Fanfiction

ตอนที่ 12 : VICTIM 11: Treat ((RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 918
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    2 ต.ค. 61

  
VICTIM 11


            ริมฝีปากเขายกยิ้มมุมปากขึ้นเชิงถูกใจกับการตอบสนองของสึมุกิ เลย์โกะ ยกมือขึ้นมาลูบหัวเธอสองสามครั้งราวกับว่าเป็นสัตว์เลี้ยงในอาณัติของเขา จากนั้นจึงค่อยผละตัวออกแล้วเดินมายังอาจารย์ประจำชั้นหน้าห้องเรียน


            ไว้ค่อยมาเล่นกับเธอทีหลัง... เอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ คนตัวเล็กกว่าถลึงตาใส่เขาแม้อีกฝ่ายจะเมินเฉยต่อตัวเธอแล้วเดินต่อไปจนถึงบริเวณหน้าห้องเสียก็ตาม เลย์โกะชูนิ้วกลางตบท้ายอีกฝ่ายทางด้านหลังอย่างเคียดแค้น คว้ายางรัดผมขึ้นมารวบเรือนผมสีสว่างเป็นทรงหางม้าสูงดังเดิมพลางส่งเสียงกระฟัดกระเฟียดออกมา


            เห... สนิทกันจังเลยนะ กลอกตาให้กับเพื่อนบ้านคนสนิทที่นั่งโต๊ะขนาบข้างกัน คารุมะยกยิ้มยียวนพลางมองใบหน้าสีแดงระเรื่อที่ค่อยๆกลับมาเป็นดังเดิม เลย์โกะเบ้ปากใส่เขา


            เจอกันแค่ครั้งเดียวเองเถอะ


            “แค่ครั้งเดียวก็สนิทกันมากขนาดนี้เลยนี่ คนตัวเล็กตวัดปลายมีดสั้นที่ใช้สังหารอาจารย์ประจำชั้นไปทางเขา คารุมะยังคงรอยยิ้มเดิมบนใบหน้า กลั้วหัวเราะออกมาอย่างชอบใจกับปฏิกิริยาของเพื่อนบ้านคนสนิทของเขา


            ไม่ได้อยากสนิท


            “แต่มีลูบหัวด้วย


            “มันมองฉันเป็นแมวชัดๆ!” กระแทกเสียงแล้วจึงกอดอกนั่งไขว่ห้างด้วยความเกรี้ยวกราดเล็กน้อย นัยน์ตาสีอเมทิตส์หรี่มองภาพของนักเรียนใหม่ ชิโระ และอาจารย์โคโระที่ยืนอยู่ใกล้กันในบริเวณหน้าห้อง เธอจิ๊ปากออกมาเบาๆ


            คนที่ฉันอยากฆ่าน่ะ... ต้องเป็นคนที่เก่งกว่าฉันเท่านั้น” นัยน์ตาสีอำพันคู่สวยจดจ้องไปที่สัตว์ประหลาดความเร็วยี่สิบมัคที่กำลังกินขนมโยคังอยู่อย่างสบายอารมณ์


            ในห้องนี้มีแค่อาจารย์โคโระ อีกฝ่ายยังคงเคี้ยวขนมโยคังในปากอยู่


            นายยังไงล่ะ ชี้ไปยังอาจารย์ประจำชั้น ซึ่งเขาก็ฉีกยิ้มตอบกลับมาให้


            จะวัดว่าใครแข็งแกร่งกว่า ใครอ่อนแอกว่าสินะครับ อิโตนะคุง?”


