คัดลอกลิงก์เเล้ว

Just touch [Fic My hero academia/ Boku No Hero Academia] special

โดย Ranita02

เรื่องสั้นเบาๆจากเรนิตา แต่งฮีลใจหลังจากตัดจบเรื่องเก่าไป เข้ามาอ่านกันนะ

ยอดวิวรวม

93

ยอดวิวเดือนนี้

26

ยอดวิวรวม


93

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


9
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 มี.ค. 63 / 22:16 น.
นิยาย Just touch [Fic My hero academia/ Boku No Hero Academia] special Just touch [Fic My hero academia/ Boku No Hero Academia] special | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
จริงๆไรท์ควรจบกับน้องอุเมะไปนานแล้วนะคะ55555 แต่กลับมาอ่านแล้วดันคิดถึง ก็เลยแต่งเรื่องสั้นแยกออกมาเพราะลงตอนในเรื่องเก่าไม่ได้แล้ว ในหัวมีแต่คำว่ารีไรท์เต็มไปหมดเลยค่ะ5555

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 มี.ค. 63 / 22:16


"อุเมะ"

"หือ?"

ร้องตอบในลำคอเมื่อได้ยินเสียงเรียกของบาคุโกมาจากด้านหลัง เอี้ยวตัวกลับไปเล็กน้อยเพื่อมองปฏิกิริยา

"เราแต่งงานกันมากี่ปีแล้วนะ?"

"ห้ะ? ร้อยวันพันปีไม่เคยจะถาม"

วางปากกาและแว่นตาลงที่โต๊ะทำงาน รู้สึกประหลาดใจเสียยิ่งกว่าตอนที่ถูกขอแต่งงาน เพราะมันคือเรื่องที่ บาคุโก คัตสึกิ แทบจะไม่ใส่ใจ

"ก็ 2ปีมั้ง"

"มั้งแกคืออะไร มีเศษ หรือจำผิด"

"เอ๊ะ!?"

หันคอกลับไปมองที่เตียงจนคอแทบหัก ฉันรู้สึกตะหงิดใจว่าวันนี้คุณ 'สามี' เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก ทั้งๆที่ปกติก็แทบจะลืม 'เมีย' ตัวเองไปเสียด้วยซ้ำ เกรงว่าจะมีเซอร์ไพรซ์น่ากลัวๆโผล่มาซะนี่

"ทำไม?"

"เปล่า"

เขาดีดตัวขึ้นจากท่านอน ฉันมองปฏิกิริยานั้นอย่างสงสัย ดูร้อนใจ กระวนกระวาย

"อะไร? ฉันสงสัยนะเว้ย"

ตัดสินใจเทงานที่ได้รับมอบหมายทิ้งแล้วเดินไปหาบาคุโกที่เตียง ความสงสัยก็คือความสงสัย ไม่ว่าจะทำยังไงก็ต้องให้รู้ให้ได้ ฉันมองหน้าเขา แต่เขาก็ไม่ยอมบอกอะไร

"ไอ้หัวตั้งเพิ่งป่าวประกาศ"

"ว่า?"

"ก็เมียมันเพิ่งคลอดลูก"

ฉันกลั้นขำกับท่าทางกึ่งจะเขินกึ่งจะอายกึ่งจะโมโหของเขา ไม่รู้ว่าเป้าหมายของเขาคืออะไรกันแน่ แต่เรื่องนี้ต้องมีความอิจฉาตาร้อนเข้ามาปนล่ะ

"โห เพิ่งแต่งงานแค่6เดือนเองนี่นา"

แกล้งทำท่ายียวนกวนประสาทโดยการล้มลงกับหมอนของตัวเอง ปิดโคมไฟฝั่งของฉันแล้วหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน แต่สารภาพเลยว่านอนไม่หลับ เพราะฉันยังไม่รู้เป้าหมายของเขาไง

"แล้วเราล่ะ"

แค่ประโยคเดียวก็เพียงพอแล้ว

ฉันลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหันหน้าไปมองบาคุโกด้วย เขากำลังยิ้มอยู่ ไม่ใช่รอยยิ้มธรรมดาแต่เป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาทำฉันกลัวและ...