            “แต่การวัดที่พละกำลังมันเอามาเทียบกับอาจารย์ไม่ได้หรอกนะครับ จากที่ข้อมูลที่ตัวเธอได้มานั้นคือโฮริเบะ อิโตนะเสมือนถูกชิโระล้างสมองจากการที่ปลูกฝังเขาเรื่องความแข็งแกร่งจนเด็กอายุสิบห้าคนนั้นงมงายเสียจนทุกอย่างที่เคยมองเห็นอย่างปรกตินั้นกลายเป็นการแบ่งแยกเรื่องความอ่อนแอและแข็งแกร่งไปเสียได้


            ชิโระเองก็ใช่เล่น... ปั่นหัวเด็กที่ทอดทิ้งได้อยู่หมัดเสียจนเธออยากจะฆ่าให้ตายกันไปข้างหนึ่ง


            เทียบได้สิ อิโตนะเอ่ยตอบอาจารย์ประจำชั้นคนใหม่ของตนเองก่อนที่จะหยิบขนมโยคังขึ้นมา


            ก็พวกเราน่ะ... อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นมานวดขมับหัวเมื่ออีกฝ่ายจงใจจะพูดอะไรแบบนั้นออกไปเสียอย่างนั้นด้วยใบหน้าที่ราบเรียบของตนเอง สึมุกิ เลย์โกะหัวเราะแห้งๆอย่างแผ่วเบาออกมา


            “เป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกันนี่นา” ประโยคที่เขาเอ่ยออกมาทำให้ทุกคนในห้องอุทานออกมาด้วยตกใจอย่างพร้อมเพรียงกัน เลย์โกะพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหน็ดหน่ายใจ


            แค่มีหนวดเหมือนกันไม่ใช่หรืออย่างไรกันล่ะ?


          -----พี่น้อง!?” ราวกับว่ามีภาพแปลกๆตามจินตนาการของนักเรียนห้อง3-Eปรากฏขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ เลย์โกะนึกเหน็ดเหนื่อยใจแทนเหล่านักเรียนที่รู้น้อยและไขว้เขวไปตามลมปากของอิโตนะโดยไม่มีหลักฐานยืนยันอย่างแน่ชัด


            คนที่อ้างว่าเป็นน้องชายของอาจารย์ประจำชั้นใช้ปากฉีกซองกระดาษที่ห่อหุ้มขนมโยคังไว้แล้วจึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาวตามลักษณะนิสัยของเจ้าตัว


            คนที่แพ้ต้องตายนะ พี่ชาย เลย์โกะลอบยิ้มหกับคำพูดของเขา... หากดูจากข้อมูลในกรณีของคารุมะแล้ว อาจารย์โคโระจะไม่ยอมให้นักเรียนของตนได้รับอันตรายเลยแม้แต่น้อย อย่าว่าแต่เรื่องทำร้ายพวกเขาเองเลย... หากอิโตนะจะตายจริงก็คงตายเพราะถูกหนวดครอบงำจนควบคุมไม่อยู่


            เธอไม่ได้สนใจไยดีเขาขนาดนั้นหรอก... แค่เห็นว่าน่าสนใจ จะตายไปหรือไม่ตายไปก็ไม่มีผลอะไรมากมายกับชีวิตของเธอเสียอยู่แล้ว


            ใบหน้าของอาจารย์โคโระมีเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นจากความเครียดฉับพลันและความฉงนสงสัยในเรื่องพี่น้องที่นักเรียนย้านเข้ามาใหม่นั้นเอ่ยขึ้น


            เป็นพี่น้องกันไม่จำเป็นต้องเล่นตุกติกหรอก” กลืนเศษของซองกระดาษห่อขนมโยคังลงคอไป เขาเดินไปยังประตูทางเข้าออกห้องเรียนไม้นั่น


            พี่ชาย ฉันจะฆ่านายเพื่อพิสูจน์ความแข็งแกร่งของฉัน


            “เวลาคือหลังเลิกเรียน มาตัดสินกันในห้องเรียนนี่แหละ


          ครืน!


            สิ้นสุดเสียงปิดประตูของอิโตนะและชิโระก็เกิดบรรยากาศเงียบสบายหูแค่ไม่กี่ชั่วเวลาเท่านั้น... ก่อนที่ทุกคนในห้องจะได้สติลุกขึ้นตะโดกนถามอาจารย์ประจำชั้นรวดเดียวเป็นสิบๆกว่าอย่างเรื่องพี่น้องที่อิโตนะนำมาอ้างเมื่อครู่


            เดี๋ยวสิ อาจารย์! นี่มันหมายความว่ายังไงกันคะ!?”


            คนกันหมึกนี่คนละฟากเลยนะ!


            ไม่นะๆๆๆ ให้ตายสิ ไม่เห็นจะจำได้เลยครับอาจารย์เป็นลูกคนเดียวตั้งแต่เกิดจนโตนะ!” เบ้ปากให้กับคำพูดของอาจารย์ที่ดูเลิกลั่กและไม่น่าเชื่อถือนั่น ถึงแม้ว่ามันจะเป็นความจริงก็ตามที เธอเองก็ไม่ได้มีข้อมูลเกี่ยวกับชีวิตของเขาก่อนที่จะมาสอนในห้อง3-Eเสียด้วยสิ ความคิดในหัวกลับกำลังตั้งคำถามเรื่องลูกคนเดียวของบ้านแทนที่จะเป็นเรื่องพี่น้องเหมือนกับคนอื่นๆ


            พอบอกพ่อแม่ว่า อยากได้น้องชายจังเลย’ ในครอบครัวต่างก็ทำหน้าอึกอักอย่างบอกไม่ถูก!” เดี๋ยวสิ... ทำไมคนในห้องรวมถึงตัวเธอต้องจินตนาการถึงครอบครัวที่หน้าตาคล้ายคลึงกับอาจารย์เสียด้วยล่ะ? จากผลที่คาดการณ์มาแล้วเจ้าตัวเป็นสิ่งที่มีชีวิตที่ถูกทดลองมานี่


            ที่สำคัญมีพ่อแม่กับเขาด้วยเหรอ!?” มือคว้าที่อุดหูจากในกระเป๋าสะพายย่อยอันเล็กมาเสียบไว้แล้วจึงเอ่ยกับเพื่อนบ้านคนสนิทที่นั่งข้างเธอด้วยน้ำเสียงเอื่อยๆ


            พักเที่ยงก็ปลุกด้วยนะ จากนั้นก็ฟุบหลับบนโต๊ะท่ามกลางเสียงวุ่นวายที่ถูกกลบด้วยที่อุดหูนั่นก่อนที่จะเข้าสู่ห้วงนิทรา

 

            เนื่องจากคารุมะเล่นปลุกเธอด้วยการถอดที่อุดหูเมื่ออาจารย์โคโระตะโกนเรียกพอดิบพอดีทำให้เลย์โกะที่กำลังสลึมสลืออยู่ตื่นเต็มตาขึ้นมาทันทีทันไร แต่ก็โดนอาจารย์ประจำชั้นสวดจนหูชาว่าทำไมถึงได้หลับในอย่างหน้าตาเฉยเสียนี่ ตัวเธอเองก็ไม่อาจเอ่ยออกไปได้ว่าดันไปเรียบเรียงข้อมูลของโฮริเบะ อิโตนะจนดึกดื่นและก็มีความคิดที่จะบอกคนอื่นเรื่องข้อมูลนั่นนอกจากริทสึอีกด้วย


            หูชาเลยมั๊ยล่ะ?” เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเอื่อยๆพลางคีบไก่คาราอาเกะเข้าปาก เลย์โกะเท้าคางเคี้ยวเนื้อไก่กรอบๆที่พกมาจำนวนน้อยเป็นอาหารเที่ยงนั้นก่อนที่จะกลืนลงคอ เพราะว่าเมื่อเช้าดันรีบวิ่งมาเรียนเสียจนลืมข้าวกล่องไว้ที่บ้าน อีกทั้งซาซากิ จิฮิโระนั้นดันติดงานตั้งแต่เช้าเลยไม่ได้เจอกันยิ่งทำให้เธอลืมเรื่องอาหารเที่ยงไปเสียสนิท ที่พอจะประทังท้องได้คือไก่คาราอาเกะที่แวะซื้อที่มินิมาร์ทข้างทางตอนเดินมาโรงเรียนก็เท่านั้น