"ไปคุยกับอ่างล้างหน้าไป"

ชี้ไปยังห้องน้ำที่อยู่ด้านหลังเขา บาคุโกหัวเราะในลำคอแล้วโน้มตัวลงมา ฉันเห็นท่าไม่ดีเลยดันตัวเขาออก แต่ใครมันจะแรงดีเท่าฮีโร่อันดับ1ล่ะโว้ย

"ไหน ที่รักลองบอกมาซิ อยากได้ลูกชายหรือลูกสาว?"










มันจะเป็นเช้าที่สดใสมาก แต่บังเอิญว่าตอนนี้เกือบจะ11โมงแล้ว!!!

"เพราะนายเลยไอ้หมา ฉันจะไปประชุมสายเลยเนี่ย"

"แล้ว? เกี่ยวกับฉันตรงไหน เมื่อคืนที่รักก็ไม่ได้ขัดขืนไม่ใช่หรอครับ?"

ครับพ่ง ฉันกลอกตาไปมา แล้ววิ่งออกจากห้องนอน ขนมปังปิ้งถูกจัดเสริฟไว้ ซึ่งก็เดาได้เลยว่าใครเป็นคนทำ ยัดขนมปังเข้าปากอย่างเร่งรีบพร้อมกับหยิบขวดชาบ๊วยออกมาด้วย

ให้ตาย

"อ้าว อุเมะ? ไม่ใช่ว่าวันนี้ลางานหรอ ฉันกำลังจะเข้าประชุมแทนอยู่พอดี"

คำพูดของยาโอโยโรสึทำฉันร้องหา? ฉันยังไม่ใช้โควต้าลางานของปีนี้เลยด้วยซ้ำ

"ฉันลาหรอ?"

"ก็ที่ส่งมาในเมลไง"

เธอกล่าวพลางยิ้ม พนักงานคนหนึ่งวิ่งออกมาตามเธอเข้าห้องประชุม จังหวะนั้นเองที่ฉันยกโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอเปลี่ยนเป็นหน้าฉันตอนนอนซึ่งทุเรศมาก แต่พื้นหลังฉันมันสีดำว้อย!!

บาคุโก คัตสึกิ

กัดฟันกรอด ไม่ต้องเดาก็รู้เลยว่าใครจัดการลางานให้ฉันวันนี้

"ยินดีด้วยไอ้หมา คุณปั่นหัวอุเมะสำเร็จ"

โยนกระเป๋าสะพายพร้อมกับเสื้อเบลเซอร์ไปที่เตียงนอน บาคุโกยังคงนอนอยู่ที่เดิมพร้อมกับข่าวรายวันที่ถูกฉายบนทีวี เขามีสีหน้าสะใจอย่างเห็นได้ชัด

"ไอ้หมา?"

"เออ เรียกแบบนี้แหละดีแล้ว"

เขาทวนสรรพนามที่ฉันใช้เรียกเขาและได้ความหัวเสียกลับไป ไอ้ท่าทางไม่รู้สึกผิดนั่นมันคืออะไร? ฉันล่ะอยากจะเอาส้นสูงฟาดหน้า ถ้าไม่ติดที่เสียดายหน้าหล่อๆนั่นล่ะก็นะ

ฉันล้มตัวลงกับเตียงนอน ผ้าห่มฟูๆทำเอาหัวใจรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก สัมผัสที่ถูกลูบหัวอยู่นั้นไม่ทำให้รู้สึกรำคาญเลย

"พักบ้างก็ได้ แกเป็นถึงCEOเลยนะ"

"อือ"

ครางตอบในลำคอแล้วเงยหน้ามองบาคุโกเขามีรอยยิ้มจางๆประดับอยู่ และฉันก็ยิ้มตอบ ไม่ทันไรเราก็ประกบปากเข้าหากัน ทำเอาหัวฉันโล่งไปหมด รู้ตัวอีกทีก็เกือบค่ำแล้ว