            ดูเหนื่อยมากเลยนะ เลย์โกะจังเนี่ย พยักหน้าตอบรับคายาโนะไปเชิงเหนื่อยล้าอย่างจริงแท้ ใครจะคิดว่าการที่ต้องมานั่งเรียบเรียงข้อมูลจนดึกดื่นนั้นทำให้เธอนอนไม่หลับเพราะแสงจากแล็ปท๊อปก่อนหน้าเข้าไปอีก สรุปก็คือกว่าจะได้นอนหลับจริงก็นานอยู่พอสมควร


            โชคดีแค่ไหนที่ขอบตาไม่คล้ำมากจนเห็นได้ชัด...


            กินของหวานได้สุดยอดเลยแฮะ ฟังคำพูดของมาเอฮาระ ฮิโรโตะแล้วจึงเบนสายตาไปในทิศทางของอิโตนะผู้ซึ่งมีขนมหวานมากมายก่ายกองอยู่บนโต๊ะเรียน เจ้าตัวกำลังเคี้ยวขนมบาร์แท่งอย่างสบายอารมณ์อยู่


            เป็นพวกบ้าของหวานเหมือนอาจารย์โคโระเปี๊ยบเลย


            “ไหนจะท่าทางสีหน้าที่อ่านออกยากนั่นอีก อาจารย์ที่ประจำชั้นที่รู้สึกตัวได้ว่ากำลังถูกเปรียบเทียบอยู่ชะงักงันเล็กน้อย ใบหน้ามีเม็ดเหงื่อซึมอยู่


            ทุกคนกำลังเปรียบเทียบเรากับเขาเพราะสงสัยว่าเราเป็นพี่น้องกัน ทำเอาคันหัวใจยิบๆเลยแฮะ ก่อนที่จะนึกหาวิธีคลายเครียดได้


            ต้องปรับอารมณ์ด้วยการดูนิตยาสารสาวๆที่ซื้อมาวันนี้สักหน่อยแล้ว ว่าเสร็จก็คว้านหยิบนิตยาสารสื่อที่ไม่เหมาะสมสำหรับเด็กอายุน้อยกว่าสิบแปดปีนั่นขึ้นมาเปิดดูเพื่อคลายเครียดในขณะที่แก้มขึ้นสีชมพูอ่อนๆ เลย์โกะทำเป็นเมินไม่สนใจแล้วจึงใช้ตะเกียบคีบเอาไก่คาราอาเกะมากกินตามเดิมหากแต่สายตาเหลือบมองอิโตนะที่หยิบนิตยาสารผู้ใหญ่แบบเดียวกันขึ้นมาเฉก่นเดียวกัน


            ชอบคนอกสะบึ้มเหมือนกันด้วย!” นัยน์ตาสีอเมทิตส์กลอกมองภาพของไก่คาราอาเกะตรงหน้าที่หมดกล่องซึ่งซื้อมาเมื่อเช้า


            บังเอิญอะไรกันแบบนี้ พกมาเหมือนกันซะด้วย!” และดูท่าว่าจะไปกระตุกต่อมฮอร์โมนเพศชายที่มีล้นหลาของโอคาจิมะ ไทกะขึ้นมาเสียด้วยกัน เลย์โกะจิ๊ปากให้กับอารมณ์ทางเพศที่ต้องการสิ่งสนองและไก่คาราอาเกะที่หมดไปของเธอ


            -งั้นเหรอ โอคาจิมะคุง?” นางิสะเอ่ยถามตอบไป


            ใช่สิ!” เอ่ยเสร็จก็ทำการชูนิตยาสารแบบเดียวกันให้ชิโอตะ นางิสะดู


            คนที่ชอบหน้าอกหน้าใจเป็นพี่น้องกันทั้งนั้น!”