"นอนต่อก็ได้ แกไม่ค่อยได้งีบ ลุกขึ้นเร็วเดี๋ยวจะหน้ามืดเอา"

ฉันเลิกคิ้ว มองบาคุโกที่กำลังแต่งตัวอยู่คล้ายว่าจะออกไปออกกำลังกาย อะไรเทือกๆนั้น

"ระวังโควิดนะไอ้หมา"

เขาชะงักแล้วหันหน้ามามองฉัน ด้วยความที่กลัวว่าจะโดนแกล้งก็เลยมุดเข้าไปใต้ผ้าห่ม แต่แค่แปปเดียวเขาก็ดึงมันออกไป

"งั้นออกกำลังกายตรงนี้ดีกว่า ถูกไหม?"

"ลามก"

"ว่ากันไม่ได้นะครับที่รัก ใครบอกให้มายั่วก่อน"

นั่นแหละ สุดท้ายเขาก็ไม่ออกไปข้างนอก ข้าวเย็นก็ไม่ได้กิน เหนื่อย!










"ไม่ลางานจะดีหรอ? เดี๋ยวก็เป็นลมล้มพับอีก อันตรายทั้งแม่ทั้งลูกนะ"

เบ้ปากมองยาโอโยโรสึ รายนั้นก็ห่วงเกินผู้เกินคน ฉันพิงหลังเข้ากับเก้าอี้แล้วบิดตัวเล็กน้อย

"ฉันทำแค่ช่วงเช้าน่ะ ตอนบ่ายเธอก็เอาไปทำก็แล้วกัน"

ว่าแล้วก็ส่งแฟ้มงานให้เธอ รอยยิ้มปลงๆปรากฏขึ้นทันที และมันก็แสดงออกให้เห็นว่าความเหนื่อยใจนั้นไม่ได้ได้มาเพราะงาน เพราะพี่ต่างแม่ล้วนๆ

"ค่ะ"

"เอ้อ โมโมะ"

เธอเอี้ยวตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว ฉันยกยิ้มขึ้นจางๆแล้วลุกขึ้นไปตบไหล่

"ขอบใจนะ"

"เอ๊ะ?"

ว่าแล้วก็หยิบกระเป๋าถือแล้วเดินออกจากห้องทำงาน ทิ้งยาโอโยโรสึเอาไว้กับกองเอกสารและเครื่องปรับอากาศที่ยังไม่ปิด เธอมีท่าทีงงๆเล็กน้อย แต่ก็ยกยิ้มขึ้นมาบางๆ

"หูย ไหงมีแต่คนห่วงหนูคะเนี่ย ทีคุณแม่ไม่เห็นจะห่วงเลย"

ลูบหน้าท้องโตๆของตัวเองอย่าเอ็นดู พักหลังๆชักจะปวดหลังมากขึ้นกว่าเดิม แถมยังเหนื่อยง่ายกว่าปกติเป็นสิบๆเท่า ฉันพิงหลังเข้ากับเบาะรถ ปรับระดับให้เอนลงเล็กน้อย

รถสปอร์ตคันหรูของบาคุโกจอดอยู่หน้าบ้าน ช่วง2เดือนที่ผ่านมาเขาแทบไม่ไปปฏิบัติหน้าที่ฮีโร่เลย วันๆเอาแต่คอยห้ามไม่ให้ฉันไปทำงาน ยอมรับว่ารู้สึกดีนะ อย่างน้อยก็ไม่อยากให้ฉันเหนื่อย แต่จะไม่มีกินแล้วไงโว้ย!

"กลับมาแล้วค่ะ"









"หน้าเหมือนแม่เด๊ะเลย"

ว่าจบบาคุโกก็ขมวดคิ้ว เขามองหน้าฉันสลับกับหน้าลูกในเตียงเล็กๆข้างกัน

"เหมือนฉัน"

ฉันเริ่มขมวดคิ้ว

"เดี๋ยว ผู้หญิงก็ต้องเหมือนแม่สิ"

"หา?"

ฉันชัดสีหน้าไม่พอใจเท่าไหร่ ชื่อก็อุตส่าห์ตามใจให้ตั้งเอง นามสกุลก็บาคุโก แล้วจะไม่ให้ลูกมันหน้าเหมือนแม่บ้างหรือไง

"ผมสีดำเนี่ย ทำยังไงก็ไม่หายไปจริงๆนะคะ"

ยาโอโยโรสึว่า เธอสูบเส้นผมสีดำของตัวเอง ก็จริงอยู่ ไม่ว่าจะกี่คนๆที่เกิดมาแล้วมีสายเลือดยาโอโยโรสึ เส้นผมจะเป็นสีดำเสียทุกคน ยาโอโยโรสึขอตัวกลับไปเคลียเอกสาาต่อ ซึ่งฉันก็ไม่ได้ว่าะไร

"หืม เสียดายนะ แอบหวังให้เขาได้ผมสีบลอนด์แบบพ่อเขาซะอีก"

ฉันว่า พลางยู่หน้าเล็กน้อย

"แบบนี้ก็ดีแล้ว เวลามองจะได้นึกถึงแม่เขาไง"

ฉันรู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาเสียดื้อๆ คำพูดธรรมดาๆที่บาคุโกไม่ได้กลั่นกรองด้วยซ้ำ แต่กลับทำให้ฉันเขินตัวแทบบิด

"สรุป ซาโตมิหน้าเหมือนฉัน"

หันหน้าไปทางอื่นแล้วพูดออกมา บาคุโกก็คงจะจับได้แหละว่าฉันดันเขิน เขาเค่นหัวเราะเล็กน้อยแล้วยื่นมือมาดันหน้าฉันกลับไปมองเขา ดวงตาสีแดงชาดแสดงความอ่อนโยนออกมาจางๆ

"ครับๆ เหมือนแม่นั่นแหละ"

ริมฝีปากถูกประกบลงมาเบาๆ อ่อนโยนราวกับปุยฝ้าย ผิดแผลกจากปกติที่ดูจะรุนแรงและเร่าร้อน ลิ้นร้อนตวัดเอาความหวานในปากอย่างชำนาญ ส่งเสียงครางในลำคอออกมาเบาๆ

"อือ"

ลมหายใจใกล้จะหมดเต็มที แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่อยากจะละออกจากความอ่อนละมุ่นนี้ แต่ดูเหมือนเขาจะรับรู้ได้ด้วยตัวเองจึงผละออก ยกยิ้มพอใจในรสจูบที่ได้มอบให้เมื่อครู่

"ฉันเคยพูดคำนี้กับเธอไหม?"

"หืม?"

"รักนะ"

"อือ รักเหมือนกัน"











-END-






แต่งฮีลใจค่ะ เนื่องจากตัวไรท์เองกลับมาอ่านนิยายเรื่องนี้ของตัวเองแล้วรู้สึก....เอ่อ จะอธิบายยังไงดี5555 ไม่เชิงคิดถึงค่ะ แค่รู้สึกว่า แต่งไปได้ยังไงตั้งขนาดนี้ แล้วในหัวก็มีแต่คำว่า รีไรท์ๆๆๆๆๆ เต็มไปหมด แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น มันก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์และโอกาสค่ะ ช่วงนี้โดนกักตัวอยู่แต่ในบ้าน เบื่อมาก รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ

รักและคิดถึงนักอ่านทุกท่านค่ะ ;D

ผลงานอื่นๆ ของ Ranita02

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 pattypimpisa (@pattypimpisa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 20:20
    อร๊ายยยยยยย กรี๊ดดด ชอบๆๆๆๆๆๆๆ
    #2
    0
  2. #1 PwachS (@pimyadapim) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 07:34

    กุรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด(ไม่ได้พิมพ์ผิด)เป็นการฮีลที่ดีงามมากค่าาาาาา
    #1
    0