            “สามพี่น้องเหรอ!?” พยายามเทล้วงหาเศษไก่ที่หลงเหลืออยู่ในกล่องอันน้อยนิดแต่ก็ไม่พบเจอ เลย์โกะมุ่ยหน้ามองสภาพของอาหารที่หมดไปแต่ก็ยังมีจำนวนไม่ถึงครึ่งที่กระเพาะอาหารเธอต้องการแม้แต่น้อย


            ถ้าเป็นพี่น้องจริงๆล่ะก็... ทำไมอาจารย์โคโระถึงไม่รู้จักล่ะ?” คำถามของคายาโนะทำให้ฟุวะ ยูสึกิเริ่มที่จะจินตนาการเล่าเรื่องเหตุการณ์ที่คาดเดาไว้เสียจนกลายเป็นเรื่องถกเถียงไปเนื่องจากความไม่สมจริงของความคิดเจ้าตัว


            อิโตนะชำเลืองมองบรรยากาศที่ถกเถียงกันเรื่องที่เขามีส่วนเอี่ยวด้วยก่อนที่จะหันไปให้ความสนใจกับนิตยาสารเล่มเดิมอย่างไม่แยแส แล้วจู่ๆมืออีกข้างก็คว้ากล่องป๊อกกี้รสชาเขียวที่เขาไม่ทันได้ลิ้มรสเพราะอิ่มแล้วใส่คนตัวเล็กที่นั่งไม่ไกลจากตัวเขาเอง


            หมับ!


            เลย์โกะเอื้อมมือไปรับมันไว้ได้อย่างทันท่วงที ช้อนตาขึ้นมองเจ้าของกล่องป๊อกกี้ที่ยังคงให้ความสำคัญกับสิ่งตรงหน้าอยู่


            อะไร?” เอ่ยถามขึ้น


            กินแค่นั้นคงไม่พอ อีกนิดก็จะผอมกะหร่องอยู่แล้ว คิ้วเธอขมวดเข้าเสมือนปม


            ให้ฉัน?”


            “อื้อ มันเหลืออยู่พอดี สุดท้ายแล้วก็แกะกล่องขนมรสชาเขียวแล้วหยิบมากินอย่างอย่างราบเรียบ นัยน์ตาสีอเมทิตส์ช้อนตาขึ้นสบมองอีกฝ่ายเป็นระยะ

 

            เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงหลังเลิกเรียน นักเรียนและอาจารย์ประจำห้อง3-E ยืนอยู่รอบๆบริเวณห้องเรียนที่มีโต๊ะนักเรียนกั้นเป็นขอบเวทีการประลองของโฮริเบะ อิโตนะและอาจารย์โคโระ เลย์โกะเลือกที่จะยืนข้างอีรีน่าและคาราสึมะ ในมือเธอถือสมาร์ทโฟนไว้พร้อมกับริทสึที่ย้ายถิ่นฐานเข้ามา


            อิโตนะโยนผ้าพันคอและเสื้อเบลเซอร์ขึ้นฟ้าให้ตกลงในมุมไหนสักมุมในห้อง ซึ่งเลย์โกะก็โชคดีคว้ามันไว้ในมือได้ทันท่วงที มือค่อยๆแอบสอดเครื่องมือติดตามเข้าไปในช่องกระเป๋าในเบลเซอร์


            เอามาโต๊ะมากั้นเป็นเวที?” อีรีน่าเอ่ยถามขึ้นภายในบรรยากาศเงียบงัน


            อื้อ เหมือนกับการแข่งจริงๆนั่นแหละเพิ่งจะมีคนมาจัดการลอบฆ่าแบบนี้เป็นครั้งแรก” คาราสึมะเอ่ยตอบ ส่วนเลย์โกะกำลังงุ่นอยู่กับการลูบผ้าพันคอนุ่มๆของอิโตนะที่มีสัมผัสความร้อนอุ่นที่คอของเขายังคงอยู่


            ถ้าให้ลอบฆ่าเฉยๆมันก็น่าเบื่อแย่เลยใช่มั๊ยครับ อาจารย์โคโระงั้นขอกติกาขึ้นมาสักข้อนะครับ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมาด้านหลังอิโตนะ


            ถ้าใครออกนอกเขตเวที มีโทษถึงตาย


            “ว่าไงครับ?” น้ำเสียงที่แม้ว่าจะได้ยินกี่คราก็ระแคะระคายหูนั่นเอ่ยขึ้นถามอาจารย์ประจำชั้นห้อง3-E


            “อะไรเนี่ย กติกาพรรค์นั้นถ้าแพ้แล้วใครจะช่วยกันล่ะ?”


            “ไม่หรอก ถ้าแหกกติกาตามที่ตกลงกันไว้ต่อหน้าทุกคนความน่าเชื่อถือของอาจารย์ก็จะลดน้อยลงด้วย นัยน์ตาสีทองอร่ามของคารุมะยังคงมองไปยังเวทีต่อสู้จำลองนั้นอย่างราบเรียบ


            ซึ่งการผูกมัดแบบนั้นใช้ได้กับอาจารย์โคโระชะงัดนักแลเลยล่ะ ใบหน้าของอาจารย์ประจำชั้นยังคงปรากฏรอยยิ้มที่ยากจะเดาความรู้สึกได้เฉกเช่นเดิม เขาเอ่ยตอบกลับชิโระมา


            ก็ได้ครับ ผมยอมรับกติกานั้น


            แต่ว่าอิโตนะคุง กรณีที่ทำให้คนดูได้รับอันตรายก็จะปรับแพ้ด้วยนะครับ


            “งั้นจะเริ่มให้สัญญาณเลยนะครับ ชิโระยกมือขึ้นเพื่อที่จะส่งสัญญาณเริ่มจากลอบสังหาร นัยน์ตาสีอเมทิตส์ของเลยืดกะลุกเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น


            การลอบฆ่า...


            “เริ่มได้!”


            ฉัวะ!


          ในเวลาอันชั่วพริบตาที่ชิโระให้สัญญาณพร้อมเอามือลงนั้น การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วของบางอย่างส่งผลให้ตัดหนวดเส้นหนึ่งของอาจารย์โคโระลงพื้น นัยน์ตาของทุกคนในห้องเรียนเบิกกว้างมองไปยังอิโตนะผู้ซึ่งได้ใช้หนวดบนศีรษะนั้นตัดมันลงไป


            หนวด!?” รอยยิ้มเหยียดๆปรากฏบนใบหน้าของเด็กนักเรียนข้างกายอีรีน่า นักฆ่าสาวเบิกตาโพลงมองเธออย่างประหลาดใจ


            อย่าบอกนะว่า... รู้อยู่แล้วน่ะ?” คนตัวเล้กกว่าพยักหน้า แววตาที่เป็นประกายนั้นยังคงจดจ้องไปที่เวทีการลอบสังหารของสองพี่น้องผู้ซึ่งมีหนวดเหมือนกัน


            เลย์โกะ เธอนี่มัน---” อีรีน่ากัดฟันกรอดมองเด็กสาวตรงหน้าที่ไม่รู้สึกทุกข์ร้อนอะไรเหมือนกับคนอื่นๆลยแม้แต่น้อย ผู้ที่ถูกจ้องมองแค่นหัวเราะออกมาอย่างแผ่วเบาก่อนจะเอ่ยประโยคถัดไปขึ้นมาให้ได้ยินกันเพียงสองคน


            ไม่เอาน่า...


            “ลืมไปแล้วรึไงกันคะ? นิสัยของฉันน่ะ


            ในที่นี้คือเธอมีนิสัยคล้ายคลึงกับ ‘Sociopath’ ... มนุษย์จำพวกต่อต้านสังคม ไม่เห็นใจหรือแยแสสิ่งใด

 

            อิโตนะที่แพ้ให้กับอาจารย์โคโระอย่างถ่องแท้กำลังถูกหนวดควบคุมจิตใจเหล่านั้นให้คลุ้มคลั่ง เลย์โกะมองภาพที่เด็กชายอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอกำลังอาละวาดพร้อมกับหนวดที่งอกจากบนศีรษะซึ่งแปรเปลี่ยนกลายเป็นสีมืดทมิฬ


            ซวยล่ะ เจ้านั่นมันฟิวส์ขาดแล้ว จากข้อมูลที่ได้มาจากการแฮคเข้าระบบการทดลองมนุษย์หนวดหรืออะไรสักอย่างนั่นของยานางิซาวะ เคียวทาโร่ที่เลย์โกะไม่อยากจะจดจำเสียเท่าไหร่ ดูเหมือนว่าการกระทำผิดพลาดจากวัตถุประสงค์ของตนเองที่เคยให้ไว้กับหนวดนั้นจะทำให้ถูกควบคุมทั้งร่างกายและจิตใจไปเสียสนิท


            “ฉันแข็งแกร่ง หนวดนี้จะทำให้ฉันแข็งแกร่งยิ่งกว่าใครทั้งหมด


            “ยิ่งกว่าใครทั้งหมด!”


            อิโตนะเตรียมพร้อมที่จะกระโจนเข้ามาจากทางหน้าต่างเพื่อสังหารอาจารย์โคโระหากแต่ว่าความมือไวของผู้ติดตามชุดขาวนั้นเร็วยิ่งกว่า หยิบปืนที่เสมือนมีกระสุนยาสลบขึ้นมายิงร่างของโฮริเบะ อิโตนะให้ล้มตึงไปกับพื้นในสภาพหมดสติ


            ขอโทษด้วยนะครับ อาจารย์โคโระ


            ดูเหมือนสภาพจิตใจของเด็กคนนี้ยังไม่พร้อมที่จะมาเข้าเรียน” สาวเท้าเข้ามาร่างที่หมดสติของโฮริเบะ อิโตนะ


            ถึงจะเพิ่งย้ายเข้ามาเรียนวันแรก แต่คงต้องหยุดเรียนกันสักพักแล้วล่ะครับ” ว่าเสร็จก็แบกร่างของอิโตนะพาดบ่าแล้วจึงเดินมาเข้าผ้าพันคอกับเบลเซอร์ของเขาจากมือของเลย์โกะ


            เดี๋ยวก่อนครับในฐานะอาจารย์ประจำชั้นคงปล่อยไปไม่ได้


            “เป็นหน้าที่ของผมที่จะต้องดูแลจนกว่าจะจบการศึกษาครับ!” บรรยากาศรอบตัวอาจารย์โคโระเริ่มที่จะเคร่งเครียดขึ้นมา


            อีกอย่างนะคุณชิโระ ผมมีเรื่องที่อยากจถามคุณอยู่เยอะแยะเลยล่ะ


            “คงไม่ได้หรอก ผมจะกลับแล้ว เอ่ยเสร็จก็เดินผ่าร่างของสัตว์ประหลาดความเร็วยี่สิบมัคไป อาจารย์โคโระนึกคิดจะรั้งอีกฝ่ายไว้แต่ก็ต้องตกตะลึงใจเมื่อหนวดที่แตะลงบนผ้าคลุมสีขาวสะอาดนั่นแตกสลายลง


            ผมจะรีบให้เขากลับมาเรียนทันทีเลยครับ อาจารย์โคโระ


            “ไม่ต้องเป็นห่วง มีอยู่ชั่วครู่หนึ่งที่ได้สบกับนัยน์ตาสีอเมทิตส์คู่นั้นของอดีตนักโจรกรรมสาวที่เลื่องลือในหมู่โลกมืด เขาเมินเฉยต่อความแข็งกร้าวในดวงตาคู่นั้นแล้วจึงเดินออกจากห้องไป


            ทันทีที่ร่างของชิโระหลุดพ้นจากสายตาของอาจารย์ประจำชั้นห้อง3-E เลย์โกะก็พ่นลมหายใจออกมาแรงๆ นึกอยากจะอาละวาดเสียตอนนี้ตวัดขาเตะไปที่โต๊ะไม้ของตนเองให้ล้มลงดังโครม ดวงตาทุกคู่ในห้องประสานกันมองเธอเป็นตาเดียว


            ไม่ต้องห่วงค่ะ อาจารย์โคโระ เอ่ยขึ้นมาอย่างราบเรียบแล้วจึงสาวเท้าไปยังตำแหน่งที่คาดการณ์ว่าชิโระเคยยืนอยู่ที่จุดนั้นเป็นพักใหญ๋ตอนเริ่มการลอบสังหารระหว่างทั้งสองคน รองเท้านักเรียนเสริมส้นเล็กน้อยสีมืดเหยียบย่ำลงไปที่จุดนั้นอย่างไม่สบอารมณ์ ใบหน้าบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ


            มือบางคว้าเครื่องสมาร์ทโฟนขึ้นมาชูให้อาจารย์ประจำชั้นดูถึงตำแหน่งบางอย่างที่แสดงออกเป็นจุดสีแดงบนแผนที่ในนั้น


            ฉันใส่เครื่องมือติดตามเข้าไปในเบลเซอร์ของอิโตนะคุง คงหาตัวแล้วคุยส่วนตัวได้ไม่ยาก


            “คุยส่วนตัวงั้นเหรอครับ?” ยกยิ้มเหยียดๆตอบกลับไปพลางพยักหน้า


            มีระบบกล้องวีดีโอคอลติดอยู่ด้วยน่ะค่ะ วันก่อนมีคนในมาโดยบังเอิญ ไม่ได้คิดจะถามไถ่ถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของการได้อุปกรณ์ชิ้นนี้มาเสียเทาไหร่เพราะเจ้าตัวแลดูจะบ่ายเบี่ยงประเด็นตรงนั้นไป


            แต่ว่าชิโระคงไม่คุยดีๆแน่นอน ดูเมื่อกี้สิ มันก็ถูกอย่างที่อิโซไกเอ่ยมา หากเป็นชิโระคงไม่มีวันที่จะพูดคุยหารือกันอย่างปรกติกับเธอเป็นแน่แท้


            ไม่ได้บอกว่าจะคุยกับชิโระนี่ เลย์โกะไหวไหล่ นั่นทำให้คารุมะนึกออกถึงบางอย่างพร้อมกับเอ่ยมาด้วยน้ำเสียงยียวน


            อ๋อ คุยกับกิ๊กเธอแทนสินะ ใบหน้าสวยหวานขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่ออีกฝ่ายเน้นคำสำคัญที่เธอไม่คิดว่าจะมาได้ยินในสถานการณ์แบบนี้ ตะโกนตอบกลับไปพร้อมกระแทกเสียง


            ไม่ใช่กิ๊ก!” แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีใครเชื่อเธออยู่ดีนั่นแหละ...


ตอนรีไรท์เสร็จหมดค่อยส่ง Quick Message ไปบอกเรื่องรีเสร็จทีเดียวเลยดีกว่า
แต่มันก็ขึ้นอยู่ข้อมูลก่อนหน้า คือถ้าไม่แตกต่างกันประมาณสองหน้าเวิร์ดอย่างน้อยก็ไม่แจ้งให้
เครียดเลยมั๊ยล่ะ

(c) Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #41 penpornpenmit (@penpornpenmit) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 12:35
    ไม่มีความสองมาตราฐานสักนิดดดดดด 5555
    #41
    0
  2. #40 mikazu (@mikazu) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 12:32
    สองมาตรฐานสินะ
    #40
    1
  3. #39 MelodiiSakura (@MelodiiSakura) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 11:08
    นุรุฟุฟุฟุ ฆ่ายานางิซาวะทิ้งเลยยยยย //ยื่นตัง1ปึ้กให้ไรท์ ไว้จ่ายค่าตัวพระเอก5555
    #39
    2